I SA/Wa 431/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Małgorzata Boniecka – Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia I. odrzucić skargę, II. zwrócić Gminie [...] kwotę 200 (dwieście) zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Pismem z 1 marca 2019 r. Gmina [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] stycznia 2019 r., nr [...]. W treści decyzji zostało zawarte pouczenie, zgodnie z którym strona niezadowolona z decyzji mogła zwrócić się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, w terminie 14 dni, od dnia jej doręczenia. Jeżeli strona nie chciała skorzystać z prawa zwrócenia się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy mogła wnieść skargę na decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni, od daty doręczenia decyzji. Decyzja została doręczona skarżącej w dniu 31stycznia 2019 r. Pismem z 15 lutego 2019 r. skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji sprawy zakończonej decyzją z [...] stycznia 2019 r. Postanowieniem z [...] lutego 2019 r., nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że ww. wniosek został złożony z uchybieniem terminu do jego wniesienia, określonego w art. 129 § 2 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. W dniu 1 marca 2019 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] stycznia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 3 P.p.s.a. jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję (postanowienie) z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję (postanowienie) bez skorzystania z tego prawa. Przepis art. 52 § 3 P.p.s.a. dopuszcza możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji/postanowienia nieostatecznego w administracyjnym toku instancji, od której stronie przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zatem z dniem doręczenia decyzji (postanowienia) stronom zaczyna równolegle biec termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub skargi do sądu administracyjnego. Ustawodawca pozostawił stronie wybór formy ochrony prawnej. Ustawodawca tym samym przyjął, iż w sytuacji, gdy środkiem zaskarżenia - wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy - można uruchomić wyłącznie tzw. poziomy tok instancji, strona może wedle własnego uznania zdecydować, czy z tego środka skorzystać, czy też zainicjować sądową kontrolę decyzji (postanowienia) wydanego w pierwszej instancji. W świetle powołanego art. 52 § 3 P.p.s.a. strona alternatywnie może skorzystać z dopuszczalnych form aktywności procesowej składając w organie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy lub wnosząc skargę do sądu. Ustawodawca przewiduje możliwość wniesienia skargi do sądu w miejsce złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nie przewiduje jednak, aby strona mogła jednocześnie złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz skargę do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie organu I instancji. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy skarżąca skorzystała z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a zatem alternatywny środek zaskarżenia decyzji z [...] stycznia 2019 r. w postaci wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego jest niedopuszczalny. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.