VI SA/Wa 294/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2016 r. sprawy ze skargi "T." S. A. z siedzibą w W. na wezwanie Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie nieodpłatnego udostępnienia programu oddala skargę w całości Przedmiotem skargi jest wezwanie z [...] września 2015 r., nr [...], wystosowane na podstawie art. 43a ust. 2 w zw. z art. 43a ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2011 r., Nr 43, poz. 226 z późn. zm., dalej: "u.r.t."), przez Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej: "Przewodniczący KRRiT") do T. S.A. (dalej: "T.", "Skarżący") do nieodpłatnego udostępnienia programów "T.", "T." oraz "T." do ich rozprowadzania, spółce N. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka") rozprowadzającej programy w ramach usługi świadczonej w ramach serwisu [...]. Niniejsza sprawa została zainicjowana pismem Spółki z [...] czerwca 2014 r., skierowanym do Przewodniczący KRRiT o wezwanie T. S.A., do udostępnienia Spółce, na podstawie art. 43a ust. 2 u.r.t., programów "T." i "T.". Nadawca został wezwany do udostępnienia ww. programów pismem z [...] września 2015 r., doręczonym T. [...] września 2015 r. W zaskarżonym wezwaniu Przewodniczący KRRiT wskazał, że zgodnie z art. 43 ust. 2 u.r.t. nadawca, który rozpowszechnia program wymieniony w ust. 1, nie może odmówić operatorowi rozprowadzającemu program w sieci telekomunikacyjnej, o której mowa w ust. 1, zgody na rozprowadzanie tego programu, ani też uzależnić udzielenia takiej zgody od uiszczenia jakiegokolwiek wynagrodzenia, w tym w szczególności z tytułu udzielenia koncesji za korzystanie z nadania. Przepis art. 43a ust. 1 ww. ustawy wskazuje, że nadawca, który rozpowszechnia program wymieniony w art. 43 ust. 1, jest obowiązany do nieodpłatnego udostępniania tego programu na wniosek operatora rozprowadzającego program, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Organ wskazał następnie, że art. 4 pkt 29 u.r.t., odsyła w zakresie pojęcia "system teleinformatyczny" do ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2013 r. poz. 1422, z późn. zm., dalej: "u.ś.u.d.e."). Zgodnie z jej art. 2 pkt 3, "system teleinformatyczny" to zespół współpracujących ze sobą urządzeń informatycznych i oprogramowania, zapewniający przetwarzanie i przechowywanie, a także wysyłanie i odbieranie danych poprzez sieci telekomunikacyjne za pomocą właściwego dla danego rodzaju sieci telekomunikacyjnego urządzenia końcowego, w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne. Zatem system teleinformatyczny jest systemem opierającym się na przekazie danych za pomocą sieci telekomunikacyjnych. Należy więc uznać, zdaniem organu, iż system teleinformatyczny zawiera w sobie sieć telekomunikacyjną. Organ wywiódł na tej podstawie, że przepisy art. 43 i art. 43a u.r.t., dotyczą również rozprowadzania programu w ramach sieci Internet. Organ uznał, że rozprowadzanie programów w ramach usługi świadczonej w serwisie www.videostar.pl przez Spółkę spełnia kryterium sieci telekomunikacyjnej, a testy oferowanej przez Spółkę usługi, wykonane przez N. w 2015 r. wykazały, iż podmiot zagwarantował, że programy rozprowadzane będą w sposób nienaruszający udzielonego prawa, tzn. jedynie na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący uznał, że przedmiotowe wezwanie jest zaskarżalnym do sądu administracyjnego aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: "P.p.s.a."), w związku z czym wezwał Przewodniczącego KRRiT, pismem z [...] października 2015 r., nadanym w placówce Poczty Polskiej S.A. tego dnia, do usunięcia naruszenia prawa, kwestionując prawidłowość zaskarżonego wezwania z [...] września 2015 r. Przewodniczący