I SA/Gd 8/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 marca 2017 r. sprawy ze skargi L. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 14 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 14 października 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez L. J., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 10 czerwca 2016r., którą odmówiono uchylenia decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 21 grudnia 2015 r. w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: Decyzją ostateczną z dnia 21 grudnia 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o odpowiedzialności podatkowej L. J., byłego członka zarządu "A" sp. z o.o. z siedzibą w S., solidarnie z tą spółką oraz byłym członkiem zarządu K. K., za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 rok wraz z odsetkami za zwłokę, z tytułu odsetek od nieuregulowanej w terminie płatności zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za kwiecień 2010 r. oraz za koszty egzekucyjne. Pismem z dnia 30 marca 2016 r. L. J. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną w oparciu o przesłankę wymienioną w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), zwanej dalej O.p., tj. wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Strona powołała się na fakt sporządzenia w dniu 28 czerwca 2013 r. opinii przez biegłego sądowego na okoliczność ustalenia stanu majątkowego "A" Sp. z o.o. w 2009 r. oraz istnienia przesłanek do ogłoszenia upadłości spółki; wskazała mienie Spółki, z którego możliwa jest egzekucja zobowiązania w znacznej części, tj. wierzytelność wynikającą z umowy sprzedaży nieruchomości w wysokości 25.000 zł (której termin płatności upływał w dniu 29 grudnia 2006 r.) wraz z odsetkami za zwłokę; oraz wskazała na fakt wręczenia oświadczenia o rezygnacji z funkcji członka zarządu Panu K. K. w 2009 roku i wniosła o dopuszczenie dowodu z przesłuchania świadka na tę okoliczność. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2016 r. wznowił postępowanie, a następnie decyzją z dnia 10 czerwca 2016 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 21 grudnia 2015 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że przywołane przez stronę okoliczności i dowody nie mają wpływu na zmianę oceny materiału dowodowego, a zatem nie mogą stanowić przesłanki do uchylenia decyzji ostatecznej. Powołana opinia biegłego sądowego na okoliczność stanu majątkowego spółki "A" w 2009 r. znajdowała się w posiadaniu organu i była mu znana. Z opinii tej wprawdzie wynikało, że w 2009 r. majątek tej spółki przewyższał jej zobowiązania, niemniej jednak w decyzji ostatecznej organ badając przesłanki do ogłoszenia upadłości oparł się na drugiej z przewidzianych w ustawie z dnia z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. z 2015 r., poz. 233) przesłanek, tj. niewykonywaniu przez dłużnika swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych (art. 11 ust. 1 tej ustawy). Przyczyny, dla których dłużnik nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pozostają bez znaczenia dla powstania obowiązku zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Ponieważ spółka posiadała nieuregulowane zobowiązania wobec zarówno Naczelnika Urzędu Skarbowego w wielu tytułach i okresach, jak i wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Gminy, powstał stan jej niewypłacalności, który zobowiązywał członków jej zarządu do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie jej upadłości. Powołany przez stronę dowód w postaci opinii biegłego i wynikające z niego wnioski o stanie majątkowym spółki powyższych ustaleń nie zmieniają, w związku z czym nie mogą skutkować uchyleniem ostatecznej decyzji w trybie wznowienia postępowania. Podobnie organ ocenił argumentację strony dotyczącą wierzytelności w kwocie 25.000 zł wynikającą z § 4 aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia 22 grudnia 2006r. – umowy sprzedaży nieruchomości. Strona wskazała, że kwota ta nie została uiszczona na rzecz spółki, stanowi więc wraz z odsetkami majątek, który umożliwia zaspokojenie jej zaległości podatkowych