IV SAB/Wr 229/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędziowie: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w Wydziale IV w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 maja 2019 r. sprawy ze skargi R. S. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny; IV. zasądza od organu Prezydenta W. na rzecz skarżącego kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postępowanie w sprawie wszczęto zostało wnioskiem z dnia 28 października 2018 r. adresowanym do Prezydenta W., w którym R. S. (zwany dalej: wnioskodawcą, skarżącym) domagał się udostępnienia informacji publicznej dotyczącej "budowy torowiska tramwajowego w ul. H. (wraz z remontem jej nawierzchni) - na odcinku pomiędzy ul. G. a M. - a w szczególności: a) zawartej w umowie z wykonawcą prac kwoty kosztów, jaką ponosi miasto, b) zawartego w umowie z wykonawcą terminu zakończenia prac, c) zawartych w umowie kar za opóźnienie, d) obecnego stanu zaawansowania robót oraz tym jaka jednostka nadzoruje te prace, e) przewidywanego obecnie terminu zakończenia prac i jeśli jest on inny niż w umowie, to wyjaśnień dlaczego jest on inny i jak to się ma do zapisów umowy z wykonawcą". Prezydent W. (zwany dalej: organem, podmiotem zobowiązanym) pismem z dnia 7 grudnia 2018 r. zawiadomił wnioskodawcę, że wskazana inwestycja jest prowadzona przez W. Inwestycje sp. z o.o. we W., gdzie należy skierować odrębny wniosek. Jednocześnie nadmienił, że informacja w tym zakresie opublikowana jest na stronach Biuletynu Informacji Publicznej w zakładce: Urząd miejski – Rejestry, ewidencje i archiwa – Urzędowy wykaz wniosków o udostępnienie informacji publicznej – Przedmiot wniosku 653/2018. Wyjaśnił też , że zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej udostępnienie informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej wyłącza obowiązek ponownego jej udostepnienia na wniosek zainteresowanego w trybie art. 10 ust. 1 tej ustawy. Również wymieniona ustawa nie upoważnia organu do przekazania sprawy według właściwości do innego podmiotu. Skarżący pismem z dnia 23 listopada 2018 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność organu, z tym uzasadnieniem, że do dnia złożenia skargi, pomimo upływu terminu określonego w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej organ zobowiązany nie udostępnił żądanej informacji publicznej. Skarżący domagał się : - zobowiązania Urzędu Miejskiego W. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, - orzeczenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, - wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości , - zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. podniósł, że w dniu 8 grudnia 2018 r. skarżący został poinformowany, że informacja dotycząca wnioskowanych do udostępnienia danych jest opublikowana na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego W., co zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wyłącza uzyskanie żądanej informacji w trybie wnioskowym. Zarządzeniem sędziego z dnia 8 stycznia 2019 r. wezwano Prezydenta W. o udzielenie informacji, czy zawarto umowę z W. Inwestycjami Spółka z o.o. we W. na wykonanie robót budowy torowiska przy ul. H. we W. Jeżeli tak, to wezwano do nadesłania wspomnianej umowy. W odpowiedzi, przy piśmie z dnia 18 stycznia 2019 r. organ przesłał m.in. "Wskazanie do realizacji przedsięwzięcia inwestycyjnego "Zintegrowany System Transportu Szynowego w Aglomeracji i we W. – III etap w zakresie budowy trasy tramwajowej w ul. H. od ul. G. do ul. D.", wystawione dla Spółki W. Inwestycje, będącej inwestorem zastępczym Miasta. Zarządzeniem sędziego z dnia 25 stycznia 2019 r. ponownie zwrócono się do organu o udzielenie informacji, czy zawarto umowę z W. Inwestycjami Spółka z o.o. we W. na wykonanie robót budowy torowiska przy ul. H. we W. Jeżeli tak, to wezwano do nadesłania wspomnianej umowy. Jednocześnie nadmieniono, że pismo organu z dnia 18 stycznia 2019 r. nie stanowi odpowiedzi na wezwanie Sądu. W piśmie z dnia 5 lutego 2019 r. organ poinformował, że Gmina W. nie zawierała umowy ze spółką W. Inwestycje na wykonywanie robót budowy torowiska przy ul. H. we W. Wyjaśniono, że powyższa Spółka jest w 100 % własnością Gminy W., pełni na zlecenie Gminy rolę inwestora zastępczego, zlecając i nadzorując miejskie przedsięwzięcia inwestycyjne Miasta W., w tym np. realizację przebudowy ul. H. Nadzór i zlecenie ww. przedsięwzięć odbywa się na podstawie zarządzenia Prezydenta Miasta W. z dnia 4 września 2015 r., nr 2170/15 zmieniającego zarządzenie tego organu z dnia 7 marca 2008 r., nr 2888/08 w sprawie zasad zlecania i rozliczania