II SA/Bd 580/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz (spr.) asesor WSA Katarzyna Korycka Protokolant asystent sędziego Aleksandra Galla po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2019 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę. M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2018 r. [...], którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: "kpa") oraz art. 11b i art. 11d ust 1-4 oraz art. 11g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1496, dalej: "specustawa drogowa"), utrzymana została w mocy decyzja Starosty z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], znak: [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie dróg gminnych -ulic S. i K. w S. Wojewoda w treści rozstrzygnięcia powołał się na przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Cytując treść przepisów tej ustawy art. 11a, art. 11d, art. 11f, art. 11c stwierdził, że została ona wydana przez kompetentny organ, wniosek został złożony przez podmiot uprawniony. Wniosek oraz decyzja zawierały wymagane przepisami prawa elementy. Doręczenie i obwieszczenie o wydaniu decyzji zostało również przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Organ wyjaśnił, że w sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosować należy przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem jej przepisów. W trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego, organ II instancji rozpatrzył ponownie wniosek inwestora o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację ww. inwestycji drogowej, przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji, w tym zbadał prawidłowość przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania i wydanej decyzji Starosty, jak również rozpatrzył zarzuty zawarte w odwołaniu. W rozpatrywanej sprawie wniosek o wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej został złożony w dniu [...] września 2017 r. przez Gminę, reprezentowaną przez wójta. Wniosek zawierał: • Analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, • Określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze, • Mapę do celów projektowych, • Mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, • Określenie nieruchomości lub ich części, które planowane są do przejęcia na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego; • Określenie nieruchomości lub ich części, z których korzystanie będzie ograniczone; • Projekt budowlany, • Opinię Zarządu Województwa, • Opinię Zarządu Powiatu, • Opinię Wójta Gminy, • Opinię Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, • Opinia Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej. Co do opinii wskazanych w art. 11 d ust. 1 pkt. 8 specustawy drogowej, organ uznał, że inwestor nie miał obowiązku ich przedkładania, gdyż w obszarze projektowanej inwestycji nie znajdują się tereny, z których istnieniem ustawodawcę wiąże skutek uzyskania stosownych uzgodnień. Planowana inwestycja nie jest zlokalizowana w miejscowości uzdrowiskowej, znajduje się poza obszarami pasa technicznego, pasa ochronnego, morskich portów i przystani, znajduje się poza terenami górniczymi oraz leśnymi, poza obszarami szczególnie zagrożonymi powodzią oraz poza terenami linii kolejowej, co powoduje że inwestor nie wymaga uzyskania opinii ministra właściwego od spraw zdrowia, dyrektora właściwego urzędu morskiego, właściwego urzędu morskiego, właściwego organu górniczego, dyrektora właściwej regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych, ani właściwego zarządcy infrastruktury kolejowej. Po dokonaniu analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego, organ odwoławczy stwierdził, że spełnia on wymagania określone w art. 34 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane oraz w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. Starosta pismem z dnia [...] września 2017 r zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie poprzez wysłanie pisma odpowiedniej treści właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości, objętych inwestycją oraz opublikował obwieszczenia stosownej treści w przedmiotowej sprawie na tablicach ogłoszeń Starostwa i Urzędu Gminy, w urzędowym publikatorze teleinformatycznym - Biuletynie Informacji Publicznej Starosty i Urzędu Gminy oraz w prasie lokalnej. W ocenie organu II instancji Starosta prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, poinformował strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, a także o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z tą dokumentacją oraz pouczył o możliwości składania wniosków, uwag i zastrzeżeń, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Organ odniósł się do zastrzeżeń odwołującego się w zakresie braku jego zgody na realizację inwestycji. Wskazał również, że pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. Starosta udzielił wyczerpującej odpowiedzi na pismo skarżącego. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. organ I instancji nałożył na Inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości związanych z projektem budowlanym. Braki te zostały uzupełnione pismem Gminy i z dnia [...] listopada 2017 r. (data wpływu [...] listopada 2017 r.). Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], znak: [...], Starosta zezwolił na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie dróg gminnych - ulic S. i K. w S., o czym poinformował w drodze zawiadomień właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych decyzją, a pozostałe strony poprzez obwieszczenia stosownej treści na tablicach ogłoszeń Starostwa i Urzędu Gminy, w urzędowym publikatorze teleinformatycznym - Biuletynie Informacji Publicznej Starosty i Urzędu Gminy oraz w prasie lokalnej. Dotychczasowych właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych decyzją organ I instancji poinformował o wydaniu decyzji w drodze zawiadomień wysłanych na adresy wskazane w katastrze nieruchomości. W zawiadomieniach oraz w obwieszczeniach, zgodnie z art. 11f ust 4 specustawy drogowej, zamieszczono informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji. Na etapie postępowania odwoławczego Wojewoda wezwał organ I instancji do uzupełnienia przekazanej dokumentacji o mapę w skali 1:500 opatrzonej pieczęcią poświadczającą jej wykonanie na mapie zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, przedstawiającej proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, opinii wskazanych w art. 11 d ust. 8 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1496) oraz potwierdzenie publicznego obwieszczenia o wydaniu decyzji na tablicy ogłoszeń oraz stronie internetowej Gminy. Pismem z dnia [...] lutego 2018 r. Starosta przekazał brakujące dokumenty. Zdaniem Wojewody kontrolowana decyzja czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11f ust. 1 specustawy drogowej, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja Starosty zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi i określenie linii rozgraniczającej teren inwestycji - mapa w skali 1:500 przedstawia proponowany przebieg drogi oraz linie rozgraniczające teren. Decyzja zawiera także zatwierdzenie podziałów nieruchomości (mapy z projektami podziałów nieruchomości wraz z wykazami zmian gruntowych, stanowią załącznik do decyzji, będący jej integralną częścią). Ponadto na mocy przedmiotowej decyzji, zatwierdzono projekt budowlany, będący jej integralną częścią. W decyzji wskazano także nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Gminy, określono warunki wynikające z potrzeby zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych i rozbiórkowych, a także określono wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Organ odwoławczy zarzuty strony uznał za bezpodstawne, stwierdzając, że niedopuszczalna jest ocena organów administracji dotycząca racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. O przebiegu drogi i rozwiązaniach technicznych decyduje zarządca (wnioskodawca) i to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno - wykonawcze. Oceniając to, czy decyzja lokalizacyjna w sposób prawidłowy zapewnia poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich należy mieć na względzie, że inwestor realizujący inwestycję drogową działa w interesie publicznym, który ma prymat nad interesem prawnym jednostki, o ile nie narusza jego interesu prawnego w sposób niezgodny z prawem. Tymczasem pamiętać należy, że prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy Konstytucji RP - art. 21 ust. 1, nie jest prawem bezwzględnym i może być ograniczone, pod warunkiem, że nastąpi to tylko w drodze ustawy i tylko w tym zakresie, w jakim nie narusza istoty własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Wywłaszczenie jest natomiast dopuszczalne tylko na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem (art. 21 ust. 2 Konstytucji RP). Nie oznacza to jednak, iż pozyskanie gruntów na cele inwestycyjne, określone specustawą drogową, odbędzie się z pokrzywdzeniem ich właścicieli, gdyż właścicielom przejmowanych nieruchomości będzie przysługiwało odszkodowanie. Pozbawienie prawa własności stanowi realizację celu publicznego, jakim jest budowa dróg mających służyć polepszeniu komunikacji oraz niezbędnej do ich prawidłowego funkcjonowania infrastruktury technicznej. Zgodnie z art. 11 d ust. 1 specustawy drogowej, to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Zarówno zarządca drogi jak i organ odwoławczy mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości, zaproponowany przez wnioskodawcę. Ocenie dokonanej przez organ I i II instancji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy drogowej, bowiem stosownie do przepisu art. 11e specustawy drogowej nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Wojewoda wskazał, że nie jest wymagana zgoda właściciela gruntu przeznaczonego do przejęcia pod inwestycję drogową. Organ wydający decyzję o zezwoleniu na budowę drogi nie jest