III SA/Po 819/18

Dnia 08 maja 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Górecka WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 maja 2019 roku przy udziale sprawy ze skargi D. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2018r. nr [...] w przedmiocie ustalenia przypadającej do zwrotu kwoty dotacji oddala skargę Starosta K., decyzją z 17 sierpnia 2015 roku, skierowaną do D. Z. prowadzącego T. U. dla D. wchodzące w skład Z. S. dla D. "P." w K., ustalił kwotę dotacji oświatowej wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, ustalił termin naliczania odsetek należnych od tej kwoty oraz nakazał zwrot dotacji wraz z odsetkami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na skutek odwołania, decyzją z 8 stycznia 2016 roku, nr [...], uchyliło w całości decyzję pierwszoinstancyjną i przekazało sprawę Staroście do ponownego rozpatrzenia. Kolejna decyzja Starosty [...], z dnia 1 kwietnia 2016 roku, została uchylona w całości przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 25 lipca 2016 roku. Sprawę przekazano organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Starosta K., po kolejnym rozpoznaniu sprawy w pierwszej instancji, decyzją z 13 października 2016 roku, ustalił stronie kwotę dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem na kwotę 13.533,09 zł, określił termin naliczania odsetek należnych od tej kwoty oraz nakazał zwrot dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami na rachunek bankowy Starostwa Powiatowego. Strona skorzystała z prawa do odwołania. Zażądała uchylenia w całości decyzji organu I instancji oraz umorzenia postępowania zarzucając naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 75, art. 77 oraz art. 80 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, a także art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty i art. 124 ust. 3, art. 131, art. 152 ust. 4, art. 252 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 ustawy o finansach publicznych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 3 lipca 2017 roku, po rozpoznaniu odwołania, uchyliło zaskarżoną decyzję w części (jej pkt. 1.) i w tym zakresie w pkt 2. ustaliło kwotę dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem na łączną wysokość 4.469,22 zł. D. Z. skorzystał z prawa skargi do sądu administracyjnego. Skarżący zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na brak rozstrzygnięcia w decyzji odwoławczej co do kwestii objętych decyzją Starosty [...] w pkt. 2 i 3 oraz uchylenia decyzji Starosty [...] w pkt. 2 i 3 wskazując na naruszenie przepisów prawa procesowego oraz materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z dnia 15 listopada 2017 roku o sygn. akt III SA/Po 679/17, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 lipca 2017 roku. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że strona dochodziła uchylenia w całości decyzji Starosty [...] z 13 października 2016 roku rozstrzygającej w przedmiocie kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem (pkt 1. decyzji organu I instancji), odsetek od kwot wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem dotacji (pkt. 2. decyzji organu I instancji), a także obowiązku zwrotu dotacji wraz z odsetkami (pkt. 3. decyzji organu I instancji). Rozstrzygając sprawę w II instancji SKO całkowicie pominęło kwestie ujęte w pkt. 2 i 3 sentencji decyzji pierwszoinstancyjnej, ograniczając się wyłącznie do uchylenia pkt. 1 tejże decyzji i orzeczenia w przedmiocie kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Natomiast w sytuacji, gdy organ odwoławczy uchyla decyzję organu I instancji w części i w tym zakresie rozstrzyga co do istoty sprawy, to obowiązany jest orzec, że kwestionowaną odwołaniem decyzję w pozostałym zakresie utrzymuje w mocy. Tylko wtedy organ odwoławczy zadośćuczyni obowiązkowi rozpoznania i rozstrzygnięcia całości sprawy odwoławczej. Rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego ogranicza się do części decyzji Starosty (pkt. 1. decyzji organu I instancji) nie tylko przy sformułowaniu rozstrzygnięcia, lecz także przy jego uzasadnieniu, co świadczy również o istotnym naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 29 października 2018 roku, po ponownym rozpoznaniu odwołania D. Z., uchyliło w całości decyzję Starosty [...] z dnia 13 października 2016 roku oraz ustaliło kwotę dotacji wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem na 4.519,22 zł, określiło terminy naliczania odsetek stosowanie do daty wydatku sfinansowanego z dotacji, a także nakazało zwrot dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami na rachunek bankowy Starostwa Powiatowego w K.. Organ odwoławczy ustalił, że D. Z. jest podmiotem, który jednocześnie prowadzi C. K. U. "P." w K. oraz "S. V. D. Z.". W okresie od 31 stycznia do 31 grudnia 2013 roku Powiat K. przekazał, w miesięcznych transzach, tytułem dotacji oświatowej kwotę 321.832,26 zł na rzecz T. U. dla D. prowadzonego przez D. Z.. Kontrola prawidłowości wykorzystania i rozliczenia dotacji ujawniła niezgodne z przeznaczeniem wykorzystanie dotacji na opłacenie należności wynikających z umowy zlecenia na wykonywanie obowiązków woźnego, zakup sprzętu przez podmiot inny niż beneficjent oraz wydatkowania środków na koszty, które nie były bezpośrednio związane z procesem kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Organ ustalił, że faktury VAT na łączną kwotę 418,20 zł oraz dokument "wydania towaru" na kwotę 1.338,98 zł nie zostały wystawione na Technikum, lecz na S. oraz C. K. U. "P." w K. D. Z.. Towar został wydany D. Z.. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że podmiot (organ) prowadzący szkołę odpowiada za jej działalność. Z treści art. 5 ust. 7 pkt 1-4 ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty wynika, że do prowadzącego szkołę należy w szczególności zapewnienie warunków działania szkoły, wykonywanie remontów obiektów szkolnych oraz zadań inwestycyjnych, zapewnienie obsługi administracyjnej, finansowej i organizacyjnej oraz wyposażenie szkoły w pomoce dydaktyczne i sprzęt niezbędny do realizacji programów nauczania. Natomiast zgodnie z art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2013 roku, dotacja powinna być przeznaczona na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacja mogła być wykorzystana wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki. Środki wydatkowane z dotacji nie mogły stanowić źródła finansowania wydatków związanych z ogólną organizacją i funkcjonowaniem szkoły oraz wyposażenia szkoły w pomoce dydaktyczne i sprzęt niezbędny do pełnej realizacji programów nauczania. Przedmiotowa dotacja nie służy subsydiowaniu wszelkiej działalności prowadzonej przez daną szkołę, pokrywaniu wszelkich jej wydatków. Z przedmiotowej dotacji mają korzystać uczniowie. Z zakupionego sprzętu i akcesoriów uczniowie szkoły korzystali pośrednio, gdyż były one wykorzystywane do działalności dydaktycznej, jednakże bezpośrednio służyły do realizacji zadań organu prowadzącego. Pośredni związek z działalnością dydaktyczną nie stanowi wystarczającej przesłanki do uznania, że wydatek kwalifikuje się do zadań szkoły określonych w art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty. Organ wskazał ponadto, że obowiązek zwrotu dotacji wynika z mocy samego prawa. Decyzja o zwrocie dotacji ma charakter deklaratoryjny. Środki z dotacji wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem są środkami nienależnymi już z chwilą ich przekazania beneficjentowi. Skoro dotacja była wypłacana transzami to odsetki należy naliczać od tej części dotacji, która w danym miesiącu była wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem. D. Z., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, skorzystał z prawa skargi do sądu administracyjnego. Skarżący zaskarżył decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia 29 października 2018 roku w zakresie rozstrzygnięcia objętego pkt 2, 3 i 4 decyzji oraz zażądał jej uchylenia w tym zakresie i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracji publicznej. Kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 6 w zw. z art. 8 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niezastosowanie jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia stanu prawnego obowiązującego na dzień wydania decyzji oraz rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o podstawę prawną spoza art. 87 Konstytucji RP, - art. 7 i art. 8 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego oraz działanie rażąco naruszające zaufanie do władzy publicznej, - art. 75 i art. 77 w zw. z art. 7 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez pominięcie przedstawionych dowodów, nieuwzględnienie jako dowodów dokumentów i niewyczerpujące zebranie oraz rozpatrzenie całego materiału dowodowego, - art. 80 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, co doprowadziło organ do poczynienia całkowicie dowolnych oraz błędnych ustaleń faktycznych i prawnych, - art. 138 §2 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, przez nieuwzględnienie przez organ II instancji własnych wytycznych zawartych w decyzji z 25 lipca 2016 roku, a także przez niezastosowanie się do tych wskazań