z realizacji zadań powierzonych do wykonywania aktem założycielskim spółce W. Inwestycje. Wskazano, że wykonawcą budowy jest firma budowlana wyłoniona w przetargu przeprowadzonym przez spółkę W. Inwestycje, zgodnie z uregulowaniami zawartymi w ustawie - Prawo zamówień publicznych. Relacje pomiędzy Miastem a spółką W. Inwestycje, które precyzują zakres działania w przedmiocie przedsięwzięcia budowlanego przy ul. H. reguluje "Wskazanie do realizacji", przesłane do Sądu pismem z dnia 18 stycznia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a , kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, o czym stanowi art. 149 §1 p.p.s.a. W tym zakresie stwierdzić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności . Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań. Przechodząc od tych ogólnych uwag do realiów badanej sprawy stwierdzić należy, że przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U z 2018 r., poz.1330), zwanej dalej: u.d.i.p. . Powyższa ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, przewiduje, wymienione w art. 7 ust. 1 u.d.i.p. różne sposoby udostępniania. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, o czym stanowi art. 10 u.d.i.p. W kontrolowanej sprawie pozostaje poza sporem między stronami, że stosowny wniosek skarżący złożył, zaś adresat wniosku na przedmiotowy wniosek zareagował, wystosowaniem do skarżącego pisma z dnia 7 grudnia 2018 r. Analiza treści powyższego pisma w kontekście złożonej przez stronę skargi na bezczynność organu wymaga stwierdzenia, że złożenie wniosku przez osobę wykonującą prawo do informacji nie nakłada na podmiot zobowiązany obowiązku automatycznego udostępnienia informacji, gdyż w pierwszej kolejności powinien on stwierdzić, czy jest on w posiadaniu wnioskowanej informacji, a następnie czy przepisy komentowanej ustawy znajdują zastosowanie w danej sytuacji. W przypadku pozytywnej odpowiedzi w dalszej kolejności podmiot zobowiązany powinien ocenić, czy nie zachodzą przesłanki ograniczające dostępność informacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. . Mając na uwadze ograniczenie badania merytorycznego sprawy, jakim niewątpliwie jest bezczynność organu, należy wyjaśnić, czy informacja, o której udostępnienie wystąpił skarżący stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji. Jest to niezbędne, aby stwierdzić, że podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej pozostaje w bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt. I OSK 50/06, Lex 291197). Prawo do uzyskiwania informacji publicznej zagwarantowane jest w Konstytucji RP. Zgodnie z art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów. Oceniając pod takim kątem żądanie objęte przedmiotowym wnioskiem stwierdzić należy, że informacja, o której w nim mowa ma niewątpliwie walor informacji publicznej i jest objęta zakresem przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji. Dotyczy bowiem przedmiotu, o którym mowa w art.6 ust.1 pkt 3 lit. b u.d.i.p., a więc informacji o trybie działania osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej. Zakresem ustawy o dostępie do informacji publicznej objęta jest bowiem informacja o faktach i dokumentach wskazujących na tryb procedowania przez podmioty wymienione w art. 4 ust.1 u.d.i.p. , w zakresie wykonywanych przez nie zadań publicznych i gospodarowania majątkiem publicznym (komunalnym) . Z kolei oceniając pod względem podmiotowym przedmiotowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej wskazać należy, że podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej są m.in. jednostki samorządu terytorialnego (art. 4 ust.1 pkt 5 u.d.i.p.) . Nie ulega wątpliwości, że takim organem w rozumieniu art. 4 ust.1 pkt 5 u.d.i.p. jest Prezydent W. W związku z tym należy zaliczyć go do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej . Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje dwie formy reakcji organu na wniosek strony. Z jednej strony jest to udzielenie żądanych informacji, które należy traktować jako czynność materialno-techniczną, z drugiej zaś, w przypadku odmowy ich udostępnienia jest to decyzja administracyjna. Oceniając pod takim kątem pismo organu z dnia 7 grudnia 2018 r. adresowane do skarżącego, stwierdzić należy ,że jest dostatecznym odniesieniem się do żądanej przez stronę informacji , jakkolwiek nie wyczerpuje rzecz jasna w pełni zakresu żądań wniosku. Po pierwsze , organ poinformował skarżącego, że wskazana inwestycja prowadzona jest przez Spółkę W. Inwestycje i to do niej należy kierować stosowny wniosek. Wnioskując a contrario z treści wspomnianego wyżej pisma