IV SA/Wa 366/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), Sędziowie asesor WSA Paweł Dańczak, sędzia WSA Leszek Kobylski, Protokolant ref. Luiza Cycling, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi Miasta [...] na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji leśnej oddala skargę IV SA/Wa 366/19 UZASADNIENIE Dyrektor Generalny Lasów Państwowych decyzją z [...] listopada 2018 r. Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Burmistrza Miasta [...], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...], zezwalającą na wyłączenie z produkcji leśnej gruntów leśnych o pow. 0,0980 ha, wchodzących w skład działki o nr ew. [...], obręb [...], w [...], w celu budowy obiektów infrastruktury sportowej - bieżni terenowej, boiska do siatkówki i badmintona (wraz z piłkochwytami), przedłużenia bieżni oraz wykonania rozbieżni do skoku w dal, a także wykonania fragmentu chodnika, w ramach modernizacji oraz wzbogacenia zespołu sportowo-rekreacyjnego przy Zespole Szkół w [...]. Decyzja była wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej. Dyrektor RDLP decyzją z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...], zezwolił na wyłączenie z produkcji leśnej gruntów leśnych o pow. 0,0980 ha, wchodzących w skład działki o nr ew. [...], obręb [...], w [...] ustalając opłaty z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji leśnej w wysokości powiększonej o 50% z uwagi na kategorię ochronności lasu. Miasto [...] wniosło odwołanie od decyzji. W odwołaniu podniesiono, że gmina odwołuje się od części decyzji tj. w zakresie zakwalifikowania gruntów leśnych jako ochronne. Podkreślono, że uzasadnienie decyzji nie wskazuje, że las objęty decyzją jest lasem ochronnym, a ponadto wcześniej zostały wydane decyzje dla terenu na działce nr ew. [...], w których nie uwzględniano ochronności lasu. Ponadto odwołujący się wskazał, że wnosił do Dyrektora RDLP o udostępnienie dokumentów z akt drogą mailową w celu zapoznania się z nimi, jednakże dokumentów nie udostępniono. Jednocześnie podtrzymał wniosek o umorzenie całości lub części należności i opłat rocznych ustalonych w decyzji Dyrektora RDLP. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że według obowiązującego do dnia 31 grudnia 1991 r. art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 11, poz. 79, z póżn. zm.), grunty leśne znajdujące się w granicach administracyjnych miast zalicza się do lasów ochronnych. Na mocy art. 77 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2017 r., poz. 788, t.j.), lasy zaliczone do lasów ochronnych na podstawie przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych, stają się lasami ochronnymi w rozumieniu ustawy. Zaliczenie gruntów leśnych, położonych w granicach administracyjnych miast, do lasów ochronnych, co do zasady, następowało zatem z mocy prawa (uchwała NSA z dnia 4 marca 1996 r., sygn. akt OPK 1/96). Po wejściu w życie, z dniem [...] stycznia 1992 r., ustawy o lasach, pozbawienie charakteru ochronnego lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa następowało kolejno w formie: zarządzenia Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa (w okresie od 1 stycznia 1992 r. do 31 grudnia 1998 r.), decyzji wojewody (w okresie od 1 stycznia 1999 r. do 31 grudnia 2005 r.) Organ stwierdził, że z akt sprawy wynika, że las zlokalizowany na terenie działki [...], obręb [...], w [...], znajdował się i znajduje nadal w granicach administracyjnych miasta czyli, że był lasem ochronnym przed wejściem w życie aktualnie obowiązującej ustawy o lasach. Ponadto las ten nie został pozbawiony ochronności (brak jest aktu administracyjnego - zarządzenia lub decyzji właściwego organu, który stwierdzał pozbawienie ochronności). Potwierdza ten fakt decyzja z dnia [...] lutego 2005 r, znak: [...], Wojewody [...] zezwalająca na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne, w planie zagospodarowania przestrzennego, 27,4200 ha gruntów leśnych, nie stanowiących