KRRiT udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa pismem z [...] grudnia 2015 r., doręczonym Skarżącemu w tym dniu, uznając, że sporne wezwanie z [...] września 2015 r. nie jest aktem zaskarżalnym do sądu administracyjnego. W skardze z [...] stycznia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wezwanie Przewodniczącego KRRiT z [...] września 2015 r., nadanym w placówce Poczty Polskiej S.A. tego samego dnia, Skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowego wezwania oraz o zasądzenie kosztów postępowania od Przewodniczącego KRRiT na rzecz Skarżącego. Zaskarżonemu wezwaniu, Skarżący zarzucił mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie: 1) art. 43 i art. 43a u.r.t., poprzez ich błędną interpretację i przyjęcie, że wszystkie desygnaty "osoby świadczącej w systemach teleinformatycznych usługi polegające na umożliwianiu dostępu do programów telewizyjnych" zawierają się w zbiorze desygnatów pojęcia "operatora rozprowadzającego programy w sieciach telekomunikacyjnych", co doprowadziło do ich nieprawidłowego zastosowania poprzez wezwanie nadawcy do udostępnienia programu podmiotowi nieuprawnionemu. tj. takiemu który nie jest operatorem rozprowadzającym program w sieci telekomunikacyjnej, 2) art. 43a ust. 2 u.r.t., poprzez: – podpisanie wezwania przez p.o. Dyrektora Departamentu Regulacji KRRiT, bez powołania na upoważnienie Przewodniczącego KRRiT do dokonania takiej czynności, co stawia pod znakiem zapytania, czy przedmiotowe wezwanie wyraża wolę uprawnionego organu, – lakoniczną treść zaskarżonego wezwania, w szczególności brak uzasadnienia wydania wezwania, w tym co do okoliczności, na których organ opierał się formułując wezwanie, co uniemożliwia ustalenie jaki stan faktyczny przyjął za podstawę swoich działań, – wydanie wezwania bez dokładnego zbadania stanu faktycznego sprawy, tj. bez ustalenia, czy podmiot występujący z wnioskiem o wezwanie Skarżącego do udostępnienia programów jest operatorem rozprowadzającym program w sieci telekomunikacyjnej, – uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do istotnych okoliczności sprawy poprzez niepowiadomienie jej o przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł m.in., że treść wezwania nie wskazuje, na jakich podstawach organ oparł swoje rozstrzygnięcie i na jakiej podstawie ustalono, że Spółka jest operatorem rozprowadzającym program w sieci telekomunikacyjnej. Zdaniem Skarżącego w zaskarżonym wezwaniu Przewodniczący KRRiT przyjął, że na podstawie art. 43 i 43a u.r.t. każdy podmiot świadczący usługi dostępu do programów w sieci Internet, tj. w systemie teleinformatycznym, jest obowiązany do rozprowadzania programów "T.", "T." i jednego regionalnego programu telewizyjnego rozpowszechnianego przez Skarżącego, nawet jeżeli nie jest operatorem sieci telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy o radiofonii i telewizji. W związku z tym Skarżący, jako nadawca w/w. programów nie mógłby odmówić żadnemu podmiotowi tego typu zgody na ich rozprowadzanie, ani też nie mógłby uzależnić udzielenia takiej zgody od uiszczania jakiegokolwiek wynagrodzenia, w tym w szczególności z tytułu udzielenia licencji za korzystanie z nadania. Skarżący wskazał, że z treści art. 37 u.r.t. wynika, że za sieć telekomunikacyjną może być uznana wyłącznie sieć możliwa do opisania poprzez lokalizację stacji głównej oraz obszar objęty siecią telekomunikacyjną. Transmisję sygnałów w takich sieciach odróżnia się w polskim prawie od świadczenia usług drogą elektroniczną z wykorzystaniem systemów teleinformatycznych, zarówno na gruncie przepisów ustawy o radiofonii i telewizji, ustawy Prawo telekomunikacyjne oraz ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną. W szczególności, sieć telekomunikacyjna stanowi zespół urządzeń, zaś system teleinformatyczny zespół urządzeń informatycznych i oprogramowania, zapewniający m.in. wysyłanie i odbieranie danych przez sieci telekomunikacyjne (art. 2 pkt 3 ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną). System teleinformatyczny i sieć telekomunikacyjna stanowią zatem, wbrew twierdzeniom organu, odrębne zespoły składników o różnych funkcjach. Skarżący podniósł również, że pojęcia "lokalizacja stacji głównej oraz "obszar objęty siecią telekomunikacyjną" odnoszą się do fizycznego położenia wyżej wymienionych składników sieci, a nie rozproszenia w sieci inteligentnej. Za operatora natomiast uznać należy podmiot, który sprawuje kontrolę co najmniej nad przesyłaniem sygnałów w tych możliwych do fizycznego zlokalizowania elementach sieci, czy to w związku z przysługującym mu prawem własności, czy też innymi prawami wynikającymi z umów z właścicielami tych urządzeń. Skarżący dodał, że przyjęta w zaskarżonym wezwaniu wykładnia art. 43 i 43a u.r.t. nie uwzględnia dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników. Zdaniem Skarżącego, zgodnie z tą dyrektywą, wprowadzenie obowiązku "must-carry" miało na celu zagwarantowanie użytkownikom dostępu do określonych programów telewizyjnych poprzez główne dla nich sposoby odbioru. Ten cel wyznacza krąg podmiotów, jakie powinny być obciążone tym obowiązkiem: chodzi tu o operatorów sieci nadawczych kablowych, satelitarnych i naziemnych, a innych tylko o tyle, o ile znacząca liczba użytkowników końcowych używa takich sieci jako swojego głównego sposobu odbioru programów radiowych czy telewizyjnych. Zgodnie z danymi Urzędu Komunikacji Elektronicznej na które ustawodawca krajowy powołuje się w uzasadnieniu do ustawy o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej, 65,4 % Polaków odbiera telewizję drogą kablową i satelitarną, a 34 % w sposób analogowy drogą rozsiewczą naziemną. Jak z tego wynika 99,4% mieszkańców Polski za główne sposoby odbioru programów telewizyjnych uważa rozprowadzanie programów drogą naziemną, satelitarną i w sieciach kablowych. Wobec powyższych danych, przywołanych przez samego ustawodawcę, za główne sposoby odbioru programów telewizyjnych na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej nie można uznać innych technologii. Skarżący wskazał następnie, że urządzenia stanowiące własność lub dzierżawione przez Spółkę służą do odbioru i transkodowania sygnałów obejmujących programy telewizyjne, jednak odbiór tak przygotowanego sygnału nie jest możliwy bez przesłania go przez "sieci podmiotów, z którymi abonenci zawarli umowy o dostępie do Internetu" oraz "prywatne sieci lokalowe, stanowiące własność użytkowników", a urządzenia końcowe abonentów stanowią własność operatora sieci telekomunikacyjnej, względnie abonentów, a nie dostawcy usług w systemie teleinformatycznym, jakim jest Spółka. Skarżący doszedł do wniosku, że Spółka nie jest zatem operatorem rozprowadzającym program w sieci telekomunikacyjnej i nie spoczywa na niej określony w art. 43 i art. 43a u.r.t. obowiązek must-carry, a co za tym idzie nie jest uprawniona do nieodpłatnego uzyskania sygnału wymienionych w tych przepisach programów od Skarżącego. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący KRRiT wskazał, że wezwanie, o którym mowa w art. 43a ust. 2 u.r.t., nie nakłada samodzielnie obowiązków na nadawców, lecz stwierdza nie zrealizowanie obowiązku wynikającego z art. 43a ust. 1 u.r.t. Dopiero gdy nadawca nie zastosowuje się do wezwania, Przewodniczący KRRiT wydaje decyzję, w której nakłada stosowną karę pieniężną. W związku w powyższym wezwania z art. 43a ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji nie można uznać za inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, przewidziane w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Organ dodał, że na mocy mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów ustawy o radiofonii i telewizji, ochrona interesu danego podmiotu realizowana będzie w ramach ewentualnego postępowania w sprawie odwołania od decyzji Przewodniczącego KRRiT w przedmiocie kary. Zgodnie z treścią art. 56 ust. 1 i 2 u.r.t., ww. odwołanie rozpatruje Sąd Okręgowy w Warszawie - sąd gospodarczy. Zatem Sąd Okręgowy rozpoznając przedmiotową sprawę merytorycznie, ocenia zasadność nałożenia kary w danej sprawie, czy w okolicznościach danej sprawy organ zasadnie stwierdził brak realizacji obowiązku wynikającego z art. 43a ust. 1 u.r.t., przez nadawcę, a w konsekwencji zasadnie sformułował wezwanie z art. 43a ust.2 ww. ustawy i następnie wydał zaskarżoną decyzję. Organ podkreślił, że w przeciwnym razie miałaby miejsce sytuacja, w której część postępowania tzn. dotyczącą wezwania do nadawcy z art. 43a ust. 2 u.r.t., oceniałby Sąd administracyjny, zaś część tego samego postępowania, zakończoną wydaniem decyzji w przedmiocie nałożenia kary lub decyzją nakazową oceniałby sąd powszechny. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie 11 października 2016 r. Skarżący podtrzymał stanowisko zawarte w skardze, natomiast organ zgłosił alternatywny wniosek o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle wniosku organu o odrzucenie skargi, w pierwszej kolejności konieczne jest wykazanie, że poddane kontroli sądowej wezwanie jest aktem (lub czynnością) z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o czym stanowi art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Zgodnie z brzmieniem art. 43a ust. 2 u.r.t., jeżeli nadawca nie wykonał obowiązku polegającego na nieodpłatnym udostępnianiu programu, Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, na wniosek operatora rozprowadzającego program, wzywa nadawcę do udostępnienia tego programu temu operatorowi, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Z powołanego przepisu wynika, że wezwanie podejmowane jest w sytuacji, gdy nadawca nie wykonał obowiązku polegającego na nieodpłatnym udostępnianiu programu. Zatem wezwanie w istocie zmierza do zrealizowania obowiązku wynikającego z przepisu prawa, jako że art. 43a ust. 1 powyższej ustawy nakłada tenże obowiązek. Nadawca, który rozpowszechnia program, wymieniony w art. 43 ust. 1, jest bowiem obowiązany do nieodpłatnego udostępniania tego programu na wniosek operatora rozprowadzającego program, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeśli więc nadawca nie wykonuje wskazanego obowiązku, wezwanie Przewodniczącego KRRiT ma służyć jego realizacji. Wezwanie nie nakłada więc żadnych obowiązków, lecz zmierza jedynie do wykonania wskazanego w ustawie obowiązku. W art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., kontrolą sądów administracyjnych objęto inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. "Wynikanie" uprawnień lub obowiązków z "przepisów prawa", w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., obejmuje zarówno pośrednie, jak i bezpośrednie oparcie uprawnienia lub obowiązku na przepisie prawa. Co do zasady - chodzi wszak o takie przejawy działalności administracji publicznej, które dotyczą uprawnień lub obowiązków zawartych w obowiązujących przepisach. Skoro zatem omawiane wezwanie dotyczy realizacji obowiązku wynikającego z przepisu prawa z zakresu administracji publicznej, to tym samym spełnione jest zarówno kryterium przedmiotowe, jak i podmiotowe, objęte treścią art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., które to kryteria pozwalają uznać, iż wezwanie to jest aktem, o którym mowa w tym przepisie. Nie powinno bowiem budzić wątpliwości, że wezwanie to wynika z zakresu działania administracji publicznej i jest adresowane względem konkretnego nadawcy w celu wypełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa, polegającego na nieodpłatnym udostępnianiu programu. Z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. wynika, że wymienione akty i czynności muszą mieć charakter publicznoprawny. Zaskarżony akt ma charakter publicznoprawny, przy czym istotne jest, że nie jest on kwalifikowanym aktem administracyjnym (decyzją, postanowieniem), bowiem nie rozstrzyga w sposób władczy o prawach lub obowiązkach strony, lecz jedynie zmierza do zrealizowania przez nadawcę określonego obowiązku ustawowego. Zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają akty i czynności inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a., a więc niemające charakteru decyzji lub postanowień. Zaskarżony akt nie ma charakteru decyzji, gdyż nie rozstrzyga o prawach lub obowiązkach strony, a jedynie zmierza do zrealizowania określonego w samej ustawie obowiązku, czyli wynikającego z przepisu prawa. Akt lub czynność musi dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Konieczne więc jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek. Akty i czynności podejmowane są na podstawie przepisów prawa, które nie wymagają autorytatywnej konkretyzacji, lecz jedynie potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W odróżnieniu od decyzji administracyjnej, zaskarżony akt nie ma charakteru oświadczenia woli organu administracji publicznej, a jedynie stanowi jego oświadczenie wiedzy o niewykonaniu obowiązku, który powinien być zrealizowany. Z kolei treścią takiego oświadczenia wiedzy jest wezwanie służące realizacji ustawowego obowiązku, polegającego na nieodpłatnym udostępnianiu programu, wobec niewykonania tegoż obowiązku, czyli niezrealizowania ustawowej powinności - art. 43a ust. 1 u.r.t. Przyjąć zatem należy, że zaskarżone wezwanie Przewodniczącego KRRiT z [...] września 2015 r. nr [...] jest aktem z zakresu administracji publicznej, dotyczącym obowiązku wynikającego z treści powyższego przepisu prawa, a zatem podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Toteż, wbrew stanowisku organu i uczestnika postępowania, skarga w niniejszej sprawie jest dopuszczalna. Oceny tej nie może zmieniać prezentowana w odpowiedzi na skargę argumentacja organu dotycząca zaleceń pokontrolnych, jako tych, które nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej, bowiem przedmiot zaleceń pokontrolnych, w odróżnieniu od zaskarżonego aktu, nie dotyczy praw lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zalecenia pokontrolne formułowane są tylko na podstawie ustaleń kontroli i określają jedynie uchybienia, jakich kontrolowany podmiot się dopuścił. Rozpoznając zarzuty podniesione w skardze, Sąd doszedł do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone wezwanie z [...] września 2015 r. nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jego uchylenie. Najdalej idącym zarzutem skargi jest zarzut bezskuteczności zaskarżonego aktu, wywodzony z faktu, że akt ten został wydany i podpisany przez Wicedyrektora Departamentu Regulacji w Biurze KRRiT - K. Z., zamiast przez Przewodniczącego KRRiT. Jednakże nie można przyjąć, by zarzut ten był trafny. Z upoważnienia z [...] grudnia 2014 r., o którym Sąd wie z urzędu z akt sądowych spraw o sygn. VI SA/Wa 12/16 oraz VI SA/Wa 22/16, jak i dołączonego do załącznika do protokołu rozprawy z 11 października 2016 r. wynika, że Przewodniczący KRRiT upoważnił Wicedyrektora Departamentu Regulacji w Biurze Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji - K. Z., w punkcie 7 tego upoważnienia, do wzywania nadawców na podstawie art. 43a ust. 2 u.r.t. Toteż uznać należy, że podpisane przez Wicedyrektora Departamentu Regulacji w Biurze Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji - K. Z., wezwanie, podjęte w trybie tego przepisu, zostało prawidłowo wydane w imieniu Przewodniczącego KRRiT. Nie można wobec tego zgodzić się z zarzutem, że zaskarżony akt jest bezskuteczny. Za niezasadne Sąd uznał również, pozostałe zarzuty naruszenia art. 43a ust. 2 u.r.t. Podkreślenia wymaga, że powyższy przepis nie reguluje żadnej administracyjnej procedury postępowania, w przypadku gdy nadawca nie wykonał obowiązku polegającego na nieodpłatnym udostępnianiu programu, wynikającego z art. 43a ust. 1 u.r.t. W takiej sytuacji, z omawianego przepisu wynika jednoznaczny obowiązek obligujący Przewodniczącego KRRiT do wezwania nadawcy do udostępnienia programu operatorowi rozprowadzającemu program, jeżeli operator zwróci się do Przewodniczącego KRRiT z takim wnioskiem. Jak już wskazano wcześniej przedmiotowe wezwanie nie jest władczym rozstrzygnięciem o prawach lub obowiązkach strony, lecz jest aktem zmierzającym do zrealizowania obowiązku wynikającego z przepisów prawa, który nie został wykonany przez nadawcę. Nie mają więc tutaj zastosowania reguły procedury administracyjnej uregulowanej w K.p.a. Kierując zatem przedmiotowe wezwanie do Skarżącego, Przewodniczący KRRiT, w związku z wnioskiem Spółki w tej sprawie, wykonał obowiązek wynikający z omawianego przepisu. Trudno zatem czynić organowi zarzut naruszenia reguł proceduralnych, których przedmiotowy przepis nie normuje. Niezależnie od powyższego, Sąd zauważa, że Prezes KRRiT uzasadnił zaskarżone wezwanie, które poparł również testami weryfikującymi skuteczność stosowanych przez Spółkę zabezpieczeń, przeprowadzonymi przez N. Z żadnych przepisów jednak nie wynika obowiązek powiadomienia Skarżącego przez organ o przeprowadzaniu powyższych testów. Z tych względów niezasadne są, w opinii Sądu, zarzuty naruszenia art. 43a ust. 2 u.r.t. Sąd uznał również za niezasadny zarzut naruszenia art. 43 i art. 43a u.r.t., poprzez ich błędną interpretację oraz nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, że wszystkie desygnaty "osoby świadczącej w systemach teleinformatycznych usługi polegające na umożliwianiu dostępu do programów telewizyjnych" zawierają się w zbiorze desygnatów pojęcia "operatora rozprowadzającego programy w sieciach telekomunikacyjnych". Zgodnie z art. 43 ust. 1 u.r.t., operator rozprowadzający program, z wyłączeniem podmiotu rozprowadzającego program w sposób cyfrowy drogą rozsiewczą naziemną w multipleksie, jest obowiązany do rozprowadzania programów "T.", "T." i jednego regionalnego programu telewizyjnego rozpowszechnianego przez T. S.A. oraz programów rozpowszechnianych w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 30 czerwca 2011 r. o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej (Dz. U. Nr 153, poz. 903 oraz z 2012 r. poz. 1456) na podstawie koncesji na rozpowszechnianie tych programów w sposób analogowy drogą rozsiewczą naziemną przez T. S.A., T. S.A., P. S.A., T. Sp. z o.o. W przypadku operatora rozprowadzającego programy w sieciach telekomunikacyjnych innych niż wykorzystywane do rozpowszechniania rozsiewczego naziemnego lub rozsiewczego satelitarnego obowiązek rozprowadzania regionalnego programu telewizyjnego dotyczy regionalnego programu telewizyjnego właściwego dla danego obszaru. Nadawca, który rozpowszechnia