przez organ I instancji, - art. 107 §1 i §3 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez brak wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej decyzji, - art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty poprzez zastosowanie tego przepisu w brzmieniu nieobowiązującym na dzień wydania decyzji, - art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty w zw. z art. 5 ust. 7 tej ustawy oraz w zw. z art. 124 ust. 3, art. 131, art. 152 ust. 4, art. 252 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 ustawy o finansach publicznych poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, że określone wydatki zakwalifikowane do wydatków organu prowadzącego nie stanowią wydatku bieżącego, który może być pokryty z udzielonej dotacji, a także przez nie uwzględnienie wydatków udokumentowanych fakturami wystawionymi na organ prowadzący szkołę, jako wystarczających do udokumentowania wydatku poniesionego na szkołę, a także nie uwzględnienie wydatków udokumentowanych fakturami wystawionymi na organ prowadzący szkołę, gdy szkoła nie ma osobowości prawnej, podmiotowości podatkowej oraz numeru NIP, - art. 126, art. 131 i art. 252 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych, przez błędną wykładnię lub brak odpowiedniego zastosowania i przyjęcie, że dotacja oświatowa udzielona skarżącemu została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Skarżony organ prawidłowo uznał, że kwestię prawidłowego wykorzystania dotacji szkolnej oraz jej zwrotu z odsetkami należało rozstrzygnąć w oparciu o treść przepisów ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty (Dz. U. 2018, poz. 1457 ze zm.) oraz treść przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych (Dz. U. 2019, poz. 869). Sąd w całości podziela stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że kwestia nienależytego wykorzystania oraz zwrotu dotacji za roku 2013 winna zostać oceniona według stanu prawnego obowiązującego w dniu wykorzystania dotacji. Dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności uzasadniającej jej zwrot (art. 252 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych. Natomiast odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się począwszy od dnia przekazania dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem (art. 252 ust. 6 pkt 1 ustawy o finansach publicznych). Z powyższych względów uznać należy, że decyzja o zwrocie dotacji ma charakter deklaratoryjny. Zatem, wbrew zapatrywaniom autora skargi, pozbawione podstaw prawnych jest stanowisko, że kwestia prawidłowego wykorzystania dotacji przekazanej w roku 2013 powinna zostać rozstrzygnięta według stanu prawnego z dnia wydania decyzji. Przepisy intertemporalne nie wprowadzają odstępstwa od tej reguły. Zgodnie z treścią art. 90 ust. 3d ustawy - O systemie oświaty "Dotacje, o których mowa w ust. 1a-3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki". Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 5 ust. 7 ustawy o systemie oświaty aktualnym dla potrzeb rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy do zadań organu prowadzącego szkołę lub placówkę należy w szczególności: 1) zapewnienie warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki; 2) wykonywanie remontów obiektów szkolnych oraz zadań inwestycyjnych w tym zakresie; 3) zapewnienie obsługi administracyjnej, finansowej, w tym w zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2-6 ustawy z dnia 29 września 1994 roku o rachunkowości (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694, ze. zm.), i organizacyjnej szkoły lub placówki; 4) wyposażenie szkoły lub placówki w pomoce dydaktyczne i sprzęt niezbędny do pełnej realizacji programów nauczania, programów wychowawczych, przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów oraz wykonywania innych zadań statutowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało prawidłowej wykładni przepisów art. 90 ust. 3d w związku z art. 5 ust. 7 ustawy o systemie oświaty. Stanowisko organu ujawnione w uzasadnieniu decyzji wskazuje, że przepis art. 5 ust. 7 ustawy o systemie oświaty określa zadania organu prowadzącego szkołę i w ten sposób pośrednio jest podstawą prawną dla wyznaczenia katalog wydatków związanych z prowadzeniem szkoły lub innej placówki oświatowej. Organ uznał także, że przepis art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty jest przepisem szczególnym określającym zakres wydatków organu prowadzącego szkołę lub placówkę, które mogą zostać sfinansowane z dotacji ujętej w art. 90 ust. 1a -3b ustawy o systemie oświaty. W ocenie Sądu zaprezentowana wykładnia jest prawidłowa i znajduje pełne potwierdzenie w treści powołanych przepisów. W przepisie art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty jednoznacznie wskazuje się, że dotacja może być przeznaczona na realizację nie wszystkich lecz, wybranych zadań szkoły lub placówki, bo tych dotyczących kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Potwierdzeniem prawidłowości takiego stanowiska jest także treść zdania drugiego art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty. Niewątpliwie zadaniem organu prowadzącego szkołę jest wykonywanie remontów obiektów szkolnych oraz zadań inwestycyjnych w tym zakresie (art. 5 ust. 7 pkt 2 ustawy o systemie oświaty). Tymczasem w art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty ustawodawca expressis verbis wskazuje się, że dotacja może być wykorzystana wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki. Stąd płynie wniosek, że wydatki organu prowadzącego szkołę o charakterze inwestycyjnym nie mogą zostać pokryte z dotacji. Opisana powyżej relacja art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty do art. 5 ust. 7 tej ustawy nie została zmieniona przez, tak mocno eksponowaną przez autora skargi, nowelizację art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty dokonaną na mocy ustawy z dnia z dnia 13 czerwca 2013 roku o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2013,poz. 827). Po nowelizacji przepis art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty uzyskał następującą treść: dotacje, o których mowa w ust. 1a-3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na: 1) pokrycie wydatków bieżących szkół, przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego i placówek, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki, w tym na wynagrodzenie osoby fizycznej prowadzącej szkołę, przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego lub placówkę, jeżeli odpowiednio pełni funkcję dyrektora szkoły, przedszkola lub placówki albo prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego, z wyjątkiem wydatków na inwestycje i zakupy inwestycyjne, zakup i objęcie akcji i udziałów lub wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego; 2) zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, obejmujących: a) książki i inne zbiory biblioteczne, b) środki dydaktyczne służące procesowi dydaktyczno-wychowawczemu realizowanemu w szkołach, przedszkolach i placówkach, c) sprzęt sportowy i rekreacyjny, d) meble, e) pozostałe środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne o wartości nieprzekraczającej wielkości ustalonej w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych, dla których odpisy amortyzacyjne są uznawane za koszt uzyskania przychodu w 100% ich wartości, w momencie oddania do używania." Powołana nowelizacja rozbudowała ustawowy katalog wydatków, które mogą zostać sfinansowane z dotacji, co niewątpliwie może być pomocne przy stosowaniu wcześniejszej lakonicznej treści art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty. Jednak pozbawione podstaw prawnych jest stanowisko, że sprawa wykorzystania dotacji przekazanej w 2013 roku powinna zostać rozpoznana i rozstrzygnięta w oparciu o treść art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty, która została zmieniona ustawą z dnia z dnia 13 czerwca 2013 roku o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw. Sąd dostrzega, że w zakresie wyjaśnienia motywów wydanego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze posłużyło się kategorią wydatków bezpośrednio i pośrednio związanych z realizacją zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Wyjaśnić jednak należy, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie ujawnił, aby taki sposób argumentacji miał istotny wpływ na legalność zaskarżonej decyzji. Taki sposób argumentacji pozostaje w zgodzie z wykładnią celowościową 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty, która nakazuje przyjąć, że funkcją powołanego przepisu jest ochrona środków publicznych przed rozdysponowywaniem ich na cele niezwiązane kształceniem, wychowaniem i opieką, czy profilaktyką społeczną. Sąd dostrzega, że uzasadnienie skarżonej decyzji zostało sformułowane w sposób bardzo lakoniczny. Podkreślić jednak należy, że w sprawie załatwionej zaskarżoną decyzją wypowiadały się już wcześniej organy administracji (sześć decyzji oraz protokół kontroli) oraz wojewódzki sąd administracyjny. Dokumenty włączone do akt administracyjnych pozwalają na pełną weryfikację legalności stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Z powyższych względów Sąd nie