V SA/Wa 21/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, , po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za niezasadne; oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez G.Z. (dalej: Strona lub Skarżący) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: Dyrektor Izby, organ odwoławczy) z [...] października 2018 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. (dalej: organ I instancji lub Dyrektor ZUS) z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] o uznaniu zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za niezasadne. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym. Dyrektor ZUS prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec majątku Strony, na podstawie własnych tytułów wykonawczych z dnia [...] maja 2018 r. o numerach [...], [...] i [...], obejmujących należności z tytułu nienależnie pobranych świadczeń za lala 2012-2014 na łączną kwotę 54.591,20 zł należności głównej. W celu wyegzekwowania dochodzonych należności Dyrektor ZUS dokonał następujących czynności egzekucyjnych, na podstawie zawiadomień z [...] maja 2018 r.: • nr [...] o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] Banku [...] S.A. (zajęcie nieskuteczne); • nr [...] o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. (zajęcie skuteczne); • nr [...] o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] Bank S.A. (zajęcie nieskuteczne). Odpisy przedmiotowych tytułów wykonawczych wraz z w/w zawiadomieniami o zajęciach zostały odebrane przez Stronę w dniu [...] maja 2018 r. W dniu [...] maja 2018 r. wpłynęło do Dyrektora ZUS, za pośrednictwem faksu. pismo z [...] maja 2018 r, w którym Skarżący wniósł o natychmiastowe uchylenie zajęcia ([...]) oraz zwrot środków pieniężnych na konto. Zdaniem Skarżącego, Dyrektor ZUS podejmując działania egzekucyjne rażąco naruszył prawo, w szczególności art. 26 § 1-6, art. 29, art. 32, art. 32a, art. 33 i art. 35 ustawy egzekucyjnej oraz zasady ogólne postępowania zawarte w k.p.a. Strona wskazała. że wniosła do ZUS o ponowne rozpatrzenie sprawy związanej z obowiązkiem zwrotu przekazanego świadczenia, a organ wydał decyzje odmowne, które zostały skutecznie zaskarżone do Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Powyższe pismo zostało zakwalifikowane, przez Dyrektora ZUS, w części jako wniosek wniesiony na podstawie art. 58 § 2 ustawy egzekucyjnej, a w pozostałej części jako zarzuty o których mowa w art. 33 § 1 ustawy egzekucyjnej. Postanowieniem z [...] maja 2018 r. nr [...] Dyrektor ZUS uznał zarzuty za niezasadne. W dniu [...] czerwca 2018 r. wpłynęło do Dyrektora ZUS pismo Strony z [...] maja 2018 r., która w związku z otrzymanymi tytułami wykonawczymi z dnia [...] maja 2018 r. o nr [...], [...] i [...]. wniosła o ich uchylenie w całości. Zdaniem Strony Dyrektor ZUS nie przeprowadził postępowania administracyjnego odnośnie obowiązku zwrotu świadczenia za lata 2011-2016. ZUS w latach 2012-2017 podejmował postępowania w sprawie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rentowych za lata 2011-2016. W 2012 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa decyzja o zawieszeniu wypłaty świadczenia. Od tej decyzji wniesione zostało odwołanie, które zostało uwzględnione i na rachunek bankowy Strony zostało przekazane świadczenie za okres obejmujący wstrzymanie świadczeń. Mimo uznania świadczenia jako należnego ZUS bez podstawy prawnej dokonał obniżenia świadczenia za kolejny rok o przekazane świadczenie brutto w roku 2011. Organ odmówił wystawienia stosownego dokumentu umożliwiającego dokonanie korekty podatku za rok 2011, czym wyrządził Stronie krzywdę. W 2018 r. ZUS z rażącym naruszeniem przepisów o egzekucji w administracji w sposób bezprawny dokonał zaboru środków pieniężnych z konta Zobowiązanego i z konta Spółki (środki finansowe należały w 2/3 do wspólników Spółki). Pobranie środków nastąpiło z naruszeniem art. 26, art. 29, art. 32a, art. 33, art. 35, art. 