II SA/Kr 188/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz (spr.) WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] Spółka z o.o. Spółka komandytowa w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 16 stycznia 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Uzasadnienie. Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z dnia 5 października 2018 r. znak: [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestora [...] Sp. z o.o. Sp. K. dla inwestycji pn. budowa budynku, o funkcji usługowo-biurowej z garażem podziemnym, instalacjami wewnętrznymi: wentylacji mechanicznej, chłodniczej, c.o., wod.-kan., kanalizacji opadowej, elektrycznymi, wewnętrznymi instalacjami podziemnymi: wody, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji opadowej, elektrycznymi, zbiornikiem retencyjnym, wewnętrznym układem drogowym z parkingami na działkach nr [...],[...],[...], [...] obr. [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. M. /K. w K.. W uzasadnieniu wskazano, że obecna decyzja zapadła po ponownym rozpoznaniu sprawy w związku z uchyleniem przez Wojewodę decyzją z dnia 11.07.2018 r. decyzji Prezydenta Miasta K. z 27.04.2018 r. znak: [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu [...] Sp. z o.o. Sp. Komandytowa pozwolenia na budowę ww. budynku przy ul. M. /K. w K.. Organ odwoławczy wskazał na szereg uchybień organu I instancji , m. in. nieprawidłową podstawę prawną decyzji, stwierdzono zasadność zarzutu odwołania odnoszącego się do nieprawidłowości postanowienia z 6.02.2018 r., którym nałożono na inwestora obowiązek uzupełnienia braków wymienionych w 20 punktach. Wojewoda wskazał, że w toku ponownego postępowania, organ I instancji rozważy nałożenie obowiązków na inwestora. Dalej wskazano, że obecnie zaskarżoną decyzją ponownie odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W decyzji powołano prawidłową podstawę, odpowiednią do treści orzeczenia. W uzasadnieniu wyjaśniono, że 20.08.2018 r. wydane zostało postanowienie, którym nałożono na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości, poprzez przedłożenie projektu branży drogowej planowanej inwestycji drogowej objętej umową dla realizacji inwestycji drogowej, uzgodniony z ZIKIT wraz z pismem uzgadniającym, w związku z koniecznością wykazania prawidłowości rozwiązań projektowych dotyczących zapewnienia układu komunikacyjnego obsługującego projektowany obiekt kubaturowy. W uzasadnieniu postanowienia odwołano się do treści art. 33 ust. 1 Pb, wskazując na konieczność samodzielnego funkcjonowania projektowanego obiektu budowlanego. Organ wyjaśnił, że układ komunikacyjny, którego projekt inwestor miał przedłożyć, nie wchodzi w zakres inwestycji objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę. W dalszej części uzasadnienia poinformowano o obowiązkach organu administracji architektoniczno-budowlanej wynikających z art. 35 Pb obszernie wyjaśniając to zagadnienie. W odwołaniu [...] Sp. z o.o. Sp. K. zarzuciła naruszenie art. 138 § 2 i 2a k.p.a. oraz art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 Pb. Wskazano, że inwestor posiada zapewnienie dostępu do dróg publicznych i obsługi komunikacyjnej poprzez zawarcie umowy z ZIKiT-em w zakresie inwestycji drogowej, a tym samym ZIKiT pozytywnie uzgodnił projektowany wjazd i wyjazd z nieruchomości, na której zaplanowano budowę budynku usługowo-biurowego. Wyjaśniono dalej, że dla uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę kluczowa jest tylko kwestia dostępności do drogi publicznej, która istnieje. Wojewoda decyzją z dnia 16 stycznia 2019 r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 5 października 2018 r. znak: [...] [...] W uzasadnieniu decyzji Wojewoda podniósł, że organ I instancji w ponownym postępowaniu zastosował się do wskazań Wojewody wynikających z decyzji z dnia 11.07.2018 r. wydając postanowienie z dnia 20.08.2018 r., którym nałożono na inwestora obowiązek przedłożenia projektu branży drogowej planowanej inwestycji drogowej objętej umową dla realizacji inwestycji drogowej, uzgodniony z ZIKiT wraz z pismem uzgadniającym, w związku z koniecznością wykazania prawidłowości rozwiązań projektowych dotyczących zapewnienia układu komunikacyjnego obsługującego projektowany obiekt kubaturowy. Wprawdzie, ani w tym postanowieniu, ani w decyzji, nie wskazano podstawy tego żądania, lecz analiza treści decyzji o warunkach zabudowy pozwala na ustalenie, że są to warunki zawarte w pkt d. inne warunki w zakresie komunikacji (karta 17 projektu). W tiret 5 i 6 napisano: - projekt budowlany inwestycji drogowej (w zakresie zgodnym z ww. umową) należy uzgodnić z Zarządem Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. oraz uzyskać zgodę na wejście w teren w działki pozostające w zarządzie ZIKiT; - ww. projekt budowlany należy opracować zgodnie z Rozporządzeniem (...). Inwestor, legitymując się posiadaniem decyzji WZ, w której zawarto takie warunki, świadom był obowiązków wynikających z tej decyzji. Organ I instancji ograniczył zakres wymaganego do opracowania projektu tylko do części branży drogowej uzgodnionego z ZIKiT. W ocenie organu odwoławczego, przedłożone przez inwestora dowody (umowa cywilnoprawna z ZIKiT z dnia [...].05.2017 r. nr [...]) na potwierdzenie prawidłowości i zgodności z warunkami WZ dotyczącymi dostępu do drogi publicznej projektowanej inwestycji, są wystarczające dla oceny zapewnienia obsługi komunikacyjnej i ustalenia czy inwestycja będzie mogła samodzielnie funkcjonować, biorąc pod uwagę zakres dopuszczalnej kontroli projektu budowlanego, określony w art. 35 Pb. W postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego, organ prowadzący postępowanie, dokonuje zatem sprawdzenia określonych w art. 35 elementów tylko w wymaganym przez prawo zakresie. Projektowana inwestycja nie jest położona przy drodze krajowej ani wojewódzkiej. Organ podniósł, że decyzja o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę może być wydana, jeśli nie zostały wykonane przez zobowiązanego warunki, określone w postanowieniu wydanym na podstawie art. 35 ust 3 Pb. Warunki te winny być określone w sposób jasny i czytelny, oparte na obowiązujących przepisach, w tym ustaleniach zawartych w wiążącej inwestora decyzji WZ. Wojewoda poddał analizie prawidłowość, pod względem istnienia podstaw prawnych oraz redakcji, postanowienia z dnia 20.08.2018 r., którego niewykonanie było podstawą zaskarżonej decyzji. Z powyższego wynika, że organ I instancji zamierzał weryfikować w toku postępowania przedmiotowej inwestycji, prawidłowość rozwiązań projektowych zawartych w projekcie, który ma być objęty innym postępowaniem administracyjnym, wszczętym na wniosek o wydanie Zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Takie działanie organu jest dopuszczalne jedynie z uwagi na treść warunków zawartych w wiążącej inwestora decyzji WZ wydanej w dniu 22.08.2017 r na wniosek R. L., następnie przeniesionej decyzją z 22.09.2017 r. na [...] sp. z o.o. sp. k. W decyzji tej [...] sp. z o.o. sp. k. przyjmuje wszystkie warunki określone w tej decyzji, a zatem także warunki wymienione w pkt d inne warunki w zakresie komunikacji. Reasumując Wojewoda stwierdził, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji ogranicza się do wyjaśnienia podstawowego zagadnienia jakim jest niewykonanie obowiązku określonego w postanowieniu z 20.08.2018 r. i brak możliwości oceny pod względem możliwości samodzielnego funkcjonowania projektowanej inwestycji kubaturowej. Taki zakres poruszonej w decyzji tematyki jest zdaniem Wojewody wystarczający do orzeczenia o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie [...] spółka z o.o. Sp. k. w K. zarzuciła zakwestionowanej decyzji: 1. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, 2. naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego nie zastosowanie (organ winien uchylić decyzję i orzec co do istoty sprawy zgodnie z wnioskiem skarżącego), 3. naruszenie art. 140 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. poprzez ich nie zastosowanie i nie wskazanie podstawy prawnej do żądania od skarżącego projektu branży drogowej planowanej inwestycji drogowej objętej umową dla realizacji inwestycji drogowej, uzgodnionego z ZIKIT wraz pismem uzgadniającym, 4. naruszenie art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy prawo budowlane poprzez ich błędną wykładnię i stwierdzenie, że przedłożony projekt budowlany nie spełnia wymogów prawa w zakresie zapewnienia odpowiedniej obsługi komunikacyjnej dla planowanej inwestycji. Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 05.10.2018 r. oraz o zasądzenie od Wojewody na jej rzecz kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka zawarła argumentację świadczącą w jej ocenie o zasadności uchylenia zaskarżonych decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga nie okazała się być zasadna. Na wstępie należy zauważyć, że sprawa niniejsza nie jest typowa pod względem wprowadzenia tutaj elementów cywilnoprawnych. To wprowadzenie dokonało się poprzez ustalenia decyzji Prezydenta Miasta K. o warunkach zabudowy Nr [...] z dnia 22 sierpnia 2017r. dla przedmiotowej inwestycji. W decyzji tej w punkcie d "inne warunki w zakresie komunikacji" wskazano, iż obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji od dróg publicznych, tj. ul. M. ma się odbywać poprzez projektowany wjazd/wyjazd i ul. K. poprzez projektowany zjazd służący jako wyjazd, zgodnie z umową nr [...] z dnia [...] maja 2017r. Zgodnie z tą umową inwestycja drogowa polega na rozbudowie skrzyżowania ulic K. i M. w oparciu o zaopiniowaną koncepcję obsługi komunikacyjnej pismem znak [...] z dnia [...]10.2016r. Projekt budowlany inwestycji drogowej ( w zakresie zgodnym z w/w umową) należy uzgodnić z Zarządem Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. (ZIKiT) oraz uzyskać zgodę na wejście na teren działek pozostających w zarządzie ZIKiT. Jak więc wynika z decyzji WZ, obsługa komunikacyjna, w tym wjazdy i wyjazdy z terenu inwestycji, połączona być miała z rozbudową ulic K. i M. w zakresie skrzyżowania. Co do zawartej umowy, Pan R. L., zwany w umowie Inwestorem, zobowiązał się na własny koszt sporządzić dokumentację projektową, utworzyć rachunek i zabezpieczyć kwotę pieniężną odpowiadającą wysokości szacunkowego odszkodowania, uiścić odszkodowanie, przygotować i wystąpić z kompletnym wnioskiem o wydanie decyzji ZRID, zwolnić Gminę Miejską K. z długu obejmującego wypłatę świadczenia odszkodowawczego, udzielać informacji co najmniej raz na kwartał albo na wezwanie ZIKiT i zrealizować inwestycję drogową jako generalny realizator i inwestor zastępczy ZIKiT. Inwestycja drogowa została zdefiniowana jako rozbudowa skrzyżowania ulic: K. , M. , w rozumieniu art. 4 pkt 17 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, zgodnie z opinią do koncepcji uzgodnionej [...].10.2016 r. Jak wskazał Wojewoda, do podpisanej umowy odnosi się zawarte [...] grudnia 2017 r porozumienie, o wstąpieniu Spółki [...] Spółka z o.o. Spółka Komandytowa, do umowy z [...].05.2017 r. (k. 40 projektu budowlanego) Występując o pozwolenie na budowę dla inwestycji pn. budowa budynku, o funkcji usługowo-biurowej z garażem podziemnym, instalacjami wewnętrznymi: wentylacji mechanicznej, chłodniczej, c.o., wod.-kan., kanalizacji opadowej, elektrycznymi, wewnętrznymi instalacjami podziemnymi: wody, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji opadowej, elektrycznymi, zbiornikiem retencyjnym, wewnętrznym układem drogowym z parkingami na działkach nr [...],[...],[...], [...] obr. [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. M. /K. w K., inwestor uzyskał uzgodnienie ZIKiT, ale warunkowe. Mianowicie, wskazano w nim, że dojazd do planowego budynku usługowo – biurowego zapewni droga publiczna ul. M. i K. przez projektowany wjazd i wyjazd zgodnie z umową nr [...] z dnia [...] maja 2017r. oraz porozumieniem z dnia [...] grudnia 2017r. oraz że projekt budowlany inwestycji drogowej w zakresie zgodnym z umową należy uzgodnić z ZIKiT. Jak wynika z wskazanych przytoczeń, inwestor dysponował jedynie warunkowym uzgodnieniem, czego w żadnym wypadku nie można uznać jako uzgodnienie pozytywne. Inwestor przedłożył projekt budowlany i miał zamiar etapować przedsięwzięcie: mianowicie w pierwszym etapie miał powstać budynek kubaturowy, a w drugim infrastruktura komunikacyjna. Należy wobec tego zadać pytanie, czy tak określona inwestycja może być realizowana bez realizacji zjazdów i wjazdów z punktu widzenia jej samodzielności. Przepis art. 33 ust. 1 dotyczący tego zagadnienia stanowi: Pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2018 r. , II OSK 2010/17, LEX nr 2563797, " Art. 33 ust. 1 p.b. dotyczy obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę obejmującego całe zamierzenie budowlane i to nawet wówczas, gdy niektóre roboty budowlane objęte tym projektem mogłyby być wykonywane na podstawie zgłoszenia. Projekt budowlany zatwierdzany w drodze pozwolenia na budowę winien obejmować także i te elementy, których odrębna realizacja nie wymagałaby takiego pozwolenia. Tzw. etapowanie zamierzenia budowlanego jest możliwe wówczas, gdy całe zamierzenie obejmuje więcej niż jeden obiekt, a objęte danym etapem zamierzenie może samodzielnie funkcjonować zgodnie ze swoim przeznaczeniem, a ponadto inwestor przedstawił projekt zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego". Wyrok WSA w Olsztynie z dnia 16 sierpnia 2018 r., II SA/Ol 541/18, LEX nr 2540509 wskazuje trafnie, iż przy etapowaniu inwestycji, analizie podlega samodzielność funkcjonowania obiektu budowlanego, którego ściśle dotyczy pozwolenie na budowę. Z kolei NSA w wyroku z dnia 24 listopada 2017 r., II OSK 694/16, LEX nr 2409498, wskazał, że "Celem regulacji art. 33 ust. 1 p.b. jest uniemożliwienie organowi administracji zatwierdzenia projektu budowlanego i wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego, które po jego zrealizowaniu nie mogłoby stanowić samodzielnej całości nadającej się do użytkowania, jak i nieracjonalne dzielenie jednej inwestycji na etapy, czy też udzielanie pozwolenia na następny etap realizacji jednego obiektu". Trafne uwagi zawarł także NSA w wyroku z dnia 24 stycznia 2018 r., II OSK 878/16, LEX nr 2448979: 1. W przypadku etapowania inwestycji inwestor jest obowiązany do pierwszego wniosku obejmującego pierwszy etap dołączyć projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Tylko wówczas bowiem organ może prawidłowo ocenić zgodność całego zamierzenia budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego czy decyzją o warunkach zabudowy.2. Niedopuszczalne jest w świetle art. 33 ust. 1 p.b. takie etapowanie, które obejmowałoby poszczególne fragmenty tego samego terenu. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu /k. 8 projektu budowlanego/, projektowane zjazdy i wyjazdy mają być objęte ZRID, a zatem realizowane w dalszym etapie inwestycji. Jest tak, ponieważ inwestor zawarł umowę, w której kwestia zjazdów została połączona z rozbudową skrzyżowania ul. M. i ul.. K. . W ocenie Sądu takie etapowanie nie spełnia warunku samodzielności etapowanej inwestycji, a zatem narusza art. 33 ust. 1 p.b.. Nie można bowiem mówić o samodzielności budynku kubaturowego, do którego brak dostępu przez wjazd i wyjazd na teren inwestycji, jakkolwiek działka na której się znajduje, ma dostęp do drogi publicznej. Trzeba jednak rozróżniać te dwa elementy, albowiem dostęp do drogi publicznej nie oznacza, że działka posiada wjazd i wyjazd. Organ I instancji z kolei zaakceptował takie etapowanie, ale z uwagi na fakt, że przy etapowaniu i pierwszej decyzji zatwierdzeniu podlega całość zagospodarowania terenu, wezwał o projekt budowlany branży drogowej. Organ dostrzegł, że projekt zagospodarowania podlega zatwierdzeniu w całości, to jest niezależnie od dalszych etapów i uznał, że musi być on uzgodniony z ZIKiT, skoro dotyczy drogi publicznej. W ocenie Sądu o ile by uznać samodzielność I etapu, to wezwanie o projekt branży budowlanej miało swe umocowanie w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 p.b. , mianowicie wobec cytowanej treści decyzji o warunkach zabudowy, która wprost wskazuje na konieczność posiadania projektu budowlanego branży drogowej uzgodnionego z ZIKiT. Brak przedłożenia tego dokumentu słusznie skutkował odmową wydania decyzji pozytywnej dla inwestora. Natomiast gdyby przyjąć, co czyni Sąd, brak samodzielności etapu realizacji obiektu kubaturowego bez zjazdów, wówczas rozstrzygnięcie będzie takie samo, negatywne dla inwestora, w oparciu o art. 33 ust. 1 p.b.. Należy stwierdzić nadto, o czym już wspomniano, że w projekcie budowlanym brak pozytywnego uzgodnienia ZIKiT zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych Przepis ten stanowi, że zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Sformułowanie "możliwość włączenia do drogi ruchu drogowego" należy rozumieć jako zapewnienie obsługi komunikacyjnej danej działki poprzez zjazd. Decydowanie o możliwości skomunikowania nieruchomości przyległej z drogą publiczną należy do wyłącznej kompetencji zarządcy tej drogi ( por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 marca 2018 r., IV SA/Wa 323/18, LEX nr 2497743). Jak już wspomniano, w aktach znajduje się uzgodnienie warunkowe ZIKiT /k. 30 projektu budowlanego/. Obowiązek organu architektoniczno-budowlanego związany ze sprawdzeniem kompletności projektu budowlanego oraz posiadania wymaganych opinii i uzgodnień uregulowany został w art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b. Z kolei art. 20 ust. 1 pkt 2 p.b. przewiduje, że uzyskanie wymaganych opinii, uzgodnień i sprawdzeń rozwiązań projektowych w zakresie wynikającym z przepisów należy do obowiązków projektanta. W tym więc zakresie nie ma zastosowania art. 106 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2017 r., II OSK 1323/15, LEX nr 2288746). Przepis art. 35 ust. 3 u.d.p. nie określa wytycznych, jakimi powinien kierować się zarządca drogi w zakresie uzgodnienia możliwości włączenia do drogi ruchu związanego z projektowaną inwestycją. Nie ulega jednak wątpliwości, że zarządca drogi powinien mieć na względzie przede wszystkim zgodność planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Bezpieczeństwo w ruchu drogowym stanowi więc przesłankę dopuszczalności mającej powstać inwestycji przy drodze (np. krajowej). Zjazd publiczny w świetle u.d.p. i rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124), nie może powstać w sposób dorozumiany, czy poprzez faktyczne działania właściciela nieruchomości. To zarządca drogi określa charakter zjazdu. Okoliczność, że istniejący zjazd indywidualny ma pewne parametry odpowiadające parametrom technicznym, jakie powinien mieć zjazd publiczny, nie oznacza, że automatycznie jest zjazdem publicznym, ponieważ w myśl przepisu § 55 ust. 1 pkt 3 i 4 powołanego rozporządzenia charakter zjazdu (publiczny czy indywidualny) określa zarządca drogi, kierując się przeznaczeniem zjazdu (§ 77 rozporządzenia)( por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2018 r., II OSK 1966/17, LEX nr 2457528). W ocenie Sądu uzgodnienia warunkowego nie można w żadnym razie uznać za uzgodnienie pozytywne; jedynie po wypełnieniu warunku, co nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie. W konsekwencji przyjąć należy, że brak jest pozytywnego uzgodnienia zarządcy drogi w zakresie wymaganym w przepisie art. 35 ust. 3 u.d.p. Reasumując, podstawą prawną do zwrócenia się przez organ o uzgodniony z ZIKiT projekt obsługi komunikacyjnej był przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 p.b., dla stwierdzenia zgodności procedowanego projektu z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Niezależnie jednak od tej kwestii, stwierdzić trzeba, że etap inwestycji polegający na realizacji inwestycji kubaturowej nie może zostać uznany za samodzielny, bez części dotyczącej wyjazdu i wjazdu, skoro ma powstać budynek usługowo – biurowy ( art. 33 ust. 1 p.b.). Ponadto na chwilę obecną projekt budowlany nie posiada bezwarunkowego pozytywnego uzgodnienia ZIKiT na podstawie art. 35 ust. 3 u.d.p. W takiej sytuacji w ocenie Sądu zasadnie odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Z powyższych przyczyn, na zas. art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.