I SA/Ke 28/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy inspektor sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2017 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz radcy prawnego J. J. kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym 138 (sto trzydzieści osiem) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z (...) r. nr (...) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z (...) r. nr (...) w sprawie wymiaru podatku rolnego i od nieruchomości na rok 2017 pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego w kwocie 3 516 zł. Kolegium wskazało, że Burmistrz ustalił dla H.K. podatek od nieruchomości i podatek rolny w formie łącznego zobowiązania pieniężnego od nieruchomości i gruntów położonych w S., M. w kwocie 3 516 zł. Jako podstawę prawną decyzji organ pierwszej instancji wskazał art. 1-7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, dalej jako "u.p.o.l.", art. 1-6 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym, dalej jako "u.p.r.", komunikat Prezesa GUS z 18 października 2016 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będących podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok 2017, uchwałę nr XVIII/43/2016 Rady Miejskiej w S. z 1 grudnia 2016 r. w sprawie obniżenia ceny skupu żyta do celów wymiaru podatku rolnego na 2016 r, art. 21 § 1 pkt 1, § 3 oraz art. 47 § 3 w zw. z art. 207 Ordynacji podatkowej. W zakresie podatku rolnego do opodatkowania przyjęto zasoby inne (opodatkowane) o pow. 8,2721 ha, tj. 11,7524 ha przeliczeniowe i zasoby własne (opodatkowane) o pow. 15,9108 ha, tj. 23,4038 ha przeliczeniowe, natomiast w zakresie podatku od nieruchomości nieużytki o pow. 400 m2. Burmistrz przytoczył i wyjaśnił treść przepisów normujących podmiot i przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości i podatkiem rolnym oraz wskazał, że wymiaru podatku dokonał zgodnie z ewidencją gruntów i budynków. Od decyzji organu pierwszej instancji odwołanie wniósł H.K., kwestionując wysokość ustalonego w niej łącznego zobowiązania pieniężnego. W ocenie strony ustalony podatek został naliczony od gruntów, których nie jest właścicielem, a Burmistrz niezgodnie z prawem wprowadził go do ewidencji podatników. Nadto przedstawił spory z sąsiadami i swoją trudną sytuację finansową. Wskazał, że Urząd Gminy nie chce wydać mu zaświadczenia na temat zaległości w podatkach, zaś organ podatkowy nie posiada dokumentów potwierdzających, że podatnik jest właścicielem wskazanych działek. Odwołując się do akt sprawy Kolegium wskazało, że w ewidencji gruntów i budynków według stanu z 22 lutego 2017 r. H.K. figuruje jako: - władający (na zasadach posiadania samoistnego) gruntów położonych w gminie S., obrąb K. G. (działka nr (...), nr (...), nr (...)) o łącznej powierzchni 2,4661 ha sklasyfikowanych w operatach geodezyjnych jako grunty rolne klasa IlIa, - władający (na zasadach posiadania samoistnego) gruntów położonych w gminie S., obrąb M.(działka nr (...), nr (...), nr (...), nr (...), nr (...), nr (...) o łącznej powierzchni 5,11 ha sklasyfikowanych w operatach geodezyjnych jako grunty rolne klasa I, II, IlIa, Illb i nieużytki (o powierzchni 0,04 ha), - właściciel gruntów położonych w gminie S., obręb S. (działka nr (...) o powierzchni 2,96 ha sklasyfikowanych w operatach geodezyjnych jako grunty rolne klasa IlIa, Illb oraz IVa, - władający (na zasadach posiadania samoistnego) gruntów położonych w gminie S., obręb S. (działka nr (...) oraz nr (...)) o łącznej powierzchni 0,7360 ha sklasyfikowanych w operach geodezyjnych jako grunty rolne klasa II, IlIa i Illb, - właściciel gruntów położonych w gminie S., obręb M. (działka nr (...), nr (...), nr 923, nr (...), nr (...), nr (...), nr (...), nr (...), nr (...), nr (...), nr (...), nr (...), nr (...), nr (...), nr (...), nr (...), nr (...), nr (...), nr (...)oraz nr (...)) o łącznej powierzchni 12,9508 ha sklasyfikowanych w operatach geodezyjnych jako grunty rolne klasa I, II, IlIa, Illb. Kolegium przywołało treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (dalej jako "p.g.k"), regulującego wykorzystanie danych z ewidencji gruntów i budynków przy wymiarze podatków. Przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych Kolegium wskazało, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej. W każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy ewidencji gruntów i budynków. Następnie organ odwoławczy przywołał przepisy art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.r określającego podstawę opodatkowania dla gruntów rolnych oraz art. 1a ust. 3 u.p.o.l. z którego wynika, że przez użytki rolne, lasy, nieużytki rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Osoba podatnika H.K. została ustalona w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów, które są wiążące dla organu podatkowego. Ich podważenie może nastąpić jedynie w odpowiednim trybie i przed właściwym organem administracji. Zdaniem Kolegium, bezzasadne są zarzuty błędnego ustalenia stanu faktycznego co do stanowiącej podstawę opodatkowania powierzchni gruntów, ponieważ dokonano ich zgodnie z art. 21 p.g.k. Kwestionowanie prawidłowości wpisów nie należy do zakresu postępowania podatkowego, lecz odrębnego postępowania w zakresie zmiany ewidencji gruntów. Organ nie jest zobowiązany do sprawdzenia z urzędu, czy dane zawarte w ewidencji są zgodne ze stanem rzeczywistym. Do czasu zmiany ewidencji gruntów i budynków obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy (wyrok NSA z 13 maja 2015 r. sygn. akt II FSK 1175/13). Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny i prawny, Kolegium rozstrzygnęło jak w sentencji decyzji. Na powyższą decyzję H.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach i domagał się jej uchylenia. Zarzucił, że wadliwe są ustalenia dotyczące władania działkami przez niego wskazanymi w uzasadnieniu decyzji. Podniósł, że decyzją Ś.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z (...) r. nr (...) utrzymano w mocy decyzję Starosty B. (...) r. nr (...) orzekającą o usunięciu z ewidencji gruntów i budynków danych skarżącego jako władającego gruntami oznaczonymi jako działki nr (...),(...)(...),(...),(...),(...) w obrębie M. oraz działką nr (...)w obrębie K. G. Natomiast wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach sygn. akt II SA/Ke (...) uchylono decyzję z (...) r. w zakresie, w którym odmówiono wykreślenia H.K. jako władającego pozostałymi gruntami działek nr działek (...)i (...)położonych w obrębie K.G., działek (...)i (...)położonych w obrębie S. oraz działki 1/2 położonej w obrębie S. W załączeniu do skargi załączono kopię decyzji z (...) r. nr (...) i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z (...) r., sygn. akt (...). W piśmie procesowym z 8 kwietnia 2018 r. ustanowiona w ramach pomocy prawnej dla skarżącego – r. pr. J.J., zarzuciła naruszenie: I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 229 oraz art. 122 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez: - niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia, czy dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są prawidłowe, w sytuacji gdy skarżący przedstawił dowody na okoliczność, że dane te są niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym, - niepodjęcie działań w celu ustalenia, czy informacje zawarte w tej ewidencji nie pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, które mają pierwszeństwo przed danymi ewidencyjnymi, - zaniechanie wystąpienia o aktualny wypis z ewidencji gruntów i budynków w celu ustalenia, czy skarżący w dalszym ciągu figuruje w ewidencji jako posiadacz samoistny spornych działek, a jeżeli nie, to kiedy został wykreślony, pomimo że organ posiada wiedzę o wydaniu decyzji o zmianach w ewidencji, b) art. 187 § 1 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie przy rozpatrywaniu sprawy istnienia decyzji Starosty B. z (...) r. nr (...), która ostatecznie orzeka o usunięciu danych skarżącego z ewidencji gruntów i budynków, c) art. 191 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przejawiające się w dowolnej ocenie dowodu w postaci wypisu z rejestru gruntów i oparcie na nim rozstrzygnięcia, w sytuacji gdy z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia (...) r., (...) wynika, że dane zawarte w wypisie są niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym i prawnym, d) art. 194 § 3 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez stwierdzenie, że dane w ewidencji gruntów i budynków są bezwzględnie wiążące dla organu podatkowego, podczas gdy z art. 194 § 3 ww. ustawy wynika, że okoliczność, iż dany dokument jest dokumentem urzędowym nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko temu dokumentowi, e) art. 201 § 1 pkt 2 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie zawieszenia postępowania podatkowego z urzędu w sytuacji, gdy zawieszenie to było obligatoryjne, gdyż toczyło się postępowanie w przedmiocie zagadnienia wstępnego, tj. w przedmiocie zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków, od którego zakończenia zależy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w przedmiotowym postępowaniu, II. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.r. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie za podatnika osoby nie będącej posiadaczem samoistnym spornych gruntów rolnych, a w konsekwencji naruszenie art. 233 § 1 pkt 2 lit a Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy organ był zobowiązany do jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W związku z powyższym, przywołując art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a., wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza. Nadto pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wg norm przepisanych i oświadczył, że koszty te nie zostały w żadnym stopniu pokryte przez skarżącego. Postanowieniem wydanym na rozprawie 11 kwietnia 2019 r. Sąd na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. połączył do wspólnego rozpoznania sprawy o sygn. akt I SA/Ke 27/19 i SA/Ke 28/19. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012r., poz. 270) dalej jako ,,p.