II SA/Wr 161/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant Agnieszka Chełminiak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi R.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) listopada 2018 r. nr (...) w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia złożonego w odniesieniu do instalacji uchyla zaskarżoną decyzję w całości. Decyzją z dnia (...) października 2018 r. (znak: (...)) Starosta Ś. działając na podstawie art. 152 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 799 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia (Dz.U. z 2010 r. poz. 130) oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego wniósł sprzeciw do zgłoszenia złożonego przez E. B. R. T. w odniesieniu do instalacji zlokalizowanej na terenie działki nr (...), obręb N. J.. W uzasadnieniu decyzji Starosta Ś. wyjaśnił, że w dniu (...) września 2018 r. (data doręczenia pisma organowi) firma E. B. R. T., S. Ś. zgłosiła pismem z dnia 5 września 2018 r. instalację, której eksploatacja nie wymaga pozwolenia na wprowadzanie pyłów lub gazów. Organ podał też, że zgłoszenie dotyczy przedsięwzięcia obejmującego budowę trzech silosów na materiały sypkie (cement, popiół, pył) o pojemności masowej 100 Mg każdy i wskazał, że rozporządzenie wcześniej powołane określa przypadki, w których wprowadzanie pyłów i gazów do powietrza nie wymaga pozwolenia, a z procedury tej zwolnione są zbiorniki materiałów sypkich o pojemności mniejszej niż 50 m3, przy czym dla kilku zbiorników pojemności są sumowane. Przekroczenie objętości granicznej określonej na 50 m3 powoduje konieczność uzyskania pozwolenia na emisję z możliwością nieustalania wielkości emisji przy stężeniach niższych niż 10% wartości odniesienia. Zdaniem organu orzekającego skoro podana w zgłoszeniu objętość zbiorników przewyższa kryterium określone w rozporządzeniu, to przedmiotowa instalacja wymaga uzyskania pozwolenia na emisję. Decyzja powyżej opisana została w toku instancyjnym zaskarżona przez R. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą E. B. R. T. z siedzibą ul. T. (...), (...)-(...) S. Ś.. W odwołaniu zarzucono m.in., że instalacja objęta zgłoszeniem należy do instalacji określonych w § 1 ust. 3 powoływanego wcześniej rozporządzenia w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia, gdyż żadna z substancji wprowadzanych do powietrza ze wszystkich rodzajów instalacji położonych na terenie jednego zakładu nie powoduje przekroczenia 10% dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu albo 10% wartości odniesienia, uśrednionych dla 1 godziny. W zakończeniu odwołania R. T. zwrócił uwagę, że decyzja, którą zaskarża została nadana po upływie trzydziestu dni od dnia doręczenia zgłoszenia organowi, co jest sprzeczne z zapisem art. 152 ust. 4 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Odwołujący się wyjaśnił jednocześnie, że data wpływu zgłoszenia do organu to dzień 7 września 2018 r., zatem ostatni dzień trzydziestodniowego terminu to 7 października 2018 r., który przypadał na niedzielę, zatem ostatnim dniem tego terminu był poniedziałek 8 października 2018 r. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia (...) listopada 2018 r. Nr (...) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając orzeczenie odwoławcze Kolegium opisało czynności podjęte w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a następnie przedstawiło treść przedmiotowego zgłoszenia. Wyjaśniło ponadto, że zgodnie z treścią załączonego do akt opisu w przedmiotowej instalacji produkowany jest beton. Do procesu produkcyjnego wykorzystywane są m.in.: cement, popioły lub pyły magazynowane w trzech zbiornikach (silosach) na materiały sypkie o pojemności masowej 100 Mg każdy, zatem łączna pojemność masowa tych zbiorników wynosi 300 Mg. Przy przyjęciu, że gęstość tych materiałów sypkich wynosi ok. 2,8 Mg/m3, to pojemność każdego ze zbiorników opisanych w złożonej przez wnioskodawcę dokumentacji wyniesie ok. 35,7 m3, co oznacza, że łącznie trzy zbiorniki mają pojemność większą od 50 m3. W dalszej części uzasadnienia Kolegium wyjaśniło istotę zasady dwuinstancyjności, zawartej w art. 15 kpa i wskazało m.in, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę, a nie odwołanie i nie jest związany zarzutami odwołania. Ponadto podało regulacje prawne – ustawową i wykonawczą, mające zastosowanie w sprawie i przywołało treść art. 152 ustawy – Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym: 1. Instalacja, z której emisja nie wymaga pozwolenia, mogąca negatywnie oddziaływać na środowisko, podlega zgłoszeniu organowi ochrony środowiska, z zastrzeżeniem ust. 8. 