III SA/Kr 254/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak (spr.) Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Halina Jakubiec Protokolant specjalista Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2016 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w J na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 23 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala. Decyzją z dnia [...] 2015 r. nr [...], na podstawie art. 92a ust. 1 i 2, 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 02.12.2013 r., poz. 1414 ze zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia 18 września 2015 r. ([...]) Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na A Sp. z o.o. w J karę pieniężną w wysokości 5500,00 zł. Organ administracji podał, że podstaw faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło niezarejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi oraz naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego. Wyjaśnił organ, że powyższe stwierdzono podczas kontroli drogowej autobusu marki SETRA o nr rej. [...] przeprowadzonej w dniu 18 września 2015 r. w K przy ul. K (droga powiatowa). Pojazdem kierowali J. T. i W. K. W chwili kontroli wykonywano w imieniu przedsiębiorcy występującego pod firmą A Sp. z o.o. międzynarodowy przewóz drogowy osób. W toku kontroli kierowca okazał licencję nr [...] na dotyczącą międzynarodowego autobusowego i autokarowego zarobkowego przewozu osób ważną do dnia 25.06.2019 r. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia 18 września 2015 r. Pismem z dnia 5 czerwca 2015 r. strona wniosła odwołanie od ww. decyzji, zarzucając organowi I instancji błędne zastosowanie sankcji określonej w Ip. 6.2.1 oraz w Ip. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym oraz naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 kpa poprzez niewłaściwą subsumcję prawną, brak przeprowadzenia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niewłaściwego załatwienia sprawy mając na uwadze uwzględnienie słusznego interesu obywateli. Nadto zarzucono organowi I instancji brak zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań, niepoinformowanie o zakończeniu postępowania i wydanie decyzji przed rozstrzygnięciem organu wyższej instancji w sprawie wniesionego przez stronę zażalenia w przedmiocie odmowy wydania kopii akt sprawy. Wyjaśniono nadto, że kierowca W. K. nie prowadził pojazdu w załodze dwuosobowej wraz z J. T., bowiem ten zakończył swoją pracę w C, a to, że znalazł się w autobusie podczas kontroli, było wyłącznie jego indywidualną decyzją. W ocenie strony, W. K. w trakcie swojego odpoczynku nie wypełnił definicji "kierowcy" wynikającej z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Jak twierdzi skarżący, W. K. nie prowadził autobusu oraz nie był przewożony w pojeździe w celu podjęcia się jego prowadzenia w razie gdyby taka potrzeba zaistniała, gdyż jedynie jechał jako pasażer prywatnie do K, a to J. T. z C miał dokończyć przewóz. Wskazano nadto, że nie ma powodów, dla których można by fałszować zapisy czasu pracy kierowcy, ponieważ przewozy wykonuje w formie stałych frachtów, dokładnie je analizując pod względem obowiązujących norm prawnych. Wobec powyższego wniesiono o uchylenie decyzji w całości jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Decyzją z dnia 23 grudnia 2015 r. ([...]) na podstawie art. art. 138 § 2 kpa, art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h, art. 92 a ust. 1-6, art. 92 b, art. 92 c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), Ip. 6.2.1, Ip. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 13, art. 15 ust. 8 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31.12.1985, P.0008-0021 ze zm.), rozdział I lit. s oraz Ip. 2 rozdz. II załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (tj. Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 ze zm.), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), § 2 pkt 2, § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r. Nr 159, póz. 1128 z późn. zm.), art. 23a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494 z późn. zm.), art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. WE L 102/1 z dnia 11.4.2006 ze zm) Główny Inspektor transportu Drogowego uchylił zaskarżona decyzje w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Organ odwoławczy podał, co następuje: Stosownie do art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, dalej u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92 a ust. 2 u.t.d. suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10 000 złotych. Stosownie do art. 92 a ust. 6 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Zgodnie z art. 92 c ust. 