w znacznej części. Jako uprawdopodobnienie istnienia tego majątku strona wskazała skierowanie w 2011 r. do Sądu Rejonowego w G. wniosku o nadanie klauzuli wykonalności ww. aktowi notarialnemu. Organ ustalił jednak, że wniosek ten został zwrócony. Ponieważ wskazana przez stronę wierzytelność uległa przedawnieniu, nie stanowi realnie istniejącego majątku, który mógłby stanowić źródło zaspokojenia zaległości podatkowych spółki. Pismem z dnia 19 kwietnia 2016 r. organ pierwszej instancji odmówił przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka na okoliczność złożenia przez L. J. rezygnacji z funkcji członka zarządu w 2009 r. wskazując, że skuteczna rezygnacja z tej funkcji została przez niego złożona w dniu 10 czerwca 2010 r., co wynika nie tylko z wyjaśnień L. J. złożonych w toku postępowania wymiarowego, ale przede wszystkim z postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 28 grudnia 2011 r. o dokonaniu zmiany w Krajowym Rejestrze Sądowym polegającej na wykreśleniu L. J. z funkcji członka zarządu spółki "A". Podsumowując organ uznał, że żadne z dowodów i okoliczności wskazanych przez stronę we wniosku o wznowienie postępowania nie okazały się istotne dla rozstrzygnięcia i nie mogły skutkować uchyleniem decyzji ostatecznej. Pismem z dnia 27 czerwca 2016 r. strona wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając w nim naruszenie art. 122 i art. 180 O.p. poprzez błędną argumentację dotyczącą jego rezygnacji z funkcji członka zarządu oraz nieprawidłowe prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Zdaniem strony, organ nie próbował zająć wskazanej we wniosku o wznowienie postępowania wierzytelności ani nie uwzględnił nowych okoliczności, które powinny być podstawą uchylenia decyzji ostatecznej. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 14 października 2016 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając stanowisko organu pierwszej instancji, że w sprawie nie zachodzi żadna przesłanka wznowienia postępowania przewidziana w art. 240 § 1 O.p., w tym w szczególności w pkt 5 tego przepisu. Powołane przez skarżącego dowody i okoliczności nie miały przymiotu nowych, znane były bowiem organowi przed wydaniem decyzji ostatecznej, nadto nie miały przymiotu istotności, nie mogły bowiem wpłynąć na odmienne rozstrzygnięcie w zakresie orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki w świetle przesłanek z art. 116 § 1 i 2 O.p. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gdańsku L. J. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto wniósł o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego na temat zgodności z Konstytucją art. 11 ust. 1 oraz art. 21 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze w brzmieniu z 2010 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. przez niepodjęcie czynności dowodowych wskazanych przez skarżącego, a zmierzających do określenia właściwego momentu wygaśnięcia mandatu członka zarządu, wykazania, że nie poniósł on winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość spółki, że na moment faktycznej rezygnacji z funkcji członka zarządu ww. spółka nie była niewypłacalna, określenia realnych możliwości przeprowadzenia egzekucji z mienia, które skarżący wskazał na etapie postępowania podatkowego; 2. art. 180 § 1 i art. 188 O.p. poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego i aktu notarialnego wykazującego istnienie wierzytelności; 3. art. 116 § 1 O.p. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, że przepis ten ma zastosowanie do osoby, która de facto nie była już członkiem zarządu a także poprzez nieuwzględnienie przesłanek ekskulpacyjnych i egzoneracyjnych; 4. art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 § 1 O.p. poprzez nieuchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest zasadność odmowy uchylenia w wyniku wznowienia postępowania ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 21 grudnia 2015 r. wobec stwierdzenia braku przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. Wznowienie postępowania jest instytucją