własności Skarbu Państwa, położonych w [...], m. in. na terenie działki o nr ew. [...], obręb [...] (obecnie fragment działki nr ew. [...]), także w oparciu o art. 9 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1161, t.j.), odnoszący się do lasów ochronnych. Organ wyjaśnił, że w trakcie postępowania wystąpił, w trybie art. 50 § 1 kpa, do organów (ministra, wojewody i starosty), w których kompetencji leżało/leży wydanie aktu administracyjnego, pozbawiającego charakteru ochronnego lasów na ww. działce, z pytaniem, czy wydawały taką decyzję w przypadku działki, objętej wnioskowanym wyłączeniem gruntów z produkcji leśnej. W odpowiedzi, pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. [...] Urząd Wojewódzki w [...] poinformował Dyrektora RDLP, że nie odnalazł dokumentów dotyczących pozbawienia charakteru ochronnego lasów zlokalizowanych na terenie działki o nr ew. [...] (dz. nr ew. [...]), z obrębu [...] w [...]. Przy piśmie z dnia [...] marca 2018 r., Ministerstwo Środowiska przesłało dwa zarządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa dotyczące pozbawienia charakteru ochronnego niektórych lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa w [...]. W obu zarządzeniach działka o nr ew. [...] (wcześniej działki o nr ew: [...],[...] i [...]), z obrębu [...] w [...] nie figuruje. Ponadto, pismem z dnia [...] marca 2018 r. Starostwo Powiatu [...] poinformowało, że Starosta [...] nie wydawał decyzji administracyjnej pozbawiającej charakteru ochronnego lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa, położonych na terenie działki nr ew. [...], obręb [...] w [...]. Biorąc powyższe pod uwagę organ stwierdził, że ww. działka, zlokalizowana w granicach administracyjnych miasta [...], posiada status lasu ochronnego, na mocy wspomnianej wyżej ustawy z dnia 26 marca 1982 r, o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Tym samym uznał, że w decyzji z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...], zezwalającej na wyłączenie z produkcji leśnej gruntów leśnych o pow. 0,0980 ha, wchodzących w skład działki o nr ew. [...], obręb [...], w [...], prawidłowo ustalono należność i opłaty roczne. Odnosząc się do kwestii, braku udostępnienia Skarżącemu kopii wybranych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy w formie elektronicznej organ stwierdził należy, że kpa nie przewiduje takiego trybu udostępniania dokumentacji stronie postępowania. Zgodnie z art. 73 § 1 kpa, strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. Stosownie do § 1a ww. artykułu, czynności określone w § 1 są dokonywane w lokalu organu administracji publicznej w obecności pracownika tego organu. W związku z tym zarzut o nieudostępnieniu dokumentów z akt sprawy jest nieuzasadniony. Argument Strony o braku uwzględniania ochronności lasów we wcześniejszych decyzjach nie może zostać uznany za zasadny w aktualnym postępowaniu w świetle ustaleń wynikających z akt sprawy. Organ zauważył, że wcześniejsze decyzje stanowiły odrębne postępowania. Wyjaśnił, że Strona w aktualnym stanie prawnym, może złożyć wniosek o umorzenie całości lub części należności i opłat rocznych ustalonych w decyzji Dyrektora RDLP, dopiero gdy decyzja Dyrektora RDLP stanie się ostateczna. Miasto [...] złożyło skargę na decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając w całości decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...].11.2018 r. nr [...] i zarzucając jej naruszenie przepisów: - art. 77 ustawy o lasach, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz w konsekwencji uznanie lasu znajdującego się na terenie działki nr ew. [...] w obr. [...] w [...] za las ochronny, mimo, że takim nie jest, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 7 kpa, 8 kpa, 10 § 1 kpa, 77 § 1 kpa, 80 kpa, 81 kpa, 107 § 3 kpa w zw. z art. 140 kpa - mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie zasady praworządności, brak podjęcia przez organ wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, poprzez brak ustalenia, czy na dzień wejścia w życie ustawy o lasach z dnia 28.09.1991 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w [...] ustalał granice lasów ochronnych w szczególności w zakresie przedmiotowej działki nr [...] w obrębie [...], brak ustalenia funkcji jaką pełnił las położony na przedmiotowej działce, a także poprzez brak ustalenia czy odnośnie lasów znajdujących się na terenie ww. działki właściwy organ wydał decyzję o uznaniu lasu za ochronny; naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników, nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący i wszechstronny materiału dowodowego w sprawie, brak uwzględnienia okoliczności, iż organ I instancji nie dał stronie możliwości wypowiedzenia się w kwestii materiału dowodowego przed podjęciem rozstrzygnięcia w sprawie, brak należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich okoliczności podnoszonych przez stronę w toku postępowania odwoławczego, a także brak odniesienia się do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie m.in. w postaci rysunku Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla miasta [...] z 1994 r. oraz pisma Starostwa Powiatu [...] z dnia [...].01.2018 r.; nadto naruszenie zasady pewności prawa oraz niedostateczne uzasadnienie decyzji, z którego nie wynika dlaczego w analogicznych sytuacjach zostały przez organ I instancji wydane odmienne decyzje; - art. 15 ustawy o lasach poprzez błędną jego wykładnię tj. uznanie, że samo położenie lasu w granicach administracyjnych Miasta [...] jest wystarczające do uznania go za las ochronny, bez zweryfikowania jakie funkcje las ten pełni dla miasta, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 16 ust. 1a ustawy o lasach, poprzez bezpodstawne zakwalifikowanie lasu znajdującego się na terenie działki nr ew. [...] obr. [...] w [...] jako lasu ochronnego, mimo, że w tej sprawie nie została wydana przez właściwy organ decyzja o uznaniu lasu za las ochronny, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 12 ust. 12 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez jego bezpodstawne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w zaskarżonej w odwołaniu części dotyczącej naliczenia zwiększonych należności i opłaty rocznej za wyłączenie gruntów leśnych z produkcji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Miasto [...] wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych w całości oraz o uchylenie decyzji organu I instancji w części kwalifikującej grunty leśne wchodzące w skład działki o nr ew. [...] z obrębu [...] w [...] jako lasy ochronne oraz związanego z tym ustalenia i naliczenia zwiększonych należności za wyłączenie gruntów leśnych z produkcji oraz opłaty rocznej, jak też o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że art. 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie ww. ustawy o lasach z dnia 28.09.1991 r. stanowił, że grunty leśne znajdujące się m.in. w granicach administracyjnych miast zalicza się do lasów ochronnych, a ustalenia granic lasów ochronnych dokonuje się w planach zagospodarowania przestrzennego. Ani organ I instancji, ani organ II instancji nie zbadał okoliczności czy na dzień wejścia w życie ww. ustawy o lasach, obowiązujący w [...] miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustalał granice jakichkolwiek lasów ochronnych na terenie miasta [...], czy zawierał jakiekolwiek wzmianki na temat lasów ochronnych znajdujących się w [...], a w szczególności lasów znajdujących się na terenie przedmiotowej działki nr [...] z obrębu [...]