59 ustawy egzekucyjnej. Poza tym ZUS winien wziąć pod uwagę unormowanie art. 84 § 3. Bezspornym pozostaje natomiast, że Strona informowała ZUS o wysokości wnoszonych składek. Dodatkowo organ związany art. 81 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych winien podjąć działania mające na celu ustalenie prawa do świadczeń. Następnie, w odpowiedzi na wezwanie z [...] lipca 2018 r. o sprecyzowanie żądania zawartego w powyższym wystąpieniu, Strona pismem z [...] lipca 2018 r. podniosła, że dokonanie czynności egzekucyjnych polegających na potrąceniu ze świadczenia rentowego kwot nazwanych przez ZUS jako nienależne nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, bowiem wskazane czynności nie były poprzedzone właściwym postępowaniem administracyjnym oraz nie zostało wszczęte właściwe postępowanie egzekucyjne. Na postanowienie Dyrektora ZUS z [...] maja 2018 r. nr [...] Strona wniosła zażalenie, po rozpatrzeniu którego, Dyrektor Izby postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] uchylił w całości postanowienie Dyrektora ZUS i umorzył postępowanie pierwszej instancji z uwagi na to, że pismo Strony z [...] maja 2018 r. nie mogło zostać rozpatrzone jako zarzuty wniesione do prowadzonego postępowania egzekucyjnego skoro zostało złożone 11 dni przed doręczeniem Stronie odpisów tytułów wykonawczych. Zdaniem organu odwoławczego, Skarżący wniósł zarzuty dopiero przy piśmie z dnia [...] maja 2018 r. i właśnie po rozpatrzeniu tego pisma organ winien wydać stosowne postanowienie na podstawie art. 34 § 4 ustawy egzekucyjnej. Następnie postanowieniem nr [...] z [...] sierpnia 2018 r. Dyrektor ZUS uznał zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych z [...] maja 2018 r. o numerach od [...] do [...] za niezasadne. W uzasadnieniu wskazał, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała, że postępowanie egzekucyjne wszczęte zostało przez organ egzekucyjny z zachowaniem wszystkich wymogów określonych ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podstawą do wszczęcia postępowania egzekucyjnego były decyzje zobowiązujące Stronę do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń z [...] grudnia 2013 r. nr [...], z [...] Czerwca 2014 r. nr [...] i z [...] listopada 2015 r. nr [...], które po wydaniu wyroków przez Sąd Apelacyjny stały się prawomocne i podlegały wykonaniu. Obowiązek w nich określony istniał i był wymagalny w dniu wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Po rozpatrzeniu zażalenia na powyższe postanowienie, Dyrektor Izby postanowieniem z [...] października 2018 r. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora ZUS. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołał art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualnie t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: k.p.a.), art. 18 i art. 34 § 4 i § 5 oraz art. 33 § 1 pkt 1 i 8 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1314, dalej: u.p.e.a.). W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że zakres zgłoszonych w postępowaniu żądań i wniosków winien być odczytywany według ich treści, a organ administracji publicznej powinien rozpatrzyć sprawę co do jej istoty w świetle intencji autora dających się ustalić na podstawie całej treści pisma. Z treści pisma z [...] maja 2018 r. uzupełnionego pismem z [...] lipca 2018 r. wynika, że intencją Skarżącego było wniesienie zarzutu nieistnienia obowiązku (pkt 1) oraz zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (pkt 8). Dyrektor Izby stwierdził, że w niniejszej sprawie tytuły wykonawcze z [...] maja 2018 r. o numerach [...], [...] i [...] zostały wystawione w oparciu o decyzje Dyrektora ZUS z [...] grudnia 2013 r. nr [...], z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] i z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] o miesięcznym rozliczeniu i zwrocie świadczeń. Od powyższych decyzji Skarżący wniósł odwołania, które zostały oddalone przez Sąd Okręgowy w P. [...]. Następnie Sąd Apelacyjny w L. [...] oddalił wniesione od tych wyroków apelacje. Oznacza to, ze przedmiotowe decyzje stały się ostateczne. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, iż obowiązek zwrotu przez Skarżącego nienależnie pobranych świadczeń nie istnieje, a co więcej w ogóle nie istniał. Obowiązek ten wynika z prawomocnych decyzji. Postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w celu doprowadzenia do realizacji przez Zobowiązanego obowiązku wynikającego z ostatecznych decyzji, pozostających w obrocie prawnym. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że decyzje te zostały wydane w ramach innego postępowania i nie mogą być podważane w toku postępowania egzekucyjnego. Zarzut zgłoszony w postępowaniu egzekucyjnym nie może być wykorzystywany do weryfikacji decyzji, stanowiącej podstawę prawną do wystawienia tytułu wykonawczego. Brak jest zatem podstaw prawnych do dokonania oceny prawidłowości ww. decyzji Dyrektora ZUS w kontekście istnienia przesłanki wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zdaniem Dyrektora Izby również zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego nie zasługiwał na uwzględnienie. Organ odwoławczy wskazał, że celem każdego postępowania egzekucyjnego, prowadzonego zgodnie z obowiązującymi przepisami, jest doprowadzenie do zaspokojenia należności wierzyciela. Z treści przepisu art. 7 § 2 ustawy egzekucyjnej jednoznacznie wynika konieczność zastosowania takiego środka lub środków egzekucyjnych, które umożliwią pokrycie powstałych zaległości. Zastosowanie natomiast najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego może mieć miejsce w przypadku istnienia w tym względzie możliwości wyboru (por. wyrok NSA z 9 lutego 2000 r. sygn. akt I SA/Gd 213/98). W sytuacji zaś, gdy cel egzekucji tego wymaga, organ egzekucyjny może stosować nawet wszystkie dostępne środki egzekucyjne jednocześnie. Ponadto sam fakt konieczności spełnienia celu postępowania egzekucyjnego jakim jest dążenie organu egzekucyjnego do przymusowego wykonania obowiązku nie świadczy automatycznie o stosowaniu zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Dyrektor Izby wymienił katalog środków egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych, określony w art. 1a pkt 12 a ustawy egzekucyjnej. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie Dyrektor ZUS, wobec braku uprzedniego spełnienia obowiązku ciążącego na Skarżącym zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunków bankowych. W okolicznościach niniejszej sprawy nie można było uznać, że zastosowano zbyt dolegliwe środki egzekucyjne. Zajęcie rachunku bankowego, jest co do zasady, uznawane za najłagodniejszy środek przymusu. Organ odwoławczy za bezzasadne uznał twierdzenie Skarżącego, że w przedmiotowej sprawie nastąpiło rażące naruszenie prawa oraz naruszenie przepisów k.p.a. i ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektora ZUS z [...] sierpnia 2018 r. zawarte zostało zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne. W skardze wniesionej na powyższe postanowienie Dyrektora Izby z [...] października 2018 r. podniesiono, że prowadzone postępowanie egzekucyjne narusza zasady, o których mowa w art. 6 k.p.a. (zasadę praworządności), art. 7 k.p.a. (zasadę prawdy obiektywnej), art. 8 k.p.a. (zasadę zaufania) i art. 9 k.p.a. (zasadę udzielania informacji). Naruszeń tych zasad nie dostrzegł organ drugiej instancji, a związany przepisami prawa, po ponownym rozpatrzeniu winien umorzyć postępowanie egzekucyjne. Skarżący, w dalszej części motywów skargi, wskazał na wadliwość wydanych przez ZUS decyzji o zwrocie świadczeń. Nadto Skarżący wskazał, że prowadząc postępowanie nadzorcze Dyrektor Izby nie dostrzegł, że w zakreślonym przez ZUS w terminie (7 dni), po doręczeniu tytułów wykonawczych, wniósł zarzuty do postępowania egzekucyjnego, a zarzuty te nie zostały rozpatrzone w ustawowym terminie. Organ nadzoru wadliwie uznał spóźnione o kilka miesięcy pismo ZUS o nieuwzględnieniu zarzutów jako rozpatrzone w terminie. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych - uchybiając terminowi organ pozbawił się prawa do władczego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z [...] lutego 2019 r. Skarżący stwierdził, że przedmiotowe postępowanie egzekucyjne jest ściśle związane z nieuprawnionym postępowaniem ZUS w sprawie zwrotu świadczeń rentowych polegającym na pozbawieniu Skarżącego konstytucyjnego prawa do sądu. Podkreślił, że od 2012 r. domaga się od ZUS podjęcia postępowań mających na celu przywrócenie właściwego stanu prawnego w sprawach dotyczących obowiązku zwrotu świadczeń rentowych. Organ zamiast wszcząć stosowne postępowania przesyła pisma stwierdzające, że Skarżący nie wskazuje nowych okoliczności uzasadniających podjęcie postępowań. Skutkiem takiego postępowania organu jest prowadzona egzekucja. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c) p.p.s.a.). Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przenosząc określone w przepisach p.p.s.a. kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia. Dyrektor ZUS będący w niniejszej sprawie jednocześnie organem egzekucyjnym i wierzycielem odmówił uwzględnienia zarzutów, a rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest poprawność prowadzonego przeciwko Skarżącemu postępowania egzekucyjnego, w ramach którego dokonano zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych, w szczególności czy podniesione przez Skarżącego zarzuty dotyczące toczącego się postępowania są usprawiedliwione. Wskazać należy, że zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia (art. 80 § 2 u.p.e.a.). Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego (art. 80 § 2 u.p.e.a.). Stosownie do treści art. 81 § 1a u.p.e.a. zajęcie wierzytelności jest skuteczne w odniesieniu do rachunku bankowego prowadzonego dla kilku osób fizycznych, którego współposiadaczem jest zobowiązany. Zgodnie natomiast z art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 8 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być nieistnienie obowiązku oraz zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Skarżący - wobec którego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne przez Dyrektora ZUS na podstawie własnych tytułów wykonawczych z dnia [...] maja 2018 r. o numerach [...], [...] i [...] obejmujących należności z tytułu nienależnie pobranych świadczeń za lata 2012-2014 – w trakcie prowadzonej egzekucji (pismo z [...] maja 2018 r.) wnosił o zaniechanie czynności egzekucyjnych podkreślając m. in. brak przeprowadzenia przez Dyrektora ZUS postępowania administracyjnego odnośnie obowiązku zwrotu egzekwowanych świadczeń oraz opisał postępowanie Dyrektora ZUS jako wyrządzające szkodę. W odpowiedzi na wezwanie do sprecyzowania żądania, Skarżący (pismem z [...] lipca 2018 r.) wniósł o uchylenie wszelkich czynności egzekucyjnych związanych z pobraniem kwot z rachunków bankowych oraz zwrot pobranych kosztów egzekucyjnych. Zdaniem Sądu Dyrektor Izby prawidłowo zinterpretował, w oparciu o treść powyższych pism, że intencją Skarżącego (nie posiadającego jak sam twierdzi wiedzy i doświadczenia prawniczego) było zgłoszenie w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego zarzutów nieistnienia obowiązku oraz zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucji (art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 8 u.p.e.). Dyrektor Izby prawidłowo rozważył, w realiach rozpoznawanej sprawy, powyższe zarzuty egzekucyjne i doszedł do słusznego wniosku, że zarzuty te są niezasadne. Przede wszystkim podkreślić należy, że na etapie zgłaszanych zarzutów egzekucyjnych niedopuszczalne jest kwestionowanie ostatecznych i prawomocnych decyzji administracyjnych ustalających kwoty nienależnie pobranych świadczeń, które to decyzje (decyzja ZUS z [...] grudnia 2013 r. nr [...], decyzja ZUS z [...] czerwca 2014 r. nr [...] oraz decyzja ZUS z [...] listopada 2015 r. nr [...]) stanowiły podstawy prawne obowiązku, wymienione w tytułach wykonawczych wystawionych przez Dyrektora ZUS w dniu [...] maja 2018 r. o numerach: [...], [...] oraz [...]. Należy zauważyć, że Skarżący skorzystał z prawa do odwołania się od powyższych decyzji ZUS, w następstwie czego Sąd Okręgowy w P. [...]: wyrokiem z [...] września 2014 r. sygn. akt [...] oddalił odwołanie do decyzji ZUS z [...] grudnia 2013 r. nr [...], wyrokiem z [...] grudnia 2014 r. sygn. akt [...] oddalił odwołanie od decyzji ZUS z [...] czerwca 2014 r. nr [...], wyrokiem z [...] czerwca 2016 r. sygn. akt [...] oddalił odwołanie od decyzji ZUS z [...] listopada 2015 r. nr [...]. Skarżący nie zgadzając się z powyższymi wyrokami, wniósł od nich apelacje. Sąd Apelacyjny w L. [...] wyrokiem z [...] września 2015 r. sygn. akt [...] oddalił apelację od wyroku Sądu Okręgowego w P. z [...] września 2014 r. sygn. akt [...], wyrokiem z [...] października 2015 r. sygn. akt [...] oddalił apelację od wyroku Sądu Okręgowego w P. z [...] grudnia 2014 r. sygn. akt [...], wyrokiem z [...] sierpnia 2017 r. sygn. akt [...] oddalił apelację od wyroku Sądu Okręgowego w P. z [...] czerwca 2016 r. sygn. akt [...]. Powyższe oznacza, że w dacie zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych jak i w czasie rozpatrywania zarzutów zgłoszonych przez Skarżącego w obrocie prawnym znajdowały się decyzje ustalające kwoty nienależnie pobranych świadczeń, a tym samy istniał obowiązek po stronie Skarżącego uregulowania tych należności. Zatem, wobec ostatecznych i prawomocnych decyzji Dyrektora ZUS ustalających kwoty nienależnie pobranych świadczeń, Skarżący nie może skutecznie podnosić w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego zarzutu dotyczącego nieistnienia egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Tym samym w ocenie Sądu brak było podstaw do zanegowania stanowiska Dyrektora Izby, że zarzut egzekucyjny podniesiony w analizowanym zakresie jest niezasadny. Samo natomiast przekonanie Skarżącego o wadliwości przeprowadzonego postępowania administracyjnego, poprzedzającego wszczęcie postepowania egzekucyjnego, w okolicznościach faktycznych i prawnych rozpatrywanej sprawy, jest niewystarczające do uznania zarzutu Skarżącego dotyczącego nieistnienia obowiązku. W ocenie Sądu Dyrektor Izby prawidłowo stwierdził, że w sprawie nie doszło do zastosowania nazbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.). Wskazać należy, że zgodnie z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. czynnościami egzekucyjnymi są wszelkie podejmowane przez organ działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Natomiast art. 1a pkt 12 u.p.e.a. zawiera katalog środków egzekucyjnych, do których należy egzekucja z rachunków bankowych. Sąd podziela przy tym stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, że egzekucja z rachunku bankowego jest jednym z łagodniejszych i najczęściej stosowanych środków egzekucyjnych. W przypadku prowadzenia takiej egzekucji strona zostaje ograniczona w prawie udzielania zleceń rozliczeń pieniężnych i to jedynie do wysokości należności podlegających egzekucji, natomiast rachunek pozostaje otwarty, a Strona może dysponować swobodnie nadwyżką ponad zajętą kwotę. Zdaniem Sądu nie można było uznać, że w niniejszej sprawie doszło do zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego względem Spółki. Reasumując Sąd uznał za uzasadnione stanowisko Dyrektora Izby uznające podniesione przez Skarżącego zarzuty egzekucyjne za niezasadne. Zaskarżone postanowienie organu odwoławczego nie narusza przepisów k.p.a. wskazanych w skardze, jak również mających zastosowanie w sprawie przepisów u.p.e.a. Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa uzasadniających uwzględnienie skargi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił jako niezasadną.