nadzwyczajną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Dlatego też postępowanie wznowieniowe toczy się w ściśle określonych ramach prawnych, a jego przedmiotem nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach lecz jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 O.p. Wznowienie postępowania, w ramach którego dopuszczalna jest weryfikacja decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym, nie może więc zastępować kontroli sprawowanej w postępowaniu zwykłym w ramach postępowania odwoławczego. Dlatego też wyłącznym celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zakończone ostateczną decyzją dotknięte było jedną z kwalifikowanych wad przewidzianych w art. 240 § 1 O.p., a następnie, w zależności od poczynionych ustaleń, wydanie jednego z możliwych rozstrzygnięć, przewidzianych w art. 245 § 1 O.p. Powyższe rozgraniczenie zakresów obu rodzajów postępowań, a mianowicie postępowania zwykłego, w ramach którego wydana została ostateczna decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 21 grudnia 2015 r. orzekająca o odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu spółki "A" za jej zaległości podatkowe (solidarnie z tą spółką oraz drugim członkiem jej zarządu), od postępowania nadzwyczajnego, zakończonego zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia 14 października 2016 r. o odmowie uchylenia - w wyniku wznowienia postępowania – objętej wnioskiem strony decyzji ostatecznej, ma istotne znaczenie dla prawidłowej oceny zasadności zarzutów skargi. Postępowanie wznowieniowe nie stanowi bowiem kontynuacji uprzednio zakończonego decyzją ostateczną postępowania zwykłego, przez co niedopuszczalne jest także wykorzystanie tego postępowania do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, a jego wyłącznym celem jest dokonanie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 O.p. W tym względzie należy w pierwszej kolejności zauważyć, iż pewne kategorie ewentualnych wad postępowania zwykłego zakończonego decyzją mogą być zwalczane przez stronę wyłącznie w ramach przysługujących mu w tej kategorii postępowań środkami zaskarżenia, poprzez złożenie odwołania od decyzji organu I instancji, a następnie poprzez wywiedzenie skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję organu odwoławczego. W tym też postępowaniu strona nie doznaje żadnych ograniczeń w zakresie formułowania zarzutów, które mogą dotyczyć zarówno naruszeń prawa materialnego jak i przepisów postępowania. Odmiennie natomiast kształtuje się sytuacja strony w postępowaniach nadzwyczajnych, gdyż są one z woli ustawodawcy ograniczone do oceny zaistnienia w sprawie określonych przesłanek ustawowych bądź ich braku. Dlatego też nie wszystkie wady postępowania zakończonego decyzją objętą następnie postępowaniem wznowieniowym, mogą stanowić podstawę do jej uchylenia na podstawie art. 245 § 1 pkt 5 O.p. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, a dokonana przez organy podatkowe ocena braku zaistnienia w sprawie wskazywanej przez skarżącego przesłanki wznowieniowej przewidzianej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. była prawidłowa. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Jak wynika z powyższego przepisu, nowe okoliczności lub dowody stanowią podstawę wznowienia postępowania, jeżeli spełniają łącznie następujące cechy: (1) są nowe, (2) istniały w dniu wydania decyzji, (3) są istotne dla sprawy, (4) nie były znane organowi, który wydał decyzję (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Tom II, Toruń 2007 r., s. 543). W braku jednej z wymienionych cech tych okoliczności czy dowodów nie można uznać, by zaistniała przesłanka do wznowienia określona we wskazanym przepisie. Wyjaśnić należy, że "nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody" to zarówno okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy tutejszy Sąd stwierdza, że należy podzielić stanowisko organów podatkowych co do braku ziszczenia się przesłanek wskazanych w tym przepisie. Skarżący powołując się na tę podstawę wznowienia nie wskazał żadnych nowych dowodów i okoliczności