3. Prowadzący instalację, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany do dokonania zgłoszenia przed rozpoczęciem jej eksploatacji, z zastrzeżeniem ust. 5. Przepis art. 64 ust. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. 4. Do rozpoczęcia eksploatacji instalacji nowo zbudowanej lub zmienionej w sposób istotny można przystąpić, jeżeli organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji. 4a. Sprzeciw, o którym mowa w ust. 4, jest wnoszony, jeżeli: 1) eksploatacja instalacji objętej zgłoszeniem powodowałaby przekroczenie standardów emisyjnych lub standardów jakości środowiska; 2) instalacja nie spełnia wymagań ochrony środowiska, o których mowa w art. 76 ust. 2 pkt 1 i 2. Ustawodawca w art. 220 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, upoważnił Ministra Środowiska do określenia w drodze rozporządzenia, przypadków w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia, uwzględniając rodzaj i skalę działalności prowadzonej w instalacjach oraz rodzaje i ilości gazów lub pyłów wprowadzanych z instalacji do powietrza. W ust. 9 załącznika do wydanego na tej podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010r. w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia, wśród rodzajów instalacji, z których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza nie wymaga pozwolenia, wymieniono zbiorniki materiałów sypkich o pojemności mniejszej niż 50 m3. Postanowiono przy tym, że pojemności te, charakteryzujące skalę działalności prowadzonej w instalacji i odnoszące się do więcej niż jednej instalacji tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu, sumuje się. Przyjęcie takiego kryterium oznacza, że zbiorniki materiałów sypkich o pojemności większej niż 50 m3 łącznie, wymagają uzyskania pozwolenia na emisję. Zdaniem organu odwoławczego skoro do procesu produkcji betonu w przedmiotowej instalacji wykorzystywane są m.in. : cement, popioły lub pyły, które magazynowane są w trzech zbiornikach ( silosach) na materiały sypkie o pojemności masowej 100 Mg każdy, których łączna pojemność masowa wynosi 300 Mg, co przy przyjęciu, że gęstość tych materiałów sypkich wynosi ok. 2,8 Mg/m3, daje pojemność każdego z tych zbiorników ok. 35,7 m3, czyli łączne pojemność 3 zbiorników przekraczającą 50 m3, to przedmiotowa instalacja przekraczająca to kryterium, wymaga uzyskania pozwolenia na emisję. W zakończeniu uzasadnienia – odnosząc się do zarzutów odwołania, że instalacja będąca przedmiotem zgłoszenia, nie mieści się wśród instalacji wskazanych w § 1 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010r. natomiast należy do instalacji określonych w § 1 ust. 3 tego rozporządzenia Kolegium wyjaśniło, że odwołujący się pomija to, iż przepis ten odnosi się do innych niż określone w ust. 1 lub 2 rodzajów instalacji a przedmiotowa instalacja rodzajowo pozostaje instalacją w której eksploatowane są zbiorniki materiałów sypkich. Instalacja ta wymaga zatem uzyskania pozwolenia emisyjnego, a zgodnie art. 224 ust. 3 ustawy, w pozwoleniu tym nie określa się wielkości emisji dla pyłów, które wprowadzone do powietrza z przedmiotowych zbiorników nie powodują przekroczenia 10% dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu albo 10% wartości odniesienia, uśrednionych dla godziny. Na opisaną powyżej decyzję odwoławczą wniesiona została przez R.T. skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W petitum skargi, działający imieniem R. T. pełnomocnik, zarzucił zaskarżonej w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., wcześniej oznaczonej naruszenie przepisów prawa tj.: - art. 152 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięcie przy wydawaniu decyzji faktu, iż sprzeciw od zgłoszenia został wysłany przez organ z uchybieniem 30 dniowego terminu; - § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia poprzez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie polegające na przyjęciu, iż instalacja skarżącego jest instalacją wskazaną w pkt 9 załącznika do tego rozporządzenia; - § 1 ust. 3 wskazanego powyżej rozporządzenia poprzez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie polegające na przyjęciu, że instalacja skarżącego nie jest instalacją wskazaną w tym ustępie. Powołując się na tak sformułowane zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wskazał, że organ odwoławczy nie uwzględnił przy wydawaniu decyzji tego, że sprzeciw od zgłoszenia został wniesiony z uchybieniem terminu wskazanego w art. 152 ust. 4 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Wyjaśnił przy tym, że zgłoszenie doręczone zostało organowi 7 września 2018 r., a sprzeciw został wysłany do skarżącego w dniu 10 października 2018 r., a zatem po terminie (w uzasadnieniu podany został numer przesyłki pocztowej, a do