II SA/Lu 666/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Bartłomiej Pastucha, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 września 2018 r. sprawy ze skargi T. T. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz T. T. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 16 maja 2016 r., nr [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania T. T. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...] w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości oznaczonej jako działka gruntu nr [...] o pow. [...] ha, obr. [...], gm. N. poprzez udzielenie zezwolenia P. S.A. z siedzibą w L. na realizację inwestycji pod nazwą "Przebudowa istniejącej linii napowietrznej 110 kV relacji P. - N. (od P. P. do słupa [...]). Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postępowanie zostało wszczęte na wniosek P. S.A. z siedzibą w L. o wydanie na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz.1774), dalej "u.g.n.", decyzji o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżącej T. T. oznaczonej jako działka nr [...] w N. poprzez zezwolenie na realizację inwestycji: "Przebudowa istniejącej linii napowietrznej 110kV relacji P. – N. (od G. P. do słupa [...])". Zgodnie z tym przepisem - starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ I instancji uwzględnił wniosek decyzją z dnia [...] marca 2016 r., wskazując, że obszar ograniczenia obejmuje pas gruntu zgodnie z załącznikiem mapowym, stanowiącym integralną część decyzji. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 124 ust. 1 u.g.n. i wyjaśnił, że inwestycja ma polegać na przeciągnięciu przewodów fazowych i odgromowych skojarzonych ze światłowodem. Zdaniem organu jest to inwestycja celu publicznego, o jakiej mowa w art. 6 u.g.n., o znaczeniu ponadlokalnym i całkowitej długości 19.295km, przebiegająca przez obszary należące do trzech powiatów. Dzięki realizacji tej inwestycji dojdzie do zwiększenia pewności zasilania, poprawy jakości energii dostarczanej do odbiorców oraz zmniejszenia zagrożenia przeciążeniami linii, mogącymi powodować braki w dostawie energii elektrycznej. Inwestycja jest zgodna z decyzją nr [...] Wójta Gminy W. z dnia [...] kwietnia 2015r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z treścią decyzji ustalono warunki zabudowy inwestycji obejmującej realizację przebudowy linii napowietrznej 110Kv z zachowaniem tej samej trasy długości co istniejąca linia. Organ podkreślił, że wydanie decyzji jest konieczne, ponieważ mimo prowadzonych z właścicielem rokowań nie udało się uzyskać jego zgody na udostępnienie nieruchomości w celu wykonania przebudowy oraz ustanowienia służebności. Do porozumienia nie doszło również podczas rozprawy administracyjnej, zaś pismem z dnia 14 stycznia 2016r., dlatego pełnomocnik Spółki P. twierdząc, że nie doszło do zawarcia ugody, wniósł o wydanie decyzji administracyjnej. Do wniosku o ograniczenie prawa własności dołączono mapę dla ustalenia służebności gruntowej dla działki nr [...], sporządzoną przez uprawnionego geodetę i zarejestrowaną w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej Kartograficznej w P., na której uwidoczniono aktualny przebieg linii oraz obrysowano i wyliczono powierzchnię nieruchomości, która została wskazana jako niezbędna do przeprowadzenia inwestycji. Zgodnie z załącznikiem mapowym obszar ograniczenia obejmuje pas o powierzchni 266 m2 o szerokości 7,2 m i 34 m długości. Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. organ II instancji utrzymał w mocy powyższą decyzję. Następnie T. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższe decyzje, zarzucając, że organ nie wskazał w decyzji dokładnego usytuowania obiektu ani niezbędnego zakresu ograniczenia prawa własności, odwołując się jedynie do decyzji lokalizacyjnej. Skoro bowiem decyzja wydawana na podstawie art. 124 ust.1 u.g.n. stanowi wyjątek od konstytucyjnej ochrony prawa własności, wynikającej z art. 21 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, odstępstwo to powinno być możliwie jak najmniej dokuczliwe dla właściciela. Może zawierać tylko takie rozstrzygnięcia, które są zgodne z planem lub z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zatem decyzja powinna dotyczyć takiego obszaru działki, który jest niezbędny dla posadowienia na nim tych urządzeń oraz wykonania związanych z tym posadowieniem robót budowlanych. Tymczasem organ nie podjął żadnych kroków zmierzających do rzeczywistej weryfikacji zasadności daleko idącego ograniczenia własności, a ze zgromadzonego materiału nie wynika zgodność decyzji lokalizacyjnej z treścią wniosku inwestora. Ponadto w jej ocenie nic nie stoi na przeszkodzie, aby wnioskodawca ponownie przystąpił do negocjacji. Przeprowadzone rokowania należy bowiem uznać za iluzoryczne i zmierzające jedynie do wypełnienia ustawowego warunku złożenia wniosku o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Zaproponowana w rokowaniach jednorazowa kwota odszkodowania ([...] zł) za nieograniczone w czasie ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w żaden sposób nie przystaje do realnej szkody związanej z realizacją na jej działce inwestycji. Wyrokiem z dnia 16 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 691/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzje organów obu instancji. Nie odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd uznał, że w sprawie powinien mieć zastosowanie przepis art. 124 b u.g.n. (a nie art. 124 ust. 1 u.g.n.), który stanowi, że starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji zobowiązuje właściciela, użytkownika wieczystego lub osobę, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a także usuwaniem z gruntu tych ciągów, przewodów, urządzeń i obiektów, jeżeli właściciel, użytkownik wieczysty lub osoba, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości nie wyraża na to zgody. Decyzja o zobowiązaniu do udostępniania nieruchomości może być także wydana w celu zapewnienia dojazdu umożliwiającego wykonanie czynności. Sąd zgodził się z poglądem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2016r. sygn. akt I OSK 1473/14, iż ograniczenie prawa własności nieruchomości w trybie art. 124 u.g.n. może odnosić się jedynie do przyszłych, dopiero planowanych inwestycji przesyłowych. Zdaniem Sądu nie może być natomiast stosowane dla uregulowania korzystania z nieruchomości w związku ze zwykłą eksploatacją już istniejących instalacji przesyłowych na nieruchomości. Zezwolenie, o jakim mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., może zatem zostać wydane przed rozpoczęciem na danej, ściśle określonej nieruchomości, konkretnego procesu inwestycyjnego lub wyjątkowo w trakcie realizacji inwestycji. Z akt sprawy wynika natomiast jednoznacznie, że wniosek P. [...] S.A. w L. dotyczył przebudowy już istniejącej napowietrznej linii 110kV relacji P. – N. (od GPZ P. do słupa nr [...]), polegającej na przeciągnięciu przewodów fazowych i odgromowych skojarzonych ze światłowodem. Nie było więc podstaw do zastosowania art. 124 u.g.n., a roboty mogły zostać wykonane na podstawie art. 124b ust.1 ww. ustawy. Po rozpatrzeniu skarg kasacyjnych Wojewody i P. S.A. z siedzibą w L. - Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 481/17 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji uchylając kwestionowane decyzje organów obu instancji, w motywach zaskarżonego wyroku zaniechał odniesienia się do zarzutów postawionych w skardze T. T. uznając, iż organy wadliwie prowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w oparciu o przepis art. 124 ust. 1 u.g.n., podczas gdy powinny były je prowadzić – z uwagi na zakres inwestycji, polegający jedynie na przeciągnięciu przewodów fazowych i odgromowych skojarzonych ze światłowodem – na postawie art. 124 b ust. 1 u.g.n. W motywach zaskarżonego wyroku Sąd I instancji nie wyjaśnił w oparciu o jakie przesłanki zakres inwestycji sprowadził wyłącznie do "przeciągnięcia przewodów fazowych i odgromowych skojarzonych ze światłowodem". Stanowisko Sądu pozostaje tym bardziej wątpliwe, że inwestor wskazywał – a co nie było kwestionowane przez stronę skarżącą – iż przedmiotowa inwestycja liniowa obejmuje nie tylko wymianę samych przewodów, ale także wymianę istniejących słupów na takie o innej wysokości, ich posadowienie w dotychczasowej linii inwestycji, ale w innych miejscach, a także zmianę parametrów technicznych samej linii energetycznej. Ponadto inwestor legitymuje się wydaną dla przedmiotowego przedsięwzięcia ostateczną decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego uznającą inwestycję za "przebudowę jednotorowej linii napowietrznej". Stanowisko Sądu I instancji na temat charakteru przedmiotowej inwestycji wyrażone zostało zatem w oderwaniu od jakiejkolwiek analizy kluczowych okoliczności sprawy, które winny być szczegółowo ocenione na gruncie regulacji prawnych różnicujących pojęcia "remontu" i "modernizacji" od "odbudowy". Skoro w orzecznictwie nie jest kwestionowane, iż warunkiem uznania planowanych robót, jako przewidzianych w art. 124 u.g.n. bądź też w art. 124 b u.g.n. jest precyzyjne wykazanie, że roboty te spełniają konkretne przesłanki określone w art. 3 pkt 6 – 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz.1202) dalej jako "Pr. bud.", to na gruncie niniejszej sprawy brak odniesienia się przez Sąd I instancji do konkretnych okoliczności charakteryzujących przedmiotową inwestycję, przy jednoczesnym sformułowaniu tezy, iż inwestycja ta obejmuje jedynie czynności związane z konserwacją, remontem lub usuwaniem awarii, pozwala uznać zasadność zarzutu kasacyjnego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz.1302), dalej jako "p.p.s.a." - postawionego w związku z naruszeniem przepisów o gromadzeniu i ocenie materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), a wobec nieuzasadnionego zakwestionowania ustaleń i oceny prawnej wyrażonej w motywach zaskarżonej decyzji, także art. 107 § 1 k.p.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ulega wątpliwości, iż roboty związane z remontem, konserwacją i usuwaniem awarii, o których mowa w art. 124b ust. 1 u.g.n. w swym najszerszym zakresie winny mieścić się w znaczeniu pojęciowym opisanym w art. 3 pkt 8 Pr. bud. i polegać na wykonywaniu w istniejącym obiekcie budowlanym czynności polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, w tym także z użyciem innych niż pierwotnie wyrobów, ale bez zmiany parametrów użytkowych lub technicznych obiektu, w tym bez zmiany jego charakterystycznych parametrów. Zmiana charakterystycznych parametrów obiektu w następstwie wykonania określonych robót, nie pozwala takich robót kwalifikować w oparciu o przepis art. 124 b ust. 1 u.g.n., bowiem zależnie od zakresu tych robót mogą ona być kwalifikowane jako przebudowa w rozumieniu art. 3 pkt 7a Pr. bud. lub też jako odbudowa, rozbudowa, lub nadbudowa, a więc budowa w rozumieniu art. 3 pkt 6 Pr. bud. Nie może budzić wątpliwości, iż dokonanie kwalifikacji konkretnej inwestycji z punktu widzenia art. 3 pkt 6 – 8 Pr. bud. wymaga wnikliwej oceny całokształtu okoliczności spraw, w tym w szczególności dokumentacji projektowej i technologicznej planowanych robót. Dokonanie ustaleń w oparciu o powyższe okoliczności, iż planowane prace budowlane doprowadzą do zmiany takich parametrów dotychczasowej inwestycji, jak chociażby wysokość słupów energetycznych lub szerokość ich rozstawu, zmian w zakresie napięcia lub natężenia elektroenergetycznego albo zmian mocy pola elektroenergetycznego winno prowadzić do konkluzji, iż tego rodzaju prace nie stanowią czynności związanych z remontem, konserwacją lub usuwaniem awarii w rozumieniu art. 124b u.g.n. lecz powinny być kwalifikowane odpowiednio do ich zakresu, a podstawą ich przeprowadzenia winno być rozstrzygnięcie ograniczające właścicielowi sposób korzystania z nieruchomości, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Przepis ten znajduje bowiem zastosowanie zarówno w sytuacji budowy infrastruktury (art. 3 pkt 6 Pr. bud.), jak i jej przebudowy (art. 3 pkt 7a Pr. bud.). W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji weźmie pod uwagę powyższe rozważania tyczące w szczególności niedostatecznej oceny charakteru robót stanowiących projektowaną inwestycję, w kontekście zastosowania w sprawie art. 124 ust. 1 bądź art. 124b ust. 1 u.g.n., a w sytuacji ewentualnego uznania, iż charakter tych robót wykracza poza dyspozycję art. 3 pkt 8 Pr.bud., rozpozna skargę T. T. odnosząc się do stawianych w niej zarzutów (art. 190 P.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W wydanym w niniejszej sprawie wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przepis art. 124 ust.1 u.g.n. stosuje się wówczas, gdy inwestycja polega na takich robotach budowlanych, które powodują zmianę parametrów użytkowych lub technicznych obiektów, a więc gdy np. zmieni się wysokość słupów energetycznych, szerokość ich rozstawu, wysokość napięcia bądź natężenia elektroenergetycznego albo pola elektroenergetycznego. W przeciwnym razie należy stosować art. 124 b u.g.n. Takich ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie dokonał, a więc uchylenie decyzji organów obu instancji było nieuzasadnione. Należało określić charakter robót objętych projektowaną inwestycją w kontekście zastosowania art. 124 ust. 1 bądź art. 124 b ust. 1 u.g.n., a w razie stwierdzenia, że zastosowanie ma przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. - należy odnieść się do zarzutów skarżącej. Mając na uwadze powyższe zalecenia stwierdzić należy, że zgromadzony w sprawie przez organy administracji publicznej materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczną ocenę, czy należy sporną inwestycję kwalifikować jako roboty budowlane, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., czy też są to roboty określone w art. 124 b ust. 1 u.g.n. Rację ma bowiem skarżąca, że ani z uzasadnienia decyzji, ani ze zgromadzonych akt sprawy nie wynika najistotniejsza – dla zastosowania prawidłowej podstawy prawnej tj. art. 124 ust. 1 lub art. 124 b u.g.n. - okoliczność, tj. czy rzeczywiście przez działkę skarżącej przebiega już jakaś linia energetyczna, a jeśli tak, jakie są jej parametry. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie ma więc możliwości stwierdzenia, czy projektowana inwestycja będzie zmieniać parametry użytkowe i techniczne istniejącej linii, a więc czy w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 124 ust.1 czy art. 124 b ust.1 u.g.n. Zgromadzony materiał dowodowy zawiera wiele niejasności i sprzeczności. Wątpliwości budzi już sam wniosek inwestora - P. S.A. - w którym z jednej strony jest mowa o przebudowie, polegającej na "budowie urządzeń zgodnie z załączoną mapką stanowiącą załącznik do wniosku", a jednocześnie o "pracach budowlanych polegających na przeciągnięciu przewodów fazowych i odgromowych skojarzonych ze światłowodem". Nie jest jasne, czy mówiąc o "przeciągnięciu linii" inwestor ma na myśli budowę od początku linii, czy też chodzi mu jedynie o wymianę kabli w ramach istniejącej już linii. Jest to istotna okoliczność, zwłaszcza w kontekście zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż w przypadku stwierdzenia, że na spornej działce skarżącej istnieje już linia energetyczna, to należy ustalić jej parametry i porównać z parametrami objętymi projektowaną inwestycją w celu ustalenia, czy się one nie zmienią (w zakresie np. wielkości natężenia czy napięcia), co prowadziłoby do przyjęcia, że w sprawie mamy do czynienia z robotami, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. wątpliwości co do tego, jak obecnie zagospodarowana jest działka skarżącej i jakie urządzenia znajdują się na niej wynikają także z tego, że w tabeli na stronie 4 wniosku inwestora o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości jest mowa o słupach, jednak na mapie załączonej do wniosku nie ma żadnych słupów, ani innych urządzeń, natomiast czytelnie zaznaczony na niej jest tylko pas technologiczny (pas ograniczenia własności). W świetle powyższego stwierdzić należy, że rację ma skarżąca, iż dokumentacja zgromadzona w aktach jest niejasna i w istocie nie wiadomo jakie roboty planuje inwestor na tej działce, nie wiadomo w konsekwencji, czy organ powinien zastosować tryb z art. 124 ust. 1 czy z art. 124 b ust. 1 u.g.n. Oznacza to, że organ odwoławczy naruszył przepisy art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., gdyż nie przeprowadził wyczerpującego postępowania wyjaśniającego i nie dokonał dostatecznego ustalenia stanu faktycznego, do czego był zobowiązany na podstawie art. 136 k.p.a. Wątpliwości w sprawie wynikają także z tego – co uszło uwadze organowi odwoławczemu - że w decyzji organu I instancji stwierdzono, że jej "integralną częścią jest "załącznik mapowy"" - faktycznie decyzja tego organu takiego załącznika nie zawiera. Mapa, na którą powołuje się w uzasadnieniu decyzji organ, to mapa stanowiąca załącznik do wniosku inwestora. Nie jest ona natomiast opatrzona podpisem organu i pieczątką, z której by wynikało, że jest ona załącznikiem do zaskarżonej decyzji. Okoliczność ta w związku z wątpliwościami dotyczącymi treści wniosku P. S.A. uzasadnia zatem zarzuty skarżącej, że decyzja nie określa jednoznacznie usytuowania obiektu; brak również uzasadnienia zakresu ograniczenia prawa własności skarżącej. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję, jako wydaną z naruszeniem przepisów art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując sprawę ponownie organ powinien ustalić, czy na działce skarżącej istnieje już linia napowietrzna, co względem tej linii zamierza zrobić inwestor i czy te roboty spowodują choćby zmianę parametrów użytkowych i technicznych, a następnie – w zależności od wyniku tych ustaleń - organ powinien prowadzić sprawę w trybie art. 124 ust. 1 bądź w trybie art. 124b ust. 1 u.g.n. W razie prowadzenia w dalszym ciągu postępowania w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. organ powinien odnieść się ponadto do tego, czy uzasadnione jest prowadzenie przez działkę skarżącej pasa technologicznego o przedstawionej przez inwestora szerokości 7,80 m i czy nie byłoby wystarczające zmniejszenie szerokości tego pasa. Dodać należy, że na obecnym etapie nie jest dopuszczalne prowadzenie dalszych rokowań (negocjacji) w rozumieniu art. 124 ust. 3 u.g.n., stanowiącego, że udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 11 kwietnia 2018 r., II SA/Gd 783/17 - "strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 u.g.n. nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie prowadzenia rokowań oprócz obowiązku zainicjowania ich poprzez przedstawienie przez jedną z nich stronie przeciwnej stosownego odszkodowania. Ustawodawca w żaden sposób nie formalizuje też momentu zakończenia rokowań, co oznacza, że mogą one być zakończone w dowolnym czasie, chociażby w przypadku, gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia". "O przeprowadzeniu rokowań" w rozumieniu art. 124 ust. 3 u.g.n. można mówić w przypadku, gdy inwestor określił i zaproponował właścicielowi nieruchomości warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Niemożność uzyskania zgody właściciela ma zaś miejsce, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia". (zob. wyrok WSA w Lublinie z dnia 15 maja 2018 r., II SA/Lu 143/18). Nie ulega wątpliwości, że rokowania w powyższym rozumieniu, zostały przeprowadzone w niniejszej sprawie, co potwierdza pismo P. S.A. skierowane do skarżącej przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. tj. w dniu 15 maja 2015 r. (k. 6 akt admin.) Okoliczność, że nie doszło do porozumienie stron nie pozwala na przyjęcie, że rokowania, jako warunek formalny wszczęcia postępowania w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., nie zostały przeprowadzone i zakończone, co pozwalało inwestorowi na zainicjowanie postępowania. Na obecnym etapie nie mogą być one kontynuowane. Nie jest natomiast wykluczone zawarcie ugody przez strony, co skutkowałoby umorzeniem postępowania w przedmiocie wydania przez organ administracji decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Z tych względów, orzeczono, jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust.1 pkt.1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U z 2016r. poz. 1668 ).