IV SA/Wa 117/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.), sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant spec. Joanna Ziółkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2019 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz B. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...], wydaną na skutek odwołania Uniwersytetu [...] od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, nadbudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków istniejących oraz budowie zabudowy uzupełniającej o funkcji mieszkaniowo-biurowo-usługowej z garażem podziemnym wraz z infrastrukturą techniczną na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] (inwestycja kubaturowa), a także o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...] i [...] (wjazd i infrastruktura techniczna) przy ul. [...] w [...] - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło w całości decyzję organu I instancji i odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla powyższej inwestycji budowlanej. Stan sprawy przedstawiał się następująco: Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], wydaną na wniosek [...] Sp. z o.o., [...] [...] ustalił warunki zabudowy dla opisanej na wstępie inwestycji. Jak wynika z punktu 1.5. tej decyzji, obsługa komunikacyjna owej inwestycji miałaby odbywać się przez przejazd bramowy zlokalizowany na działce nr [...], na której została ustanowiona służebność gruntowa, polegająca na prawie przejścia i przejazdu w celu zapewnienia działkom nr [...] i nr [...] dostępu do drogi publicznej. Odwołanie od powyższej decyzji złożył Uniwersytet [...], właściciel działki nr [...] i posadowionego na niej budynku, przez otwór bramowy którego miałaby odbywać się obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji. Zdaniem odwołującego, ustalone warunki owej obsługi uwzględniły jedynie stan prawny części działki nr [...] oraz wyjaśnienia wnioskodawcy sprzeczne z podstawowym warunkiem dla planowanych inwestycji, jakim jest zapewnienie obsługi komunikacyjnej w sposób zapewniający faktyczną możliwość przejścia i przejazdu do drogi publicznej - czego nie spełni dostęp przez przejazd bramowy budynku Uczelni. Złożone przez wnioskodawcę wyjaśnienia odnoszą się tylko do funkcji ruchu kołowego przez bramę z pominięciem ruchu pieszego, którego szerokość wynosząca 3,5 m uniemożliwia wydzielenie normatywnych, oddzielnych pasów dla ruchu pieszego i samochodowego. W prześwicie przejazdu zlokalizowane jest główne wejście do budynku spełniające również funkcję głównej drogi ewakuacyjnej oraz pochylnia umożliwiająca dostęp do budynku osobom niepełnosprawnym. Wprowadzenie przejazdem natężonego ruchu samochodowego, wywołane potrzebami planowanej inwestycji, spowoduje istotne ograniczenia w swobodnym i bezpiecznym dostępie do budynku i przyczyni się do powstania sytuacji stwarzających realne zagrożenie dla życia i zdrowia pieszych. Odwołujący powołał się na złożoną do akt, sporządzoną na jego zlecenie opinię techniczną w zakresie ochrony przeciwpożarowej, potwierdzającą ograniczenia w korzystaniu ze wskazanego przejazdu bramowego. Pismem z dnia 13 lipca 2018 r. Kolegium poinformowało inwestora, iż zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy teren ma dostęp do drogi publicznej. Przez "dostęp do drogi publicznej" rozumieć należy - stosownie do art. 2 pkt 14 powołanej ustawy - bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Na potrzeby ustalenia warunków zabudowy, dostęp do drogi publicznej rozumieć należy także jako dostęp faktyczny, pozwalający na realne skomunikowanie planowanej inwestycji z drogą publiczną. Podkreślić bowiem należy, iż na etapie ustalania warunków zabudowy istotne jest stwierdzenie wystąpienia przesłanek warunkujących możliwość przyszłej realizacji inwestycji. Jedną z nich jest właśnie stwierdzenie tego, czy działka, przez którą planowane jest połączenie terenu inwestycji z drogą publiczną, może w rzeczywistości być wykorzystywana w takim celu. Dostęp do drogi publicznej, w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy, rozumieć zatem należy jako zapewniający faktyczną możliwość przejścia i przejazdu z terenu inwestycji do drogi publicznej. Dostęp