VI SA/Wa 2002/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Tomasz Sałek Protokolant ref. staż. Lili Zawadzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2019 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz O. S.A. z siedzibą w W. kwotę 2217 zł (słownie: dwa tysiące dwieście siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. VI SA/Wa 2002/18 Uzasadnienie Urząd Patentowy RP decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 roku oddalił wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy 4F o nr [...] udzielonego na rzecz S. sp. z o.o. z siedzibą w W., na podstawie 132 ust. 2 pkt 2 oraz art. 132 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 ze zm.) dalej p.w.p. oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 11 lipca 2017 roku do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek O. S.A. z siedzibą w W. (zwana dalej "skarżącą", "wnioskodawcą") o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy 4F o nr [...] udzielonego na rzecz S. sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej "uczestnikiem postępowania", uprawnioną"). Sporny znak towarowy przeznaczony został do oznaczania towarów ujętych w klasie 2 klasyfikacji nicejskiej, tj. bejce do drewna, barwniki do drewna, oleje do konserwacji drewna, preparaty do konserwacji drewna, farby ognioodporne, farby podkładowe, farby do drewna, lakiery do drewna; wszystkie wymienione towary do stosowania w pracach remontowo-budowlanych. Wnioskodawca podniósł, że przedmiotowe prawo ochronne wydane zostało z naruszeniem art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo własności przemysłowej a także art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. W zakresie zrzutu podobieństwa i naruszenia ww. przepisu wnioskodawca podniósł, że jest uprawniony do następujących znaków towarowych: 1. 4F o nr [...], od dnia 19 marca 2004 r. dla towarów w klasach: 9,18, 20, 25 i 28; 2. 4F o nr [...], od dnia 2 kwietnia 2013 r. dla towarów w klasach: 1,3,4, 9,10,11, 12, 18,20,21, 24, 25, 27 i 28; 3. 4F o nr [...], od dnia 5 kwietnia 2013 r. dla towarów w klasach: 1, 3, 4, 9, 10,11,12,18, 20, 21, 24, 25, 27 i 28. Jego zdaniem sporny znak towarowy 4F o nr [...] jest podobny do ww. znaków wnioskodawcy, dokonał oceny podobieństwa towarów spornego znaku wobec znaków towarowych o nr [...], [...] oraz [...] o nr [...]. Stwierdził, iż pomimo, że porównywane towary należą do odmiennych klas towarowych, to nie przesądza to o braku podobieństwa. Zdaniem wnioskodawcy, w sprawie, towary objęte ochroną znaku spornego i znaków wnioskodawcy mają taką samą naturę, komercyjne pochodzenie i kanały dystrybucji. Są to środki chemiczne, przeznaczone do impregnowania i konserwacji określonych powierzchni, w tym wypadku powierzchni materiałów pochodzenia naturalnego, tj. drewna i skóry. Produkty tak oznaczone będą miały tę samą docelową grupę odbiorców, będą oferowane w tych samych punktach sprzedaży (sklepy chemiczne). Zdaniem wnioskodawcy produkty tego rodzaju mogą być stosowane do elementów wyposażenia wnętrz i mebli, i z tego powodu mogą występować w sklepach budowlanych oraz z wyposażeniem wnętrz, gdzie mogą być wykładane na sąsiednich półkach sklepowych. Również uwzględniając kryterium pochodzenia tego typu towarów, wnioskodawca stwierdził, że chodzi o producentów wyrobów chemicznych, wytwarzających różnego rodzaju impregnaty, farby woski i oleje, tożsamymi metodami przy użyciu podobnych surowców. Ponadto, zdaniem wnioskodawcy, porównywane przez niego towary są powszechnie używane i przeznaczone dla ogółu odbiorców, a "Poziom uwagi docelowego grona odbiorców będzie zatem wahał się od właściwego przeciętnemu, stosunkowo dobrze poinformowanemu, spostrzegawczemu i rozsądnemu użytkownikowi, po wysoki, charakteryzujący profesjonalistów z danej branży". Wnioskodawca stwierdził, że towary objęte ochroną spornego znaku towarowego wykazują także podobieństwo do towarów z klasy 28 chronionych na jego rzecz, a mianowicie desek surfingowych, snowboardowych, nart, sanek oraz stołów do tenisa. Towary oznaczane spornym znakiem towarowym, służące zabezpieczeniu drewna przed szkodliwym działaniem czynników zewnętrznych, a także służące zmianie koloru drewna są komplementarne względem produktów wykonanych z drewna, z klasy 28 objętych ochroną znaków wnioskodawcy. O podobieństwie komplementarnym tych towarów świadczy także, zdaniem wnioskodawcy, fakt oferowania ich za pośrednictwem tych samych kanałów dystrybucji. Za komplementarne wnioskodawca uznał również woski do nart, objęte ochroną znaku wnioskodawcy i preparaty do konserwacji drewna chronione spornym prawem. Następnie wnioskodawca ocenił podobieństwo samych oznaczeń stanowiących znaki towarowe i stwierdził, że znaki te są co najmniej podobne w stopniu wysokim w warstwie wizualnej, identyczne w fonetycznej, mają także identyczną koncepcje, która polega na zestawieniu w znaku liczby i litery, co w sumie uzasadnia ich wysokie podobieństwo. Zatem istnieje ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, o którym świadczy wykazane podobieństwo towarów i związek między towarami, oraz wysokie podobieństwo, graniczące z identycznością w szczególności w płaszczyźnie fonetycznej samych oznaczeń, tym bardziej, że klienci zapamiętują i oceniają znaki w ich niepełnym obrazie. Przy czym, zdaniem wnioskodawcy, "część docelowego kręgu odbiorców w sprawie, będzie wykazywała co najwyżej przeciętny poziom uwagi przy wyborze i dokonywaniu zakupu", ponadto "odbiorcy ci nie będą skłonni do analizowania szczegółów wyglądu nabywanych produktów oraz ich pochodzenia". Podnosząc zarzut naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. wnioskodawca wskazał, że znaki 4F są znakami renomowanymi. Następnie przedstawił materiały dotyczące: zasięgu sprzedaży towarów ze znakiem 4F, wyników sprzedaży, działalności