znalazł podstaw, aby uznać, że rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w istotny sposób narusza przepis art. 7, art. 75, art. 77 lub art. 107 §3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017, poz. 1257 ze zm.). Kwota dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem została ostatecznie określona na 4.519,22 zł (pierwotnie wyniosła 13.533,09 zł). Samorządowe Kolegium Odwoławcze zakwestionowało przeznaczenie dotacji na wynagrodzenie z tytułu umowy zlecenia za wykonanie obowiązków woźnego, wydatki z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego i podatku dochodowego, zakup sprzętu przez podmiot inny niż beneficjent dotacji, zakup prenumeraty Forum Placówek Niepublicznych (prenumerata roczna, pakiet płyt CD) i inne czasopisma oraz roczne wydatki na utrzymanie danych katalogu szkolnictwa. Sąd podziela stanowisko skarżonego organu, co do tego, że z dotacji nie mogły zostać pokryte wydatki, które zostały udokumentowane fakturami VAT, dowodami wydania towaru, wystawionymi na inny zakres działalności prowadzonej przez D. Z. niż Technikum Uzupełniające dla Dorosłych. Skoro dotacja została przekazana na dofinansowanie działalności Technikum Uzupełniającego dla Dorosłych, to dokumentowanie jej wykorzystania fakturami VAT wystawionymi na Studio V D. Z. lub Centrum Kształcenia Ustawicznego D. Z. (inne rodzaje aktywności D. Z.) uzasadnia stanowisko o wykorzystaniu dotacji na cele niezgodne z jej przeznaczeniem. Wbrew argumentacji skargi w takim wypadku niewystarczające jest, aby dokumenty potwierdzające wydatki były wystawione na podmiot prowadzący szkołę. Okoliczność, iż Studio V oraz Centrum Kształcenia Ustawicznego nie posiadają odrębnej osobowości prawnej w żadnym zakresie nie potwierdza stanowiska o tym, że udokumentowane w ten sposób wydatki zostały spożytkowane na kształcenie, wychowanie i opiekę, w tym profilaktykę społeczną realizowane w ramach Technikum Uzupełniającego dla Dorosłych. Przy ocenie zasadności takich wydatków jak zakup torby do aparatu, przewodu HDMI, ściereczek do kokpitu, środka czyszczącego, czy ładowarki samochodowej, organ trafnie wskazał, że wydatki te pozostają w ogóle bez związku z realizacją zadań obejmujących kształcenie, wychowanie i opiekę, w tym profilaktykę społeczną. Stąd nie można przyjąć, że realizowały te cele w ramach Technikum Uzupełniającego dla Dorosłych. Sąd podziela stanowisko, że do wskazanych wydatków nie można zaliczyć kosztów rozpowszechniania informacji mających charakter reklamy szkoły. Trafne jest stanowisko, co do zakwestionowania wydatków z tytułu umowy zlecenia dotyczącej wykonywania obowiązków woźnego (otwierania i zamykania szkoły, zapewnienie zimą warunków dojścia do szkoły, wykonywanie drobnych napraw itp.), w tym składek zdrowotnych i podatku dochodowego zapłaconych od tej umowy. Analiza akt administracyjnych ujawnia, że skarżący na potrzeby prowadzenia szkoły niepublicznej, w tym Technikum Uzupełniającego dla Dorosłych wynajmował pomieszczenia dydaktyczne wraz z wyposażeniem. Po analizie treści umowy najmu oraz regulaminu Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych nr [...] w K. organ trafnie uznał, że po stronie wynajmującego były wyznaczone osoby do wykonywania obowiązków woźnego. Stąd koszty usług wynikające z tytułu umowy zlecenia zobowiązana była pokrywać placówka oświatowa, która wynajmował pomieszczenia dydaktyczne. Analiza akt administracyjnych uzasadnia stanowisko, że rozstrzygnięcie o niezgodnym z przeznaczeniem wykorzystaniu dotacji obejmuje jedynie wydatki zbędne z punktu widzenia kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, jakie mogły być realizowane w ramach Technikum Uzupełniającego dla Dorosłych, które wchodziło w skład Zespołu Szkół dla Dorosłych "P." D. Z.. Brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 131 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych (Dz. U. 2017, poz. 2077 ze zm.). Nieuzasadnione jest stanowisko, że kwestionowane rozstrzygnięcie pozostaje w kolizji z treścią art. 124 ust. 3 ustawy o finansach publicznych. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie treść art. 90 ust. 3d w związku z art. 5 ust. 7 ustawy o systemie oświaty przesądza o podmiotowo-przedmiotowych charakterze dotacji oświatowej. Nie ma wątpliwości, że także po nowelizacji art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty aktualna pozostawała selekcja wydatków bieżących podmiotu prowadzącego szkołę niepubliczną pod względem istnienia związku z realizacją zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018, poz. 1302 ze zm.), skarga podlegała oddaleniu.