ten nie może być bowiem dostępem wyłącznie hipotetycznym, lecz musi być realny, tj. pozwalający uznać, że działka, przez którą planowane jest skomunikowanie terenu inwestycji z drogą publiczną może być wykorzystywana w takim właśnie celu. Zdaniem Kolegium, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do nie budzącego wątpliwości stwierdzenia, iż teren planowanej inwestycji ma tak rozumiany dostęp do drogi publicznej. Jak wynika z punktu 1.5. decyzji organu I instancji, obsługa komunikacyjna owej inwestycji miałaby odbywać się przez przejazd bramowy zlokalizowany na działce nr [...], na której została ustanowiona służebność gruntowa, polegająca na prawie przejścia i przejazdu w celu zapewnienia działkom nr [...] i nr [...] dostępu do drogi publicznej. O ile nie budzą wątpliwości kwestie prawnego zabezpieczenia dostępu do drogi publicznej dla terenu planowanej inwestycji, to wątpliwości co do istnienia realnego dostępu do takiej drogi wywołują tak wymiary wspomnianego przejazdu bramowego, uniemożliwiające wjazd na teren działek [...] i [...] samochodów ciężarowych (a realizacja tak szeroko zakrojonych prac budowlanych będzie wymagała intensywnego ruchu takich pojazdów, a w przyszłości konieczne stać się może np. dotarcie do terenu inwestycji samochodów straży pożarnej), jak i parametry techniczne budynku, w którym znajduje się ów przejazd. a w szczególności wytrzymałość stropu znajdującej się pod przejazdem piwnicy, zdolnego do przeniesienia obciążenia generowanego przez ruch samochodów z ładunkiem o ciężarze całkowitym 28 kN i maksymalnym nacisku na jedną oś 15 kN (vide załączona do akt "Opinia techniczna w zakresie ochrony przeciwpożarowej" z marca 2016 r., dotycząca możliwości prowadzenia działań ratowniczo-gaśniczych przez straż pożarną poprzez przejazd bramowy zlokalizowany w budynku przy ul. [...] w [...]). Kolegium podkreśliło, iż co prawda w toku postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie bada się spełnienia wymogów technicznych wynikających z odrębnych przepisów dla drogi dojazdowej do terenu inwestycji, czy też spełnienia przez taką drogę wymogów co do minimalnej przepustowości, to jednak w sytuacji, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, że na dzień orzekania możliwy jest realny, nieograniczony dostęp z terenu inwestycji do drogi publicznej - a tak jest, jak wskazano powyżej, w niniejszej sprawie - obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę jest wydanie decyzji odmawiającej ustalenia, wobec niespełnienia warunku, o którym lilowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy. Ciężar dowodu, że wszystkie warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy zostały spełnione, spoczywa na inwestorze. Wobec tego Kolegium wezwało inwestora do wykazania, że opisany przejazd bramowy zapewnia niczym nieograniczony, realny dostęp z terenu planowanej inwestycji do drogi publicznej, ewentualnie - że dostęp taki jest zapewniony w inny sposób. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 2 sierpnia 2018 r. inwestor stwierdził, że - w jego przekonaniu - poprzez ustanowienie odpowiedniej służebności gruntowej na działce nr [...] zapewnił działkom nr [...] i nr [...] dostęp do drogi publicznej, a co za tym idzie, warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy został spełniony. Pozostałe kwestie, w szczególności czy dostęp ten jest zgodny z przepisami technicznymi, wykracza poza granice postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Inwestor podniósł nadto, iż ograniczenia w dostępie do placu budowy są typowym zagadnieniem przy realizacji projektów w zabudowie uzupełniającej. W tego typu sytuacjach dostosowuje się obsługę budowy na potrzeby warunków. W realiach niniejszej sprawy możliwe jest po prostu obsłużenie budowy odpowiednio mniejszymi samochodami. Niezależnie od tego inwestor wskazał, że obsługa przez bramę wjazdową w budynku należącym do Uniwersytetu [...] jest tylko jedną z potencjalnych możliwości zapewnienia obsługi planowanej budowy. Możliwe jest również zapewnienie obsługi planowanej budowy przez wydzierżawienie w tym celu działki o numerze ewidencyjnym [...], należącej do Miasta [...]. Ponadto w dniu [...] lutego 2012 r. zostało przeprowadzone przez Jednostkę Ratowniczo-Gaśniczą nr [...] rozpoznanie operacyjne w sprawie możliwości prowadzenia skutecznych działań ratowniczych w obiektach Instytutu [...], na podstawie którego ustalono, że możliwe jest podjęcie skutecznych działań ratowniczych z wykorzystaniem samochodów ratowniczo-gaśniczych - przez bramę od strony ul. [...] istnieje możliwość swobodnego wjazdu samochodu [...] na wewnętrzny plac manewrowy Instytutu. Nie ulega zatem żadnej wątpliwości, że wozy bojowe Państwowej Straży Pożarnej będą miały należyty dostęp do inwestycji. Potwierdza to również bezproblemowy dostęp pojazdów ciężarowych do inwestycji zarówno na etapie jej budowy, jak i eksploatacji. Zdaniem inwestora, opinia techniczna w zakresie ochrony przeciwpożarowej potwierdza zdolność powołanego stropu do przeniesienia obciążenia generowanego przez ruch samochodów z ładunkiem o ciężarze całkowitym 28 kN. Jest to wartość wystarczająca zarówno z punktu widzenia obsługi placu budowy, jak i późniejszej eksploatacji inwestycji. Ponadto jeśli zajedzie potrzeba dostosowania wjazdu, w tym stropu w bramie, to na etapie szczegółowego projektu budowlanego oraz decyzji pozwolenia na budowę zostanie zaproponowane odpowiednie rozwiązanie techniczne. Zarówno w przeszłości, jak i w chwili obecnej przejazd bramowy jest wykorzystywany przez każdorazowych właścicieli działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...] oraz Uniwersytet [...] jako dojazd dla samochodów ciężarowych i dostawczych, czy tez wywozu śmieci. Był też wielokrotnie wykorzystywany przez Uniwersytet [...] jako przejazd dla ciężkich samochodów i maszyn budowlanych na potrzeby prowadzonej przebudowy własnych budynków. W piśmie z dnia 10 września 2018 r. Uniwersytet [...] wskazał, że zgodnie z 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, minimalna szerokość przejazdu powinna wynosić 3,6 m, a wysokość 4,2 m. Tymczasem wymiary przejazdu bramowego na działce nr [...] wynoszą 3,1 m (szerokość) i 3,48 m (wysokość). Przejazd nie spełnia również wymagań co do szerokości jezdni, która zgodnie z powołanym rozporządzeniem powinna wynosić 3 m, podczas gdy w bramie od strony dziedzińca szerokość jezdni wynosi 2,88 m. Samochody, jakimi dysponuje jednostka ratowniczo-gaśnicza Państwowej Straż Pożarnej nr [...] w [...], w rejonie operacyjnym której znajduje się teren planowanej inwestycji, dysponuje samochodami o wymiarach i masie całkowitej (powyżej 10 t), uniemożliwiających przejazd ową bramą. Jak wynika z wniosku inwestora, na terenie inwestycji planowane jest utworzenie 180 miejsc postojowych. Tak duża ilość będzie generowała bardzo intensywny ruch przez przejazd bramowy, co uniemożliwi bezpieczny dostęp do budynku Uniwersytetu, a także ewakuację ludzi, w tym również osób niepełnosprawnych przez istniejącą w przejeździe pochylnię. Rozpatrując niniejszą sprawę Kolegium wskazało, że teren planowanej inwestycji budowlanej nie posiada dostępu do drogi publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy, bowiem nie posiada on - w specyficznych, wyjątkowych okolicznościach niniejszej sprawy - faktycznego dostępu do takiej drogi. Co prawda możliwe są obecnie przejście i przejazd na ów teren od strony ul. [...] przez przejazd bramowy w budynku posadowionym na działce nr [...], jednak w sposób istotnie ograniczony (utrudniony) tak przez rozmiary prześwitu bramowego i wytrzymałość stropu pomieszczeń pod jezdnią w bramie, uniemożliwiające przejazd samochodów ciężarowych budowy i straży pożarnej, jak i faktyczny sposób zagospodarowania (pochylnia dla niepełnosprawnych) i korzystania (główne wejście do budynku Uniwersytetu, przeważający ruch pieszy ze sporadycznie występującym ruchem samochodów osobowych) z bramy. Okoliczności powyższe uniemożliwiają realizację planowanej inwestycji, czy jakiejkolwiek innej, podobnej do niej zabudowy w oparciu o dostęp do drogi publicznej przez wąski, wykorzystywany przede wszystkim do ruchu pieszego, częściowo przez osoby niepełnosprawne, przejazd bramowy. Z kolei ruch kołowy generowany w przyszłości przez samochody korzystające w przewidywanych 180 miejsc parkingowych znacznie utrudniłby korzystanie pieszym z bramy, nie mówiąc już o znacznym zagrożeniu życia lub zdrowia pieszych przy przyjęciu takiego rozwiązania. Zdaniem Kolegium, okoliczności te powinny zostać już wzięte pod uwagę na obecnym etapie postępowania zmierzającego do realizacji planowanej inwestycji. Dzięki temu inwestor uniknie niepotrzebnego angażowania czasu i środków w przygotowanie projektu budowlanego i uzyskanie pozwolenia na budowę. Nic nie stoi na przeszkodzie, by w przypadku zapewnienia w przyszłości innego dostępu do drogi publicznej inwestor ponowił swój wniosek o ustalenie warunków zabudowy, jednak kwestia ta wykracza poza granice niniejszego postępowania. Wobec powyższego Kolegium uchyliło w całości decyzję Prezydenta [...] i odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję SKO wniosła Spółka [...], zarzucając jej: I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć faktyczny dostęp do drogi publicznej, bez wyjaśnienia słowa "faktyczny" i w konsekwencji błędne zastosowanie tego przepisu i uznanie, że dostęp do drogi publicznej dla działek [...] i [...] na podstawie służebności gruntowej przejścia i przejazdu ustanowionej na działce [...] jest niewystarczający; II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7 i art. 77 § 1 w związku z art. 136 kpa, poprzez zaniechanie samodzielnego ustalenia stanu faktycznego i rozstrzygnięcia istoty sprawy; 2) art. 84 i art. 89 w związku z art. 136 kpa, poprzez zaniechanie zasięgnięcia opinii biegłego dotyczącej pozyskania wiadomości specjalnych w celu ustalenia czy służebność gruntowa przejścia i przejazdu ustanowiona na działce [...] umożliwia zrealizowanie inwestycji na działkach [...] i [...] oraz zaniechanie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej w celu dokonania oceny opinii biegłego; 3) art. 138 § 1 pkt 2 KPA, przez uchylenie decyzji Prezydenta [...], gdy brak było ku temu podstaw prawnych. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r, - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: ppsa), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż skarga jest zasadna, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty miały znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu była decyzja SKO w [...] z dnia [...] listopada 2018 r., mocą której uchylono decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, nadbudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków istniejących oraz budowie zabudowy uzupełniającej o funkcji mieszkaniowo-biurowo-usługowej z garażem podziemnym wraz z infrastrukturą techniczną na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] (inwestycja kubaturowa), a także o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...] i [...] (wjazd i infrastruktura techniczna) przy ul. [...] w [...], a także odmówiono ustalenia warunków zabudowy dla powyższej inwestycji. Materialnoprawną podstawę orzeczenia organu stanowił art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.; dalej: ustawa). Z przepisu tego wynika, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku m.in. spełnienia warunku dostępu terenu planowanej inwestycji do drogi publicznej, przy czym zgodnie z jej art. 2 pkt 14, dostęp do drogi publicznej oznacza bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. W doktrynie wskazuje się, że dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej ma być prawnie zagwarantowany, co oznacza, że musi on być legalny, musi wynikać wprost np. z czynności prawnej, jaką jest ustanowienie stosownej służebności. W takim przypadku oznacza to pośredni dostęp do drogi publicznej, który polega na wykorzystaniu komunikacyjnym innej działki (terenu) oddzielającej teren objęty zamiarem inwestycyjnym od drogi publicznej. Art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy nie wiąże przy tym kwestii zapewnienia dostępu do drogi publicznej z określonymi w przepisach prawa budowlanego, w tym rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, wymogami w zakresie dojazdów, z czego wynika, że w każdej rozpatrywanej sprawie konieczne jest szczegółowe zbadanie, czy można uznać, że wymóg dostępu do drogi publicznej dla danego terenu przewidzianego pod planowaną inwestycję jest spełniony (Arkadiusz Despot-Mładanowicz; Komentarz aktualizowany do art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, LEX/el, 2019). Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się do oceny, czy w jej okolicznościach teren inwestycji (działki nr [...] i nr [...]) ma dostęp do drogi publicznej (ul. [...]), a właściwie czy dostęp ten zapewnia ustanowiona służebność przechodu i przejazdu (przez działkę nr [...]). Organ odwoławczy uznał, że dostęp do drogi publicznej jest co prawda możliwy przez przejście i przejazd na teren inwestycji od strony ul. [...] przez przejazd bramowy w budynku posadowionym na działce nr [...], jednak dostęp ten jest w sposób istotny ograniczony (utrudniony) tak przez rozmiary prześwitu bramowego i przez wytrzymałość stropu pomieszczeń pod jezdnią w bramie, jak i przez faktyczny sposób zagospodarowania i korzystania z bramy. Zdaniem Sądu, powyższa ocena nie jest uzasadniona w okolicznościach niniejszej sprawy. Z uwagi na to, zasadnicza nieprawidłowość popełniona przez organ odwoławczy sprowadza się do błędnej oceny należycie ustalonego stanu faktycznego, a w konsekwencji do błędnej interpretacji art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy. Skoro bowiem w przeszłości, jak i aktualnie – dostęp do terenu planowanej inwestycji z drogi publicznej odbywał i odbywa się poprzez przejazd przez przedmiotową bramę, to nie sposób uznać, iż w przypadku realizacji tej inwestycji dostęp ten nie będzie zapewniony. W szczególności zwrócić należy uwagę na fakt, że planowana inwestycja nie będzie stanowiła zasadniczej zmiany sposobu korzystania z działek [...] i [...], a tym samym ze sposobu korzystania z bramy na działce [...]. Na działkach inwestycyjnych znajduje się m.in. parking samochodowy, do którego dojazd odbywa się przez wskazaną bramę dzięki ustanowionej służebności. Również obsługa budynków na działkach [...] i [...] odbywa się tą samą drogą, co oznacza, że przez bramę przejeżdżają np. samochody dostawcze, czy wywożące nieczystości. Dla działek [...] i [...] ustanowiona jest służebność przechodu i przejazdu przez działkę [...] do ul. [...] i tylko ta okoliczność jest istotna z punktu widzenia wymogu wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy. Kwestia parametrów technicznych istniejącego dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej pozostaje poza zakresem orzekania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, gdyż winna być rozważona w kolejnych etapach realizacji przedsięwzięcia (przede wszystkim w pozwoleniu na budowę). Podkreślić należy, że ani art. 2 pkt 14, ani art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy nie odwołują się do jakichkolwiek norm o charakterze techniczno-budowlanym, które powinien spełniać dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej. Z powyższych względów Sąd uznał, że działki [...] i [...], których dotyczy wniosek, posiadają dostęp do drogi publicznej. Wobec powyższego należało uznać, że spełniona została przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy. W konsekwencji zasadny okazał się zarzut skargi w zakresie błędnej wykładni ww. przepisu w związku z art. 2 pkt 14 ustawy, co skutkowało z kolei błędnym zastosowaniem w sprawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Powyższe okoliczności były wystarczające do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego przez jej uchylenie. Pozostałe wyartykułowane w skardze zarzuty, a dotyczące naruszenia przepisów postępowania pozostawały więc bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę, organ II instancji winien uwzględnić powyższe rozważania i wydać stosowne rozstrzygnięcie uwzględniające zaprezentowaną wykładnię art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa, Sąd orzekł jak w punkcie I. sentencji. O kosztach postępowania w punkcie II. wyroku orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 ppsa. Na koszty te składa się uiszczony przez skarżącą wpis od skargi w kwocie 500 zł, ustalony na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), koszty zastępstwa procesowego (480 zł), stosownie do na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.) oraz uiszczona przez nią opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.