marketingowej i promocyjnej, rozpoznawalności marki 4F, działalności sponsorskiej. Powołał orzecznictwo w sprawie znaku INTEL (wyrok z dnia 27 listopada 2008 r. TSUE, sygn. C-252/07), w którym Trybunał podkreślił konieczność wykazania "związku" między oznaczeniem późniejszym - spornym a znakiem renomowanym i stwierdził, że w sprawie "istnienie takiego związku w świadomości odbiorcy jest oczywiste ze względu na wysoki stopień podobieństwa oznaczeń oraz powszechną rozpoznawalność znaków wnioskodawcy, jak również podobieństwo sygnowanych nimi towarów". Zdaniem wnioskodawcy istnienie oraz używanie w obrocie spornego znaku towarowego jest szkodliwe dla odróżniającego charakteru znaków wnioskodawcy, wpływa na zmniejszenie siły skojarzenia znaków 4F z wnioskodawcą oraz może powodować czerpanie nienależnych korzyści przez uprawnionego do spornego znaku towarowego, także poprzez zdobycie klienteli bez ponoszenia kosztów. Uprawniona przedstawiła swoje stanowisko, w którym odniosła się do zarzucanego podobieństwa znaku o nr [...] do wcześniejszych znaków towarowych oraz podobieństwa ww. znaku do renomowanych znaków wnioskodawcy. Poinformowała, że, na jej wniosek, wykaz towarów w klasie 2 został ograniczony poprzez dodanie sformułowania: "wszystkie wymienione towary do stosowania w pracach remontowo - budowlanych". Następnie oceniła podobieństwo oznaczeń i stwierdziła, że porównywane znaki są identyczne w warstwie fonetycznej oraz wysoce podobne w warstwie wizualnej. Warstwa znaczeniowa, zdaniem uprawnionej, nie powinna być oceniana ze względu na brak jakiegokolwiek znaczenia użytych znaków. Natomiast w zakresie podobieństwa towarów, uprawniona stwierdziła, że towary nie są podobne. Zdaniem uprawnionej, chronione spornym znakiem towary, ujęte w klasie 2, przeznaczone są dla zupełnie innego kręgu odbiorców, są to konsumenci o wąsko sprecyzowanych potrzebach, poszukujący rozwiązań o budowlanym zastosowaniu, niezainteresowani impregnacją skóry. Odbiorcami towarów oznaczonych spornym znakiem są profesjonaliści, zawodowo zajmujący się pracami remontowo - budowlanymi i takim przypadku, wykluczona jest możliwość pomylenia produktów pochodzących od uprawnionej, sprzedawanych pod marką Tytan Professional z odzieżą, akcesoriami i asortymentem sportowym sprzedawanym pod marką 4F, należącą do wnioskodawcy. Uprawniona zakwestionowała twierdzenia wnioskodawcy o takiej samej naturze towarów, pochodzeniu komercyjnym, kanałach dystrybucji. W szczególności, dotyczy to, określenia konserwacja, na którym wnioskodawca, zdaniem uprawnionego, oparł zarzut podobieństwa, a także na podobieństwie grup odbiorców i kanałów dystrybucji. Uprawniona stwierdziła, że trudno doszukać się takiej samej, wspólnej potrzeby u konsumenta poszukującego środka do impregnacji skórzanych butów przed deszczem (jak w wykazie znaków wcześniejszych) i u budowlańca, który poszukuje produktu do zabezpieczenia drewnianego tarasu przed ogniem. Impregnaty do skór są do nabycia w sklepach z odzieżą i obuwiem jako produkty pielęgnacyjne, w odróżnieniu od bejc, barwników do drewna, olejów do konserwacji drewna, preparatów do konserwacji drewna, farb ognioodpornych, które są do nabycia w składach budowlanych i hurtowniach materiałów budowlanych. Zdaniem uprawnionej, także zarzucane podobieństwo towarów objętych spornym znakiem do towarów z klasy 28 - desek surfingowych i snowboard owych, nart, sanek oraz stołów do tenisa nie znajduje uzasadnienia, ponieważ środki przeznaczone do produktów z klasy 28, w tym środki do nadawania koloru i konserwujące charakteryzują się innymi parametrami, różni je także miejsce sprzedaży, ponieważ produkty dla towarów z klasy 28 są dostępne w sklepach ze sprzętem sportowym, natomiast produkty oznaczane spornym znakiem w sklepach i hurtowniach z artykułami budowlanymi. Zdaniem uprawnionej, wnioskodawca nie wykazał podobieństwa towarów oznaczanych przeciwstawionymi przez niego znakami, zatem nie zachodzi ryzyko wprowadzenia w błąd potencjalnych odbiorców, które obejmuje ryzyko skojarzenia znaku spornego ze znakami wcześniejszymi. W zakresie zarzutu naruszenia prawa do renomowanych znaków towarowych wnioskodawcy, uprawniona stwierdziła, że pomiędzy towarami oznaczanymi przeciwstawionymi w sprawie znakami towarowymi nie zachodzi związek przenoszący skojarzenie z jednego towaru na drugi. Ponownie odwołała się do oceny podobieństwa towarów i podkreśliła, że produkty oferowane pod spornym znakiem to impregnaty do drewna, przeznaczone dla profesjonalistów, natomiast towary oferowane przez wnioskodawcę to odzież i akcesoria sportowe przeznaczone dla amatorów jak i sportowców zawodowych, nie ma więc żadnych punktów zbieżnych pomiędzy tymi obszarami. Uprawniona zauważyła, że może się zdarzyć, że krąg odbiorców właściwy jednemu ze znaków nigdy nie zostanie skonfrontowany z odbiorcami towarów drugiego znaku, a jeżeli nawet, to, towary są na tyle różne, że późniejszy znak uprawnionej nie będzie przywodzić na myśl wcześniejszego znaku wnioskodawcy, jako załączniki uprawniona przedłożyła internetowe wydruki dotyczące sposobu konserwacji odzieży oznaczanej znakami wnioskodawcy. Podczas rozprawy w dniu 28 marca 2018 r., strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie. Wnioskodawca wskazał art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. oraz art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. jako podstawy prawne swojego wniosku. Podkreślił, że zmiana zakresu ochrony spornego prawa jest nieistotna dla sprawy, a sformułowanie "wszystkie wymienione towary do stosowania w pracach remontowo - budowlanych" jest niejednoznaczne i nie wskazuje przeznaczenia i celu wyłącznego, powołał materiał dowodowy, który wskazuje miejsca w jakich klienci będą konfrontowani z towarami uprawnionego i wnioskodawcy. Uprawniona oświadczyła, że