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h u.t.d. obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21) i rozporządzenia WE nr 561/2006. Organ przytoczył w sposób obszerny treść przepisów rozporządzenia Rady EWG Nr 3821/85, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 60, str. 1) mających zastosowanie w przypadku nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, oraz naruszenia obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego, oraz konsekwencje naruszenie obowiązków wynikających z przytoczonych przepisów. Podał organ, że w trakcie prowadzonego postępowania przez organ I instancji, pismem z dnia 28 września 2015 r. strona wystąpiła z wnioskiem o wydanie kopii protokołu przesłuchania świadka w osobie kierowcy W. K. Postanowieniem z dnia [...] 2015 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nr [...] odmówił stronie wydania uwierzytelnionych kopii akt sprawy wskazując, że organ nie doszukał się podstaw do wydawania uwierzytelnionych kopii akt sprawy. Na niniejsze postanowienie strona wniosła zażalenie. W niniejszej sprawie Organ I instancji naruszył art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak prawidłowego przeprowadzenia postępowania w sprawie. Rozstrzygając sprawę, organ nie może zaniechać poczynienia prawidłowych i logicznych ustaleń opartych na dowodach przeprowadzonych zgodnie z wymogami kodeksu postępowania administracyjnego. W związku ze złożonym przez stronę wnioskiem o wydanie kopii protokołu przesłuchania kierowcy W. K. organ I instancji przed wydaniem decyzji nie podjął żadnych czynności mających na celu wyjaśnienie żądania wnoszącego pismo oraz nie pouczył strony, że zgodnie z obowiązującymi przepisami nie istnieje możliwość wydania stronie nieuwierzytelnionych akt sprawy. Nadto pospiesznie organ I instancji wydał postanowienie o odmowie wydania uwierzytelnionej kopii protokołu przesłuchania świadka, czym naruszył jej prawo wynikające z art. 10 kpa. Ponadto przed wydaniem decyzji uniemożliwił stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań nie informując strony o zakończeniu postępowania. Tymczasem zasada czynnego udziału strony w postępowaniu nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz obowiązek umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Prawo czynnego udziału strony w postępowaniu, jako korelat obowiązku organu, obejmuje prawo do podejmowania czynności procesowych mających wpływ na ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy administracyjnej. W zakresie prawa do czynnego udziału w postępowaniu strona może realizować wiele uprawnień procesowych określonych wyraźnie przepisami kodeksu (np. art. 78 § 1, art. 79), natomiast w zakresie prawa do obrony ma uprawnienie do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (por. art. 81)" Nie sposób nie zgodzić się z twierdzeniem strony, że organ I instancji nie zapewnił stronie czynnego udziału w postępowaniu. Organ I instancji nie przeprowadził rzetelnie postępowania naruszając w ten sposób prawa strony wynikające z kodeksu postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy w oparciu o art. 136 kpa może wyłącznie przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe. Wobec czego powyższy zakres sprawy mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy nie może zostać uzupełniony w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 kpa, bowiem naruszono by zasadę dwuinstancyjności wskazującą, iż dana sprawa powinna być rozpoznana i rozstrzygnięta dwukrotnie. W związku z powyższym decyzja organu I instancji w oparciu o art. 138 § 2 kpa zostaje uchylona i przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Na powyższą decyzję A Sp. z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o jej uchylenie, o uchylenie decyzji organu I instancji i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów art. 7, 80, 77 i 138 kpa poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych do rozpatrzenia sprawy. Wedle strony skarżącej naruszono również art. 107 § 3 kpa poprzez niesporządzenie uzasadnienia zgodnie z wymogami zawartymi w tym przepisie oraz art. 10 § 1 kpa z uwagi na niezapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie – w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Stosownie do art. 7 kpa jednym z najważniejszych zadań organów prowadzących postępowanie administracyjne jest stanie na straży praworządności i podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, gdyż ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego, także w sytuacji, gdy wydawane rozstrzygnięcie ma charakter uznaniowy. Podkreślić trzeba, że art. 77 § 1 kpa nakazuje organom administracji w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, zaś art. 8 kpa tak prowadzić postępowanie, by pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa. Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia ma to, że w niniejszej sprawie kontroli ze strony Sądu podlega decyzja organu odwoławczego wydana na podstawie art. 138 § 2 kpa, uchylająca decyzję organu I instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Warto podkreślić, że kontrola prowadzona w aspekcie dopuszczalności uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia winna uwzględniać treść art. 15 kpa, statuującego zasadę dwuinstancyjności. Zgodnie z tą zasadą sprawa administracyjna jest dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta - po raz pierwszy przez organ pierwszej instancji, a następnie przez organ odwoławczy. Oznacza to obowiązek dwukrotnego prowadzenia postępowania wyjaśniającego i dwukrotnego rozstrzygnięcia sprawy, z uwzględnieniem przez organy obydwu instancji w szczególności zasad wynikających z przepisów art. 7 i 8 kpa, oraz przepisów Rozdziału 4, regulujących zasady prowadzenia postępowania dowodowego, oraz oceny dowodów w sprawie zgromadzonych. Te bowiem przepisy gwarantują stronom postępowania wyjaśnienie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, czyli jej "załatwienia", o którym mowa w art. 104 kpa. Organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę, zatem nie może ograniczać się wyłącznie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji. Oceniając zatem dopuszczalność wydania zaskarżonej decyzji w świetle art. 138 § 2 kpa, wskazać należy, że możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia wymaga stwierdzenia przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Oznacza to, iż organ odwoławczy powinien stwierdzić, że sprawa nie została przez organ I instancji wyjaśniona w stopniu dostatecznym dla potrzeb rozstrzygnięcia i nie ma możliwości podjęcia rozstrzygnięcia. Treść art. 138 § 2 kpa musi być odczytywana i interpretowana łącznie z przepisem art. 136 kpa, określającym granice postępowania dowodowego przed organem odwoławczym. Granice te zostały zakreślone przez umożliwienie organowi odwoławczemu przeprowadzenia na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, bądź zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego z przekroczeniem granic wynikających z art. 136 kpa powodowałoby naruszenie zasady dwuinstancyjności. Przyjąć więc należy, że organ odwoławczy może powołać się na przepis art. 138 § 2 zdanie 1 kpa wówczas, gdy wykaże, że przeprowadzenie przezeń dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach wyznaczonych przez art. 136 kpa nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Powszechnie przyjmuje się, że wydanie decyzji kasacyjnej uzasadnione jest wówczas, gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, bądź przeprowadził je z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu czyniącym sprawę niewyjaśnioną w całości, co z kolei nie pozwala na skorzystanie przez organ odwoławczy z możliwości przewidzianej w art. 136 kpa. Odnosząc powyższe do zaskarżonej decyzji GITD Sąd uznał, że organ ten prawidłowo odczytał treść art. 138 § 2 kpa i zasadnie przyjął, iż istniały podstawy do wydania decyzji kasacyjnej. Prawidłowo organ uznał, że postępowanie przed organem pierwszej instancji dotknięte było wadami polegającymi na naruszeniu przepisów art. 7, 8, 10 i 77 § 1 kpa. Skutkowało to zgromadzeniem niepełnego materiału dowodowego i wydaniem decyzji przedwcześnie. Z wniosku o przesłanie kopii protokołu przesłuchania świadka W. K. wynikało wszak, że skarżąca kwestionuje ustalenia podmiotu kontrolującego poczynione w trakcie kontroli pojazdu. Tymczasem organ, odczytując w sposób niewłaściwy tenże wniosek, podjął rozstrzygnięcie procesowe nie dążąc do wyjaśnienia stanowiska strony w kwestii okoliczności faktycznych sprawy. Także z zażalenia na postanowienie o odmowie wydania uwierzytelnionych kopii akt sprawy wynikało, że skarżąca zamierza przedstawić swoje stanowisko co do stwierdzonych w trakcie kontroli naruszeń. Tymczasem decyzja organu pierwszej instancji wydana została w dniu następnym po wpłynięciu w/w zażalenia i bez umożliwienia skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i przedstawienia ostatecznego stanowiska. Skarżąca dołączyła do odwołania raport z przebiegu pojazdu [...], który obrazuje przebieg aktywności kierowców w okresie od 12 września 2015 r. do 18 września 2015 r. tj. do dnia kontroli, który to dzień jak podała był ostatnim dniem kursu pojazdu ze Słowenii do Polski. Dokument ten został dołączony do odwołania niewątpliwie celem przedstawienia istotnych - zdaniem strony postępowania – dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Jak bowiem twierdzi skarżąca, do naruszenia zasad