V SA/Wa 586/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 września 2018 r. sprawy ze skargi Prezydenta m.st. Warszawy - Zarządu Dróg Miejskich przy udziale uczestnika postępowania Z.Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego: oddala skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku Z.Z., na podstawie tytuły wykonawczego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], wystawionego przez Prezydenta W. Dochodzona należność dotyczyła opłaty dodatkowej w wysokości 50,00 zł za nieuiszczenie opłaty za parkowanie w dniu [...] lipca 2011 r. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. działając na podstawie art. 80 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zawiadomieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność rachunku bankowego w Banku [...] S.A. w W. Zawiadomienie o zajęciu Bank odebrał w dniu [...] kwietnia 2014 r., natomiast Zobowiązanemu przedmiotowe zajęcie wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostało doręczone w dniu [...] maja 2014 r. w trybie zastępczym. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Z.Z. z uwagi na przedawnienie dochodzonych opłat. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Prezydent W., będący w niniejszej sprawie wierzycielem, pismem z dnia [...] lutego 2018 r. wniósł o uchylenie ww. postanowienia. W uzasadnieniu powołał się na przepis art. 13f ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych zgodnie z którym: "za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową". Natomiast zgodnie z art. 40d ust. 3 "obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w art. 13f ust. 1 i art. 4 ust. 3 oraz kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k ust. 1 i 2, art. 29a ust. 1 i 2 oraz w art. 40 ust. 12 przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone". W ocenie wierzyciela bieg terminu przedawnienia może jednak zostać przerwany. Powołał się na przepis art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, zgodnie z którym do spraw dotyczących nieopodatkowanych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym, nieuregulowanych tą ustawą stosuje się przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepis działu III ustawy – Ordynacja podatkowa. Dalej wyjaśnił, iż należności z tytułu opłat i kar za korzystanie z dróg publicznych zaliczone są do kategorii niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym wymienione w art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych, do których odnosi się art. 70 ustawy - Ordynacja podatkowa. Stosownie do treści tego przepisu bieg terminu przedawnienia przerywa zastosowanie środka egzekucyjnego. Zdaniem wierzyciela odpowiednie stosowanie przepisów art. 70 Ordynacji podatkowej do postępowania w sprawie należności z tytułu opłat dodatkowych określonych w ustawie o drogach publicznych nie budzi wątpliwości, ponieważ zmianę wprowadziła od 1 stycznia 2010 r. ustawa o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009 r. (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 1870 ze zm.). W niniejszej sprawie, zdaniem wierzyciela, do takiego przerwania doszło na skutek zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zawiadomieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. w Banku [...] S.A. Uważa więc, że opłaty dodatkowe wyszczególnione w ww. tytule wykonawczym, pozostają wymagalne do dnia [...] grudnia 2019 r. Mając na uwadze powyższe wierzyciel uznał, że przerwanie terminu przedawnienia wyklucza zastosowanie przepisów wynikających z art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu ww. postanowienia wskazał m.in., że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe. Istotą umorzenia jest przerwanie postępowania, uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, postępowanie egzekucyjne może być umorzone jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Jedną z przyczyn wygaśnięcia obowiązku, skutkującą koniecznością umorzenia postępowania przez organ egzekucyjny jest przedawnienie zobowiązania, które wiąże się z umarzającym działaniem czasu. W przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne w oparciu o powyższy przepis prawa, po stwierdzeniu, że na podstawie art. 40d ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 460 z późn. zm.) obowiązek uiszczenia dodatkowej opłaty za parkowanie za [...] lipca 2011 r., objętej tytułem wykonawczym z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], przedawnił się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego 2011, w którym powinna zostać opłata uiszczona, tj. z dniem [...] grudnia 2016 r. Zagadnienia związane z pobieraniem opłat dodatkowych za brak opłaty za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania zostały unormowane w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm.). Przepisy tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w momencie powstania egzekwowanego obowiązku przewidywały, iż w świetle art. 13f ust. 1 ww. ustawy za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, korzystający z dróg publicznych ponoszą opłatę dodatkową, której wysokość określa rada gminy (rada miasta). Stosownie zaś do art. 40d ust. 3 tej ustawy obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w art. 13f ust. 1 i art. 40 ust. 3 oraz kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k ust. 1 i 2, art. 29a ust. 1 i 2 oraz w art. 40 ust. 12, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc pod końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone. Prezydent W. w złożonym zażaleniu przedstawia stanowisko, że do spornej należności, jako wymienionej w art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych nieopodatkowanej należności budżetowej o charakterze publiczno-prawnym należy zastosować przepis art. 70 ustawy – Ordynacja podatkowa, przewidujący przerwanie biegu terminu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Uważa więc, że skoro zastosowano skuteczny środek egzekucyjny poprzez zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego w Banku [...] S.A., zawiadomieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., to wskazana w tytule wykonawczym opłata dodatkowa za [...] lipca 2011 r., pozostaje wymagalna do dnia [...] grudnia 2019 r. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. stanowisko strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Przepisy ustawy o drogach publicznych zawierają regulację ustanawiającą 5-cio letni termin przedawnienia w zakresie obowiązku uiszczenia opłat, o których mowa w art. 13 f ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z art. 40 d pkt 3 ustawy o drogach publicznych zobowiązanie z tytułu opłaty dodatkowej przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłata lub kara powinna zostać uiszczona. W tym stanie faktycznym i prawnym stwierdzić należy, że należność objęta tytułem wykonawczym nr [...] z dnia [...] marca 2014 r., z tytułu opłaty dodatkowej z dnia [...] lipca 2011 r., przedawniła się z dniem [...] grudnia 2016 r. Zdaniem organu trudno znaleźć w niniejszej sprawie podstawę dla zastosowania art. 70 ustawy Ordynacja podatkowa jedynie na mocy odesłania zawartego w art. 67 ustawy o finansach publicznych (mówiącego o "odpowiednim" zastosowaniu przepisów działu III tej ustawy), ponieważ ustawa o drogach publicznych, jako lex specialis wobec ustawy o finansach publicznych i ustawy Ordynacja podatkowa, reguluje bezpośrednio kwestię przedawnienia omawianych należności. Zatem w tym stanie faktycznym i prawnym stwierdzić należy, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. zasadnie umorzył postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, prowadzone wobec Z.Z. z uwagi na to, że obowiązek nie jest wymagalny ze względu na przedawnienie. Postanowienie wyżej opisane zaskarżył Prezydent W. zarzucając mu: a) naruszenie art. 40d ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 2222) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, b) naruszenie art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 tj.) poprzez niezastosowanie tego przepisu, a w rezultacie powyższych uchybień naruszenie: c) art. 59 § 3 w związku z art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r., o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł: a) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] stycznia 2018 r. b) na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz Skarżącego (w tym kosztów zastępstwa procesowego) wg norm przepisanych W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Sąd zważył co następuję: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art, 3 § 2 pkt.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm. - dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postepowania (art. 134 § 1.pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.) Z przepisu art 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawna. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu l instancji. Stan faktyczny sprawy jest niesporny, zatem nie ma potrzeby jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadnienia. Na zobowiązanym ciążył obowiązek uiszczenia opłaty wynikającej wprost z przepisów prawa na podstawie art 13f u.d.p. Kwestią sporną jest jedynie zastosowanie do tego stanu faktycznego odpowiednich przepisów, regulujących przedawnienie należności dochodzonej w postępowaniu egzekucyjnym od Zobowiązanego w niniejszej sprawie i w konsekwencji prawidłości umorzenia postępowania egzekucyjnego. Spór pomiędzy stronami postepowania dotyczy dopuszczalności stosowania art. 70 § 4 O.p. do opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłat za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania, o których mowa w art. 13f ust. 1 u.d.p. - a tym samym czy w realiach rozpoznawanej sprawy doszło do przerwania biegu pięcioletniego terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 40d ust. 3 u.d.p., ze względu na zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym Zobowiązany został zawiadomiony (zajęcie rachunku bankowego). W konsekwencji chodzi o to, czy Naczelnik US jako organ egzekucyjny zasadnie umorzył postępowanie egzekucyjne, ze względu na wygaśnięcie egzekwowanego obowiązku. Zgodnie z art 59 § 1 i pkt 2 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. W myśl art. 59 § 4 u.p.e.a. postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu. Z powyższego wynika, że umorzenie postępowania egzekucyjnego w administracji następuje wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie wówczas, gdy w konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Jedną z takich przyczyn, skutkujących koniecznością umorzenia postępowania przez organ egzekucyjny, jest upływ terminu przedawnienia egzekwowanej należności. Przyczyną wygaśnięcia obowiązku jest w takiej sytuacji przedawnienie, które wiąże się z umarzającym działaniem czasu. Kwestia możliwości badania przez organ egzekucyjny, czy obowiązek wygasł nie budzi wątpliwości w świetle art. 29 § 1 u.p.e.a, który daje organowi prawo badania dopuszczalności egzekucji. Jednocześnie wyłącza zaś prawo organu do badania zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Orzecznictwo dopuszcza w szczególności badanie czy egzekwowany obowiązek nadal istnieje (por. m.in. wyrok NSA z dnia 28 maja 1999 r. sygn. akt III SA 1321/98) ; wyrok NSA z dnia 4 października 2000 