nie kwestionuje renomy znaków wnioskodawcy. Ponadto, podtrzymała stanowisko o braku podobieństwa towarów oznaczanych przeciwstawionymi znakami towarowymi. Stwierdziła również, że renoma nie ma absolutnego charakteru, a wnioskodawca nie wykazał aby rejestracja znaku o nr [...] była pasożytnicza względem znaków wnioskodawcy. Organ rozpoznając sprawę wskazał, że zadaniem organu było dokonanie oceny, czy sporny znak towarowy 4F o nr [...] narusza art. 132 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 p.w.p. Organ wskazał na brzmienie art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy p.w.p. nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy jeżeli jest on identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawo ochronne z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Jak wynika z treści tego przepisu dla wypełnienia jego dyspozycji konieczne jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: 1. identyczność lub podobieństwo towarów do oznaczania których znaki te są przeznaczone oraz 2. identyczność lub podobieństwo znaków towarowych. Podobieństwo towarów i znaków może prowadzić do ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów lub usług oznaczonych tymi znakami. A zatem, jak wynika z powyższego przepisu nie każde podobieństwo pomiędzy znakami powoduje niedopuszczalność rejestracji znaku towarowego, lecz tylko podobieństwo w takim stopniu, które mogłoby wprowadzać odbiorców w błąd. W przedmiotowej sprawie sporny znak towarowy 4F o nr [...] jest znakiem słownym, który z pierwszeństwem od dnia 23 grudnia 2013 r., służy do oznaczania towarów z klasy 2 klasyfikacji nicejskiej, tj. bejce do drewna, barwniki do drewna, oleje do konserwacji drewna, preparaty do konserwacji drewna, farby ognioodporne, farby podkładowe, farby do drewna, lakiery do drewna; wszystkie wymienione towary do stosowania w pracach remontowo - budowlanych. Organ wskazał, że przeciwstawione przez wnioskodawcę znaki towarowe to: 1. znak słowno - graficzny 4F o nr [...], zarejestrowany z pierwszeństwem od dnia 19 marca 2004 r. i przeznaczony do oznaczania towarów klasach 9,18, 20, 22, 25, 28; 2. znak słowno - graficzny 4F o nr [...], zarejestrowany z pierwszeństwem od dnia 2 kwietnia 2013 r. i przeznaczony do oznaczania towarów klasach: 1, 3, 4, 9, 10, 11, 12, 18, 20, 21, 22, 24, 25, 27, 28; w tym: substancje do naprawy opon i dętek, zestawy składników do reperacji opon, środki chemiczne do impregnowania skóry i nadające jej wodoodporność, preparaty do wulkanizacji, smary, smary do butów, smary do nart, 3. unijny (EUTM) znak słowno - graficzny 4F o nr [...], zarejestrowany z pierwszeństwem od dnia 5 kwietnia 2013 r. i przeznaczony do oznaczania towarów klasach: 1, 3, 4, 9, 10, 11, 12, 18, 20, 21, 22, 24, 25, 27, 28; w tym: Skóry (Środki chemiczne do impregnowania-); Skóry (Środki chemiczne nadające wodoodporność -) Tekstylia (Preparaty chemiczne do ożywiania kolorów -) w klasie 1, Deski surfingowe; Deski snowboardowe; Deski do pływania; Deski windsurfingowe; Narty (Wosk do -); Narty (Pokrycie ślizgów -); Narty; Narty surfingowe; Narty (Krawędzie -), Narty wodne; Sanki [artykuły sportowe]; Ślizgi nart (Pokrycie -); Tenis stołowy (Stoły do -) w klasie 28, Organ podkreślił, że zgodnie z utrwalonymi poglądami zarówno doktryny jak judykatury, przy ocenie podobieństwa znaków, w pierwszej kolejności należy wziąć pod uwagę towary, do oznaczania których zostały one przeznaczone (zob. wyrok WSA w Warszawie z 25 października 2006 r., sygn. akt. VI SA/Wa 533/06), gdyż dopiero stwierdzenie jednorodzajowości/podobieństwa towarów uzasadnia rozpoczęcie badania podobieństwa oznaczeń (R. Skubisz w: Prawo znaków towarowych. Komentarz. Warszawa 1997, str. 84). Natomiast konsekwencją występującego podobieństwa towarów i oznaczeń może być ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Kolegium Orzekające uwzględniło, że klasyfikacja towarów i usług ma charakter wyłącznie administracyjny, a fakt, że towary nie należą do tej samej klasy nie wyłącza stwierdzenia ich podobieństwa (o contrario\ wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 maja 2005 r., o sygn. VI SA/Wa 537/06 oraz wyrok NSA z dnia 13 marca 2007 r. o sygn. II GSK 296/06). Ponadto, dla dokonania oceny podobieństwa między spornymi towarami należy wziąć pod uwagę wszelkie istotne czynniki, które charakteryzują wzajemny stosunek tych towarów. Do czynników tych należy zaliczyć w szczególności charakter towarów, ich przeznaczenie, sposób ich użycia, jak również to, czy konkurują one ze sobą, czy też się uzupełniają (zob. wyrok Trybunału z dnia 29 września 1998 r. w sprawie C-39/97 Canon, pkt 23). Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że w niniejszej sprawie porównywane znaki towarowe przeznaczone zostały do oznaczania różnych towarów, a tym samym nie przyjęto argumentacji wnioskodawcy. Wnioskodawca nie ma racji twierdząc, że towary oznaczane przeciwstawionymi przez niego znakami mają taką samą naturę, ponieważ są przeznaczone do impregnowania i konserwowania materiałów pochodzenia naturalnego. Po pierwsze, podobieństwo towarów nie może opierać się wyłącznie na identycznym przeznaczeniu, celu zastosowania porównywanych towarów, które służą konserwacji i impregnacji określonego materiału, bowiem tworzyłoby to stan, w którym za podobne należałoby uznać wszystkie produkty służące konserwacji i impregnacji materiałów bez względu na ich rodzaj. Po drugie, konserwacja i impregnowanie dotyczy zupełnie odmiennych materiałów, tj.: skóry i drewna. Skóra to narząd kręgowców (za wikipedia.pl) oraz (za słownikiem języka polskiego, dostępnym na sjp.pl) oznacza także: 1. «zewnętrzną powłokę ciała kręgowców», 2. «o własnym życiu, zdrowiu, bezpieczeństwie», 3. «przybierana przez kogoś postać», 4. «produkt otrzymywany ze skóry niektórych zwierząt przez