również związany zamierzeniami właścicieli gruntów położonych na trasie planowanej inwestycji drogowej. Organ zaznaczył, że nieruchomość nr [...] nie została objęta przedmiotową inwestycją (znajduje się poza liniami rozgraniczającymi inwestycji). Wszelkie roszczenia związane z utratą korzyści w związku z prowadzoną działalności gospodarczą na działce nr [...], będącej własnością odwołującego się, mogą być dochodzone w drodze postępowania cywilnego. Wojewoda przytoczył przepisy dotyczące odszkodowania wyrażone w art. 12 specustawy. Organ odwoławczy wskazał również, że art. 1 ust. 1 specustawy drogowej określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (zwanej dalej w skrócie: "u.d.p."). Odesłanie to nie przewiduje żadnych wyjątków co oznacza, że jedynie inwestycja dotycząca drogi stanowiącej drogę publiczną w rozumieniu ustawy o drogach publicznych może być prowadzona na zasadach i warunkach przewidzianych w specustawie drogowej z 2003 r. Organ wyjaśnił, że inwestycja dotyczy drogi publicznej. Stanowisko poparł argumentacją prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję Starosty organ odwoławczy uznał, że została ona wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami. M. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, którą sprecyzował w piśmie z dnia [...] marca 2019 r. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Nie zgadza się z tym, że inwestor chce go pozbawić bardzo ważnej części majątku. W miejscu przejętej nieruchomości jest prowadzony parking, którego likwidacja będzie miała wpływ na prowadzoną działalność. Uważa, że przebudowa drogi, ul. S. w miejscowości S. możliwa jest bez zabierania jego działki. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – "p.p.s.a.") wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, jak również decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Kontroli Sądu poddana został decyzja Wojewody z dnia [...] marca 2018 r. [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie dróg gminnych -ulic S. i K. w S. Skarżący jest współwłaścicielem działki nr [...] położonej w S. przy ul. S. Zgodnie z punktem 2 podpunkt 3 decyzji Starosty z dnia [...] grudnia 2017 r. działka [...] o powierzchni 0,0407 ha podzielona została na działki [...] o powierzchni 0,0111 ha z przeznaczeniem na drogę i na działkę nr [...] o powierzchni 0,292 ha z pozostawieniem przy właścicielu. Wobec powyższego skarżący jako właściciel przejętej części wydzielonej pod drogę nieruchomości ma interes prawny w zaskarżeniu decyzji Wojewody. Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1496) - dalej jako: "specustawa drogowa", które w znaczący sposób ograniczają swobodę organu w kształtowaniu stosunku prawnego pomiędzy stronami, a ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) znajduje zastosowanie tylko w określonym zakresie. Z art. 11c ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, wynika, że do postępowania w sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy. Regulacje ustawy, o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych a w szczególności art. 11 e i 11 f nie dają organowi kompetencji do rozstrzygania o racjonalności i słuszności przebiegu planowanej inwestycji jak również do ingerowania w przebieg planowanej trasy bądź też w zaproponowane przez inwestora rozwiązania techniczne, co było zasadniczym zarzutem podnoszonym przez skarżącego zarówno na etapie postępowania administracyjnego jak i w złożonej do Sądu skardze. Z przepisu art. 11d cyt. ustawy wynika bowiem jednoznacznie, że to inwestor decyduje o przebiegu trasy, a także o najkorzystniejszych, z jego punktu widzenia, rozwiązaniach techniczno – organizacyjnych. Żaden przepis nie nakłada na inwestora obowiązku przedstawienia alternatywnych wariantów przebiegu drogi, co w konsekwencji oznacza, że ocena organu ogranicza się w zasadzie jedynie do zbadania kompletności złożonego wniosku, uzyskania przez inwestora stosownych uzgodnień, opinii i zezwoleń oraz zgodności z prawem wariantu przedstawionego przez wnioskodawcę. Co więcej, przepis art. 11e tej ustawy wyraźnie stanowi, że nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Tym samym stwierdzić trzeba, że żaden przepis prawa nie wprowadza wymogu konsultacji przebiegu inwestycji drogowej z właścicielami nieruchomości, na których przewidziano budowę drogi. Skarżący w piśmie z dnia [...] października 2017 r. (k- 64 akt administracyjnych), zgłosił sprzeciw do przebudowy drogi S., z uwagi na istotne uszczuplenie powierzchni istniejącego parkingu na działce [...] oraz na działce [...]