IV SA/Gl 18/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Beata Kozicka, Protokolant specjalista Agnieszka Rogowska-Bil, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi P.T. na orzeczenie A w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatarcia kary dyscyplinarnej wydalenia z uczelni postanawia: odrzucić skargę. Orzeczeniem z dnia [...] r. Komisja Dyscyplinarna dla Uczestników Studiów Doktoranckich Akademii Wychowania Fizycznego w K. na podstawie art. 319 ust. 2 w zw. z art. 322 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (dz. U. z 2018 r., poz. 1668) nie uwzględniła wniosku P.T. o wcześniejsze zatarcie kary dyscyplinarnej wydalenia z uczelni. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane zaskarżonym orzeczeniem wydanym na skutek odwołania wnioskodawcy. Rozpoznając skargę P.T. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Otóż objęcie właściwością sądów administracyjnych spraw dyscyplinarnych następuje zgodnie z art. 3 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: p.p.s.a., a więc wówczas, gdy przewidują to przepisy ustaw szczególnych. Obowiązuje przy tym reguła ścisłego stosowania przepisów o charakterze lex specialis. W przypadku odpowiedzialności dyscyplinarnej studentów i doktorantów ustawą szczególną jest Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Przewiduje ono co prawda skargę do sądu administracyjnego od prawomocnego orzeczenia odwoławczej komisji dyscyplinarnej, ale dotyczy to wyłącznie orzeczeń w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej, a więc orzeczeń wymienionych w § 24 w zw. z § 22 rozporządzenia wykonawczego z dnia 28 września 2018 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1882). Taki stan rzeczy wynika z wykładni systemowej wewnętrznej rozdziału drugiego działu siódmego Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce. Mianowicie art. 318 tego Prawa dopuszczający skargę do sądu administracyjnego od prawomocnego orzeczenia odwoławczej komisji dyscyplinarnej umieszczony jest po przepisach regulujących postępowanie dyscyplinarne i zasady orzekania w tym postępowaniu. Natomiast instytucja zatarcia kary dyscyplinarnej przewidziana jest już w przepisie następującym po art. 318, co oznacza, że do tej instytucji kognicja sądu jest wyłączona. Zatarcie kary odnosi się przy tym do etapu wykonania orzeczenia dyscyplinarnego, a nie do samej odpowiedzialności dyscyplinarnej, co tym bardziej nie uzasadnia rozszerzającej wykładni cyt. art. 318. Tak samo odrębne zatarcie kar dyscyplinarnych uregulowane jest w powołanym rozporządzeniu wykonawczym, które wyłącza go z zakresu postępowania dyscyplinarnego. Zgodnie z art. 322 ust. 1 powołanego Prawa te same zasady obowiązują doktorantów. Stosowanie przepisów tego Prawa nie budzi wątpliwości, bowiem właśnie ta odrębność instytucji zatarcia kary powoduje, że nie jest objęta normą intertemporalną z art. 299 Przepisów wprowadzających... (Dz. U. z 2018 r., poz. 1669). Można jedynie dopowiedzieć, że poprzednia regulacja na gruncie Prawa o szkolnictwie wyższym z 2005 r. była identyczna. Podniesione wyżej okoliczności nie pozwalają na odniesienie się do zarzutów skargi oraz do tego, że zgodnie z art. 319 ust. 1 cyt. Prawa nastąpiło już zatarcie kary z mocy prawa. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.