odpowiednie wyprawienie; też: wyprawiona skóra zwierząt futerkowych», 5. «zewnętrzna powłoka owoców, wierzchnia warstwa chleba, mięsa itp.»,6. «kurtka, płaszcz z wyprawionej skóry zwierzęcia». Drewno to: 1. «ścięte drzewo, oczyszczone z gałęzi i kory, używane w budownictwie, meblarstwie itp.», 2. «kawałek porąbanego drzewa», 3. «tkanka roślin» (za sjp.pl). Stąd, rozpoznanie i odróżnienie skóry od drewna i drewna od skóry należy do podstawowych umiejętności człowieka. Naturalny charakter pochodzenia materiału, którego dotyczy użytkowanie produktów oznaczonych przeciwstawionymi znakami towarowymi nie przesądza o ich podobieństwie. W konsekwencji, nie można przyjąć dalszej argumentacji wnioskodawcy o takiej samej grupie odbiorców tak oznaczanych towarów, ponieważ odbiorcy, którzy konserwują i impregnują drewno nie determinują kręgu odbiorców produktów przeznaczonych do konserwowania butów, nart czy tekstyliów i na odwrót organ uznał, co do zasady, zgadza się z wnioskodawcą o powszechności użytkowania porównywanych towarów, niemniej nie można nie zauważyć, że zarówno towary objęte ochroną znaków wnioskodawcy jak i znakiem spornym nie należą do towarów używanych codziennie, a i ich nabycie może być poprzedzone rozeznaniem. W zakresie towarów z klas 1 i 4 (wcześniejsze znaki wnioskodawcy) rozeznanie może dotyczyć np. rodzaju skóry poddawanej impregnacji, rodzaju wiązań narciarskich, zastosowania smarów do nart, czy rodzaju tekstyliów poddawanych impregnacji i ożywianiu kolorów oraz w zakresie towarów z klasy 2 (sporny znak towarowy) rodzajów drewna i zastosowania barwników, lakierów i konserwacji, a także rodzajów farb ognioodpornych i farb podkładowych, a także co do ilości tego rodzaju towaru i zasad bezpiecznego ich stosowania. Tego rodzaju wiadomości należą do obszarów wiedzy o specjalistycznym charakterze, stąd też przy nabywaniu tak oznaczonych towarów praktykowane jest korzystanie z fachowej wiedzy np. sprzedawcy, doradcy budowlanego. Nie ma, zatem racji wnioskodawca, stwierdzając, że odbiorcami tak oznaczanych towarów są osoby, które w niewysokim stopniu uważają podczas zakupów, powyższa teza, zdaniem organu, stoi w sprzeczności z ustalonym modelem przeciętnego konsumenta, który jest osobą "należycie i dobrze poinformowana, należycie uważna i ostrożna" (jak Sąd Pierwszej Instancji w wyroku z dnia 28 stycznia 2004 r" w sprawach połączonych T-146/02 i T-153/02 w: "Własność przemysłowa - orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich i Sądu Pierwszej instancji" pod red. prof. R. Skubisza, Zakamycze 2004, s. 354). Organ podkreślił, że wnioskodawca w zakresie oceny docelowego kręgu, grona odbiorów, a w szczególności ich poziomu uwagi, który towarzyszy nabywaniu towarów oznaczanych przeciwstawionymi znakami towarowymi, z jednej strony wskazał, że: "poziom uwagi docelowego grona odbiorców będzie zatem wahał się od właściwego przeciętnemu, stosunkowo dobrze poinformowanemu, spostrzegawczemu i rozsądnemu użytkownikowi, po wysoki, charakteryzujący profesjonalistów z danej branży" (akta, tom III, k. 846), by stwierdzić również, że "część docelowego kręgu odbiorców w sprawie, będzie wykazywała co najwyżej przeciętny poziom uwagi przy wyborze i dokonywaniu zakupu", oraz "odbiorcy ci nie będą skłonni do analizowania szczegółów wyglądu nabywanych produktów oraz ich pochodzenia" (akta, tom III, k. 842), co sprawia, że ocena odbiorców jest niekonsekwentna i niepełna, ponieważ wnioskodawca preferuje odbiorców o co najwyżej przeciętnym poziomie uwagi, pomijając model przeciętnego konsumenta oraz profesjonalistów, którzy, ze względu na charakter towarów biorą udział w wyborze tych towarów. Ponadto za niezasadne organ uznał twierdzenie o oferowaniu tak oznaczanych towarów w tych samych punktach sprzedaży, tj. sklepach chemicznych, ponieważ sprzedaż w sklepie chemicznym będzie uwzględniała podstawową różnicę materiałową (drewno, skóra), której dotyczy konkretny produkt. Analogicznie organ uznał, że nie można przyjąć, aby tak oznaczane towary były dostępne w sklepach z wyposażeniem wnętrz, ponieważ w sklepach z takim wyposażeniem, co do zasady, oferowane są akcesoria dekoracyjne (narzuty, dywany, lampy), a nie bejce do drewna. Podniesione przez wnioskodawcę podobieństwo oparte na wspólnym źródle pochodzenia, a więc producentach wyrobów chemicznych w tym, impregnatów farb, wosków i olejów wytwarzających produkty tożsamymi metodami oraz przy użyciu podobnych surowców nie może warunkować istnienia podobieństwa między ocenianymi towarami, ponieważ ani zakłady chemiczne, ani technologia i metody produkcji nie mogą świadczyć o podobieństwie towarów. Przyjęcie takiego kryterium o istniejącym podobieństwie prowadzi wprost do nieuwzględnienia rzeczywistości gospodarczej, w szczególności w dziedzinie przemysłu chemicznego, w której wielu przedsiębiorców produkuje i oferuje różnorodne produkty z tej dziedziny, W zakresie zarzutu o komplementarnym podobieństwie towarów, wnioskodawca stwierdził, że towary z klasy 2 oznaczane spornym znakiem towarowym, służące zabezpieczeniu drewna przed szkodliwym działaniem czynników zewnętrznych, a także służące zmianie koloru drewna są komplementarne względem produktów wykonanych z drewna, objętych ochroną znaków wnioskodawcy, tj. deski surfingowe, snowbordowe, narty, sanki oraz stoły do tenisa z klasy 28. Za komplementarny wnioskodawca uznał również wosk do nart, objęty ochroną znaku wnioskodawcy oraz preparaty do konserwacji drewna chronione spornym prawem na znak towarowy. Odnosząc się do tego stanowiska organ powołując się na stanowisko judykatury przyjął, iż o komplementarnym charakterze towarów świadczy związek polegający na tym, że jeden towar jest nieodzowny lub istotny do użycia drugiego. W rozpatrywanej sprawie, wnioskodawca upatruje komplementarnego podobieństwa, w tym, że