wynikających ze wskazanych w postawie prawnej decyzji organu I instancji przepisów w ogóle nie doszło, z uwagi na istniejące okoliczności faktyczne. Skarżąca kwestionowała ustalenie organu pierwszej instancji, że W. K. i J. T. stanowili załogę pojazdu, wskazując na inny skład załogi, co obrazować miał dołączony do odwołania raport przebiegu pojazdu. Niewątpliwie twierdzenia te oraz treść przedstawionego dokumentu winny być ocenione zgodnie z zasadą dwuinstancyjności przez organy obydwu instancji i nie może temu również stać na przeszkodzie obowiązek przestrzegania przez organy zasady szybkości postępowania. Zawiadomienie przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów i zgłoszonych żądań o którym mowa w art. 10 § 1 kpa niewątpliwie umożliwiłby Skarżącej przedstawienie istotnych jej zdaniem okoliczności sprawy, w tym przedłożenie dokumentu dołączonego do odwołania. Zawarte w powyższym przepisie sformułowanie "przed wydaniem decyzji" jednoznacznie wskazuje, że chodzi o taki etap postępowania administracyjnego, w którym organ przechodzi do fazy podjęcia rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że w kontrolowanym postępowaniu nie czyniło więc zadość powyższemu obowiązkowi przywołanie treści art. 10 § 1 kpa w zawiadomieniu z dnia 21 września 2015 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego wobec A Sp. z o.o. Zauważyć należy, że zarzuty skargi w niniejszej sprawie są w zasadzie zbieżne z przyjętym przez organ odwoławczy stanowiskiem. Koncentrują się one bowiem na wytknięciu organowi pierwszej instancji uchybień polegających na naruszeniu przepisów postępowania, które to uchybienia uniemożliwiły skarżącej przedstawienie dowodów i doprowadziły do błędnych ustaleń faktycznych. Skarżąca przytacza w skardze okoliczności, które powinny były być rozważane przez organy obydwu instancji, zaś organ pierwszej instancji nie czyniąc tego wydał decyzję skutkującą koniecznością zastosowania przez GITD przepisu art. 138 § 2 kpa. Nie mogło zatem zostać zaakceptowane stanowisko skarżącej, zdaniem której organ odwoławczy powinien był uchylić decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie, tj. wydać orzeczenie na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 in fine kpa. Organ odwoławczy wydaje decyzję o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i umorzeniu postępowania kierując się przesłankami określonymi w art. 105 § 1 kpa, czyli spowodowaną jakimikolwiek przyczynami bezprzedmiotowością postępowania. Sytuacja bezprzedmiotowości postępowania nie istniała jednakże w kontrolowanej sprawie. Brak także podstaw do zaakceptowania stanowiska skarżącej, iż organ odwoławczy "nie podnosi rozwiązań merytorycznych", co miałoby świadczyć o naruszeniu prawa mogącym odnieść skutek w postaci uwzględnienia skargi przez Sąd. Tylko bowiem zrealizowanie obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i ustalenie stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością - czemu uchybił organ I instancji - pozwala na prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego i załatwienie sprawy z w rozumieniu art. 104 kpa. W kontrolowanej sprawie wydanie przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia merytorycznego stanowiłoby naruszenie przepisów prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z art. 107 § 2 kpa Sąd stwierdził, że uzasadnienie GITD nie zostało sporządzone w sposób w pełni odpowiadający w/w przepisowi – nie zawiera bowiem dostatecznie szczegółowego omówienia wad zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. Jednakże wada ta nie mogła mieć istotnego wpływu na wynik sprawy i nie mogła stanowić o konieczności wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Odnosząc się do zawartego w skardze żądania zawarcia w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania, które będą wiązać organ Sąd zważył: zgodnie z art. 153 ppsa, ocena prawna i wskazania co do dalszego postepowania wyrażone w orzeczeniu sadu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Należy jednak mieć na uwadze treść art. 141 § 4 ppsa, z którego wynika, że wskazania co do dalszego postępowania uzasadnienie winno zawierać wówczas, gdy w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji. Skarżący jak się wydaje błędnie utożsamia "ponowne rozpatrzenie sprawy" o którym mowa w powyższym przepisie, z ponownym rozpatrzeniem sprawy przez organ pierwszej instancji na skutek uchylenia decyzji na podstawie art. 138 § 2 kpa, co miało miejsce w kontrolowanym postępowaniu. W niniejszej sprawie skarga nie została uwzględniona, brak zatem podstaw do formułowania przez Sąd wskazań, o których mowa w art. 141 § 4 i art. 153 kpa. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji.