I OSK 1754/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie NSA Tamara Dziełakowska (spr.) del. WSA Tomasz Szmydt Protokolant asystent sędziego Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 1022/16 w sprawie ze skarg [...] w L. oraz Gminy [...] na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (sygn. akt II SA/Lu 1022/16) oddalił skargi [...] w L. oraz Gminy [...] na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] sierpnia 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. Decyzją z dnia [...] września 1976 r. Prezydent Miasta L. na wniosek [...] wywłaszczył na rzecz Państwa m. in. nieruchomość położoną w L. przy ul. [...] o powierzchni 0,1111 ha, stanowiącą własność spadkobierców J. i J. małż. G.: H. G., W. P. oraz E. G. Wywłaszczenia dokonano w trybie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (tekst jedn. Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64) na cele budowy, zgodnie z lokalizacją, zakładu kaletniczego, ustaloną i uwzględnioną w zatwierdzonych planach gospodarczych urbanistycznych Państwa i miasta L. Wnioskiem z dnia 28 marca 2013 r. o zwrot ww. nieruchomości stanowiącej obecnie własność Gminy [...] w związku z niezrealizowaniem celu wywłaszczenia wystąpili H. G., E. G. i W. P. (G.). Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 16 września 2013 r. stwierdzono, że ww. nieruchomość znajduje się w całości w obszarze ogrodzonego terenu zajętego pod [...]. Grunt ten zagospodarowany jest pod parcele działkowe z nasadzeniami roślin warzywnych, ozdobnych oraz drzew owocowych. Na terenie dz. [...] znajdują się ponadto małe drewniane altany ogrodowe. Do akt dołączono decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] grudnia 1980 r. o przekazaniu w nieodpłatne użytkowanie na czas nieograniczony na rzecz [...] terenu o pow. 5624 m2 oraz decyzję Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki gruntami Urzędu Miejskiego w L. z dnia [...] listopada 1985 r. o przekazaniu na rzecz [...] w L. terenu o pow. 6988 m2, położonego w L. przy ul. [...]. Wydział Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta L. w piśmie z dnia 1 października 2013 r. wyjaśnił, że na podstawie posiadanych rejestrów i dokumentów nie może ustalić, czy działki obecnie oznaczone nr [...] objęte były planem realizacyjnym w styczniu 1976 r. Z kolei Wydział Planowania Urzędu Miasta L. w piśmie z dnia 8 października 2013 r. wyjaśnił, że w dacie wywłaszczenia teren ten objęty był Planem Szczegółowym L., zatwierdzonym uchwałą Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w L. Nr 56/347/66 z dnia 30 listopada 1966 r. (Dz. U. PWRN Nr 3 z dnia 8 kwietnia 1968 r.) W świetle tego planu ww. działki przeznaczone były pod lokalizację zakładu przemysłowego o maksymalnej strefie uciążliwości 50,0 m (symbol 75 PPV - 1,56 ha). Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Starosta L. (wyznaczony do prowadzenia sprawy postanowieniem Wojewody Lubelskiego z dnia [...] czerwca 2013 r.) orzekł o zwrocie działek nr [...], jednak decyzją z dnia [...] maja 2014 r. Wojewoda Lubelski uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpoznając sprawę, organ I instancji ustalił, że objęte żądaniem zwrotu działki obejmują parcele ogrodowe nr [...] i znajdują się na terenie [...]. Działka ogrodowa nr [...] użytkowana jest przez B. M., działka nr [...] przez J. L., natomiast działka nr [...] pozostaje w dyspozycji [...]. W toku postępowania sporządzono operat szacunkowy z dnia 27 sierpnia 2015 r. określający wartość działek. Nadto Gmina L. podnosiła, że nie dysponuje terenem odpowiednim dla odtworzenia ogrodu, dlatego wniosła o wyznaczenie pięcioletniego terminu na zrealizowanie obowiązku odtworzenia ogrodu, zaś [...] podkreślał, że ogród istnieje od 30 lat, jest ogrodem stałym i nie może podlegać likwidacji. Działki zostały zagospodarowane zgodnie z celem wywłaszczenia. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. Starosta L. na podstawie art. 5, art. 132, art. 136 ust. 3, art. 137 ust. 1 i ust. 2, art. 138 ust. 1, art. 139, art. 140 ust. 1, 2 i 3, art. 141, art. 142 i art. 217 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm. – zwanej dalej u.g.n.) oraz art. 21, art. 22 ust. 1 i 2, art. 26 i art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 40 ze zm.) w związku z art. 104 K.p.a. orzekł o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...], ustalając, że przejście prawa własności zwróconej nieruchomości nastąpi z dniem, kiedy decyzja stanie się ostateczna. Nadto w decyzji zobowiązano wnioskodawców do zwrotu na rzecz Gminy [...] kwoty ustalonej tytułem odszkodowania za wywłaszczony grunt w sposób ustalony w decyzji, wygaszono prawo użytkowania nieruchomości na rzecz [...], ustalono odszkodowania i zobowiązano Gminę [...] do odtworzenia i założenia ogrodu poprzez zawarcie stosownej umowy z ww. [...] w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Zdaniem organu I instancji, cel wywłaszczenia na objętych żądaniem zwrotu działkach nie został zrealizowany. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli [...] w L. i Gmina [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. Wojewoda Lubelski na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jak wskazał organ odwoławczy, celem wywłaszczenia była budowa zakładu kaletniczego, od wywłaszczenia (16 stycznia 1976 r.) do zwrotu nieruchomości upłynęło ponad 10 lat, a cel ten nie został zrealizowany, a zatem zachodzą przesłanki do zwrotu nieruchomości z art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n. Natomiast skoro zostały spełnione przesłanki do zwrotu działki wywłaszczonej, to zwrotowi podlega również działka "dowłaszczona". Skargi na powyższą decyzję wnieśli Gmina [...] oraz [...] w L. Gmina zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 ust. 1 pkt. 1 i 2 u.g.n. i art. 8 ust. 1, art. 21, art. 22 ust. 1 i 2, art. 26 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 40 ze zm.), zaś [...] zarzucił jej naruszenie przepisów postępowania oraz art. 136 i 137 u.g.n., art. 76 ww. ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. i niewykonalność decyzji. W odpowiedzi na skargi Wojewoda Lubelski wniósł o ich oddalenie. Rozpoznając powyższe skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Odwołując się do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, Sąd pierwszej instancji podał, że cel wywłaszczenia został określony w decyzji i pokrywa się z obowiązującym wówczas Planem Szczegółowym L., w którym sporny obszar przeznaczono pod lokalizację zakładu przemysłowego o maksymalnej strefie uciążliwości 50,0 m (symbol 75 PPV - 1,56 ha). Sąd nie podzielił natomiast argumentacji [...], że w planie przeznaczono ten obszar pod urządzenie pracowniczych ogrodów działkowych, na co wskazał Prezydent Miasta L. w decyzji z dnia [...] grudnia 1980 r. o przekazaniu przedmiotowego gruntu w nieodpłatne użytkowanie na rzecz [...], odwołując się w niej do decyzji z dnia [...] września 1979 r. zatwierdzającej plan realizacyjny ogrodów działkowych. Zdaniem Sądu w świetle wyjaśnień zawartych w piśmie Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta L. z dnia [...] października 2013 r. nie można ustalić, czy działki obecnie oznaczone nr [...], objęte były planem realizacyjnym w dacie wywłaszczenia tj. [...] września 1976 r., a tylko plan realizacyjny wówczas obowiązujący mógłby ewentualnie określać cel wywłaszczenia. Plan realizacyjny, o którym mowa w decyzji z dnia [...] grudnia 1980 r. to plan zatwierdzony późniejszą decyzją z dnia [...] września 1979 r., a więc nie może on być brany pod uwagę przy interpretowaniu celu wywłaszczenia wcześniej dokonanego. Z Planu Szczegółowego L., obowiązującego w dacie wywłaszczenia wynika natomiast jednoznacznie, że sporne działki przeznaczone były jako tereny przemysłowe. Rozstrzygająca jest jednak treść decyzji wywłaszczeniowej, która cel wywłaszczenia sformułowała ściśle jako budowę zakładu kaletniczego. Nie ma zatem uzasadnionych podstaw do zakwestionowania ustalonego przez organy celu wywłaszczenia. Za nietrafne uznał Sąd pierwszej instancji stanowisko skarżącego [...], że w świetle art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 9 marca 1949 r. o pracowniczych ogrodach działkowych (Dz. U. Nr 18, poz. 117) utworzenie w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych ogrodów działkowych przez przedsiębiorstwo, będące jednocześnie zakładem pracy stanowiło realizację celu wywłaszczenia określonego w decyzji jako budowa przez to przedsiębiorstwo zakładu kaletniczego. Przepisy ww. ustawy ściśle określały, w jakim trybie wyznacza się obszary ogrodów działkowych – art. 4, art. 7 ust. 1 i 3 i art. 5 ust. 1 i 2. Co do zasady plan miejscowy określał, jakie obszary przeznacza pod ogrody działkowe, zaś gmina dokonywała wywłaszczenia na ten cel. Wywłaszczone działki były jednak objęte planem szczegółowym, który nie przewidywał na nich ogrodów działkowych, lecz lokalizację zakładu przemysłowego o maksymalnej strefie uciążliwości 50,0 m (symbol 75 PPV - 1,56 ha), tak jak decyzja wywłaszczeniowa. Tym samym zwrot wywłaszczonej nieruchomości jest zasadny i podlegały mu obie działki, niezależnie od tego, że działka [...] została wywłaszczona na wniosek poprzednich właścicieli jako bezużyteczna wobec wywłaszczenia działki nr [...]. Zbędność "dowłaszczonej" nieruchomości należy bowiem oceniać według zbędności zasadniczej (głównej) części nieruchomości. Nie zasługiwały na uwzględnienie zdaniem Sądu pierwszej instancji także zarzuty naruszenia art. 136 i art. 137 u.g.n. Cytując w tym zakresie przepis art. 26 i art. 21 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych, Sąd uznał, że prawidłowo organy stwierdziły, że [...] ma charakter ogrodu stałego, wpisanego do rejestru pracowniczych ogrodów działkowych [...], a w konsekwencji organ miał obowiązek orzec o odtworzeniu likwidowanego ogrodu (jego części) oraz o odszkodowaniu na rzecz [...] oraz działkowców. W ocenie Sądu pierwszej instancji, organy nie naruszyły również przepisów postępowania. Przeprowadziły obszernie postępowanie wyjaśniające, dokonały oględzin z udziałem stron, zleciły sporządzenie operatu szacunkowego i zapewniły stronom udział w postępowaniu, a swoje decyzje obszernie uzasadniły. Nie stanowi natomiast naruszenia przepisów nieprzeprowadzanie kolejnych oględzin czy nieprzesłuchanie dalszych świadków. Operat został sporządzony przez uprawnionego rzeczoznawcę i nie budzi on wątpliwości co do rzetelności. Strony miały natomiast prawo wnosić do operatu uwagi, mogły również przedstawić własne operaty, czego jednak nie uczyniły. Ogólne kwestionowanie wartości wskazanych w operacie nie podważa jego wiarygodności. Skoro skarżący twierdzą, że stan faktyczny na wycenianych działkach uległ zmianie od czasu dokonania oględzin, powinni wskazać jakie to zmiany i uprawdopodobnić, że wpływają one na wysokość dokonanej w operacie wyceny, a następnie odszkodowania. Okoliczności takich skarżący nie przedstawili, a zatem organ zasadnie uwzględnił operat jako wiarygodny dowód w sprawie, dlatego organom nie można zarzucić istotnego naruszenia przepisów postępowania, a w konsekwencji i wadliwego rozstrzygnięcia. Nie można też zdaniem Sądu pierwszej instancji mówić o niewykonalności decyzji z tego względu, że Gmina nie dysponuje obecnie terenem umożliwiającym odtworzenie ogrodu. Niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. musi mieć charakter trwały, zaś aktualny brak nieruchomości, odpowiednich na odtworzenie ogródków działkowych, nie oznacza, że Gmina nigdy takich nieruchomości nie będzie mieć, zwłaszcza, że organ wyznaczył jej 3 letni termin na wykonanie tego obowiązku. Również brak wniosku [...] o utworzenie nowego ogrodu nie stanowi przeszkody do orzeczenia o odtworzeniu ogrodu, które wiąże się z zawarciem umowy ze stowarzyszeniem ogrodowym (art. 26 ust. 5 w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy), a więc uzależnione jest ono od woli tego Stowarzyszenia. Orzeczenie o obowiązku odtworzenia ogrodu działkowego przez podmiot likwidujący w decyzji orzekającej zwrot wywłaszczonej nieruchomości, nie zobowiązuje natomiast stowarzyszenia ogrodowego do zawarcia umowy, o której mowa w art. 21. Brak formalnego wniosku stowarzyszenia o odtworzenie likwidowanego ogrodu, nie stanowi więc przeszkody do nałożenia takiego obowiązku na podmiot likwidujący. Nie zasługiwał wreszcie na uwzględnienie zdaniem Sądu zarzut naruszenia art. 76 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych. Przepis dotyczy innej sytuacji niż występująca w niniejszej sprawie. Przepis art. 26 ustawy jest natomiast przepisem szczególnym i dotyczy zwrotu nieruchomości wywłaszczonych, na których urządzono ogród działkowy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargi. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Gmina [...], zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. 136 ust. 3 w zw. art. 137 ust. 1 u.g.n. w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 9 marca 1949 r. o pracowniczych ogrodach działkowych (Dz. U. Nr 18, poz. 117) poprzez błędną ich wykładnię i przyjęcie, że na nieruchomości objętej wnioskiem o zwrot nie został zrealizowany cel wywłaszczenia pomimo, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdzał, iż cel wywłaszczania polegający na zorganizowaniu przez zakład pracy ogrodu pracowniczego został zrealizowany, a co za tym idzie nieruchomość nie może być uznana za zbędną w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami i zwrócona byłym właścicielom; 2. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 151 P.p.s.a. zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 P.p.s.a. i art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (zwanej dalej P.u.s.a.) w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez wadliwe wykonanie przez Sąd obowiązku kontroli decyzji administracyjnych i oddalenie skargi pomimo tego, że organy administracyjne w przedmiotowej sprawie nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w szczególności nie przesłuchano świadka A. Z. oraz zaniechano ponownych oględzin nieruchomości, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwych rozstrzygnięć organów, zaakceptowanych następnie przez Sąd, 3. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 P.p.s.a. i art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w zw. z art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 ust. 1 u.g.n. oraz w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 9 marca 1949 r. o pracowniczych ogrodach działkowych poprzez wadliwe wykonanie przez Sąd obowiązku kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, skutkujące oddaleniem przez Sąd skargi i zaakceptowaniem wadliwych decyzji, pomimo naruszenia przez organy prawa materialnego i błędnego ustalenia przez nie, że na spornej nieruchomości nie doszło do zrealizowania celu wywłaszczenia, co stoi w sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Wskazując na powyższe zarzuty, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie i uwzględnienie w całości skarg, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że ustalenia faktyczne poczyniono z pominięciem okoliczności dotyczących stanu faktycznego z okresu wywłaszczenia i błędnie zdefiniowano cel wywłaszczenia, który stanowiła organizacja na spornym terenie pracowniczych ogrodów działkowych zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 9 marca 1949 r. o pracowniczych ogrodach działkowych. Prezydent Miasta L. przekazał teren w nieodpłatne użytkowanie na czas nieograniczony na rzecz [...], a pracownicze ogrody zostały zorganizowane bezpośrednio po wywłaszczeniu. Błędne ustalenie celu wywłaszczenia było z kolei konsekwencją naruszeń przepisów postępowania, których dopuściły się organy administracyjne obu instancji. Także ustalenie wysokości odszkodowań przyznanych na rzecz użytkowników parceli w takich okolicznościach, tj. bez weryfikacji wyceny ze stanem faktycznym istniejącym na gruncie w dacie zbliżonej do dnia wydawania decyzji w sprawie, musi budzić zastrzeżenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Oceniając wniesioną skargę kasacyjną w granicach określonych przepisem art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) i nie dostrzegając przy tym wystąpienia przesłanek nieważności, o których mowa w § 2 tego przepisu, stwierdzić przede wszystkim trzeba, że nie zostało podważone podstawowe dla oceny okoliczności niniejszej sprawy ustalenie, że przedmiotowa nieruchomość w świetle obowiązującego w dniu wydania decyzji wywłaszczeniowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (plan szczegółowy L.) była przeznaczona na lokalizację zakładu przemysłowego, nie zaś na cele utworzenia ogrodów działkowych. Taki też cel wywłaszczenia określono w decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] września 1976 r. Powyższe ustalenie wobec niezrealizowania ww. celu na przedmiotowych działkach, ale ogrodów działkowych – jak trafnie uznały organy administracyjne i zaakceptował to ustalenie Sąd pierwszej instancji – dały podstawę do ich zwrotu. Powyższego ustalenia nie można podważyć zeznaniami świadka, o co wnioskuje skarżąca Gmina w trzecim zarzucie skargi kasacyjnej, skoro cel określony zarówno w decyzji jak i planie nie budzi żadnych wątpliwości. Nie można również uznać, jak chce tego skarżąca kasacyjnie, że ustalenie celu wywłaszczenia nastąpiło wskutek naruszeń przepisów postępowania, których dopuściły się organy, bowiem nie wskazano na żadne takie naruszenia, które miały związek ze sprawą. Podobnie należało ocenić kwestię żądania przeprowadzenia w sprawie ponownych oględzin, co zdaniem strony skarżącej kasacyjnie miało wpływ na wysokość odszkodowań przyznanych na rzecz użytkowników parceli. Stanowi ona bowiem w świetle wyjaśnień Sądu pierwszej instancji nieuprawnioną polemikę, skoro sama nie wskazuje wielkości tego uchybienia, a jedynie próbuje podważyć aktualność sporządzonej w sprawie oceny w formie operatu szacunkowego bez przedstawienia żadnych konkretnych okoliczności faktycznych. Skarżąca Gmina przywołała pismo z dnia 4 marca 2016 r. skierowane do organu I instancji, w którym stwierdzała jedynie, że "(z) uwagi na fakt, iż od ostatniej wizji minęło prawie 9 miesięcy, przed zakończeniem sprawy przez Starostę L., konieczne jest zweryfikowanie stanu faktycznego istniejącego w czasie wydawania decyzji". Tymczasem, jak słusznie wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w skarżonym wyroku, sporządzony w sprawie operat został opracowany przez uprawnioną do tego osobę, a strony miały możliwość sporządzenia własnego, czego jednak strona skarżąca kasacyjnie nie uczyniła. Nadto nie wskazała nawet, jakie miałyby to być zmiany i jaki mógł być ich wpływ na wysokość sporządzonego oszacowania. Tym samym nie została w żaden sposób podważona wiarygodność sporządzonego na potrzeby niniejszej sprawy operatu szacunkowego. Powyższe czyni niezasadnymi przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 151 zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 P.p.s.a. i art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. (zarzut 2), art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 P.p.s.a. i art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w zw. z art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 ust. 1 u.g.n. oraz w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 9 marca 1949 r. o pracowniczych ogrodach działkowych (zarzut 3) i art. 136 ust. 3 w zw. art. 137 ust. 1 u.g.n. w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 9 marca 1949 r. o pracowniczych ogrodach działkowych (zarzut 1). Nie zostało w sprawie wykazane, aby przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji kontrola uchybiała któremukolwiek z ww. przepisów. W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a.