organu wynika zatem ,że nie jest w posiadaniu informacji i danych , o jakich mowa w wniosku . Po drugie , organ wskazał wnioskodawcy, że informacja, o którą wystąpił przedmiotowym wnioskiem, znajduje się na stronach Biuletynu Informacji Publicznej, co dodatkowo uczynił z podaniem adresu strony i odpowiedniej zakładki. Takie działanie organu było wystarczające dla uchylenia się od zarzutu bezczynności w rozpoznaniu wniosku. Jak bowiem podkreśla się w orzecznictwie, zawiadomienie o odesłaniu do BIP powinno mieć formę pisemną. Organ zobowiązany jest też wskazać, gdzie dokładnie zamieszczono określone dane tak, aby strona mogła bez problemu je odnaleźć. W tym celu powinien ujawnić nie tylko adres strony BIP, ale także oznaczyć dokładnie zakładki (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 12 września 2018 r., sygn. akt II SAB/Op 65/18, Lex nr 2554929). W tym miejscu przywołać należy treść art. 4 ust. 3 u.d.i.p. , z którego wynika ogólna zasada, wedle której do udzielania informacji publicznej zobowiązane są podmioty będące w ich posiadaniu. Z brzmienia cytowanego przepisu wynika, że adresat wniosku jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, jeżeli ją ma, bez względu na to, czy wiąże się ona z zakresem jego kompetencji, czy też jest informacją uzyskaną od innych podmiotów. Trzeba zatem przyjąć, że obowiązek informacyjny podmiotu zobowiązanego nie musi być adekwatny do zakresu jego działania, ale jest tylko i wyłącznie konsekwencją faktu dysponowania daną informacją. Przy czym podmiot, który twierdzi, że nie posiada informacji wskazanej we wniosku, powinien twierdzenie to uwiarygodnić. Powiadomienie o nieposiadaniu żądanej informacji powinno zawierać dane pozwalające na ocenę rzetelności takiego twierdzenia. Gdyby bowiem przyjąć, że samo takie twierdzenie zwalnia od zarzutu bezczynności, wnioskodawca byłby faktycznie pozbawiony realnej ochrony (zob. wyrok NSA z 24 listopada 2009 r., I OSK 851/09, LEX nr 586432). W realiach kontrolowanej sprawy podmiot zobowiązany stosownymi dokumentami , nadesłanymi przez organ w toku postępowania sądowo-administracyjnego , a to "Wskazaniem do realizacji przedsięwzięcia inwestycyjnego "Zintegrowany System Transportu Szynowego w Aglomeracji i we W. – III etap w zakresie budowy trasy tramwajowej w ul. H. od ul. G. do ul. D.", wystawionym dla Spółki W. Inwestycje, będącej inwestorem zastępczym Miasta , wykazał w czyim posiadaniu są informacje i dane , objęte przedmiotowym wnioskiem. Natomiast skierowanie wniosku o udzielenie informacji publicznej do organu niewłaściwego nie może stanowić podstawy do postawienia temu organowi zarzutu bezczynności, zwłaszcza w sytuacji, gdy organ ten podejmuje w sprawie czynności wyjaśniające i udziela odpowiedzi na złożony przez skarżącego wniosek. W tym miejscu może jednak nasuwać się pytanie, czy podmiot, do którego skierowano wniosek, nie powinien - zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a. - przekazać go według właściwości właściwemu podmiotowi zobowiązanemu . Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie nakładają na adresata wniosku o udzielenie informacji publicznej takiego obowiązku . Powyższy obowiązek nie wynika również z art. 65 k.p.a. Należy bowiem zauważyć, że postępowanie o udostępnienie informacji publicznej nie jest postępowaniem wskazanym w rozdziale I, określającym zakres obowiązywania Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisy tego Kodeksu można tym samym stosować tylko wtedy, gdy tak stanowi ustawa o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie zaś z art. 16 u.d.i.p. przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się od momentu wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji bądź umorzenia postępowania o jej udostępnienie, a nie od chwili wpłynięcia wniosku. Z powyższego wynika, że na podmiocie, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nie spoczywa obowiązek przekazania takiego wniosku do podmiotu właściwego, zgodnie z dyspozycją art. 65 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, odpowiedź organu sformułowana w piśmie z dnia 7 grudnia 2018 r. była wystarczająca do prawidłowego rozpoznania wniosku skarżącego i świadczy o zastosowaniu przez organ prawidłowej prawnej formy działania. W związku z tym ocena w takim kontekście działania organu podjętego w celu załatwienia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej nie uzasadnia - na moment rozpoznania przez sąd administracyjny skargi - zarzutu jego bezczynności, aczkolwiek przyjęty przez organ tryb procedowania w zakresie udostępniania żądanej informacji publicznej ocenić należy jako wadliwy . Wypada w tym miejscu przypomnieć, że termin do załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wynosi 14 od dnia doręczenia adresatowi wniosku ( art.13 ust.1 u.d.i.p.) , przy czym dzień, w którym wniosek wpłynął lub został osobiście złożony nie jest wliczany do 14-dniowego terminu, przewidzianego dla udzielania informacji. Natomiast gdy podmiot dysponujący nie jest w stanie dotrzymać terminu przewidzianego w art.13 ust.1 u.d.i.p., powinien zastosować procedurę, o której mowa w art.13 ust.2 u.d.i.p. . A zatem powinien zawiadomić wnioskodawcę w terminie 14 dni od daty otrzymania wniosku o fakcie uchybienia terminowi do udzielenia informacji publicznej, z jednoczesnym podaniem przyczyn opóźnienia i wskazaniem terminu, w którym udostępni informację, nie dłuższym jednak niż dwa miesiące od złożenia wniosku. Z materiału aktowego badanej sprawy wynika, że reakcja organu na udzielenie informacji publicznej objętej wnioskiem skarżącego z dnia 28 października 2018 r. nastąpiła dopiero w piśmie organu z dnia 7 grudnia 2018 r. Jednakże zauważyć należy, że udostępnienie żądanej informacji nastąpiło dopiero po wniesieniu przedmiotowej skargi na bezczynność organu i po upływie czternastodniowego przewidzianego przez ustawodawcę terminu , co wynika z prostego porównania daty sporządzenia skargi i jej wpływu do organu (23 listopada 2018 r.), daty udzielenia odpowiedzi na wniosek (8 grudnia 2018 r.) , daty sporządzenia odpowiedzi na skargę (8 grudnia 2018 r.) oraz daty przekazania skargi przez organ do Sądu (11 grudnia 2018 r. – prezentata poczty). Wobec tego udzielenie wnioskodawcy informacji o tym , że w posiadaniu wnioskowanej informacji jest inny, wskazany przez organ podmiot, czyni bezprzedmiotowym postępowanie w sprawie ze skargi na bezczynność organu na dzień jej rozpoznania. Wskazać bowiem należy, że skargę na bezczynność organu sąd administracyjny rozpoznaje według stanu faktycznego i prawnego na datę rozpoznania skargi. W tej sytuacji postępowanie w niniejszej sprawie w zakresie bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jako bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. mamy do czynienia wówczas, kiedy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku zaistnieją zdarzenia, które czynią wydanie wyroku zbędnym lub niedopuszczalnym. Taka sytuacja wystąpiła w badanej sprawie, w związku z czym wydanie wyroku w przedmiocie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego stało się zbędne. Z tych względów orzeczono jak w pkt I wyroku . Z kolei oceniając charakter zaistniałej bezczynności, jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd stwierdził, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa, gdyż zachowanie podmiotu zobowiązanego w kontrolowanej sprawie nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego mocą ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przemawia za tym fakt, że organ nie pozostawił wniosku skarżącego bez odpowiedzi i ustosunkował się do niego, wprawdzie z przekroczeniem terminu zakreślonego ustawą o dostępie do informacji publicznej, lecz bezczynność w zakresie faktycznego udzielenia żądanych danych wynosiła niewiele, ponad 3 tygodnie. Z powyższego wynika, że opóźnienie w rozpoznaniu wniosku skarżącego nie miało charakteru opóźnienia znacznego i tym samym nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa. Natomiast ostatecznie wniosek został prawidłowo załatwiony przy wykorzystaniu przez podmiot zobowiązany właściwej prawnej formy działania. Z tych względów Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w związku z czym, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., orzekł jak w pkt II wyroku. Powyższa ocena skutkowała także oddaleniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.( pkt III wyroku). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że wymierzenie grzywny jest środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia decyzji w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji (lub jednej z nich) organ nadal nie będzie respektować nałożonych ustawą obowiązków. W niniejszej sprawie sposób działania organu nie uzasadniał zastosowania represji w postaci grzywny. Okoliczności sprawy nie wskazywały także na konieczność dyscyplinowania organu w celu zapewnienia podjęcia przez niego dalszych czynności. O kosztach postępowania (pkt IV sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zaliczając do niezbędnych kosztów procesu uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w kwocie 100 zł. Końcowo wyjaśnić również należy ,że Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.