w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Wskazany przez stronę dowód w postaci opinii biegłego sądowego z dnia 28 czerwca 2013 r. sporządzonej na okoliczność ustalenia stanu majątkowego spółki "A" w 2009 r. nie może być uznany za spełniający warunki wynikające z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W odpowiedzi na skargę organ stwierdza, że organ pierwszej instancji był w posiadaniu powołanej opinii już w październiku 2015 r. a zatem przed wydaniem decyzji w dniu 21 grudnia 2015 r. Okoliczność ta wykluczałaby możliwość uznania wskazanej opinii za nowy dowód w sprawie, niemniej jednak akta niniejszej sprawy nie pozwalają na weryfikację tego twierdzenia. Znajduje się w nich wprawdzie kserokopia wskazanej opinii, ale przedłożona przez stronę wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania i zaopatrzona w prezentatę Urzędu Skarbowego w P. z datą 30 marca 2016 r. Również z treści decyzji ostatecznej z dnia 21 grudnia 2015 r. nie wynika, aby organ był w posiadaniu takiej opinii i co więcej, dokonał jej oceny jako dowodu w sprawie. Nie można zatem wykluczyć, że wskazana opinia jest nowym dowodem w sprawie, tj. istniejącym w dacie wydawania decyzji ostatecznej nieznanym wówczas organowi wydającemu tę decyzję. Niemniej jednak bezspornie nie spełnia ona innego warunku wynikającego z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., bez spełnienia którego nie jest możliwe uchylenie decyzji ostatecznej, tj. warunku istotności w sprawie. Przez nową istotną dla sprawy okoliczność czy też nowy istotny dla sprawy dowód należy rozumieć taką okoliczność i taki dowód, które mogły mieć wpływ na inne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Jak słusznie zauważył Dyrektor Izby Skarbowej, opinia biegłego o stanie majątkowym spółki "A" nie ma żadnego wpływu na treść decyzji ostatecznej z dnia 21 grudnia 2015 r., a to z tego względu, że to nie stan majątkowy spółki przesądził o uznaniu jej za niewypłacalną, ale fakt zaprzestania spłacania przez nią wymagalnych zobowiązań. W decyzji tej organ wskazał, że spółka posiadała zaległości m.in. także z tytułu podatku od towarów i usług za kwiecień 2010 r., z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 r., z tytułu niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za kwiecień-wrzesień 2009 r., a także zaległości wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z tytułu składek za okresy od stycznia 2009 r. do lutego 2010r. Organ ustalił, że termin płatności drugiego z kolei zobowiązania wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych upływał z dniem 16 marca 2009 r., a zatem Spółka zaprzestała regulowania swoich publicznoprawnych zobowiązań począwszy od dnia 17 marca 2009 r., w związku z czym stała się niewypłacalna w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 10 tej ustawy, upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Stosownie do art. 11 ust. 1 i 2 tej ustawy dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań. Dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Zgodnie z poglądami literatury "Jeżeli zatem dłużnik nie wykonuje ciążących na nim wymagalnych zobowiązań, wówczas jest niewypłacalny, co stwarza podstawę ogłoszenia go upadłym. Przy czym nieistotne jest, czy nie wykonuje wszystkich zobowiązań czy też tylko niektórych z nich. [...] Nieistotny też jest rozmiar niewykonywanych przez dłużnika zobowiązań. Nawet niewykonywanie zobowiązań o niewielkiej wartości oznacza jego niewypłacalność w rozumieniu art. 11. [...] Dla określenia stanu niewypłacalności bez znaczenia też jest przyczyna niewykonywania zobowiązań. Niewypłacalność istnieje więc nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn, np. nie wykonuje zobowiązań w celu doprowadzenia swego kontrahenta do stanu niewypłacalności albo też nie wykonuje zobowiązań z przyczyn irracjonalnych." (zob. A. Jakubecki, F. Zedler, Prawo upadłościowe i naprawcze, Kraków 2003, s. 41 i 42, a także orzecznictwo, m.in. wyrok NSA z 20 kwietnia 2011 r., I FSK 738/10, dostępny w internetowej bazie orzeczeń www.cbois.nsa.gov.pl). Wymienione w przepisach