program, wymieniony w ust. 1, nie może odmówić operatorowi rozprowadzającemu program w sieci telekomunikacyjnej, o której mowa w ust. 1, zgody na rozprowadzanie tego programu, ani też nie może uzależnić udzielenia takiej zgody od uiszczania jakiegokolwiek wynagrodzenia, w tym w szczególności z tytułu udzielenia licencji za korzystanie z nadania (ust. 2). Przewodniczący Krajowej Rady przeprowadza ocenę realizacji obowiązku, o którym mowa w ust. 1, nie rzadziej niż raz na dwa lata, kierując się interesem społecznym w zakresie dostarczania informacji, udostępniania dóbr kultury i sztuki, ułatwiania korzystania z oświaty, sportu i dorobku nauki i upowszechniania edukacji obywatelskiej (ust. 3). Z kolei stosownie do treści art. 43a ust. 1 i ust. 2 u.r.t., nadawca, który rozpowszechnia program, wymieniony w art. 43 ust. 1, jest obowiązany do nieodpłatnego udostępniania tego programu na wniosek operatora rozprowadzającego program, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli nadawca nie wykonał obowiązku polegającego na nieodpłatnym udostępnianiu programu, Przewodniczący Krajowej Rady, na wniosek operatora rozprowadzającego program, wzywa nadawcę do udostępnienia tego programu temu operatorowi, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Skarżący stoi na stanowisku, że nie był zobligowany do nieodpłatnego udostępnienia programu, o którym mowa w art. 43 ust. 1 u.r.t., ponieważ Spółka nie jest operatorem rozprowadzającym program w sieci telekomunikacyjnej, lecz dostawcą usług w systemie teleinformatycznym, a za operatora, zdaniem Skarżącego należy uznać podmiot, który sprawuje kontrolę co najmniej nad przesyłaniem sygnałów w możliwych do fizycznego zlokalizowania elementach sieci telekomunikacyjnej, czy to w związku z przysługującym mu prawem własności, czy też innymi prawami wynikającymi z umów z właścicielami tych urządzeń. Sąd podziela, w tej kwestii stanowisko organu, zgodnie z którym rozprowadzanie programów w ramach usługi świadczonej w serwisie www.videostar.pl, spełnia kryterium rozprowadzania programu w sieci telekomunikacyjnej, co wykazał Prezes KRRiT w zaskarżonym wezwaniu. Należy zauważyć, że w art. 4 pkt 29 i 30 u.r.t., ustawodawca wskazał, że w rozumieniu ustawy systemem teleinformatycznym jest system teleinformatyczny w rozumieniu ustawy dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną, natomiast siecią telekomunikacyjną jest sieć telekomunikacyjna w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne. Jak wynika z art. 2 pkt 35 P.t., sieć telekomunikacyjna oznacza systemy transmisyjne oraz urządzenia komutacyjne lub przekierowujące, a także inne zasoby, w tym nieaktywne elementy sieci, które umożliwiają nadawanie, odbiór lub transmisję sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, niezależnie od ich rodzaju. Zgodnie natomiast z art. 2 pkt 3 u.ś.u.d.e. system teleinformatyczny oznacza zespół współpracujących ze sobą urządzeń informatycznych i oprogramowania, zapewniający przetwarzanie i przechowywanie, a także wysyłanie i odbieranie danych poprzez sieci telekomunikacyjne za pomocą właściwego dla danego rodzaju sieci telekomunikacyjnego urządzenia końcowego w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne. Ponadto z art. 2 pkt 4 u.ś.u.d.e. wynika że świadczenie usługi drogą elektroniczną oznacza wykonanie usługi świadczonej bez jednoczesnej obecności stron (na odległość), poprzez przekaz danych na indywidualne żądanie usługobiorcy, przesyłanej i otrzymywanej za pomocą urządzeń do elektronicznego przetwarzania, włącznie z kompresją cyfrową, i przechowywania danych, która jest w całości nadawana, odbierana lub transmitowana za pomocą sieci telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne. Z powyższego jednoznacznie wynika, jak zresztą wskazał organ w zaskarżonym wezwaniu, że system teleinformatyczny jest systemem opierającym się na przekazie danych za pomocą sieci telekomunikacyjnych. Nie ulega zatem wątpliwości, że Spółka będąc dostawcą usług w systemie teleinformatycznym, rozprowadzając program w ramach sieci Internet, rozprowadza program w sieci telekomunikacyjnej. Dodać należy że przepisy ustawy o radiofonii i telewizji, nie uzależniają pojęcia "operatora rozprowadzającego program w sieci telekomunikacyjnej", od sprawowania kontroli co najmniej nad przesyłaniem sygnałów w możliwych do fizycznego zlokalizowania elementach sieci telekomunikacyjnej, czy to w związku z przysługującym mu prawem własności, czy też innymi prawami wynikającymi z umów z właścicielami tych urządzeń, w przeciwieństwie do stanowiska Skarżącego. Pojęcie to obejmuje raczej każdy podmiot/operatora, który rozprowadza program w sieci telekomunikacyjnej, co potwierdza analiza przepisów rozdziału 6 ustawy o radiofonii i telewizji, regulującego problematykę rozpowszechniania niektórych programów telewizyjnych i rozprowadzania programów. Z art. 41 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.r.t., wynika obowiązek zgłoszenia do rejestru programu rozprowadzanego, z wyjątkiem programów, o których mowa w art. 43 ust. 1 u.r.t. Organem prowadzącym rejestr jest Przewodniczący KRRiT (art. 41 ust. 3 u.r.t.). Zgłoszenia do rejestru dokonuje natomiast, jak stanowi art. 44 ust. 2 u.r.t., operator rozprowadzający program, nie później niż na miesiąc przed rozpoczęciem jego rozprowadzania. Rozprowadzanie programu można rozpocząć, jeżeli organ rejestracyjny nie odmówił rejestracji w terminie miesiąca od dnia zgłoszenia, pod warunkiem uiszczenia przez operatora opłaty, o której mowa w art. 42 ust. 1 (art. 44 ust. 7 u.r.t.). W ocenie Sądu, nie można wyprowadzić wniosku, iż powyższe przepisy nie dotyczą każdego podmiotu/operatora rozprowadzającego program lecz podmiotu, który sprawuje kontrolę właścicielską nad urządzeniami telekomunikacyjnymi, czy też wynikającą z innych praw w związku z zawartymi umowami z właścicielami tych urządzeń. Dlatego też, w ocenie Sądu, organ prawidłowo zinterpretował i zastosował art. 43 i art. 43a u.r.t., w pełni zasadnie uznając, że Skarżący nie wykonała spoczywającego na nim obowiązku. Nadawca, który rozpowszechnia program, wymieniony w art. 43 ust. 1, ma obowiązek nieodpłatnie udostępnić program na wniosek operatora rozprowadzającego program, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Skoro Skarżący, będąc nadawcą, nie wykonał obowiązku polegającego na nieodpłatnym udostępnianiu programu, to Przewodniczący KRRiT miał podstawy, by na wniosek Spółki, a więc operatora rozprowadzającego program w sieci telekomunikacyjnej, wezwać Skarżącego do udostępnienia tego programu temu operatorowi, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i zwiazanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, w wykładni art. 43 i 43a u.r.t., przyjętej w niniejszej sprawie przez organ. W ocenie Sądu przyjęcie przez organ stanowiska, że sposób określenia kręgu operatorów zobowiązanych do realizacji zasady must carry nie może ograniczać się do operatorów kablowych i satelitarnych lecz powinien odnosić się również do innych podmiotów rozprowadzających program w sieciach telekomunikacyjnych, mieści się w ramach regulacji zawartej w art. 31 ww. dyrektywy, dającej możliwość Państwom członkowskim nakładania obowiązków upowszechniania reguły must carry. W takim stanie rzeczy, zaskarżony akt należy uznać za prawidłowy, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.