towary oznaczane spornym znakiem towarowym służą do zabezpieczenia towarów objętych ochroną wcześniejszego znaku towarowego. Organ uznał, że charakteryzując podobieństwo oparte na komplementarnym charakterze towarów i usług posługują się określeniem nieodzowny i istotny. Przymiotnik "istotny" oznacza: "1.podstawowy, zasadniczy, znaczący; 2. rzeczywisty, prawdziwy, istniejący", natomiast słowo nieodzowny jest także przymiotnikiem i oznacza "taki, bez którego nie można się obyć, konieczny, niezbędny, niezastąpiony". Wobec powyższego, twierdzenie wnioskodawcy, iż podobieństwo komplementarne ocenianych towarów polega na tym, że: "użytkowanie tego rodzaju sprzętu sportowego wymaga jego konserwacji i impregnacji, do czego służą produkty uprawnionego", oraz, że towary oznaczone spornym znakiem "służą do nadania produktom wnioskodawcy zamierzonego wyglądu i poprawienia ich estetyki" nie znajduje podstaw w konfrontacji z treścią znaczeniową wyrazów "nieodzowny" i "istotny", które charakteryzują komplementarność towarów/usług. Zatem błędne jest twierdzenie wnioskodawcy, że towary z klasy 2 konserwujące i impregnujące, czy też poprawiające estetykę i oznaczane spornym znakiem są niezbędne i istotne w prawidłowym użytkowaniu towarów oznaczanych znakiem wnioskodawcy. Po drugie, nawet ewentualne przyjęcie argumentacji wnioskodawcy o komplementarności towarów oznaczanych przeciwstawionymi znakami towarowymi, w ocenie organu, pozostaje w sprzeczności z cechami towarów (oznaczanych znakiem wnioskodawcy), które wyklucza zgodne z przeznaczeniem zastosowanie towarów oznaczanych spornym znakiem. Jak np. deski surfingowe, snowboardowe, narty, które zbudowane są w taki sposób, że drewniany rdzeń znajduje się w środku całej konstrukcji i pokryty jest laminatem z dołu i góry (górny laminat pokrywa także powłoka z grafiką) (za wiktpedia.pl), stąd też towary z klasy 2 spornego znaku towarowego, takie jak; bejce do drewna, barwniki do drewna, oleje do konserwacji drewna, preparaty do konserwacji drewna, farby do drewna, lakiery do drewna nie mają zastosowania. Analogicznie, powyższe dotyczy również stołów do tenisa, których blat wykonany jest z płyty wiórowej pokrytej laminatem (np. oferta przedsiębiorstwa C. - największego europejskiego producenta sprzętu do tenisa stołowego, dostępna na stronie ww. producenta). Również preparaty do konserwacji drewna (znak sporny) nie są komplementarne względem wosku do nart (znak wnioskodawcy), ponieważ wosku używa się do ślizgu (stanowiącego dolną warstwę nart, wykonaną współcześnie, z polietylenu, za wikipedia.pl), zatem nie jest to produkt przeznaczony do drewna. Przedstawiona wyżej ocena zarzutu podobieństwa towarów oparta na podobieństwie komplementarnym uzasadnia okoliczność, że wnioskodawca, mimo, iż uprawniony ograniczył zakres towarów chronionych spornym znakiem towarowym do towarów, które mają zastosowanie w pracach remontowo - budowlanych, trwał przy zarzucie podobieństwa. Wnioskodawca, stwierdził, że sformułowanie "wszystkie wymienione towary do stosowania w pracach remontowo - budowlanych" jest niejednoznaczne i nie wskazuje przeznaczenia i celu wyłącznego (akta, tom III, k. 970 - protokół z rozprawy), natomiast, organ uznał, że ww. sformułowanie zarówno w odniesieniu do zakresu czynności związanych z remontowaniem jak i budową jest wystarczająco konkretne w kontekście towarów z klasy 2 spornego znaku towarowego. W tej sytuacji organ stwierdził, że porównywane w przedmiotowej sprawie towary nie są podobne, a argumentacja wnioskodawcy oparta, co prawda, na przyjętych kryteriach oceny podobieństwa towarów, realizuje wyłącznie jego intencje. Wobec powyższego, skoro brak jest podobieństwa towarów, w ocenie organu dalsza ocena podobieństwa wynikająca z treści art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. nie jest konieczna. Ponadto wnioskodawca, podniósł w przedmiotowym wniosku, zarzut naruszenia przez sporne prawo art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. i stwierdził, sporny znak narusza prawo do wcześniejszych znaków towarowych o renomowanym charakterze. W ocenie organu w obowiązującym ustawodawstwie brak jest ustawowej definicji renomowanego znaku towarowego, dlatego też przywoływane jest ugruntowane stanowisko doktryny oraz orzecznictwa, jednym z pierwszych była glosa R. Skubisza do wyroku z dnia 27 lutego 2008 r., sygn. II GSK 359/07, (w: Przegląd Sądowy, kwiecień 2009 r. str. 138 i następ.), w której autor powołał stanowisko ETS-u przedstawione w wyroku wydanym w sprawie znaku CHEVY, w którym, zdaniem Trybunału, pojęcie renomowanego znaku wyczerpuje się w znajomości (rozpoznawalności) znaku towarowego, Zdaniem autora glosy, przepisy chronią renomę rozumianą jako ogół korzystnych i zlokalizowanych w danym znaku wyobrażeń właściwych odbiorców towaru. Dalej autor stwierdza, że "renomowany znak towarowy dla określonych towarów korzysta z rozszerzonej ochrony (...) w odniesieniu do jakiegokolwiek towaru osoby trzeciej z późniejszym znakiem towarowym", przy czym konieczne jest wykazanie związku pomiędzy późniejszym znakiem towarowym i wcześniejszym znakiem renomowanym. "Ten związek wyraża się w kojarzeniu wcześniejszego znaku przez potencjalnych nabywców towarów z późniejszym znakiem" (tamże str. 163). Organ oceniając podobieństwo spornego znaku towarowego do wcześniejszych znaków towarowych, wziął pod uwagę, iż wcześniejsze znaki towarowe są renomowane i posiadają zdolność odróżniającą wynikającą z długotrwałego używania oraz stopnia rozpoznawalności wśród odbiorców. Są to czynniki, które muszą być uwzględnione w ocenie prawdopodobieństwa pomyłki. Zatem, im więcej znamion odróżniających ma wcześniejszy znak, tym większe jest prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Właściciel znaku renomowanego powinien wykazać związek pomiędzy renomowanym