II OZ 293/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Wr 902/18 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi D. B., J. B., G. K., D. K., W. K., M. M., B. M., I. P., B. K., W. K., L. F., T. F., M. B., R. B., K. M. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] listopada 2018 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulic: K., J., S. we W. postanawia: oddalić zażalenie. K. M. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] listopada 2018 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulic: K., J., S. we W. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 13 czerwca 2019 r., na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) wezwano K. M. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 300 złotych stosownie do § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Powyższe wezwanie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 25 czerwca 2019 r. Termin do uiszczenia wpisu upływał 2 lipca 2019 r. (wtorek). W wyznaczonym do tego terminie strona skarżąca pomimo skutecznego doręczenia jej wezwania nie uiściła wymaganego wpisu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjne we Wrocławiu postanowieniem z dnia 16 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Wr 902/18 , na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., odrzucił skargę wniesioną przez K. M. Sąd wskazał, że skoro strona skarżąca w zakreślonym terminie nie uiściła wymaganego wpisu, złożona przez nią skarga podlegała odrzuceniu. K. M. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości. Zarzuciła w nim naruszenie przepisów postępowania, polegające na braku skutecznego doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu w ustawowo przewidzianym terminie. Jednocześnie wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu sądowego od skargi. W uzasadnieniu zażalenia wskazała, że pod jej nieobecność w miejscu zamieszkania w dniu 25 czerwca 2019 r. pracownik Poczty Polskiej przekazał przedmiotowe wezwanie osobie, która nie posiadała upoważnienia do odbioru korespondencji w jej imieniu, a w szczególności do odbioru korespondencji oznaczonej do osobistego odbioru ze zwrotnym poświadczeniem odbioru. Wezwanie to zostało przekazane jej do rąk własnych po jej powrocie do miejsca zamieszkania ale dużo po upływie terminu do uiszczenia wpisu. Konsekwencją tego zdarzenia jest zaskarżane postanowienie i odrzucona skarga. Zdaniem skarżącej dowodzi, że w związku z brakiem skutecznego doręczenia wezwania do rąk własnych skarżącej, korespondencji za zwrotnym poświadczeniem odbioru, została ona pozbawiona możliwości wniesienia stosownej opłaty, bez udziału własnego. Okoliczności te w jej ocenie uzasadniają wniesione zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Niezasadne jest twierdzenie skarżącej jakoby doręczenie jej zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z 13 czerwca 2019 r. wzywającego ją do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zostało doręczone jej nieskutecznie doręczone, czego efektem było uchybienie terminu do uiszczenia wpisu, a w konsekwencji odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Wyjaśnić należy, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewidują kilka sposobów doręczenia stronom korespondencji, uznając je za skuteczne pod konkretnymi warunkami. Zasadą jest doręczenie korespondencji kierowanej do strony bezpośrednio do jej rąk - osobiście (art. 67 § 1 P.p.s.a.). Doręczenia dokonuje się w miejscu zamieszkania, miejscu pracy lub tam gdzie się adresata zastanie (art. 69 P.p.s.a.). Jeżeli jednak doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma (art. 72 § 1 P.p.s.a.). Jak wynika z akt sprawy tj. ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przedmiotowego wezwania k. 173 wezwanie zostało odebrane w dniu 25 czerwca 2019 r. przez W. D.. Ta ostatnia sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Świadczy o tym adnotacja pracownika poczty na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, że przesyłkę doręczono dorosłemu domownikowi w osobie W. D.. Należy podkreślić, że zwrotne poświadczenie odbioru jest dokumentem urzędowym, który korzysta z domniemania prawdziwości w zakresie okoliczności w nim stwierdzonych. Oczywiście jest to domniemanie możliwe do obalenia ale trzeba przedstawić okoliczności i dowody, które podważą prawdziwość stwierdzonych tam okoliczności. Z zażalenia skarżącej nie wynika aby kwestionowała ona fakt, odebrania wezwania przez dorosłego domownika w dniu 25 czerwca 2020 r. Wskazuje zamiast tego, że odbiorca przesyłki nie miał stosownego upoważnienia do jej odbioru. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują dla skuteczności doręczenia korespondencji adresatowi wymogu legitymowania się przez dorosłego domownika, który podjął się przekazania przesyłki skierowanej do adresata zamieszkującego pod adresem, gdzie dorosłego domownika zastano, upoważnieniem do odbioru korespondencji przesyłanej za zwrotnym poświadczeniem odbioru. Wobec powyższego zarzut braku skutecznego doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu należy uznać za chybiony. Termin do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg od dnia 25 czerwca 2019 r. i upływał w dniu 2 lipca 2019 r. Skoro Skarżąca w tym terminie nie uiściła wymaganego wpisu, Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 220 § 3 p.p.s.a. i odrzucił skargę wniesioną przez K. M. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.