r. sygn. akt III SA 1525/99; wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2011 r. sygn. akt ll FSK 170/10 - wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl.) Ustalenie, że nastąpiło przedawnienie tej należności organ egzekucyjny (Naczelnik US) oraz Dyrektor IAS oparły na uregulowaniu zawartym w art 40d ust. 3 u.d.p., przewidującym, że "obowiązek uiszczenia opłat o których mowa w art 13f ust. 1 i art 40 ust 3. oraz kar pieniężnych, o których mowa w art 13k ust. 1 i 2. art. 20a ust. 1 i 2 oraz art. 40 ust. 12, przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty i kary powinny zostać uiszczone". Powołując się na powyższe uregulowanie organy uznały, że stanowi ono odrębne, a jednocześnie całościowe uregulowanie kwestii przedawnienia m.in. opłat pobieranych na mocy art. 13f u.d.p. Wskazały w tym zakresie na brak odesłania w tej ustawie do przepisów O.p lub jakiejkolwiek innej ustawy, oprócz poddania obowiązku uiszczenia tej opłaty (jej przymusowego ściągnięcia) przepisom o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 40d ust. 2 u.d.p.). Nie uznały zatem, aby podstawę do zastosowania wobec spornej należności instytucji przerwania biegu terminu przedawnienia miał stanowić przepis art. 70 § 4 O.p., na mocy art. 67 w związku z art. 60 pkt 7 u.f.p. Dokonując oceny prawidłowości stanowiska organów w tej sprawie trzeba na wstępie przypomnieć, że przepis o przedawnieniu obowiązku uiszczenia opłat wynikających z art. 13f u.d.p. (jak i innych opłat i kar przewidzianych w tej ustawie) ustawodawca wprowadził do ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. dopiero w drodze jej nowelizacji ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw [Dz. U. Nr 179 poz. 1489), która weszła w życie z dniem 4 października 2005 r., a więc po 20 latach obowiązywania ustawy. Dodając przepis art. 40d ust. 3 ustawodawca usunął zatem ten stan braku regulacji prawnej, a jednocześnie nie wprowadził ani wprost ani przez odesłanie do innych ustaw, możliwości przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Można zatem zasadnie wnioskować, że wolą ustawodawcy było określenie jednego, nie podlegającego wydłużeniu pięcioletniego terminu przedawnienia obowiązku zapłaty należności wymienionych w art. 40d ust. 3 u.d.p. Przedmiotem sporu jest kwestia, czy powyższy stan prawny, obowiązujący od 2005 r. uległ zmianie z dniem 1 stycznia 2010 r. na skutek wejścia w życie uchwalonej w dniu 27 sierpnia 2009 r. ustawy o finansach publicznych, która w art. 67 przewiduje, że "do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r poz. 23, 868, 996 i 1579) i odpowiednio przepisy działu III ustaw z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.)" Zdaniem strony skarżącej powyższy przepis uprawnia do uznania, że do spornej należności, jako wymienionej w art. 60 u.f.p. niepodatkowej należności budżetowej o charakterze publicznoprawnym, należy zastosować art. 70 § 4 O.p. przewidujący przerwanie biegu terminu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. W ocenie Sądu pogląd ten jest nieuprawniony, Przepis art. 67 u.f.p. stanowi bowiem, że przepisy k.p.a. i odpowiednio działu III O.p. stosuje się tylko do spraw nieuregulowanych tą ustawą. U.f.p nie zawiera żadnej regulacji odnośnie przedawnienia należności wymienionych w art. 60, zatem mogą mieć w tym zakresie generalnie zastosowanie przepisy O.p. Jeżeli jednak odrębne uregulowanie kwestii przedawnienia przewidziane jest w ustawach szczególnych, to uregulowania te, jako lex specialis, mają pierwszeństwo przed przepisami o charakterze ogólnym. Taką regulacją jest art. 40d ust. 3 u.d.p. (por wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/GI 644/16, publ. CBOSA). Powyższy pogląd zaprezentowano także w doktrynie (T. Brzezicki, W. Morawski - Przedawnienie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie, opubl. PPLiFS z 2011 r. nr 7-8, str. 25-29) Nie można także znaleźć uzasadnionych podstaw do wnioskowania, że ustawodawca zamierzał celowo poprzez u.f.p., pogorszyć sytuację osób zobowiązanych do uiszczenia opłat wymienionych w art. 40d ust. 3 u.d.p. w stosunku do stanu prawnego obowiązującego w okresie od 2005 r. Przedstawione wyżej wywody, oparte na wykładni gramatycznej, historycznej i celowościowej, uprawniają do wniosku, że art. 40d ust. 3 u.d.p. stanowi samodzielną, zupełną, wystarczającą i prawidłową podstawę do uznania, że z upływem pięcioletniego terminu w tym przepisie wskazanego przedawnia się obowiązek zapłaty m.in. opłaty z art. 13f tej ustawy. Wobec powyższego wbrew twierdzeniom Skarżącego nie ma możliwości zastosowania do ww. opłaty regulacji w zakresie przerwania biegu terminu przedawnienia, określonej w art. 70 § 4 O.p. Stweirdzenie przedawnienia należności dochodzone] w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym obligowało organ egzekucyjny do umorzenia tego postępowania na mocy art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Wydane w tymz postanowienie odpowiada zatem prawu podobnie jak utrzymujące je w mocy postanowienie organu II instancji. Wobec powyższego Sąd stwierdza, że organy, dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, które stanowiły podstawę wydanych postanowień, a których nieprawidłową wykładnię i niezastosowanie zarzucił Skarżący. W związku z tym za pozbawione uzasadnionych podstaw uznaje Sąd zarzuty naruszenia przepisów wskazanych w skardze. Po dokonaniu kontroli Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji odpowiadają prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawnia wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a., dających podstawę do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.