znakiem towarowym i późniejszym znakiem towarowym, co skutkuje negatywnie dla znaku renomowanego, w szczególności ma szkodliwy wpływ na odróżniający charakter znaku renomowanego. Organ wyjaśnił, że chodzi o wykazanie takich okoliczności, które potwierdzają, że używanie spornego znaku powoduje następstwa określone w pkt 3 ust. 2 art. 132 p.w.p., tj. uzyskanie przez uprawnionego nienależnej korzyści, powodowanie szkody w charakterze odróżniającym lub renomie znaku wcześniejszego. Wnioskodawca, w tym aspekcie sprawy, stwierdził, że ze względu na wysoki stopień podobieństwa oznaczeń oraz powszechną rozpoznawalność znaków wnioskodawcy, jak również podobieństwo sygnowanych nimi towarów w świadomości odbiorcy istnieje taki związek, co jest "oczywiste" w przedstawionym stanie faktycznym. Przy czym, wnioskodawca nie wykazał sposobu powstania i przebiegu asocjacji wśród nabywców towarów oznaczanych późniejszym znakiem towarowym z wcześniejszymi renomowanymi znakami towarowymi. Organ uznał, że nie może, zatem dokonać oceny w jaki sposób odbiorcy towarów z klasy 2 (chronionych spornym znakiem), którzy np. nabywają bejce i impregnaty do drewna skojarzą i powiążą znak towarowy 4F o nr [...] ze znakami wnioskodawcy, którymi opatrywane są np. smary do butów i nart w klasie 4 (znak 4F o nr [...]) lub preparaty chemiczne do ożywiania kolorów (znak 4F EUTM o nr.[...]). Zdaniem organu, wnioskodawca nie wykazał także prawdopodobieństwa powstania szkody (przez osłabienie stopnia zdolności odróżniającej znaku lub jego renomy) lub uzyskania nienależnych korzyści (przez wykorzystanie charakteru odróżniającego lub renomy znaku) i ograniczył się wyłącznie do podniesienia tychże okoliczności wraz z odpowiednim orzecznictwem. Wobec powyższego, organ stwierdził, iż zarzuty niespełnienia warunków udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy 4F o nr [...] przewidzianych w art. 132 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy p.w.p. nie zostały potwierdzone, zatem wniosek należało oddalić. Następnie skarżąca O. S A. zaskarżyła decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] kwietnia 2018 r. w całości obejmującej rozstrzygnięcie w sprawie [...], tj. w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa ochronnego [...] na słowny znak towarowy 4F. Zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego RP zarzuciła: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p., przez jego błędna wykładnię polegającą na: błędnym założeniu, że istnienie "związku" pomiędzy znakiem renomowanym i znakiem spornym polega na wykazaniu "sposobu powstania i przebiegu asocjacji wśród nabywców towarów oznaczanych późniejszym znakiem towarowym z wcześniejszymi renomowanymi znakami towarowymi", podczas gdy, oceny tej należy dokonywać całościowo, przy uwzględnieniu wszystkich czynników mających znaczenie w okolicznościach danej sprawy, a w szczególności: a) stopnia podobieństwa między kolidującymi ze sobą znakami, b) charakteru towarów lub usług, dla których kolidujące ze sobą znaki zostały zarejestrowane, c) intensywności używania i renomy wcześniejszego znaku towarowego, d) stopnia samoistnego lub uzyskanego w następstwie używania charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego, - co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że w niniejszej sprawie nie ma podstaw do zastosowania przepisu z art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p.. 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p.: poprzez jego błędna wykładnię polegającą na: błędnym założeniu, że wystąpienie o unieważnienie znaku towarowego na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 3 PWP przez powołanie się na znak renomowany wymaga wykazania istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, - co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że w niniejszej sprawie nie ma podstaw do zastosowania przepisu z art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. 3. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77§1 i 80 ustawy kodeks postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (tekst jedn. w Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, dalej jako: "KPA") przez ich niezastosowanie skutkujące naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zaniechanie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu przedłożonego przez Skarżącą materiału dowodowego, poprzez: nieuzasadnione pominięcie przedstawionego przez Skarżącą materiału dowodowego na okoliczność (1) istnienia związku pomiędzy znakami renomowanymi Skarżącej (dalej jako: "Znaki Renomowane 4F") i Znakiem Spornym 4F, (2) istnienia prawdopodobieństwa działania na szkodę odróżniającego charakteru Znaków Renomowanych 4F Skarżącej oraz (3) istnienia prawdopodobieństwa czerpania nienależnej korzyści ze Znaków Renomowanych 4F Skarżącej, a mianowicie: a) Badania rynkowego - raport [...] z dnia [...]/01/2013 r. "Rynek odzieży sportowej w Polsce - marka 4F na tle konkurencji", b) Badania rynkowego - raport [...] "Rynek odzieży sportowej w Polsce - marka 4F" z dnia [...]/02/2015 r, c) Badania rynkowego - raport [...] "Rynek odzieży sportowej w Polsce d) marka 4F na tle konkurencji" z dnia [...]/04/2014 r., e) Prezentacji kolekcji olimpijskich oraz promocji 4F z udziałem znanych sportowców (płyta CD), f) Prezentacji OTCF dotyczącej sponsoringu, 6 Raportów mediowych (płyta CD), g) Materiałów prasowych i wycinków z lat 2007-2012, h) Przykładowych zrzutów ekranów ze stron internetowych mediów społecznościowych, i) Przykładowych materiałów promocyjnych i reklamowych, j) Zestawu ponad 1000 faktur pokazujących sprzedaż produktów 4F w latach 2006¬2015 (płyta CD), k) Prezentacji firmowych OTCF z 2014 i 2015 r., l) Prezentacji sklepów (płyta CD), m) Raportu korzystania z witryny sklepu internetowego "4F\ n) Artykułu z portalu internetowego 'retailnet Portal Centrów Handlowych' dotyczącego rozszerzenia sieci sklepów w centrach handlowych, o) Oświadczenia Ł. B., członka zarządu O. sp. z o.o. - dotyczące nakładów na działania marketingowe oraz rodzaju i charakteru tych działań, - a w konsekwencji niezasadnym uznaniem, ze skarżąca nie przedstawiła dowodów i nie wykazała powyżej wskazanych okoliczności, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że nie ma podstaw do zastosowania przepisu z art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. 4. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107§3 k.p.a, przez wadliwe uzasadnienie decyzji polegające na: a) niewskazanie przez Urząd w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których nie uwzględnił on przedstawionego przez Skarżącą materiału dowodowego na okoliczność (1) istnienia związku pomiędzy Znakami Renomowanymi 4F Skarżącej i Znakiem Spornym 4F, (2) istnienia prawdopodobieństwa działania na szkodę odróżniającego charakteru Znaków Renomowanych 4F Skarżącej oraz (3) istnienia prawdopodobieństwa czerpania nienależnej korzyści ze Znaków Renomowanych 4F Skarżącej, b) dokonanie wybiórczego i nadmiernie skrótowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji: w którym Urząd jedynie w sposób ogólny wskazał motywy podjętej decyzji, nie odniósł się do argumentacji i uzasadnień Skarżącej oraz przedstawionego przez nią materiału dowodowego, co ma swoje odzwierciedlenie w stosunku objętości uzasadnienia decyzji Urzędu do ilości materiału i obszemości uzasadnienia stanowiska Skarżącej, w szczególności Organ nie wskazał, dlaczego w jego ocenie zgłoszenie Znaku Spornego (1) nie wykazuje związku ze Znakami Renomowanymi 4F Skarżącej, (2) nie może działać na szkodę renomy znaków Skarżącej i dlaczego (3) Znak Sporny nie może przynieść Uczestnikowi nienależnej korzyści, - co doprowadziło do tego, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wybiórcze, skrótowe i nieprzekonywujące, a tym samym nie spełnia kryteriów, o których mowa w art. 107§3 KPA. 5. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci naruszenia przepisu art. 7, 77 § 1 i 80 KPA, przez ich niezastosowanie skutkujące naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zaniechanie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu przedłożonego przez skarżącą materiału dowodowego, skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego polegającym na uznaniu że towary Znaków Renomowanych 4F Skarżącej i Znaku Spornego nie są podobne, podczas gdy z oceny podobieństwa towarów wynika, że (1) mają taką samą naturę, (2) mają takich samych odbiorców, (3) są towarami powszechnego użytku, (4) mają to samo źródło pochodzenia, (5) są oferowane w tych samych punktach sprzedaży, - co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że nie ma podstaw do zastosowania przepisu art. 132 ust. 2 pkt 2 PWP; 6. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci naruszenia przepisu art. 7, 77 § 1 i 80 KPA, przez ich niezastosowanie skutkujące naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zaniechanie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu przedłożonego przez Skarżącą materiału dowodowego, skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego polegającym na uznaniu, że towary Znaków Renomowanych 4F skarżącej i Znaku Spornego nie są komplementarne. podczas gdy z oceny podobieństwa towarów wynika, że wykazują ścisły one związek, - co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że nie ma podstaw do zastosowania przepisu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W toku postępowania sądowoadministracyjnego uczestnik postepowania w pełni poparł rozstrzygnięcie organu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. p 2188 ze zm) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym kontrola o której mowa w § 1 w myśl § 2 tegoż artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada czy zaskarżona decyzja, postanowienie, akt bądź inna czynność z zakresu administracji publicznej nie narusza przepisów postępowania oraz prawa materialnego, nie bierze natomiast pod uwagę zasad słusznościowych bądź też zasad współżycia społecznego. Poza tym sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawna, z zastrzeżeniem art. 57 a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. p 1302 z poź. zm. zwanej dalej p.p.s.a)). Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Skarżąca w postępowaniu przed Urzędem patentowym RP domagała się unieważnienia spornego znaku towarowego 4F o nr [...] wskazując, że prawo do tego znaku zostało udzielone z obrazą art. 132 ust 2 pkt 2 i art. 132 ust 2 pkt 3 pwp. Sąd nie podzielił zarzutów skargi odnoszących się do tej części decyzji i jej uzasadnienia, w której organ uznał, że brak jest podstaw do unieważnienia spornego znaku towarowego z uwagi na przeszkodę wynikającą z przepisu art. 132 ust. 2 pkt 2 pwp. W myśl tego przepisu nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego lub zgłoszonego w celu uzyskania prawa ochronnego (o ile na taki znak zostało oddzielone prawo ochronne z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby) dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Ww. artykuł dotyczy tzw. względnych przeszkód rejestracji znaku towarowego a więc takich, które uniemożliwiają rejestrację oznaczenia dla klas towarów/usług określonego rodzaju, natomiast pozwalają zarejestrować oznaczenie dla innych klas towarów/usług. Zgodnie z tym przepisem podobieństwo oznaczeń bada się dopiero po stwierdzeniu podobieństwa towarów, których porównywane oznaczenia dotyczą z punktu widzenia odbiorcy znaku tj. przeciętnego odbiorcy określonego rodzaju dóbr postrzeganego jako osobę należycie (dobrze) poinformowaną, rozważną i racjonalną. Prawidłowo więc Urząd Patentowy RP badając, czy istnieje podstawa do unieważnienia