. Podział nieruchomości spowoduje brak możliwości prowadzenia dalszej działalności, wpłynie również na wartość nieruchomości. W piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r. (k-76 akt administracyjnych sprawy) organ wyjaśnił skarżącemu, że na podstawie art. 11a specustawy starosta pełniąc funkcję organu jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji zezwalającej na realizacje inwestycji drogowej, a nie jest uprawniony do wyznaczenia i korygowania trasy inwestycji drogowej, jak również do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Starosta w postanowieniu z dnia [...] listopada 2017 r. zobowiązał inwestora m.in. do odniesienia się do uwag. W odpowiedzi udzielonej w piśmie z dnia [...] listopada 2017 r. inwestor wyjaśnił, że przedstawione w projekcie rozwiązanie projektowe – rozwiązanie geometryczne skrzyżowania ulicy S. i DK [...], wynika z wytycznych Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad zawartych w piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r. znak [...] zaakceptowała takie rozwiązanie w dniu [...] lipca 2017 r. (k-76 akt administracyjnych). Dobór skrzyżowania był więc podyktowany wytycznymi zarządcy drogi, do którego projektant musiał się dostosować i zaprojektować je zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Zgodnie z tym, co zostało wyżej powiedziane, właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, działając w oparciu o powołane przepisy, zobligowany jest jedynie do zbadania kompletności wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, którego wymogi reguluje przepis art. 11d ust. 1 ustawy. Nie jest natomiast uprawniony do oceny proponowanego przebiegu drogi w aspekcie celowości, czy słuszności, ani też uwzględnienia uwag i postulatów właścicieli nieruchomości, na których zaprojektowano drogę publiczną, czego w istocie oczekiwał skarżący. W tym kontekście nie można uznać za zasadny zarzutu nadmiernej ingerencji w prawo własności nieruchomości, albowiem prawo to nie ma charakteru absolutnego, zaś przepisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 843) dopuszczają możliwość ingerencji w to prawo (por. art. 21 ust. 2, art. 31 ust. 3 oraz 64 ust. 3 Konstytucji). Budowa drogi niewątpliwie zalicza się do kategorii celów publicznych (por. art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami – Dz.U. z 2018 r., poz. 2204), a ustawodawca, kierując się dyrektywą zawartą w art. 21 ust. 2 Konstytucji przewidział obowiązek wypłaty odszkodowań za nieruchomości przejęte pod budowę dróg publicznych (art. 12 ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych). Sąd pragnie zauważyć, że w przypadku realizacji celów publicznych niemal zawsze dochodzi do nieuchronnej kolizji interesu publicznego i interesów indywidualnych. Co do zasady w tego rodzaju sytuacji prymat przyznany zostaje interesowi publicznemu, chyba że zakres planowanej ingerencji w prawo podmiotowe doprowadziłby do naruszenia jego istoty (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Skarżący nie wykazał jednak, aby tego rodzaju zagrożenie wystąpiło w realiach niniejszej sprawy w odniesieniu do przysługującego mu prawa własności nieruchomości. W świetle powyższego nie mogło również odnieść zamierzonego skutku stanowisko skarżącego zawarte w piśmie do Sądu z dnia [...] marca 2019 r. (k-73 akt sadowych), w którym oświadczył on, że jego interes prawny przejawia się tym, aby decyzja z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] została uchylona, a inwestor chce go pozbawić bardzo ważnej części majątku, w sytuacji gdy nie jest to koniecznie niezbędne. Skarżący podkreślił, że w tym miejscu jest prowadzonych kilka działalności gospodarczych, działka której znaczną część mu zabrano w większości pełni funkcję parkingu. Wskazał, że parking jest jemu niezbędny. Po jego utracie straci klientów i wpłynie to na rentowność działalności gospodarczej. W jego ocenie przebudowa drogi – ul. S. w miejscowości S. możliwa jest bez zabierania jego części działki. Budowa wysepki na tym fragmencie drogi nie jest konieczna w ocenie skarżącego. Skład Sądu podziela stanowisko organu, że niedopuszczalna jest ocena organów administracji dotycząca racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. O przebiegu drogi i rozwiązaniach technicznych decyduje zarządca (wnioskodawca) i to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno - wykonawcze. Słusznie organ zwrócił uwagę, że inwestor realizujący inwestycję drogową działa w interesie publicznym, który ma prymat nad interesem prawnym jednostki, o ile nie narusza jego interesu prawnego w sposób niezgodny z prawem. Słusznie organ wywiódł, że nie jest wymagana zgoda właściciela gruntu przeznaczonego do przejęcia pod inwestycję drogową. Organ wydający decyzję o zezwoleniu na budowę drogi nie jest również związany zamierzeniami właścicieli gruntów położonych na trasie planowanej inwestycji drogowej. Słusznie również organ wskazał, że nieruchomość nr [...] nie została objęta przedmiotową inwestycją (znajduje się poza liniami rozgraniczającymi teren inwestycji). Wszelkie roszczenia związane z utratą korzyści w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą na działce nr [...], będącej własnością skarżącego, mogą być dochodzone w drodze postępowania cywilnego. Mając powyższe na względzie, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.