art. 11 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze przesłanki zgłoszenia wniosku o upadłość, mają charakter alternatywny i równorzędny i dlatego zaistnienie chociażby jednej z nich pozwala na ogłoszenie upadłości przedsiębiorców. Skoro zatem w decyzji ostatecznej z dnia 21 grudnia 2015 r. przyjęto, że obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości był determinowany zaprzestaniem wykonywania przez spółkę wymagalnych zobowiązań, to bez znaczenia dla podjętego w tej decyzji rozstrzygnięcia jest stan majątkowy spółki. W konsekwencji, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje także przedłożona przez stronę opinia biegłego z dnia 28 czerwca 2013 r. W opinii tej biegły wprawdzie stwierdził, że stan majątkowy spółki pozwalał na spłatę wszystkich zobowiązań i w związku tym w 2009 r. nie zachodziły przesłanki do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki "A", nie badał jednak i nie odnosił się do drugiej z przewidzianych prawem przesłanek ogłoszenia upadłości dłużnika będącego osobą prawną, tj. zaprzestania spłacania przez niego wymagalnych zobowiązań. W tej sytuacji, skoro przedłożona przez stronę opinia nie mogła mieć wpływu na inne rozstrzygnięcie sprawy, nie może być uznana za nowy dowód istotny w sprawie w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. i skutkować uchyleniem decyzji ostatecznej. Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania powołał się także na nową okoliczność faktyczną dotyczącą złożenia przez niego oświadczenia o rezygnacji z funkcji członka zarządu drugiemu członkowi zarządu Panu K. już w 2009 r., na tę okoliczność wnosząc o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka A. S. Wskazana okoliczność jednak także nie spełnia warunku istotności dla sprawy. W aktach znajduje się pisemne oświadczenie skarżącego z dnia 10 czerwca 2010 r., cyt. "z dniem wystawienia niniejszego pisma rezygnuję z funkcji członka zarządu firmy "A" (...)", oraz postanowienie Sądu Rejonowego w G. z dnia 28 grudnia 2011 r. o wykreśleniu L. J. ze składu zarządu spółki "A" uznające za skuteczną rezygnację z funkcji prezesa zarządu dokonaną w dniu 10 czerwca 2010 r. (data nadania przesyłki na poczcie 5 lipiec 2010 r.). W tej sytuacji nie można uznać za istotny dla sprawy, tj. mogący wpływać na odmienne jej rozstrzygnięcie, fakt złożenia w 2009 r. rezygnacji z pełnionej funkcji członka zarządu, niepotwierdzony nadto żadnym dokumentem pisemnym, a jedynie zeznaniami świadka. W konsekwencji odmowa przeprowadzenia przez organ dowodu z zeznań świadka A. S. nie naruszała art. 188 O.p. Zgodnie z tym przepisem, żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Zgłoszony wniosek dowodowy warunków tych nie spełniał – z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący skuteczną rezygnację z pełnionej funkcji złożył dopiero w dniu 10 czerwca 2010r. Same zeznania świadka ustaleń tych nie mogłyby podważyć Kolejną okolicznością, na którą skarżący się powołał, było mienie w postaci wierzytelności pieniężnej przysługujące spółce wobec R. S., wynikającej z zawartej w dniu 22 grudnia 2006 r. umowy sprzedaży nieruchomości, opiewającej na kwotę 25.000 zł plus odsetki ustawowe. Istnienie mienia umożliwiającego zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części jest okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia, z uwagi na treść art. 116 § 1 pkt 2 O.p. Zgodnie z tym przepisem, członek zarządu spółki może uwolnić się od odpowiedzialności za jej zaległości podatkowe, jeżeli wskaże mienie, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Określenie "zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części" oznacza, że można przewidzieć z dużą dozą pewności, iż egzekucja będzie skuteczna i doprowadzi do wyegzekwowania należności, a ich wysokość będzie miała wartość stanowiącą znaczny (duży) odsetek porównując ją z wysokością zaległości podatkowych spółki. Nie sposób jednak uznać tego warunku za spełniony w sytuacji, gdy członek zarządu wskazuje jako mienie Spółki wierzytelność przedawnioną. Jak słusznie wskazał Dyrektor Izby Skarbowej, termin