II SAB/Rz 17/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w [...] na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie postępowania o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. stwierdza bezczynność Wójta Gminy [...]; II. zobowiązuje Wójta Gminy [...] do wydania decyzji w terminie 1 miesiąca od dnia zwrotu akt sprawy organowi; III. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Wójta Gminy [....] na rzecz strony skarżącej A. Sp. z o.o. w [...] kwotę 617 zł /słownie: sześćset siedemnaście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi [...] Sp. z o.o. w [...] (zwana dalej też Spółką) jest bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Wnioskiem z dnia 30 kwietnia 2018 r., który wpłyną do Urzędu Gminy [...] 11 maja 2018 r. [...] Sp. z o.o. zwróciła się do Wójta Gminy [...] o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej nadawczo-odbiorczej numer [...], zlokalizowanej na działce nr 937/3, w obr. 0006 [...]. Wójt po wszczęciu postępowania z wniosku w/w Spółki, postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r., znak [...], zawiesił na okres 12 miesięcy, to jest do dnia 10 czerwca 2019 r. postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z wniosku ww. Spółki. W uzasadnieniu tego postanowienia wyjaśniono, iż w Urzędzie Gminy [...] podjęto czynności przygotowawcze do opracowania i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obszar w bezpośrednim sąsiedztwie działki obejmującej wniosek Spółki. Odwołano się również do treści art. 58 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Postanowienie Wójta zostało utrzymane w mocy przez SKO w [...] postanowieniem z dnia [...] września 2018 r., o nr [...]. Spółka [...] z o.o. złożyła do SKO w [...] ponaglenie na bezczynność Wójta Gminy [...] w sprawie dotyczącej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla opisanego wyżej przedsięwzięcia. Podkreślono, iż pomimo upływu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania właściwa rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, a w przekonaniu żalącej się Spółki Wójt winien był z urzędu podjąć postępowanie i wydać decyzję w sprawie. Kolegium postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...], uznało, że Wójt Gminy [...] dopuścił się bezczynności w prowadzeniu postępowania i w związku z tym wyznaczyło dodatkowy 14 dniowy termin na podjęcie postępowania. Przy piśmie z dnia 18 grudnia 2018 r., [...], Wójt przesłał do SKO w [...] uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2018 r., w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]", w miejscowości [...] do wiadomości tego Organu. Skargą z dnia 10 stycznia 2019 r., [...] Sp. z o.o. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) bezczynność Wójta Gminy [...] w postępowaniu o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia pn. budowa stacji bazowej nadawczo-odbiorcza zlokalizowanej na części działki o nr 937/3, obręb [...]. Działaniu Wójta Gminy [...], pełnomocnik strony skarżącej zarzucił naruszenie następujących przepisów postępowania administracyjnego: 1) art. 58 ust. 1 zdanie drugie pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ("Ustawa o PIZP") poprzez niepodjęcie zawieszonego postępowania, pomimo bezskutecznego upływu terminu 2 miesięcy od dnia zawieszenia postępowania na podjęcie uchwały o przystąpieniu do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również terminu 14- dniowego wyznaczonego w pkt 2 postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2018 roku znak [...] uznającego ponaglenie Skarżącej za uzasadnione; 2) art. 35 § 3 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 2 Ustawy o PIZP poprzez niezałatwienie sprawy w terminie prawem przewidzianym, pomimo upływu niemalże 8 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania; 3) art. 58 ust. 1 zdanie drugie pkt 1 Ustawy o PIZP poprzez próbę obejścia tegoż przepisu, polegającą na doprowadzeniu do podjęcia uchwały o przystąpieniu do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego po upływie terminu 2 miesięcy od dnia zawieszenia postępowania, w celu umożliwienia nie podejmowania zawieszonego postępowania, przy jednoczesnym nie wykazaniu w jakikolwiek sposób sprzeczności inwestycji objętej wnioskiem z planowanym przeznaczeniem terenu - co w sposób rażący narusza intencję ustawodawcy, jaką było ograniczenie możliwości wstrzymania procedury ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego do sytuacji zupełnie wyjątkowej, literalnie wskazanej w dyspozycji ww. przepisu Ustawy o PIZP. 4) Art. 14 ust. 1 i 5 Ustawy o PIZP poprzez wniesienie do Rady Gminy projektu uchwały o przystąpieniu do uchwalenia planu miejscowego z ograniczeniem wyłącznie do niewielkiego obszaru tożsamego z terenem przeznaczonym pod planowaną przez Skarżącą inwestycję celu publicznego, bez prawem wymaganych analiz dotyczących zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, przygotowania materiałów geodezyjnych do opracowania planu oraz ustalenia niezbędnego zakresu prac planistycznych - co jednoznacznie wskazuje na wyłącznie "obstrukcyjne" działanie Wójta Gminy [...], wynikające z intencji opóźnienia postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia Skarżącej; 5) art. 2 i 7 ustawy zasadniczej z dnia 2 kwietnia 1997 roku Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ("Konstytucja RP") poprzez niedziałanie przez Wójta Gminy [...] w niniejszym postępowaniu w granicach i na podstawie przepisów prawa oraz nieprowadzanie niniejszego postępowania w taki sposób, by budziło to zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej. Wskazując na powyższe, Strona wniosła o : 1) zobowiązanie Wójta Gminy [...] do wydania decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia pod nazwą: budowa stacji bazowej nadawczo-odbiorczej [...] zlokalizowanej na części działki o numerze ewidencyjnym 937/3 z obrębu 006 [...], w terminie 1 miesiąca od dnia rozpoznania niniejszej skargi; 2) rozpoznanie niniejszej skargi na posiedzeniu niejawnym; 3) zasądzenie od Wójta Gminy [...] na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, pełnomocnik strony streścił stan faktyczny sprawy oraz uzasadnił wniesione zarzuty. Zdaniem Strony działanie Wójta nie może korzystać z prawnej ochrony. Organ pierwszej instancji winien był podjąć postępowanie i wobec jednoznacznego brzmienia art. 58 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydać decyzję kończącą proces lokalizacji. Działania Organu właściwego w sprawie odpowiadają wszelkim przesłankom pozwalającym na uznanie ich za zmierzające do obejścia prawa. W niniejszej sprawie z dniem 17 września 2018 r., ustała bowiem przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania. Wójt Gminy [...] odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o odrzucenie. Wniosek o odrzucenie skargi został umotywowany tym, że postępowanie o ustalenie lokalizacji zostało zainicjowane przez [...] Sp. z o.o., natomiast jak wynika ze skargi złożył ją Podmiot nie będący stroną w postępowaniu administracyjnym o nazwie [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Z porównania odpisów z KRS powyższych podmiotów wynika brak tożsamości podmiotowej wnioskodawcy w postępowaniu i strony skarżącej Pismem z dnia 5 marca 2019 r. pełnomocnik skarżącej strony – [...] Sp. z o.o. - odniósł się do wniosku Wójta o odrzucenie skargi. Wyjaśniono, iż zgodnie z art. 531 § 1 Kodeksu spółek handlowych, [...] Sp. z o.o., wstąpiła z mocy prawa do postępowania, w którym bezczynny jest organ objęty przedmiotem skargi. Do pisma załączono fragmenty planu podziału [...] Sp. z o.o. wykazujące przypisanie niniejszego postępowania do [...] Sp. z o.o. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga jako uzasadniona, została przez Sąd uwzględniona w całości. Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga została rozpoznana przez WSA w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Skarżąca Spółka zarzuca Wójtowi Gminy [...] bezczynność polegającą na nierozpoznaniu w terminach kodeksowych – art. 35 § 1 i 3 K.p.a. - wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej nadawczo – odbiorczej [...]. W pierwszej kolejności podnieść należy, iż wniosek Wójta o odrzucenie skargi jest niezasadny. Otóż skarżąca Spółka w sposób dostateczny wyjaśniła, iż na mocy art. 531 § K.s.h., jako Spółka w związku z podziałem inicjatora procesu [...] Sp. z o.o., wstąpiła z mocy tej regulacji w prawa i obowiązki spółki dzielonej z dniem podziału, określone w planie podziału a dotyczące inwestycji objętej wnioskiem o wydanie decyzji o lokalizacji w/w inwestycji celu publicznego na terenie Gminy [...]. Twierdzenia Spółki zostały należycie udokumentowane załącznikami do pisma procesowego Spółki z dnia 5 marca 2019 r. (vide : KRS, Plan Podziału oraz uchwałę Zarządu [...] sp. z o.o.), co powoduje, że Skarżąca w myśl art. 30 § 4 K.p.a. wstąpiła w miejsce [...] Sp. z o.o. będącej pierwotnym inicjatorem postępowania lokalizacyjnego przed Wójtem Gminy [...]. Przysługuje jej więc prawo wniesienia skargi na bezczynność tego Organu, tym bardziej, że skarga do WSA w Rzeszowie została poprzedzona wniesieniem ponaglenia na bezczynność Wójta do SKO – art. 37 § 1 K.p.a. w zw. z art. 53 § 2b P.p.s.a. Zatem obowiązkiem Sądu jest merytorycznie odnieść się do skargi, w tym zawartych w niej zarzutów i wniosków. Wobec podniesionych w skardze zarzutów, wyjaśnić na wstępie należy, że bezczynność organu administracji publicznej to sytuacja, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak NSA w wyroku z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX nr 48016). Bezczynność organu, czyli niekorzystanie z kompetencji, którą ze względu na zaistnienie wymaganych przez prawo okoliczności organ jest obowiązany wykorzystać, stanowi specyficzny przejaw nielegalności zachowań administracji publicznej (por. M. Miłosz, Bezczynność organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2012 r., s. 92 i nast.). Tak rozumiana bezczynność oznacza naruszenie prawa obywatela UE do dobrej administracji. Prawo do dobrej administracji wynika z treści art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U.UE.C.2007.303.1). Jednym z fundamentalnych elementów tego prawa jest w myśl art. 41 ust. 1 tej Karty, prawo do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii. Podkreślić ponownie należy, że z nielegalną postacią bezczynności organu mamy do czynienia wyłącznie wówczas, gdy na organie z mocy obowiązujących regulacji publicznoprawnych ciąży prawny obowiązek wykorzystania kompetencji administracyjnych w postaci decyzji administracyjnej, postanowienia czy też innego rodzaju aktu lub czynności (art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie obowiązek rozpatrzenia wniosku Spółki wypływa dla Wójta Gminy [...] z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.; zwana dalej u.p.z.p.). Wójt rozpoznając wniesione skutecznie podanie o wydanie decyzji o lokalizacji powinien był przestrzegać terminu jaki wyznaczył ustawodawca w art. 35 § 3 K.p.a. stwierdzając, że rozpoznanie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Przestrzeganie tego terminu łączy się w bezpośrednio z zasadą ogólną procesu administracyjnego wyrażoną w art. 12 § 1 K.p.a., a zobowiązującą Organ do działania w sprawie wnikliwie i szybko. Z uwagi na przedmiot sprawy wspomnieć należało o środkach dyscyplinujących organ właściwy w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jakie wynikają z art. 51 ust. 2 u.p.z.p.. Przepis ten stanowi : W przypadku niewydania przez właściwy organ decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Wpływy z kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa. Organem wyższego stopnia w sprawie kary pieniężnej jest wojewoda – art. 51 ust. 2 u.p.z.p. Rozstrzygnięcie Sądu o bezczynności Organu zależy w niniejszej sprawie m.in. od oceny zasadności trwania stanu zawieszenia postępowania, co nastąpiło na podstawie art. 58 ust. 1 i 2 u.p.z.p. mocą postanowienia Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], sprostowanego kolejnym postanowieniem tego Organu z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], w zakresie końcowej daty zawieszenia postępowania tj. 10 lipca 2019 r. Odniesienie się do tej kwestii winna poprzedzić stosowna do okoliczności sprawy interpretacja art. 58 ust. 1 w/w ustawy. Przytoczony przepis stanowi: Postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego można zawiesić na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono planu miejscowego lub jego zmiany. Przytoczony przepis wyraża pozakodeksowe przesłanki fakultatywnego zawieszenia postępowania prowadzonego w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Biorąc pod uwagę art. 58 ust. 1 zdanie drugie u.p.z.p., należy stwierdzić, że zawieszenie postępowania ma umożliwić gminie uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ukształtowanie w ten sposób polityki przestrzennej. Jednocześnie organ wykonawczy gminy (wójt, burmistrz albo prezydent miasta) obowiązany jest podjąć postępowanie i wydać decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego w dwóch wyraźnie wskazanych przypadkach. Pierwszy przypadek obligujący do podjęcia postępowania zachodzi wówczas, kiedy w ciągu 2 miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podejmie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. Drugi przypadek obligatoryjnego podjęcia postępowania stanowi sytuacja nieuchwalenia w okresie zawieszenia postępowania planu miejscowego lub jego zmiany. Oznacza to, że w praktyce organy gminy na przeprowadzenie prac planistycznych i podjęcie uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mają czas jedynie 12 miesięcy liczonych od dnia złożenia wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego (Despot-Mładanowicz Arkadiusz. Art. 58. W: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, wyd. III. Wolters Kluwer Polska, 2018, LEX). Zdaniem Sądu, art. 58 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nakłada na organ prowadzący postępowanie obowiązek podjęcia zawieszonego postępowania, jeżeli rada gminy nie podejmie w okresie 2 miesięcy od dnia zawieszenia, uchwały o przystąpieniu do sporządzenia dla terenu objętego wnioskiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czyli uchwały o jakiej mowa w art. 14 ust. 1 w/w ustawy. Podjęcie tego rodzaju uchwały po upływie wyraźnie oznaczonego w ustawie okresu, nie będzie uzasadniać stanu niezałatwienia przez organ sprawy dotyczącej lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wójt nie podejmując zawieszonego postępowania naraża się w takim przypadku na zarzut bezczynności, o jakiej mowa w art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a. Przytoczona wyżej norma art. 58 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie budzi wątpliwości względem swego znaczenia, przez co jej niewykonanie rozumiane jako załatwienie sprawy lokalizacji inwestycji celu publicznego w przypadku niepodjęcia uchwały przez radę w terminie 2 miesięcy od dnia zawieszenia postępowania, będzie stanowić rażące naruszenie prawa strony do załatwienia jej wniosku bez zbędnej zwłoki – art. 12 w zw. z art. 35 § 1 i 3 K.p.a. Jednocześnie termin dwumiesięczny do podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 110 w związku z art. 126 i art. 57 K.p.a., należy liczyć od dnia doręczenia postanowienia o zawieszeniu postępowania o ustalenie warunków zabudowy, a nie od daty jego wydania (por. wyrok NSA z 4 lipca 2008 r., sygn. II OSK 1222/07, LEX). Z przesłanych do WSA akt sprawy wynika, iż podanie o wszczęcie postępowania wpłynęło do Organu w dniu 11 maja 2018 r., co oznacza że sprawa z wniosku Spółki winna zostać załatwiona w terminie do 11 czerwca 2018 r., co wynika z art. 35 § 3 K.p.a. Sprawa lokalizacji inwestycji celu publicznego jest niewątpliwie sprawą wymagającą przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Pomimo upływu terminu do rozstrzygnięcia o zasadności wniosku Spółki, Wójt zawiesił na podstawie art. 58 ust. 1 u.p.z.p. postępowanie postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. Postanowienie to zostało stronom doręczone w dniach od 10 do 12 lipca 2018 r. To zaś oznacza stosownie do treści art. 58 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., że Wójt winien był podjąć postępowanie po 12 września 2018 r. i wydać decyzję kończącą postępowanie w terminie uwzględniającym art. 35 § 3 i 5 K.p.a., czyli niezwłocznie. Upływ dwóch miesięcy dodatkowo zaktualizował pod stronie Wójta obowiązek rozstrzygnięcia sprawy wszczętej z wniosku skarżącej Spółki. Pomimo upływu terminu dwóch miesięcy, postępowanie nie zostało podjęte, czym naruszono art. 58 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i jednocześnie art. 12 w zw. z art. 35 § 3 K.p.a. Wynikająca z pisma Wójta informacja o podjęciu przez Radę Gminy [...] uchwały z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...], w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]", nie usprawiedliwia oczywistej w tej sytuacji bezczynności Organu, skoro uchwała ta została podjęta przez Radę po upływie dwóch miesięcy od dnia doręczenia stronom postanowienia Wójta o zawieszeniu postępowania na podstawie art. 58 ust. 1 u.p.z.p. Stwierdzone przez Sąd okoliczności sprawy poprzez ich odniesienie do obowiązujących regulacji prawnych, obligowały uznanie za zasadne zarzutów podniesionych w skardze w zakresie rażącego naruszenia art. 58 ust. 1 w zw. z art. 35 § 3 K.p.a. Organ naruszył także art. 36 § 1 i 2 K.p.a., bowiem wbrew treści tej regulacji nie powiadomił stron o przyczynach swej zwłoki oraz nie podał im nowego terminu załatwienia sprawy. Co więcej, nie zachowano także terminu jaki SKO wyznaczyło Wójtowi na podjęcie postępowania na podstawie postanowienia tego Organu z dnia [...] listopada 2018 r., znak [...]. W pkt 2 osnowy tego rozstrzygnięcia Organ odwoławczy wyznaczył Wójtowi dodatkowy 14 dniowy termin na podjęcie postępowania. Zatem znaczny upływ czasu, w jakim wniosek Spółki nie podlega załatwieniu, a więc czas ponad 8 miesięcy od chwili wszczęcia do dnia złożenia skargi do WSA (Wójt nie poinformował Sądu o załatwieniu sprawy do dnia rozpoznania skargi), okoliczności w jakich uchybiono powołanym regulacjom przez Organ, uzasadnia twierdzenie Strony o dopuszczeniu się naruszenia obowiązujących regulacji prawnych w sposób rażący. Nie sposób bowiem usprawiedliwić takiego procedowania, które jak podnosi pełnomocnik nosi cechy pozorności, pozostając w sprzeczności z zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania – art. 8 § 1 K.p.a. W przypadku uprawomocnienia się niniejszego wyroku obowiązkiem Organu będzie rozstrzygnięcie sprawy w terminie 1 miesiąca licząc od dnia zwrotu akt administracyjnych przy uwzględnieniu stanowiska Sądu, na temat sposobu rozumienia art. 58 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Obliguje to Wójta w praktyce do podjęcia zawieszonego postępowania i załatwienia sprawy z wniosku Spółki na zasadzie art. 153 i art. 170 P.p.s.a. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3, § 1a P.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania, Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.