skargi załączony wydruk ze śledzenia przesyłki pocztowej o tym numerze). Ponadto pełnomocnik oświadczył, że skarżący podtrzymuje stanowisko zawarte w odwołaniu, iż jego instalacji dotyczy § 1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia, a nie jak błędnie wskazują organy obu instancji § 1 ust. 1 tego rozporządzenia. W doręczonej Sądowi w dniu 7 marca 2019 r. odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymało stanowisko przyjęte przy orzekaniu i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podając dodatkowo, że wniesienie sprzeciwu było zasadne, a po przeanalizowaniu zarzutów skargi, Kolegium nie znalazło podstaw do jej uwzględnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie po rozważeniu następujących okoliczności faktycznych i prawnych: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone zostały m.in. treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) i sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także w przypadku, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Ponadto – stosownie do dyspozycji ustawodawcy zawartej w art. 135 powołanej powyżej ustawy procesowej, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowania prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Przedmiotem oceny dokonywanej przez Sąd w rozpoznawanej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Ś. orzekającą o wniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia złożonego przez E. B. R. T. w odniesieniu do instalacji zlokalizowanej na terenie działki nr (...), obręb N. J.. W ocenie Sądu dokonanej przy uwzględnieniu wskazanego wcześniej kryterium legalności, zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania i prawo materialne w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co obligowało Sąd do uwzględnienia skargi. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 152 ust. 4 wskazywanej wcześniej ustawy – Prawo ochrony środowiska, przywołany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z jego treścią: "Do rozpoczęcia eksploatacji instalacji nowo zbudowanej lub zmienionej w sposób istotny można przystąpić, jeżeli organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji." Z doręczonych Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę akt administracyjnych wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że zgłoszenie, dokonane przez R.T. prowadzącego działalność pod firmą E. B. R. T. ul. T. (...), (...)-(...) S.Ś., na podstawie art. 151 ustawy – Prawo ochrony środowiska "dotyczące instalacji, która nie wymaga pozwolenia na emisję gazów i pyłów do powietrza: instalacja produkcji betonu wyposażona w 3 sztuki silosów na materiały sypkie – pyliste (cement, pył), która zlokalizowana jest w miejscowości N. J., gm. J. Ś. na terenie zakładu przedsiębiorstwa E. B. R. T. usytuowanego na nieruchomości o numerze ewidencyjnym (...) (obręb N. J.) zostało doręczone organowi (Staroście Ś.) w dniu 7 września 2018 r. Z regulacji zawartej w powoływanym wcześniej i wskazanym w podstawie prawnej decyzji wydanych w rozpoznawanej sprawie przez organy właściwe instancyjnie wynika, że organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia może wnieść sprzeciw w drodze decyzji w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy oznacza to, że Starosta Ś. mógł skorzystać z uprawnienia do wniesienia sprzeciwu do opisanego powyżej zgłoszenia, dokonanego przez R. T. do dnia 7 października 2018 r., przy czym – jak prawidłowo wskazał R. T. w odwołaniu – ostatni dzień ustawowego terminu przypadał na niedzielę, zatem zgodnie z zasadą ustanowioną w przepisie art. 57 § 4 kodeksu postępowania administracyjnego, termin do wniesienia sprzeciwu do przedmiotowego zgłoszenia przez Starostę Ś. upłynął następnego dnia, który nie był dniem wolnym od pracy ani sobotą, czyli w dnu 8 października 2018 r. (poniedziałek). Należy też zwrócić uwagę, że termin określony w przepisie art. 152 ust. 4 ustawy – Prawo ochrony środowiska ma charakter materialnoprawny, który nie podlega przedłużeniu i warunkuje dopuszczalność wydania decyzji o sprzeciwie wobec instalacji objętej zgłoszeniem. Jego przekroczenie jest jednoznaczne z brakiem zastrzeżeń organu co do możliwości funkcjonowania tej instalacji, bowiem zgłoszenie ma służyć zbadaniu przez kompetentny organ, czy instalacja nim objęta spełnia określone standardy i wymagania ochrony środowiska. W judykaturze administracyjnej i literaturze przedmiotu zwracano też uwagę, że wprawdzie art. 152 ust. 4 powoływanej ustawy nie zawiera żadnych podstaw wniesienia sprzeciwu (inaczej niż art. 30 ustawy – Prawo budowlane), ale nie uprawnia to właściwego do wniesienia sprzeciwu organu do działania dowolnego, bowiem wniesienie sprzeciwu może stanowić – zależnie od przedmiotu zgłoszenia i okoliczności sprawy – ograniczenie konstytucyjnie chronionych: prawa własności i zasady swobody działalności gospodarczej (np. K. Gruszecki, Prawo ochrony środowiska, Komentarz; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 26/10). Istotne też jest, że ustawodawca stanowiąc o wniesieniu sprzeciwu w ustawie – Prawo ochrony środowiska nie skonkretyzował czynności "wniesienia sprzeciwu". W orzecznictwie administracyjnym prezentowany jest pogląd, który Sąd w składzie orzekającym w sprawie bezwzględnie akceptuje, że dla zachowania materialnoprawnego terminu z art. 152 ust. 4 ustawy – Prawo ochrony środowiska (także z art. 30 ust. 5 ustawy – Prawo budowlane) konieczne jest przed jego upływem wydanie decyzji o wniesieniu sprzeciwu i nadanie jej u operatora pocztowego wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe. Podkreślić też należy, że pojęcie "wniesienie" i "doręczenie" sprzeciwu nie są tożsame. Z treści art. 152 ust. 4 ustawy – Prawo ochrony środowiska wynika wprost, że zgłoszenie powinno być organowi doręczone, a sprzeciw przez organ wniesiony. W judykaturze administracyjnej nie znalazło aprobaty stanowisko uznające, że datą wniesienia sprzeciwu jest data doręczenia go stronie, które analizowano w odniesieniu do zbliżonej instytucji prawnej, uregulowanej w art. 30 ust. 5 ustawy – Prawo budowlane. Krytyka takiego stanowiska wynikała z uznania – przy wykorzystaniu zasad wykładni systemowej i celowościowej, że faktycznie skróciłoby to właściwemu organowi trzydziestodniowy termin ustawowy, a stronie (podmiotowi dokonującemu zgłoszenia) umożliwiłoby unikanie skutków prawnych sprzeciwu m.in. przez opóźnienie daty odbioru korespondencji (np. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2125/12; wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1248/14). Sąd w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie stanowisko powyżej przedstawione podziela. Zważyć przy tym należy, że w regulacji odnoszącej się do porównywalnej instytucji sprzeciwu w ustawie – Prawo budowlane, ustawodawca w art. 30 ust. 6a postanowił, że: "Za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz.U. z 2017 r. poz. 1481 oraz z 2018 r. poz. 106, 138 i 650) albo w przypadku o którym mowa w art. 391 kodeksu postępowania administracyjnego, dzień wprowadzenia do systemu teleinformatycznego. W okolicznościach istniejących w tej sprawie istotne jest, że w odwołaniu R. T. zarzucał wniesienie sprzeciwu przez Starostę Ś. z przekroczeniem ustawowego terminu i odniósł ten zarzut do podanych dat: doręczenia zgłoszenia właściwemu organowi, daty upływu trzydziestodniowego terminu do wniesienia sprzeciwu i faktycznej daty jego wniesienia, która skorygowana została w treści skargi. Organ odwoławczy zarzut ten pozostawił poza oceną dokonywaną w sprawie. Nie odniósł się również w odpowiedzi na skargę do tożsamego zarzutu zawartego w skardze. W ocenie Sądu takie działanie Kolegium naruszyło przepisy postępowania, w sposób kwalifikowany przez ustawodawcę, czyli mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zważyć należy, że kwestia zachowania terminu do wniesienia sprzeciwu ma zasadnicze znaczenie i determinuje czynności orzecznicze właściwego (także instancyjnie) do wniesienia sprzeciwu organu, a upływ terminu powoduje utratę przez właściwy organ kompetencji do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw (np. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1159/17). Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny – stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powołanej na wstępie, orzekł jak w sentencji. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy powinien wyjaśnić kwestię zachowania terminu do wniesienia przedmiotowego sprzeciwu przez Starostę Ś., uwzględniając przy tym uwagi Sądu zawarte w uzasadnieniu. Niezależnie od powyższego Sąd uznał za właściwe wskazać, że zdaniem Sądu orzekającego w sprawie, jeżeli załącznik do rozporządzenia w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia, wcześniej powoływanego, określa – zgodnie z tytułem – Rodzaje instalacji, z których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza nie wymaga pozwolenia, z uwzględnieniem skali działalności prowadzonej w instalacjach, to rodzajem takich instalacji są zbiorniki materiałów sypkich – o pojemności mniejszej niż 50 m3, a nie zbiorniki materiałów sypkich w ogóle, jak przyjmują organy orzekające w tej sprawie, uznając w konsekwencji, że z tego względu do instalacji objętej przedmiotowym zgłoszeniem nie można stosować § 1 ust. 3 wskazanego rozporządzenia, jako do innego niż określony w ust. 1 lub 2 rodzaju instalacji.