przedawnienia roszczeń cywilnoprawnych związanych prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi trzy lata (art. 118 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 380 ze zm.). Skarżący powołał się na fakt złożenia wniosku o nadanie aktowi notarialnemu klauzuli wykonalności, niemniej jednak wniosek ten złożony został do Sądu Rejonowego w G. dopiero w dniu 20 stycznia 2011 r. (i został zwrócony w dniu 9 czerwca 2011r.), a zatem już po upływie terminu przedawnienia roszczenia. Nie mógł zatem skutkować przerwaniem biegu przedawnienia tego roszczenia na podstawie art. 123 § 1 kodeksu cywilnego. Wskazana przez skarżącego wierzytelność jako przedawniona nie nadaje się do egzekucji, a zgodnie z art. 116 § 1 pkt 2 O.p., z odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki zwalnia wyłącznie wskazanie mienia, "z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części". W przepisie tym wyraźnie jest mowa o egzekucji. Nie ma zatem racji skarżący zarzucając organom, że nie zwróciły się do dłużnika spółki o uznanie wierzytelności. Wskazana przez niego wierzytelność nie stanowi mienia, o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 2 O.p. i w związku z tym jej wskazanie nie zwalnia go z odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. Także zatem i ta okoliczność, wbrew stanowisku skarżącego, nie powoduje konieczności uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 21 grudnia 2015 r. na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., istnienie bowiem przedawnionej wierzytelności nie jest okolicznością istotną dla sprawy, mogącą wpłynąć na odmienne jej rozstrzygnięcie. Podnoszone w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego (art. 122, 187 § 1, 191 O.p.) dotyczące ustalenia właściwego momentu rezygnacji z funkcji członka zarządu, określenia właściwego czasu na złożenie wniosku o upadłość czy wreszcie kwestie dotyczące prawidłowości przeprowadzonego wobec spółki postępowania egzekucyjnego, nie mogą być brane pod uwagę w postępowaniu wznowieniowym. Jak wyjaśniono na wstępie, postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego, a wobec tego brak jest w nim podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Ma ono odrębną podstawę prawną i jego przedmiotem nie jest ponowne rozpoznanie sprawy w zakresie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wymienione w art. 240 § 1 O.p. Końcowo należy stwierdzić, że złożony przez skarżącego wniosek o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z Konstytucją RP art. 11 ust. 1 i art. 21 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze w brzmieniu obowiązującym w roku 2010, został oddalony na rozprawie w dniu 8 marca 2017 r. Zgodnie z art. 193 Konstytucji RP każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Przepis ten zatem nie obliguje sądu, a jedynie umożliwia sądowi przedstawienie Trybunałowi pytania prawnego, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Istotne także jest, że przedstawienie takiego pytania ma miejsce w sytuacji, gdy to sąd, a nie strona, poweźmie wątpliwości co do zgodności aktu prawnego z Konstytucją RP. Skarżący uzasadniając złożony wniosek wskazał, że jego zdaniem przewidziany w art. 11 ust. 1 i art. 21 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze w brzmieniu obowiązującym w roku 2010 termin na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości był zbyt krótki, czego potwierdzeniem jest zmiana dokonana od dnia 1 stycznia 2016 r. wraz z wejściem w życie prawa restrukturyzacyjnego, wydłużająca ten termin z dwóch tygodni do jednego miesiąca. Takie uzasadnienie wniosku powoduje, że odpowiedź na ewentualnie zadane Trybunałowi pytanie prawne nie miałaby żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Kwestia bowiem długości tego terminu (dwa tygodnie czy miesiąc) pozostaje bez znaczenia w sytuacji, gdy tak jak w sprawie niniejszej wniosek o ogłoszenie upadłości nie został w ogóle zgłoszony. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie dostrzega zatem konieczności wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę.