V SA/Wa 1569/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant st. specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2019 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania ze środków unijnych oddala skargę. Przedmiotem skargi [...] sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w Warszawie jest decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] lipca 2018 r. nr [...], którą uchylił w części dotyczącej zwrotu kwoty w wysokości [....] zł wraz z należnymi odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania środków do dnia zwrotu i w tym zakresie umorzył postępowanie w I instancji, w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. określającą przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania w łącznej wysokości [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Przedmiotowa decyzja zapadała w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] maja 2014 r. pomiędzy [...] sp. j. z siedzibą w [...] (obecnie [...] sp. z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k., z siedzibą w [...]), a Województwem [...] w imieniu, którego działała Mazowiecka Jednostka Wdrażania Programów Unijnych zawarto umowę o dofinansowanie projektu nr [...], pt. "[...]", w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, zwaną dalej także "Umową o dofinansowanie". Celem głównym projektu było zmniejszenie wykluczenia cyfrowego wśród 300 osób z wykształceniem co najwyżej średnim, zamieszkujących w województwie [...]. Powyższe założenia miały być osiągnięte poprzez wdrożenie działań projektowych w okresie od dnia 01 lipca 2014 r. do dnia 30 czerwca 2015 r. W dniu [...] listopada 2016 r. MJWPU wezwała beneficjenta do zwrotu środków w wysokości [...] zł wraz z odsetkami. W związku z brakiem zwrotu powyższej kwoty, Dyrektor MJWPU [...] grudnia 2016 r. wszczął postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji [...] lutego 2017 r., która została [...] marca 2017 r. zaskarżona do Ministra Rozwoju i Finansów. Minister uchylił w całości decyzję Dyrektora MJWPU i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja nie spełniała wymogów postępowania administracyjnego w zakresie wyczerpującego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego, będących nieodzownym elementem prawidłowo wydanej decyzji administracyjnej (art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, z późn. zm.); dalej: "k.p.a."). W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Dyrektor MJWP wydał decyzję z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], od której skarżący odwołał się do Ministra Rozwoju i Finansów. Zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] lipca 2018 r. nr [...] Minister Inwestycji i Rozwoju uchylił decyzję z [...] listopada 2017 r. w części dotyczącej zwrotu kwoty w wysokości [...] zł wraz z należnymi odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania środków do dnia zwrotu i w tym zakresie umorzył postępowanie w I instancji, w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję. Organ odwoławczy odnosząc się do kwestii - niekwalifikowalności kosztów szkoleń ECDL Core i ECDL Start (stawki jednostkowe) w związku z powierzeniem realizacji istotnej części zadania merytorycznego wykonawcy zewnętrznemu – [...] zł wyjaśnił, że skarżąca Spółka zleciła zadanie nr 1 wykonawcy zewnętrznemu, co jest sprzeczne z zapisami umowy o dofinansowanie. Wskazał, że zebrane dokumenty tj. umowa z [...] lipca 2014 r. zwarta między skarżąca i [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], oraz aneksy do niej z [...] lipca 2014 r. i [...] października 2014 r., a także deklaracja roczna PIT-4R o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy w 2014 r., PIT-11 za 2014 r. wystawione i wysłane przez skarżącą Spółkę do Urzędu Skarbowego [...] [...] nie potwierdziły faktu, że to Spółka samodzielnie zrealizowała przedmiotowe zadanie merytoryczne. Zdaniem organu skarżąca nie była w stanie wykazać, że wypłaciła wynagrodzenia szkoleniowcom, nadto że opłaciła zaliczkę na podatek dochodowy od umów zawartych ze szkoleniowcami, co podało w wątpliwość nie tylko oświadczenia trenerów, o tym że realizowali usługi na rzecz beneficjenta, lecz przede wszystkim umowy o dzieło z nimi zawarte. Brzmienie umowy z [...] Sp. z o.o. z [...] lipca 2014 r. wskazywało na zlecenie zadania merytorycznego projektu, jakim jest realizacja szkoleń ECDL. W związku z umowami o dzieło zawartymi przez odwołującego z pracownikami [...] Sp. z o.o., których wiarygodność została podważona, a przede wszystkim w związku z tym, że skarżący prowadzący firmę transportową nie był w stanie wykazać, iż zadanie nr 1 w całości zrealizował on, a nie wykonawca - organ odwoławczy stwierdził, że organizacja zadania nr 1 została w całości zlecona przez odwołującego firmie [...] Sp. z o.o. Odnosząc się do niekwalifikowalności kosztu cateringu (zasada konkurencyjności) - organ odwoławczy zakwestionował koszt [...] zł stanowiący różnicę pomiędzy kwotą [...] zł (koszt usługi poniesiony w ramach projektu), a [...] [...] przeprowadziła negocjacji z wykonawcą, w wyniku których uśredniono koszt cateringu do 17 zł za osobodzień). Wskazał, że w wyniku działania skarżącej doszło do powstania szkody finansowej w projekcie ([...] zł). Przeprowadzone negocjacje z [...] doprowadziły do podrożenia oferty z [...] zł do [...] zł przy zamawianych [...] zł szt. cateringu. W efekcie, odwołujący poniósł koszt cateringu o [...] zł wyższy niż należałby się w oparciu o zwycięską ofertę. Wyjaśnił, że skarżąca spółka nie była zobowiązana do negocjacji (i nie było też takiej potrzeby) w związku z przekroczeniem weekendowego kosztu cateringu, gdyż koszt zwycięskiej oferty nie przekraczał zaplanowanego kosztu w budżecie projektu na catering ani na szkolenie ECDL Start, ani na szkolenie ECDL Core. Odnosząc się do kwestii niekwalifikowalnego kosztu udziału w projekcie osób powyżej 64 roku życia – [...] zł organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji co do tego kosztu. Nie zaaprobował twierdzenia organu I instancji, że kształcenie ustawiczne osób po 70 roku życia jest nieracjonalne i nieefektywne. W związku z tym, że kształcenie ustawiczne wszystkich Polaków (bez względu na wiek) jest celem EFS, a model uczenia się przez całe życie wciąż podlega upowszechnianiu, nie zgodził się z tym, że koszt uczestnictwa w szkoleniach osób, które skończyły 64 lata, jest niekwalifikowalny w projekcie PO KL. Co do niekwalifikowalności kosztu wynagrodzenia koordynatora projektu – [...] zł organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji uznał koszt wynagrodzenia koordynatora projektu w 50% za niekwalifikowalny i podlegający zwrotowi w związku z nieprawidłowościami w ramach projektu (o których mowa w powyżej), za powstanie których w ocenie organu I instancji odpowiedzialny był koordynator jako jedyna osoba odpowiedzialna za realizację projektu w imieniu beneficjenta. Wyjaśnił, iż w związku z tym, że za to samo działanie nie nakłada się drugi raz tej samej korekty finansowej oraz w związku z tym, że koszt uczestnictwa w projekcie osób powyżej 64 lat uznał za koszt kwalifikowalny, za kwalifikowalny również uznał koszt wynagrodzenia koordynatora projektu. W związku z powyższym, organ odwoławczy umorzył decyzję organu I instancji w części dotyczącej kwoty [...] zł wraz z odsetkami. Odnosząc się do niekwalifiowalności kosztów pośrednich w kwocie [...] zł organ odwoławczy wskazał, iż skarżącej na podstawie § 4 ust. 2 umowy o dofinansowanie projektu z dnia [...] maja 2014 r. przysługiwały koszty pośrednie rozliczane ryczałtem w wysokości 8% poniesionych, udokumentowanych i zatwierdzonych przez IW kosztów bezpośrednich. W związku z niekwalifikowalnością: kosztów zlecenia szkoleń wykonawcy w wysokości [...] zł, oraz kosztów cateringu w wysokości [...] zł, za niekwalifikowalny organ odwoławczy uznał również 8% z [...] zł tytułem poniesionych przez skarżącą ryczałtowych kosztów pośrednich (8%) od ww. niekwalifikowalnych kosztów, tj. [...] zł. Wobec powyższego, za całkowity koszt niekwalifikowalny w ramach projektu skarżącej uznał kwotę [....] zł. Natomiast w związku z uchyleniem decyzji organu I instancji w części dotyczącej kwoty [...] zł wraz z odsetkami organ odwoławczy uchylił decyzję I instancji również w części dotyczącej kosztów pośrednich, tj. 8% z [...] zł ([...] zł). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca spółka wniosła uchylenie decyzji w części utrzymującej w mocy decyzje organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania od organu administracji publicznej. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia przez organ administracyjny całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, niewyjaśnienie wątpliwości w sprawie, oparcie się na niepotwierdzonych okolicznościach sprawy, w następstwie czego organ uznał, iż doszło do naruszenia przy wydatkowaniu środków w ramach dofinansowania przyznanego na podstawie umowy nr [...] na których wykonanie przeznaczone miały być środki pochodzące z dofinansowania na realizacji projektu pn.: "[...]" i nie podjęcie wszystkich czynności niezbędnych do pełnego wyjaśnienia sprawy, nie rozpatrzenie całości materiału dowodowego, brak oceny całego materiału dowodowego, nieprecyzyjne ustalenie stanu faktycznego i niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów na których się oparł, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2. naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 8 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, wskazanie wprost na wątpliwości, co do ustaleń stanu faktycznego, co uniemożliwiło realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności poprzez niewyjaśnienie jaki wpływ na naruszenie procedur miało zawarcie umowy z dnia [...] lipca 2014 r. zawartej z [...] Sp. o.o. w [...] z aneksami (umowy zobowiązującej do współpracy ze Skarżącą w relacjach gospodarczych), wobec faktu wykonywania szkoleń przez trenerów (szkoleniowców) indywidualnych, na podstawie umów o dzieło oraz ich oświadczeń w tym względzie), braku udowodnienia nieponoszenia kosztów administracyjnych przez Skarżącą - co poskutkowało uznaniem za niekwałifikowalne, w proporcjonalnej części, kosztów pośrednich, a także brak wystarczającego uzasadnienia proporcjonalnego obniżenia kosztów pośrednich; 3. naruszenie prawa materialnego, to jest § 3 ust. 4, § 13 ust. 1 pkt 2, § 20a, § 29 umowy o dofinansowanie projektu zawartej ze Skarżącą w związku z treścią art. 30 i 30a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2018 r. poz. 1307); dalej: "u.z.p.r." poprzez ich niezastosowanie i nakazanie zwrotu środków wraz z odsetkami art. 207 ust. 1 pkt 2 oraz art. 184 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017. poz. 2077, z późn. zm.); dalej: 'u.f.p." i art. 5 pkt 6 oraz art. 26 ust. 1 pkt 6 u.z.p.r. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, to jest błędne uznanie, iż organy nie wprowadziły dodatkowych, nieobowiązujących w dniu podpisania Umowy o dofinansowanie, kryteriów dotyczących zasady konkurencyjności, a w konsekwencji błędne uznanie, że skarżąca jest zobowiązana do zwrotu określonej kwoty dofinansowania ze środków unijnych wraz z odsetkami w sytuacji gdy nie było przesłanek do uznania środków finansowych jako środki niekwalifikowalne; 4. naruszenie prawa materialnego, to jest art. 26 ust. 1 pkt 6 u.z.p.r. poprzez zastosowanie kryterium i zasad kwalifikowalności wydatków nieznanego ustawie i "Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki" z dnia 10 kwietnia 2014 r. niewskazanego w powołanych przepisach w następstwie czego doszło do uznania za niekwalifikowane wydatki w wysokości [...] zł i nakazano ich zwrot wraz z odsetkami w stopniu nieadekwatnym i nieproporcjonalnym do potencjalnego uszczerbku dla prawidłowej realizacji projektu i osiągnięcia jego celu; 5. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji pomimo że istniały przesłanki do uchylenia wcześniej decyzji lub jej zmiany. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302); dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.) lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie jest prawidłowość decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] lipca 2018 r. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że jest ona prawidłowa. Ocena ta wynika z konfrontacji prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych z dyspozycjami norm zawartych w przepisach prawnych mających zastosowanie w sprawie. Materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Zgodnie bowiem z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 - podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Zgodnie z art. 184 ust. 1 u.f.p. wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Przywołaną decyzją z [...] lipca 2018 r. Minister uchylił w części dotyczącej zwrotu kwoty w wysokości [...] zł wraz z należnymi odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania środków do dnia zwrotu i w tym zakresie umorzył postępowanie w I instancji, w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z [...] listopada 2017 r. określającą przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania w łącznej wysokości [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Nieuprawnione są zarzuty naruszenie prawa materialnego, tj. § 3 ust. 4, § 13 ust. 1 pkt 2, § 20a, § 29 umowy o dofinansowanie projektu w związku z art. 30 i 30a u.z.p.r., poprzez ich niezastosowanie i nakazanie zwrotu środków wraz z odsetkami i art. 5 pkt 6 oraz art. 26 ust. 1 pkt 6 u.z.p.r. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, to jest błędne uznanie, iż organy nie wprowadziły dodatkowych, nieobowiązujących w dniu podpisania Umowy o dofinansowanie, kryteriów dotyczących zasady konkurencyjności, a w konsekwencji błędne uznanie, że skarżąca jest zobowiązana do zwrotu określonej kwoty dofinansowania ze środków unijnych wraz z odsetkami. W skardze nie wskazano jakie kryterium i zasady kwalifikowalności wydatków, nieznane ustawie i Wytycznym w zakresie kwalifikowania wydatków, zastosował organ I Instancji. Nie wskazano również jakie kryteria kwalifikowalności zostały zmienione w trakcie realizacji projektu, przez co uniemożliwiono beneficjentowi otrzymanie środków. Istotą sporu w sprawie są ustalenia organów obu instancji odnośnie zlecenia przez skarżącą realizacji przewidzianego w projekcie zadania nr 1 wykonawcy zewnętrznemu, których konsekwencją było naruszenie Wytycznych z uwagi na rozliczenie tego zadania za pomocą stawek jednostkowych. Wbrew twierdzeniom skargi dokumentacja zgromadzona w sprawie, a przede wszystkim brak udokumentowania faktu wypłaty przez Spółkę wynagrodzeń wykładowcom realizującym szkolenia, świadczy o braku realizacji przez beneficjenta zadania nr 1 we własnym zakresie. Zgodnie z § 4 ust. 5 umowy o dofinansowanie projektu, skarżąca winna była rozliczać usługi objęte stawkami jednostkowymi, zgodnie z Wytycznymi oraz zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie projektu. Zgodnie z Wytycznymi z dnia [...] kwietnia 2014 r. obowiązującymi w dniu zawarcia umowy o współpracę na realizację szkoleń określonych w zadaniu nr 1 oraz w dniu poniesienia kosztu realizacji tej umowy "koszty bezpośrednie rozliczane ryczałtem nie mogą dotyczyć zadań, których całość bądź istotna część dotyczy zadań zleconych, o których mowa w podrozdziale 4.12" (pkt 5 podrozdział 4.2). Zasada ta dotyczy stawek jednostkowych, o których mowa w pkt 1 lit. b) podrozdziału 4.2 Wytycznych, którymi w projekcie rozliczane były szkolenia. Zgodnie z pkt 1 podrozdziału 4.12 Wytycznych "zlecenie zadania merytorycznego oznacza zlecenie całości działań przewidzianych w ramach danego zadania lub istotnej ich części wykonawcom". Ze zleceniem zadania merytorycznego mamy do czynienia wówczas, gdy beneficjent przekazuje wykonanie zadania, w tym przeprowadzenie wszystkich niezbędnych czynności w ramach zadania, innemu podmiotowi, tzn. niejako "wyprowadza" to zadanie na zewnątrz, poza swoją instytucję. Skarżąca co prawda zawarła z wykonawcami szkoleń umowy o dzieło, lecz już fakt wpłaty zaliczek na podatek dochodowy od tych umów nie został potwierdzony przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...]. Organ odwoławczy trafnie podniósł, iż okoliczność, że wykonawcami szkoleń byli pracownicy [...] Sp. z o.o, z siedzibą w [...], z którą skarżąca zawarła [...] lipca 2014 r. umowę o współpracy na przeszkolenie 300 osób w ramach projektu jest kluczowa w sprawie. Skarżąca nie była bowiem w stanie wykazać, że wypłaciła wynagrodzenia szkoleniowcom, nadto że opłaciła zaliczkę na podatek dochodowy od umów zawartych ze szkoleniowcami, co trafnie organy orzekające w sprawie uznały za przesłankę zakwestionowania umów o dzieło zawartych z trenerami mającymi realizować usługi na rzecz beneficjenta. Ponadto, skarżąca prowadząca firmę transportową nie była w stanie wykazać, iż zadanie nr 1 w całości zrealizowała ona, a nie wykonawca zewnętrzny. Organu odwoławczy, w świetle powyższych ustaleń, w sposób prawidłowy przyjął, że skarżąca nie zrealizowała istotnej części zadania nr 1 samodzielnie, lecz zleciła zadanie merytoryczne spółce [...]. Powyższa umowa została uznana za zadanie zlecone, co nie uzasadnia rozliczenia stawek jednostkowych w projekcie, ponieważ zgodnie z pkt 5 podrozdziału 4.2 Wytycznych "koszty bezpośrednie rozliczane ryczałtem nie mogą dotyczyć zadań, których całość bądź istotna część dotyczy zadań zleconych, o których mowa w podrozdziale 4.12". Powyższy zapis Wytycznych został wprowadzony w związku ze zmianą w 2009 r. regulacji zawartej w art. 11 ust. 3 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1081/2006 z dnia 6 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1784/1999, zgodnie z którym kosztami stanowiącym wydatki kwalifikowalne do wsparcia z EFS określonego w ust. 1, są, w przypadku dotacji i grantów, koszty zryczałtowane, wyliczone na podstawie standardowych taryf zryczałtowanych kosztów jednostkowych ustalonych przez dane państwo członkowskie pod warunkiem, że zostały one poniesione zgodnie z przepisami krajowymi, w tym zasadami dotyczącymi rachunkowości. Stąd, aby koszty ryczałtowe (jakimi są zawarte w projekcie stawki jednostkowe), mogły być uznane jako wydatki kwalifikowalne, muszą być poniesione zgodnie z przepisami krajowymi, w tym obowiązującymi skarżącą Wytycznymi w zakresie kwalifikowania wydatków. Skarżąca dopuściła się ponadto odstępstwa od założeń we wniosku o dofinansowanie, czym naruszyła zapisy podrozdziału 4.12 pkt 2 Wytycznych stanowiące, iż "wydatki związane ze zlecaniem zadań merytorycznych lub istotnej ich części w ramach projektu mogą stanowić wydatki kwalifikowalne pod warunkiem, że beneficjent wskaże we wniosku o dofinansowanie projektu zadania, które zamierza zlecać wykonawcom i wniosek w takiej formie zostanie zatwierdzony przez podmiot będący stroną umowy". W związku z tym, iż skarżąca nie przewidziała we wniosku o dofinansowanie zlecenia usługi przeprowadzenia szkoleń, a na etapie realizacji projektu powierzyła ją wykonawcy, doszło do naruszenia procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. W ocenie Sądu, organy obu instancji, dokonując analizy stanu faktycznego, w prawidłowy sposób wywiodły, że naruszenie przez skarżącą podczas realizacji projektu Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki stanowiło złamanie obowiązujących przy wydatkowaniu środków europejskich procedur, o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p. Stwierdzenie naruszenia takich procedur stanowiło podstawę do wydania, w oparciu o art. 207 ust. 1 pkt 2 i ust. 9 w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p., decyzji zobowiązującej skarżącą do zwrotu środków uznanych za niekwalifikowalne. Za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania poprzez zaniechanie wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, niewyjaśnienie wątpliwości w sprawie, oparcie się na niepotwierdzonych okolicznościach sprawy, nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, wskazanie wprost na wątpliwości, co do ustaleń stanu faktycznego, co uniemożliwiło realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. W toku postępowania organy zgromadziły i poddały wnikliwej analizie wszystkie dowody, które zmierzały do poczynienia istotnych dla sprawy ustaleń. Również uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymaganiom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Jako niezasadny należy także uznać zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 ust. 1 pkt 1 k.p.a. Przepis powyższy został zastosowany w sprawie w sposób prawidłowy, bowiem organ II instancji ponownie rozpatrując sprawę wykazał na jakiej podstawie doszedł do takich samych wniosków jak organ I instancji. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.