. Organy I i II instancji nie zbadały również czy w sprawie przedmiotowej działki została wydana przez właściwy organ decyzja o uznaniu lasu za las ochronny. Ponadto, co zostało już wskazane na etapie odwołania, a co organ II instancji pominął, z załączonego do odwołania rysunku Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla miasta [...] z 1994 r. wynika, że teren przedmiotowej działki (teren szkoły oznaczony symbolem [...]) nie jest lasem ochronnym (lasy ochronne oznaczone są szrafem, podczas gdy teren szkoły nie jest nim oznaczony). Dodatkowo, w aktach sprawy znajduje się pismo Starostwa Powiatu [...] z dnia [...].01.2018 r. adresowane do organu I instancji, w którym Starostwo stwierdza, że "dla obrębów ewidencyjnych miasta [...] sporządzony został uproszczony plan urządzenia lasu dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa na lata 2013-2022. W/w plan, sporządzony zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 12 listopada 2012r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 1302), nie zawiera zestawienia powierzchni lasów ochronnych, o których mowa w § 7 ust. 1 pkt 2 przedmiotowego Rozporządzenia. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że drzewostan zlokalizowany na działce nr ew. [...], obręb [...] w [...] nie posiada statusu lasu ochronnego. ". W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II Instancji zignorował obecność ww. pisma w aktach sprawy, nie odnosząc się wcale do okoliczności tam wskazanych. W opinii skarżącego niedopuszczalna jest sytuacja, w której organ władzy publicznej (tu organ I instancji), w analogicznych sytuacjach wydaje odmienne decyzje. Skarżący podkreślał w odwołaniu, że organ I instancji w stosunku do tej samej działki wydawał już decyzje zezwalające na wyłączenie z produkcji gruntów leśnych (decyzja nr [...] z dnia [...].06.2009 r. oraz decyzja nr [...] z dnia [...].04.2013 r. - w aktach sprawy), w których odmiennie niż w sprawie niniejszej, nie uznawał lasów znajdujących się na terenie tej działki za lasy ochronne i nie naliczał zwiększonych opłat. Powyższe działania, a także ich sankcjonowanie przez organ II instancji, stanowią przejaw naruszenia przez organy zasady pewności prawa, ustalonej przepisem art. 8 ust. 2 kpa, zgodnie, z którym organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Ograniczenie się przez organ II instancji do wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji iż "wcześniejsze decyzje stanowiły odrębne postępowania" jest w takiej sytuacji dalece niewystarczające, zwłaszcza mając na względzie fakt, że takie postępowanie rodzi niepewność co do działań organów w przyszłości, w podobnych stanach faktycznych i prawnych. W niniejszej sprawie organy I i II instancji uznając las, znajdujący się na przedmiotowej działce, za las ochronny, nie badały kwestii ochronności lasu ze względu na kryterium funkcji jaką las ten miałby pełnić. Organ II instancji w istocie nie rozpatrzył zarzutu skarżącego odnośnie naruszenia przez organ I instancji art. 10 ust. 1 kpa, nie badając i nie zajmując stanowiska odnośnie kwestii czy stronie, na etapie postępowania w I instancji, umożliwiono w ogóle zapoznanie się i wypowiedzenie co do zebranych dowodów i materiałów w postaci odpowiedzi udzielanych przez Starostę Powiatu [...], Wojewodę [...] oraz Ministerstwo Środowiska na wystąpienia organu I instancji w sprawie przekazania informacji, czy w odniesieniu do lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa, zlokalizowanych na terenie działki o nr ew. [...], obręb [...] w [...] ww. organy wydawały decyzje pozbawiające je charakteru ochronnego. Zdaniem skarżącego, został on pozbawiony takiej możliwości, poprzez brak udostępnienia takowych dokumentów zarówno w formie mailowej (o co wystąpił), jak i w lokalu organu administracji, bowiem ostatnim pismem otrzymanym przez skarżącego od organu I instancji przed wydaniem decyzji z dnia [...].03.2018 r., było pismo z dnia [...].03.2018 r.