VI SA/Wa 2119/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2019 r. spraw ze skargi E. K. na decyzję Generalnego Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o nałożeniu kary pieniężnej oddala skargę E. K. (dalej też jako "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej też jako "GDDKiA") na decyzję tego organu z [...] sierpnia 2018 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją GDDKiA utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] czerwca 2018r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2017r. znak [...]. Podstawę prawną obecnie zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r, Kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst: Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 - ze zm.) – dalej jako "k.p.a." Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017r. znak [...] GDDKiA nałożył na Skarżącą karę pieniężną za samowolne zajęcie pasa drogowego drogi krajowej nr [...][...]-Granica Państwa od km 88+789ndo km 88+800 strona lewa poprzez wykonanie bez zezwolenia zarządcy drogi robót ziemnych. Polegały one na zlokalizowaniu nasypu z gruntu o powierzchni 43 m2 na działce nr [...] stanowiącej pas drogowy w K., w okresie od 22 czerwca do 24 sierpnia 2017roku. Ustalenia w zakresie zajęcia pasa drogowego zostały poczynione w oparciu o protokół z kontroli pasa drogowego z 22 czerwca 2017r., a następnie zleconej przez zarządcę kontroli granic działki drogowej nr [...] i wykonania operatu pomiarowego. Operat potwierdził powierzchnię samowolnie wykonanego nasypu z gruntu w pasie drogowym drogi krajowej nr [...]. Z ustaleń organu wynika, że na wyznaczoną 18 lipca 2017r. wizję w terenie, Skarżąca jako właścicielka działki nie stawiła się, o terminie zawiadomiona. Podobnie, zawiadomiona przez organ o uprawnieniach jako strona, nie skorzystała z możliwości zapoznania się z aktami i wypowiedzenia się, w tym zakwestionowania poczynionych ustaleń. Rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2017r. GDDKiA w decyzji z [...] czerwca 2018r. odmawiając jego uwzględnienia, nie znalazł podstaw uznania zasadności zarzutów naruszenia art. 156 § 1 i art. 28, 104 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. z tego powodu, że Skarżąca "jest jedynie formalnym właścicielem nieruchomości" i decyzja została skierowana do podmiotu nie będącego stroną postępowania. Nie uwzględnił nadto zarzutów naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że właściciel nieruchomości jest jednocześnie sprawcą zajęcia. Organ ocenił, że Skarżąca miała zapewniony udział w postępowaniu przed wydaniem decyzji i z uprawnień, o których została zawiadomiona, nie skorzystała. Jednocześnie uznał za bezskuteczne kwestionowanie nałożenia kary na Skarżącą z powodu twierdzenia, że prawidłowym adresatem decyzji powinna być jej matka R. S.. Odwołał się do ustaleń dokonanych w postępowaniu administracyjnym, w którym R. S. reprezentowała córkę jako pełnomocnik i zawiaduje nieruchomością w sposób akceptowany przez Skarżącą. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Skarżąca nadal kwestionowała prawidłowość ustalenia podmiotu, który dokonał nieuprawnionego zajęcia, nadal zarzucała, że decyzja z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. została skierowana do osoby nie będącej stroną. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję GDDKiA nie uwzględnił argumentów Skarżącej. Szczegółowo odwołał się do stanu faktycznego sprawy głównej (tj. dotyczącej nałożenia kary). Wskazał, że postępowanie zostało wszczęte wobec Skarżącej jako właścicielce nieruchomości sąsiadującej z działką drogową, która zajęła tę działkę. Skarżąca została zawiadomiona o prowadzonym postępowaniu administracyjnym i o uprawnieniach przysługujących stronie i nie skorzystała z jakiejkolwiek formy kwestionowania swojej odpowiedzialności. Organ odwoławczy uznał, że Skarżąca wiedziała o toczącym się postępowaniu administracyjnym, nie skorzystała ani z udziału w wizji lokalnej, ani nie złożyła żadnych wyjaśnień w sprawie przed terminem, w którym decyzja stała się ostateczna. Stwierdził, że dopiero w piśmie z [...] listopada 2017 r., po wydaniu decyzji, R. S., matka Skarżącej, która była jej pełnomocnikiem, zawarła informację, że to ona dokonała zajęcia. Organ wskazał jednakże na brak jakiejkolwiek argumentacji, brak dowodów na to, by zajęcie dokonane było bez zgody Skarżącej, która jako odpowiedzialna za stan swojej nieruchomości, podejmowałaby jakiekolwiek działania mające na celu ochronę jej własności. Według organu, Skarżąca nie zaprzeczała jednoznacznie, że to nie ona dokonała zajęcia, jak też nie potwierdziła, by to jej matka, bez jej zgody zajęła pas drogowy. Organ odwoławczy nie dał wiary obecnym próbom obalenia ustaleń faktycznych w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, uznając je za spóźnione w świetle dotychczasowego postępowania. Stwierdził, że wszystkie zgromadzone w aktach administracyjnych dowody potwierdzają, że doszło do zajęcia pasa drogowego drogi krajowej nr [...] [...] – granica województwa od km 88+789 do km 88+800 po stronie lewej poprzez wykonanie robót ziemnych polegających na zlokalizowaniu bez zezwolenia zarządcy drogi nasypu z gruntu o powierzchni 43 m2 na działce nr [...] w K. stanowiącej pas drogowy w okresie 22 czerwca do 24 sierpnia 2017r. Zdaniem organu odwoławczego, E. K. nie wykazała, by sprzeciwiała się działaniom polegającym na zajęciu przedmiotowego pasa drogowego, polegającego na zorganizowaniu nielegalnego zjazdu na jej nieruchomość. Organ uznał za nie budzące wątpliwości prawidłowe ustalenia wskazujące na Skarżącą jako adresata decyzji – jako odpowiedzialną na przedmiotowe zajęcie. Okoliczność, że w imieniu Skarżącej nieruchomością nr [...] położoną w K. zawiadywała matka nie oznacza w żadnym razie, by czyniła to wbrew woli i wiedzy Skarżącej. Nawet gdyby przyjąć, że to R. S. dokonała fizycznie zajęcia pasa drogowego, to nastąpiło to na zlecenie lub co najmniej za wiedzą i zgodą właścicielki nieruchomości, którą jest Skarżąca. W skardze na powyższą decyzję, złożonej do tut. Sądu na "korzyść" Skarżącej, zarzucono organowi: naruszenie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U.z 2017r., poz. 2222 z póżn. zm.) – dalej jako "u.d.p." - ze wskazaniem jej skierowania do podmiotu nie będącego stroną postepowania, a "jedynie formalnym właścicielem nieruchomości sąsiadującej z pasem drogowym"; naruszenie art. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, podczas, gdy właściwym było stwierdzenie nieważności decyzji GDDKiA z 24 sierpnia 2017r. ewentualnie jej uchylenie; naruszenie art. 28, art. 104 § 1, art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. poprzez niewłaściwe ustalenie stron postepowania, skierowanie decyzji i nałożenie kary na osobę nie będącą stroną postepowania oraz naruszenie art. 7, 77 i 80 k.p.a – poprzez niedostateczne wyjaśnienie tożsamości podmiotu dokonującego zajęcia pasa drogowego i brak ustalenia kto jest sprawcą zajęcia, a przez to przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego poprzez bezkrytyczne przyjęcie, że to właściciel działki sąsiadującej, w okolicy którego dokonano zajęcia jest sprawcą wykonania nasypu z gruntu; naruszenie prawa materialnego art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. poprzez jego błedna wykładnię i zastosowanie prowadzące do niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym wskazania podmiotu zobowiązanego do uiszczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego. Domagała się od Sądu: stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji GDDKiA z [...] sierpnia 2018r., jak i na mocy art. 135 p.p.s.a. poprzedzającej ja decyzji tego organu z [...] czerwca 2018r. oraz decyzji z [...] sierpnia 2017r., ewentualnie domagała się uchylenia w całości ww. decyzji oraz zasadzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi Skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty wskazując m.in. na fakt wieloletniego niezamieszkiwania na własnej nieruchomości, na której zamieszkiwała matka R. S.. Przyznała, ze nasyp na działce [...] został zrobiony, ale bez jej udziału, ponieważ pieczę nad swoja nieruchomością Skarżąca już wiele lat temu powierzyła matce, która do śmierci zamieszkiwała na jej nieruchomości i faktycznie dokonała zajęcia pasa drogowego, co wielokrotnie przyznawała w pismach kierowanych do organu. Zarzucała, ze poza protokołem kontroli organ nie przeprowadził żadnego innego dowodu mającego na celu ustalenie sprawcy zajęcia, np. nie przesłuchał świadków, którzy potwierdziliby, ze to matka, a nie ona dokonała samowolnie nasypu z gruntu. Powołała się obszernie na inne sprawy z orzecznictwa, cytując szeroko tezy tam postawione przez Sądy, w których – jej zdaniem w analogicznym stanie faktycznym - skutecznie zarzucono organom naruszenie prawa, uznając że mają one bezpośrednie przełożenie i zastosowanie do okoliczności sprawy niniejszej. GDDKiA w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że aktualnie podnoszone przez Skarżąca twierdzenia są próbą uchylenia się od odpowiedzialności za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi i przerzucenie jej na matkę R. S., która nie żyje (wg uzyskanych przez organ informacji). Organ nie kwestionował, że matka zarządzała nieruchomością, ale czyniła to w sposób akceptowany przez Skarżącą jako właścicielkę i to na niej spoczywa odpowiedzialność za działania matki, skoro matka podejmowała je w imieniu córki i na jej rzecz. Organ w szczególności zwrócił uwagę na postawę Skarżącej w toku postępowania zakończonego decyzją o nałożeniu kary za zajecie pasa drogowego, w którym Skarżąca nigdy nie podnosiła zarzutu błędnego określenia adresata, kiedy miała taką możliwość np. w sytuacji poinformowania organu o usunięciu nasypu. Tym samym organ nie miał podstaw do podejmowania dodatkowych czynności mających na celu potwierdzenie sprawcy samowolnego zajęcia pasa drogowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, stanowiącego przedmiot postępowania administracyjnego, a jedynie bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd w niniejszym składzie stwierdza brak podstaw do uwzględnienia skargi. Skarżąca oparła skargę na zarzucie rażącego naruszenia: zarówno prawa materialnego jak i procesowego, domagając się stwierdzenia nieważności decyzji utrzymującej w mocy odmowę stwierdzenia nieważności decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, a w następnej kolejności ich uchylenia. W ocenie Sądu, ani zaskarżona decyzja GDDKiA z [...] sierpnia 2018r., ani poprzedzająca ją decyzja tego organu o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] sierpnia 2017r. nakładającej karę pieniężną za zajecie pasa drogowego - nie naruszają prawa – zarówno w stopniu uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności, jak i w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Różny charakter zarzutów został właściwie rozpatrzony przez organ - w oparciu o wiążącą go, wskazaną we wniosku podstawę żądania stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z [...] sierpnia 2017r.: art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Zatem istotą postepowania nadzwyczajnego, którego legalność obecnie jest przedmiotem kontroli Sądu, było wyłącznie badanie, czy decyzja GDDKiA z [...] sierpnia 2017r. została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. W ocenie Sądu, organ administracji publicznej prawidłowo dokonał analizy zarzutów wnioskodawcy i oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, odnosząc się do nich w sposób wyczerpujący zagadnienie w granicach wskazanej we wniosku podstawy z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Art. 156 § 1 k.p.a. wymienia bowiem zamknięty katalog przesłanek, które uwzględnia organ administracji publicznej stwierdzając nieważność decyzji, gdy decyzja: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Oznacza to jednoznacznie, że w tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak to może uczynić w postępowaniu odwoławczym. Strona nie może skutecznie ominąć tej zasady poprzez podnoszenie zarzutów merytorycznych, czyli dotyczących kary pieniężnej. Sprawa została bowiem rozstrzygnięta decyzją ostateczną GDDKiA z [...] sierpnia 2017r.. Jako prawną podstawę stwierdzenia jej nieważności Skarżąca wskazała art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., który to przepis, wśród zamkniętego katalogu przesłanek do uwzględnienia przez organ administracji publicznej przy stwierdzeniu nieważności decyzji ostatecznej, wymienia sytuację, gdy decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. I tylko tą kwestią organ mógł się zajmować w granicach sprawy. Dlatego kluczowa jest ocena materiału dowodowego dokonana przez organ na podstawie ustaleń faktycznych w sprawie zakończonej decyzją ostateczną GDDKiA z [...] sierpnia 2017r. Zdaniem Sądu, ani dokonane przez organ ustalenia, ani ich ocena nie budzą żadnych wątpliwości, co do prawidłowości uznania Skarżącej jako strony w tym postępowaniu. Konfrontując je z aktami administracyjnymi i materiałem w nich zawartym należy podzielić pogląd organu, że zarządca drogi w czasie rutynowej kontroli drogi krajowej nr [...] w dniu 22 czerwca 2017r. w miejscowości K. na odcinku [...]-Granica Państwa od km 88+789 do km 88+800 strona lewa stwierdził wykonanie bez zezwolenia zarządcy drogi robót ziemnych – polegających na wykonaniu wjazdu na działkę należącą do Skarżącej. Polegało to na wysypaniu ziemi na pas drogowy poprzez wykonanie nasypu z gruntu o powierzchni 43 m2 na działce nr [...] stanowiącej pas drogowy w K.. Już pismem z 27 czerwca 2017r. E. K. została zawiadomiona o wszczęciu postepowania zarzucającego jej "wysypanie ziemi powodujące zniszczenie skarpy drogi na działce nr ew. [...] stanowiącej pas drogowy". Zawiadomiona została o wizji w terenie wyznaczonej na 18 lipca 2017r. o godz. 11 w miejscu lokalizacji nasypu. Jednocześnie Skarżąca została pouczona o uprawnieniach co do zapoznania się z aktami i złożenia wyjaśnień oraz poinformowana o skutkach finansowych (stawce za dzień) nieuprawnionego zajęcia pasa drogowego. Zawiadomienie powyższe Skarżąca otrzymała 6 lipca 2017r. i pokwitowała je własnoręcznym podpisem "K.".(k.6 odwrót – akt adm.). Poza sporem jest, że Skarżąca mimo zawiadomienia nie tylko nie stawiła się na wizję lokalną 18 lipca 2017r., ale nie złożyła jakiegokolwiek pisma, w tym zaprzeczającego zajęciu pasa drogowego o którym mowa w zawiadomieniu. Tymczasem 17 lipca 2017r. do akt sprawy został złożony operat techniczny sporządzony przez geodetę – dokładnie wyliczający teren zajęcia pasa drogowego i przedstawiony na mapie sytuacyjnej i załączone dokumenty potwierdzające tytuł własności działki drogowej (Skarb Państwa). Następnie 25 lipca 2017r. do akt sprawy administracyjnej zarządca drogi przesłał dowody kolejnych dni zajęcia pasa drogowego (m.in. fotografie, notatkę słuzbową i protokoły z Dziennika objazdów drogi krajowej nr [...]). Kolejne zawiadomienie z 9 sierpnia 2017r. o uprawnieniach strony wynikających z art. 10 k.p.a. Skarżąca otrzymała 16 sierpnia i podpisała je "E.K.". Zarządca drogi dołączył 9 sierpnia 2017r. do akt kolejne dokumenty w postaci fotografii i Dziennika objazdu. Zdaniem Sadu, akta sprawy administracyjnej potwierdzają, że mimo zawiadomień Skarżąca nie skorzystała ani z możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, ani z możliwości zaprzeczenia, że to nie ona wykonała nielegalny wjazd na swoją nieruchomość i zajęła pas drogowy w ustalonym zakresie i czasie. Decyzja z [...] sierpnia 2017r. nakładająca na Skarżącą karę w wysokości 27 520 zł za okres zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi obejmowała okres od 22 czerwca do 24 sierpnia 2017r. i została doręczona Skarżącej [...] września 2017r. Na pokwitowaniu figuruje podpis "E.K.". Należy zauważyć, że od [...] września 2017r. Skarżąca nie podjęła żadnej akcji przeczącej decyzji, którą otrzymała. Nie składała wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie kwestionowała własnej odpowiedzialności. Dopiero 2 miesiące później zaczęły wpływać do organu pisma od matki Skarżącej R. S.. W pierwszym piśmie z [...] listopada 2017r. informowała, że jest użytkownikiem działki [...] i [...] i pobiera dotacje, a nie córka E. K.. W drugim z tej samej daty skierowała do GDDKiA "prośbę" o umorzenie kary córce, bo to ona nawoziła ziemię, a córka działki nie używała. Jednocześnie poinformowała, że ziemia została uprzątnięta 9 września 2017r. Kolejne pismo R. S. złożyła [...] listopada 2017r. i organ poinformował ją, że nie jest stroną w postępowaniu i może złożyć pełnomocnictwo, aby móc występować w imieniu córki. Jak wynika z akt sprawy upoważnienia do działania w sprawie zajęcia pasa drogowego Skarżąca udzieliła matce R. S. [...] listopada 2017r. i zostało złożone do organu [...] listopada 20117r.(k. 145 i 146 akt adm.). Powyższe okoliczności, zdaniem Sądu, nie stanowiły podstawy do uznania braku odpowiedzialności Skarżącej w niniejszej sprawie i ustalenia, że to nie ona była stroną w sprawie. Przeciwnie – postawa Skarżącej, która zaniechała czynnego udziału w postepowaniu, zgadzając się w istocie z dokonanymi ustaleniami, z prowadzonym postepowaniem, którego nie kwestionowała. Organ prawidłowo ocenił, że dopiero gdy decyzja ostateczna weszła do fazy egzekucji, do postępowania wkroczyła matka Skarżącej, która po fakcie przeczyła ustaleniom organu, nie mając statusu strony. Dopiro pouczona przez organ złożyła pełnomocnictwo – ponad 2 miesiące po wydaniu decyzji ostatecznej. Ma rację organ orzekający w sprawie niniejszej, że twierdzenia matki Skarżącej – po prawidłowo prowadzonym postepowaniu i braku jakiegokolwiek działania ze strony Skarżącej - nie mogły stanowić skutecznego dowodu dla obalenia odpowiedzialności Skarżącej, bo to jej nieruchomość korzystała z wykonanego nielegalnie nasypu. Kwestia faktycznego korzystania z działki nie była podnoszona przez samą Skarżącą w sprawie nielegalnego zajęcia, w której organ orzekał co do istoty sprawy, czyli ustalał fakt i obszar zajęcia pasa drogowego i odpowiedzialność osoby, której to przynosiło korzyść dostępu do nieruchomości. Skarżąca jako właścicielka nieruchomości sąsiadującej z zajętą działka drogową nie twierdziła nawet, żeby miała jakiekolwiek obiektywne przeszkody do brania czynnego udziału w postępowaniu, o którym była zawiadomiona: np. przeczeniu swojej odpowiedzialności osobiście w siedzibie organu, czy na piśmie – w postaci odpowiedzi na pisma organu. Nie twierdziła, by miała jakiekolwiek przeszkody w obecności na wizji w terenie, o której była zawiadomiona, nie twierdziła, by miała przeszkody w składaniu oświadczeń i wniosków dowodowych. W konsekwencji powyższego, gołosłowne i pozbawione racji są zarzuty Skarżącej co do braku jej odpowiedzialności i skierowaniu decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie. Działania Skarżącej (w tym brak działania w toczącym się postępowaniu co do istoty sprawy), potwierdzały natomiast, że co najmniej akceptowała zlokalizowanie nasypu z gruntu o powierzchni 43 m2 na jej działce nr [...] stanowiącej pas drogowy w K., w okresie od 22 czerwca do 24 sierpnia 2017roku. Ustalenia w zakresie zajęcia pasa drogowego zostały poczynione w oparciu o protokół z kontroli pasa drogowego z 22 czerwca 2017r., operat pomiarowy, fotografie, dane z książki objazdów i żadnych z tych ustaleń Skarżąca nie kwestionowała, nie twierdziła, że zajęcia dokonała matka, poza jej wiedzą. na wyznaczoną 18 lipca 2017r. wizję w terenie, Skarżąca jako właścicielka działki nie stawiła się, o terminie zawiadomiona. Zawiadomiona przez organ o uprawnieniach jako strona, nie skorzystała z możliwości zapoznania się z aktami i wypowiedzenia. Tym samym nie budzą wątpliwości prawidłowe ustalenia wskazujące na Skarżącą jako adresata decyzji – jako odpowiedzialną na przedmiotowe zajęcie. Rację ma organ w zaskarżonej decyzji, że co do zasady możliwa do przyjęcia, chociaż nigdy nie potwierdzona w sprawie głównej okoliczność, że w imieniu Skarżącej nieruchomością nr [...] położoną w K. zawiadywała matka nie oznaczała jednak, by zarząd czyniła wbrew woli i wiedzy Skarżącej. Nawet gdyby hipotetycznie przyjąć, że to R. S. dokonała fizycznie zajęcia pasa drogowego, to nastąpiło to co najmniej za wiedzą i zgodą właścicielki nieruchomości, którą jest Skarżąca. Brak działania Skarżącej, brak jej aktywności w postępowaniu o którym wiedziała jednoznacznie wyklucza podnoszone w skardze zarzuty. Zarórno w zakresie nieważności zaskarżonego postępowania, które nie mają żadnych podstaw, skoro Skarżąca bierze w nim udział poprzez swojego pełnomocnika, jak i w postępowaniu co do istoty sprawy zakończonego decyzja z [...] sierpnia 2017r. Organ prawidłowo i logicznie ocenił, że aktualnie podnoszone przez Skarżącą twierdzenia są próbą uchylenia się od odpowiedzialności za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi i przerzucenie jej na matkę R. S., która nie żyje. Można dodać, że doświadczenie życiowe wskazuje, iż taki cel miały pisma kierowane przez R. S., jako pisane przez osobę starszą i niedołężną. Twierdzenie Skarżącej, że to matka zarządzała nieruchomością, nie może odnieść oczekiwanego skutku jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji, w wydaniu której Skarżąca brała udział. Ponadto doświadczenie życiowe wskazuje, że zarządca działa z upoważnienia i woli właściciela. Na to właśnie wskazuje milcząca postawa Skarżącej jako właścicielki w postepowaniu, którego nie kwestionowała w jakimkolwiek zakresie. Z tego względu, nawet hipotetycznie dopuszczając jako prawdziwe twierdzenia matki, że to ona wykonała nasyp na gruncie Skarbu Państwa, to czyniłaby to w sposób zaakceptowany przez Skarżącą jako właścicielkę. Tym samym na Skarżącej i tak spoczywałaby odpowiedzialność za działania matki, skoro matka podejmowała je w imieniu córki i na jej rzecz. Organ nie miał natomiast podstaw do podejmowania dodatkowych czynności mających na celu potwierdzenie sprawcy samowolnego zajęcia pasa drogowego. Wszystkie te okoliczności wskazują na bezzasadność zarzutów skargi co do naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., przy czym ten ostatni przepis nie był podstawą orzekania w sprawie niniejszej, zatem nie mógł być naruszony. W ocenie Sądu brak jest także podstaw do zarzutów naruszenia art. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., art. 28, art. 104 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. Organ właściwie ustalił stronę postępowania i prawidłowo skierował do Skarżącej decyzję nakładającą karę za samowolne zajęcie pasa drogowego i nie naruszył art. 7, 77 i 80 k.p.a w sposób mający istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. Przeciwnie, organ dostatecznie wyjaśnił tożsamość podmiotu dokonującego zajęcia pasa drogowego i ustalił, w sposób nie budzący wątpliwości, kto jest sprawcą zajęcia, nie przekraczając granic swobodnej oceny materiału dowodowego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.