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku nieuwzględnienia skargi sąd, oddala skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z (...) r. nr (...) utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z 19 września 2018 r. nr (...) w sprawie wymiaru podatku rolnego i od nieruchomości pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2017. W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy organy podatkowe prawidłowo ustaliły wymiar podatku rolnego i od nieruchomości pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2017, w sytuacji kwestionowania przez skarżącego danych ewidencji gruntów i budynków dotyczących: - władającego (na zasadach posiadania samoistnego) gruntów położonych w gminie S., obręb K.G. (działka nr (...)) sklasyfikowana w operatach geodezyjnych jako grunty rolne klasa IIIa; - władającego (na zasadach posiadania samoistnego) gruntów położonych w gminie Stopnica, obręb M. (działki o nr (...), nr (...), nr (...), nr (...), nr (...), nr (...)) o łącznej powierzchni 5,11 ha sklasyfikowanych w operatach geodezyjnych jako grunty rolne klasa I, II, IIIa, IIIb i nieużytki (o powierzchni 0,04 ha). Z treści skargi oraz pisma procesowego z 8 kwietnia 2019 r. wynika, że skarżący dokumentami w postaci decyzji Starosty B. z (...) r. nr (...) oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia (...) r., (...)podważa dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, jako niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym i prawnym. W szczególności skarżący twierdzi, że tymi dokumentami został ostatecznie usunięty z tej ewidencji. Kolegium przywołując treść art. 21 ust. 1 "p.g.k", odwołało się do wypisu z ewidencji gruntów i budynków prowadzonego przez Starostę B. z (...) r. Z wypisu wynika, że H.K. jest właścicielem lub włada nieruchomościami na zasadach posiadania samoistnego w stosunku do wymienionych w decyzji działek ewidencyjnych położonych w obrębie M., S. i K.G. o ogólnej powierzchni 24,1829 ha oraz nieużytków o pow. 400 m2. W przedmiotowej sprawie osoba podatnika – H.K. została zatem ustalona w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów, które to dane, jak wskazano w decyzji są wiążące dla organu podatkowego. Zdaniem Sądu, kluczowe znaczenie dla ustalenia co do zgodności z prawem zaskarżonych rozstrzygnięć ma przepis art. 21 ust. 1 p.g.k. zgodnie z którym dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Z treści tego przepisu wynika wprost, że co do zasady, organ podatkowy ustalając podatek powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09). Reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji gruntów i budynków. W tej kwestii wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 lipca 2014 r. o sygn. akt II FSK 2565/12, który stwierdził, że zawarte w tej ewidencji dane można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (ich zmiana może mieć miejsce tylko w stosownym trybie administracyjnym, a organy podatkowe nie mają możliwości ich samodzielnego korygowania). Do kategorii tej zaliczyć można dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków. Drugą kategorię stanowią dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być w pewnych - niejako wyjątkowych - sytuacjach przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów proceduralnych. W takiej sytuacji organ podatkowy zobligowany jest do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13; wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2014 r., II FSK 1930/12; również S. Bogucki, K. Winiarski, Zakres związania danymi z ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatków lokalnych, "Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych" 2015, nr 2, s. 11-19). Dalej NSA przypomniał, że organy podatkowe są zobowiązane do ustalenia stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, w związku z czym w sytuacji powzięcia wątpliwości co do prawidłowości udokumentowania pewnych okoliczności za pomocą dokumentów urzędowych w postaci wypisów z ewidencji gruntów i budynków powinny one przeprowadzić pełne postępowanie dowodowe (art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej). Skoro jednak wypis z ewidencji gruntów i budynków stanowi dowód z dokumentu urzędowego, przeciwdowodem pozwalającym organom podatkowym ustalić wymiar podatku w oparciu o dane inne niż wynikające z tej ewidencji, powinien być również dokument (powołano się na B. Pahl, glosę do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2014 r., II FSK 1581/12, LEX/el). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że skarżący jako przeciwdowód świadczący o sprzeczności z danymi ewidencji, przedstawił dokumenty tj.: ostateczną decyzję Starosty B. z (...) r. nr (...) w zakresie w jakim orzeka w pkt I o wprowadzeniu zmian w części opisowej operatu ewidencji gruntów i budynków: - obrębu M. gm. S., polegającej na usunięciu danych wykazanych w jednostce rejestrowej (...)dotyczących H.K. s. F. i B. jak władającego gruntami oznaczonymi jako działki nr nr (...),(...),(...),(...),(...),(...); - obrębu K.G. gm. S. polegającej na usunięciu danych dotyczących działki nr (...)z jednostki rejestrowej (...), gdzie figuruje H.K. s. F. i B. jako władający gruntami oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia (...) r., (...). W oparciu o powyższe dokumenty skarżący podważa ustalenia organów podatkowych, które na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków uznały, że działki nr (...),(...),(...),(...),(...),(...) położne w obrębie M. gm. S. oraz działka nr (...)w obrębu K.G. gm. S. były w roku podatkowym w posiadaniu samoistnym H.K. Tym samym stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., organy uznały skarżącego za podatnika tych działek. Sąd podkreśla, że dane z ewidencji gruntów i budynków określające osobę podatnika należą do grupy względnie wiążących, które jak wskazano wyżej niejako w wyjątkowych sytuacjach przy wymiarze podatku mogę być weryfikowane, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów proceduralnych. Jednakże dokumenty przedstawione przez skarżącego nie mogą stanowić przeciwdowód świadczący o sprzeczności z danymi ewidencji przy wymiarze podatku od nieruchomości i rolnego na rok 2017. Przede wszystkim organ odwoławczy, jak niezasadnie zarzuca skarżący, nie był zobowiązany, przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy uwzględnić fakt istnienia decyzji Starosty B. z dnia (...) r., ostatecznie orzekającej o usunięciu danych H.K. z ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do spornych działek nr (...),(...),(...),(...),(...),(...). Podobnie jak wyrok WSA w Kielcach z dnia (...) potwierdzający, że wniosek skarżącego z 7 czerwca 2016 r. o usuniecie jego danych z ewidencji gruntów i budynków dla spornych działek został rozpoznany pozytywnie, a decyzja Starosty B. jest w tym zakresie ostateczna. Należy przypomnieć, że istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest prawidłowość wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2017. Dokumenty, które skarżący przedłożył jako przeciwdowód mogą mieć wpływ na wymiar podatku na rok 2018. Skutki materialnoprawne w zakresie wymiaru podatku co do osoby podatnika, powstają wraz z uzyskaniem ostateczności i prawomocności decyzji Starosty B. z dnia (...) r. i ostatecznie usuwają dane H.K. z ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do działek nr (...),(...),(...),(...),(...),(...) Organ podatkowy ustalając wymiar podatku dla skarżącego na rok 2017 był wobec powyższego stosownie do art. 21 ust. 1 p.g.k, związany w pełnym zakresie, również co do osoby podatnika, danymi z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę B. W świetle przedstawionej argumentacji, Sąd uznaje za niezasadne zarzuty skargi co do naruszeń przepisów Ordynacji podatkowej, szczegółowo wymienionych w piśmie procesowym. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia przepisu art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.r. W oparciu bowiem o jedyny dokument urzędowy istniejący w danym roku podatkowym tj. wypis z ewidencji gruntów i budynków z 22 lutego 2017 r. prawidłowo organ ustalił, że skarżący jest posiadaczem samoistnym gruntu i właścicielem wszystkich gruntów opisanych w zaskarżonej decyzji. W sytuacji braku innych wiążących dokumentów poza danymi z ewidencji, przed wydaniem decyzji organ podatkowy nie był zobowiązany do sprawdzenia czy sporne działki nie są przypadkiem ujęte w księgach wieczystych, z których wynikałoby prawo własności tych działek inne niż ujawnione w ewidencji. W ocenie Sądu, organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w przedmiocie łącznego wymiaru zobowiązania pieniężnego na rok 2017 zgodnie z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Wynik tego postępowania stanowił podstawę, aby uznać skarżącego za podatnika w odniesieniu do działek o nr. nr. (...),(...),(...),(...),(...),(...) położnych w obrębie M. gm. S. oraz działki nr (...) w obrębie K.G. gm. S. Dlatego zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym zaistniałym w sprawie i w następstwie prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, organy zasadnie orzekły o wymiarze łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2017, z uwzględnieniem danych z ewidencji gruntów i budynków, a z pominięciem nie wywierającej skutków materialnoprawnych na rok 2017, ostatecznej decyzji Starosty B. W sprawie nie zaistniały żadne wątpliwości co do prawidłowości udokumentowania spornych okoliczności za pomocą dokumentów urzędowych w postaci wypisów z ewidencji gruntów i budynków. W tym stanie sprawy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik spraw, które zostały wskazane w skardze oraz w piśmie procesowym z 8 kwietnia 2019 r. Z powodów wyżej zaprezentowanych, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wynagrodzenie pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu w pkt 2 wyroku, Sąd przyznał na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w związku z § 8 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U.2019.68 t.j.).