(doręczone w dniu [...].03.2018 r.), w którym organ I instancji informuje, że z uwagi na wystąpienie do Starosty [...] o przekazanie ww. informacji wyznacza się nowy termin załatwienia sprawy do [...] maja 2018 r. Decyzja w sprawie została przez organ I instancji wydana [...].03.2018 r., a więc dzień po otrzymaniu przez stronę ww. pisma. Zgodnie z art. 16 ust. 1a ustawy o lasach, uznanie lasu niestanowiącego własności Skarbu Państwa za las ochronny czy też pozbawienie go tego charakteru następuje w drodze decyzji Starosty. Tym samym, zakwalifikowanie w zaskarżonej decyzji lasu znajdującego się na terenie przedmiotowej działki jako las ochronny, winno znaleźć odzwierciedlenie w stosownej decyzji właściwego organu uznającej go za las ochronny. Stronie nie jest znana żadna taka decyzja i nie została ona wskazana ani przez organ I instancji ani organ II instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż decyzja Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z [...] listopada 2018 r. nie narusza przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Wbrew zarzutom skargi organ podjął w prowadzonym postępowaniu wszystkie konieczne działania zmierzające do wyjaśnienia sprawy, zgromadził materiał dowodowy wystarczający do wydania w sprawie rozstrzygnięcia i dokonał jego wszechstronnej oceny, a zawarta w uzasadnieniu decyzji argumentacja jest logiczna i odnosi się do tych elementów materiału dowodowego, które miały wpływ na wynik sprawy. Błędem organu odwoławczego był brak odniesienia się do tych elementów materiału dowodowego, które na wynik sprawy nie miały wpływu: jak uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1994 r. (w szczególności jej część graficzna) czy też pismo Starosty z [...] stycznia 2018 r. wyrażające stanowisko w sprawie statusu lasu ochronnego. Ten błąd nie mógł wpłynąć na wynik sprawy, jednak po stronie skarżącej spowodował mylne przekonanie, że organ pominął materiał istotny dla sprawy, dlatego świadczy o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a., a więc jedynie o braku staranności przy sporządzeniu uzasadnienia decyzji. Organ odwoławczy dokonał poprawnej wykładni przepisów prawa materialnego tj. art. 77 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach i art. 11 ust.1 ustawy z 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, a także w sposób prawidłowy zastosował art. 11 i art. 12 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów leśnych. Stosownie do treści art. 77 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, która weszła w życie 1 stycznia 1992 r. , co wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, lasy, zaliczone do lasów ochronnych na podstawie przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych, stają się lasami ochronnymi w rozumieniu ustawy. Według art. 11 ust. 1 ustawy z 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych grunty leśne znajdujące się w granicach administracyjnych miast, jak również w uzdrowiskach i na obszarach ochrony uzdrowiskowej, o których mowa w przepisach o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym, zalicza się do lasów ochronnych. Organ słusznie podkreślił w uzasadnieniu decyzji, że co do zasady zaliczenie gruntów leśnych, położonych w granicach miast następowało z mocy prawa, a po wejściu w życie ustawy o lasach tj. od dnia 1 stycznia 1992 r. pozbawienie charakteru ochronnego lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa następowało kolejno w trybie aktów wydawanych przez właściwe organy (zarządzenia Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa w okresie od 1 stycznia 1992 r. do 31 grudnia 1998 r., później decyzji wojewody w okresie od 1 stycznia 1999 r. do 31 grudnia 2005 r.). Przywołał na potwierdzenie swojego stanowiska uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 1996 r. sygn. OPK 1/96. Należy podkreślić, że już w uchwale składu pięciu sędziów NSA z dnia 28 grudnia 1995 r., VI SA 22/95, (publ. ONSA 1996 r., nr 101, poz. 444) wskazano, iż zaliczenie gruntów do lasów ochronnych na podstawie art. 11 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych z 1982 r. następowało z mocy prawa, bez potrzeby wydawania aktu o charakterze ogólnym czy też decyzji administracyjnej. Podobnie w przywołanej przez organ odwoławczy uchwale składu pięciu sędziów NSA z dnia 4 marca 1996 r., OPK 1/96, (publ. ONSA 1997 r., nr 1, poz. 4) przyjęto, iż artykuł 11 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych /Dz.U. nr 11 poz. 79 ze zm./, w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach /Dz.U. nr 101 poz. 444 ze zm./, a więc do dnia 31 grudnia 1991 r., nie zawierał podstawy prawnej do wydania aktu ogólnego lub indywidualnego o zaliczeniu gruntów leśnych znajdujących się w odległości do 10 km od granic administracyjnych miast liczących ponad 50 tys. mieszkańców do lasów ochronnych. Co również istotne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, w uzasadnieniu tej uchwały wskazano, że zaliczenie wymienionych wyżej gruntów do lasów ochronnych co do zasady następowało z mocy prawa. (...), a nieustalenie granic lasów ochronnych w planie zagospodarowania przestrzennego mogło stanowić przesłankę kwestionowania legalności /zgodności z prawem/ planu zagospodarowania przestrzennego, nie miało natomiast wpływu na to, czy las ma, czy też nie ma charakteru lasu ochronnego. Pogląd ten ma wiążący charakter dla sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę. Nowe zasady nadawania lasom charakteru lasów ochronnych, które wprowadzono w art. 15 -16 ustawy o lasach, nie dotyczą lasów zaliczonych już do lasów ochronnych na podstawie przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych przed dniem 1 stycznia 1992 r. Dlatego niesłusznie strona skarżąca zarzuca organowi naruszenie art. 15 i art. 16 ustawy o lasach, skoro bez wątpienia las na przedmiotowej działce istniał w granicach administracyjnych Miasta [...] już przed datą [...] stycznia 1992 r. (co potwierdza wiek drzew wskazanych w uproszczonym planie urządzenia lasu). Organ odwoławczy nie był upoważniony do oceny czy status lasu ochronnego potwierdza funkcja jaką las ten miałby pełnić. Z przytoczonego wcześniej stanowiska NSA wynika, że dla oceny statusu lasu ochronnego nie miało znaczenia ujęcie lasu w planie miejscowym, a zatem kwestia rozbieżności między częścią tekstową i rysunkiem uchwały z 1994 r. (na którym przedmiotowa działka nie została oznaczona jako teren lasu ochronnego) nie miała dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenia. Ze względu na powyższe uwarunkowania organ był zobowiązany do ustalenia czy w sprawie lasu ochronnego znajdującego się na terenie działki ew. nr [...] nie zostały wydane przez właściwe organy akty administracyjne skutkujące utratą charakteru ochronnego, nie zaś czy wydano akt nadający taki status lasowi. Organ podjął w tym zakresie działania i ustalił, że teren działki nie był objęty ani zarządzeniem ministra, ani decyzją wojewody, które powodowałyby utratę statusu lasu ochronnego. Organ odwoławczy ma rację, że stanowisko Starosty Powiatu [...] z [...] stycznia 2018 r. pozbawione było znaczenia dla tej sprawy, gdyż wymóg zestawienia lasów ochronnych w planie urządzenia lasu dotyczy lasów państwowych. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje również ta okoliczność, że w uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy odniósł się tylko do zarzutu nieudostępnienia stronie uzupełnionych w postępowaniu materiałów drogą emailową, a więc z pominięciem oceny naruszenia zasady czynnego udziału w postępowaniu. Strona skarżąca bez trudu sformułowała odwołanie od decyzji organu I instancji, a w toku postępowania nie wykazała, że naruszenie prawa do zapoznania się z materiałem zgromadzonym przez organ I instancji przed wydaniem decyzji miał taki wpływ na prawidłowość postępowania, że konieczne stało się przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 8 § 2 k.p.a. z uwagi na pominięcie, że w wydanych w przeszłości dla tej samej działki decyzjach dotyczących wyłączenia gruntu z produkcji leśnej organ administracji odmiennie oceniał status istniejącego na niej lasu. Zarzut tego rodzaju mógłby być uzasadniony w sytuacji, gdyby aktualnie organ wydał decyzje odmiennie traktujące o statusie lasu w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.