II SAB/Sz 27/19

| | | , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. oraz R. B. na bezczynność Burmistrza Z. w przedmiocie braku odpowiedzi na pisma postanawia: odrzucić skargę M. B. oraz R. B. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Burmistrza Z. w przedmiocie braku udzielenia odpowiedzi na ich pisma. Zarzucili, że w piśmie z dnia 28 maja 2018 r. wyrazili swoje stanowisko w sprawie wysokości czynszu z tytułu wynajmowanego przez nich lokalu mieszkalnego uznając, że czynsz ten powinni płacić w niższej wysokości i jednocześnie zwrócili się do organu o zajęcie stanowiska w tej sprawie, na które nie otrzymali odpowiedzi. Z kolei w piśmie z dnia 31 grudnia 2018 r. skarżący ponownie wezwali Burmistrza Z. do zajęcia stanowiska odnośnie treści zawartych w ich piśmie z dnia 28 maja 2018 r. oraz jednocześnie zakwestionowali skierowane do nich wypowiedzenie umowy podnajmu lokalu mieszkalnego położonego w Z. przy ulicy [...]. W treści wskazanego pisma zwrócili się o wyjaśnienie, na jakiej podstawie wynajmowany przez nich lokal nie został zaliczony do mieszkaniowego zasobu gminy. Jednocześnie skarżący wnieśli o zobowiązanie Burmistrza Z. do udzielenia odpowiedzi na złożone przez nich pisma z dnia 28 maja 2018 r. oraz z dnia 31 grudnia 2018 r. w terminie miesiąca. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Z. wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. W przypadku stwierdzenia braku kognicji sądu do rozpoznania sprawy, taka skarga, podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Przedmiotem rozpoznania skargi jest bezczynność Burmistrza Z. w sprawie udzielenia odpowiedzi na pisma skarżących dotyczące wysokości czynszu za najem lokalu mieszkalnego oraz skuteczności wypowiedzenia umowy podnajmu lokalu mieszkalnego. Dokonując oceny żądania skarżących w pierwszej kolejności wskazać należy, że problematyka związana z najmem nieruchomości, w tym podniesiona kwestia wysokości czynszu z tytułu najmu oraz wypowiedzenia takiej umowy są sprawami z zakresu prawa cywilnego, czyli sprawami cywilnymi, które stosownie do art. 2 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1360 ze zm.) powinny być rozpoznawane przez sądy powszechne. Inaczej rzecz ujmując właściwość sądu administracyjnego nie obejmuje rozstrzygania kwestii wynikających ze stosunków cywilnoprawnych. Wyjaśnienia wymaga, że skarżący domagając się podjęcia przez Burmistrza Z. czynności wymienionych w skardze nie wskazali materialnoprawnej podstawy żądania, znajdującej oparcie w normach prawa administracyjnego, nie przywołali przepisów, które zobowiązywałyby ww. organ do podjęcia oczekiwanych przez nich działań w ramach postępowania administracyjnego. Prowadzi to do uznania, że sprawa dotycząca kwestii regulowanych umową najmu lokalu mieszkalnego, a w szczególności wysokości czynszu oraz wypowiedzenia umowy podnajmu nie jest sprawą administracyjną podlegającą kognicji sądownictwa administracyjnego. W takiej sytuacji również bezczynność organu w tym przedmiocie, w tym dotycząca udzielenia odpowiedzi w powyższym zakresie, nie może być poddana kontroli sądowoadministracyjnej. W tym stanie rzeczy, Sąd odrzucił skargę jako nienależącą do właściwości sądu administracyjnego na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a.