spornego znaku towarowego na początku dokonał porównania towarów i usług oznaczonych znakami towarowymi skarżącej i uczestnika postępowania. Wbrew twierdzeniom skargi przy ocenie podobieństwa towarów organ nie naruszył art. 7 , 77 § 1 i 80 kpc albowiem wszechstronnie ocenił materiał dowodowy w sprawie, mając na uwadze aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych, a także stanowisko doktryny, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem Sądu skarżąca nie zakwestionowała skutecznie ustaleń faktycznych organu, a tym samym nie wykazała naruszenia przepisu art. 132 ust 2 pkt 2 pwp. Należy podkreślić, że porównując towary do oznaczenia których służą przeciwstawione sobie znaki towarowe Urząd Patentowy RP uwzględnił takie czynniki jak charakter towarów, ich przeznaczenie, sposób ich użycia, kanały dystrybucji oraz to, czy konkurują one ze sobą czy też wzajemnie się uzupełniają. Sąd podzielił ostatecznie stanowisko organu, że porównywane znaki towarowe przeznaczone zostały do oznaczenia różnych towarów, co zostało wykazane w uzasadnieniu decyzji i z tą oceną Sąd w całości się zgadza. Skarżąca mylnie wywodzi, że podobieństwo towarów wynika z ich przeznaczenia, albowiem służą one do zabezpieczenia powierzchni naturalnych. Idąc tym tokiem rozumowania za podobne należałoby uznać wszystkie produkty służące konserwacji i impregnacji materiałów bez względu na ich rodzaj i tak galwalizowanie stali czy też środki używane w kamieniarstwie należałoby uznać za podobne do bejcowania drewna czy też zabezpieczenia skóry przed wpływem czynników zewnętrznych, co jest oczywiście błędne. Przeciętny odbiorca zgodnie z orzecznictwem unijnym jest osobą należycie i dobrze poinformowaną, rozważną i racjonalną. Towary oznaczone spornymi znakami towarowymi nie są towarami codziennego użytku i niejako nawykowo nabywanymi. Stąd też taki konsument nabywając dany produkt uwzględni do zabezpieczenia jakiego materiału on służy bez względu na to, gdzie dokonuje nabycia tego towaru. Z tego względu zakwestionowanie przez skarżącą ustaleń organu co do miejsca nabywania towarów oraz odnośnie ich komplementarności nie mogło odnieść zarzuconego skutku. Wobec stwierdzenia, że towary do oznaczenia których służą przeciwstawione sobie znaki towarowe nie są podobne organ prawidłowo zaniechał badania podobieństwa oznaczeń i ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd oraz przyjął, że zachodzi podstawa z art. 132 ust. 2 pkt 2 do unieważnienia spornego znaku towarowego. Kolejną podstawą unieważnienia znaku towarowego 4F o nr [...], jaką wskazała skarżąca stanowił art. 132 ust. 2 pkt 2 pwp. W myśl tego przepisu nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do renomowanego znaku towarowego zarejestrowanego lub zgłoszonego z wcześniejszym pierwszeństwem do rejestracji (o ile znak taki zostanie zarejestrowany) na rzecz innej osoby dla jakichkolwiek towarów, jeżeli mogłoby to przynieść zgłaszającemu nienależną korzyść lub być szkodliwe dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaku wcześniejszego. Urząd Patentowy RP uznał, że zarzuty skarżącej niespełnienia warunków udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy przewidzianych w art. 132 ust. 2 pkt 3 pwp. nie zostały również potwierdzone, a zatem wniosek skarżącej należało oddalić. Zdaniem Urzędu wprawdzie znaki towarowe skarżącej należy uznać za renomowane, jednakże nie wykazała ona sposobu powstania i przebiegu asocjacji wśród nabywców towarów oznaczonych późniejszymi znakami z wcześniejszymi renomowanymi znakami towarowymi. Skarżąca nie wykazała także prawdopodobieństwa powstania szkody (przez osłabienie stopnia zdolności odróżniającej znaku lub jego renomy) lub uzyskanie nienależytych korzyści (przez wykorzystanie charakteru odróżniającego lub renomy znaku). Należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że organ formułując powyższe stanowisko nie przeprowadził dowodów, wskazanych przez stronę oraz nie dokonał ich szczegółowej oceny w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przez co dopuścił się naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa. Wskutek naruszeń, jakich dopuścił się Urząd Patentowy RP utrudniona jest a nawet niemożliwa kontrola legalności decyzji przez sąd administracyjny. Należy przyznać rację skarżącemu, że związek przyczynowy pomiędzy szkodliwym działaniem późniejszego znaku towarowego na renomowany znak towarowy powinien być oceniony całościowo, przy uwypukleniu wszystkich czynników mających znaczenie w okolicznościach danej sprawy, a w szczególności stopnia podobieństwa pomiędzy kolidującymi między sobą znakami, charakteru towarów lub usług, dla których kolidujące ze sobą znaki zostały zarejestrowane intensywnie używane i renomy wcześniejszego znaku towarowego, stopnia samoistnego lub uzyskanego w następstwie używania charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego. Tych aspektów w kontekście złożonych przez stronę dowodów organ w ogóle nie rozpatrywał i wobec nich nie zajął stanowiska w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W konsekwencji Urząd Patentowy RP nie wykazał dlaczego w jego ocenie zgłoszenie znaku spornego 1) nie wykazuje związku ze znakami renomowanymi skarżącej, 2) nie może działać na szkodę renomy znaków skarżącej i dlaczego, 3) sporny znak nie może przynieść uczestnikowi nienależnej korzyści. Z tych to względów zaskarżona decyzja nie może się ostać i podlega uchyleniu stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 c) ppsa. O kosztach postępowania Sąd orzekł w myśl art. 200 ppsa. Ponownie rozpoznając sprawę organ przeprowadzi postępowanie dowodowe w kierunku wskazanym przez Sąd a następnie dokona szczegółowej oceny materiału dowodowego skarżącej i w zależności od poczynionych ustaleń wyda decyzję, którą oceni zgodnie z art. 107 § 3 kpa.