II SA/Sz 239/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 maja 2019 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty P. z dnia [...] nr [...], II. zasądza od Wojewody Z. na rzecz skarżącego M. S. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 18 lipca 2018 r. K. O. jako pełnomocnik M. S. złożyła do Starosty [...] wniosek o pozwolenie na odbudowę domu letniskowego z wydzielonym pomieszczeniem na magazyn broni w M. przy ul. [...]. Do wniosku dołączyła pełnomocnictwo, projekt budowlany, kopię postanowienia Z. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia zakresu i rodzaju niezbędnych badań archeologicznych w związku z inwestycją polegającą na odbudowie budynku po pożarze na terenie dz. nr [...] obr. M. 3, gm. D., oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, informację uzupełniającą do wniosku o pozwolenie na budowę (...) i dowód uiszczenia opłaty skarbowej od udzielenia pełnomocnictwa. Postanowieniem z dnia [...] Starosta [...] działając na podstawie art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oraz zgodnie z art. 123 k.p.a. zobowiązał wnioskodawcę do uzupełnienia złożonego projektu budowlanego, w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia, w zakresie doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - uchwałą Rady Gminy w Dobrej nr IX/158/03 z dnia 16 października 2003 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Dobra w obrębie geodezyjnym Mierzyn w części dotyczącej zmiany sposobu użytkowania w zakresie ustaleń funkcjonalnych zabudowy. W uzasadnieniu organ wskazał, że zmiana sposobu użytkowania jednego z pomieszczeń domu letniskowego na magazyn broni jest niezgodna z przepisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pouczył nadto, że nieuzupełnienie wskazanych w postanowieniu braków spowoduje wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Pismem z dnia 8 października 2018 r. pełnomocnik skarżącego wyjaśniła, że w przedmiotowym budynku będą odbywać się szkolenia teoretyczne w zakresie posługiwania się bronią, zaś szkolenie praktyczne będzie odbywać się na terenie przeznaczonej do tych celów strzelnicy, znajdującej się poza przedmiotową działką. Planowana działalność gospodarcza nie jest związana z działalnością produkcyjną i nie polega na magazynowaniu, a jedynie na korzystaniu z pomieszczenia zwanego magazynem, które to zgodnie z definicją słownikową służy do przechowywania. Starosta [...] decyzją z dnia [...]. nr [...], wydaną na podstawie art. 35 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( Dz.U. z 2018 poz. 1202 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku złożonego w dniu 18 lipca 2018 r. odmówił M. S. zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na odbudowę dachu budynku letniskowego oraz przebudowę związaną ze zmianą sposobu użytkowania jednego z pomieszczeń budynku na magazyn broni na działce nr ewid. [...] położonej w M. , obręb M. 3, G. D.. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił m.in., że podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma ocena materialno-prawna zamierzenia wnioskodawcy, przede wszystkim w aspekcie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z jego ustaleniami zawartymi w §13 ust. 1, na terenie objętym inwestycją ustalono realizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej z usługami nieuciążliwymi. W ocenie organu, odbudowa dachu mieści się w przepisach planu, natomiast zamiana sposobu użytkowania jednego z pomieszczeń budynku na magazyn broni nie jest zgodna planem. Organ wskazał również, że dom letniskowy należy potraktować jako budynek rekreacji indywidualnej. Zgodnie z definicją §3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), budynek rekreacji indywidualnej to budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku rodzinnego. Nie jest on przeznaczony do prowadzenia jakiejkolwiek działalności, a tym bardziej do magazynowania i przechowywania materiałów związanych z prowadzoną działalnością. Plan miejscowy dopuszcza prowadzenie usług nieuciążliwych w budynkach mieszkalnych, nie zaś w budynkach letniskowych. Zdaniem organu, magazynowanie nie musi być związane stricte z prowadzoną działalnością produkcyjną. Przez magazynowanie należy rozumieć czynności związane z czasowym gromadzeniem zapasów dóbr materialnych, w tym przypadku broni i amunicji oraz ich składowanie we właściwych warunkach. Z treści projektu wynika, że w związku z planowaną usługą szkolenia teoretycznego w zakresie posługiwania się bronią w przedmiotowym budynku letniskowym wnioskodawca planuje magazynować m.in. amunicję kulową oraz proch strzelniczy nitrocelulozowy o łącznym ładunku do 1000 kg netto. Organ zwrócił też uwagę na brak możliwości zaliczenia ww. działalności do usług nieuciążliwych z uwagi na hałas i zanieczyszczenia powietrza wykraczające poza granice działki inwestora. Również ewentualne niebezpieczeństwo wybuchu skutkuje objęciem uciążliwością sąsiednich działek. Jeżeli więc projekt budowlany jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie może zostać wydane rozstrzygnięcie uwzględniające wniosek o pozwolenie na budowę. M. S. odwołał się od decyzji Starosty [...] i wniósł o jej uchylenie oraz o orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie decyzji o pozwoleniu na odbudowę dachu budynku letniskowego oraz przebudowę związaną ze zmianą sposobu użytkowania jednego z pomieszczeń budynku na magazyn broni na działce nr ewid. [...] położonej w M. , obręb M. 3, G. D., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 §1 i art. 80 k.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie jakoby na terenie, na którym znajduje się działka skarżącego usługi mogły być świadczone tylko w budynkach mieszkalnych, gdy tymczasem w planie miejscowym brak jest o tym informacji oraz poprzez bezpodstawne ustalenie jakoby planowana działalność w zakresie szkolenia z obsługi broni oraz związany z nią magazyn broni kwalifikowała się jako działalność uciążliwa. Nadto, zarzucił naruszenie art. 104 k.p.a. i art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez orzeczenie w całości o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a zatem również w zakresie odbudowy dachu budynku, co do której organ nie miał zastrzeżeń. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że planowana działalność nie kwalifikuje się jako działalność uciążliwa. Organ jako uciążliwość wskazał domniemane zagrożenie wybuchem, gdy tymczasem w projekcie została zawarta informacja, że ilość substancji mogących wydzielić mieszaninę wybuchową nie będzie przekraczać wartości, której wybuch mógłby spowodować przyrost ciśnienia w pomieszczeniu przekraczający 5 kPa, co zgodnie z § 37 ust. 7 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010 r., poz. 719) nie kwalifikuje magazynu jako pomieszczenia zagrożonego wybuchem. Ponadto, w magazynie przechowywane będą materiały niebezpieczne z klasy 1.4 o łącznym ładunku nieprzekraczającym 1000 kg netto, co z godnie z tabelą 1 załącznika nr 2 do rozporządzenia w sprawie pomieszczeń magazynowych i obiektów do przechowywania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2010 r., poz. 1451) nie wymaga wyznaczania minimalnych bezpiecznych odległości od budynków sąsiednich, a co za tym idzie lokalizacja magazynu nie skutkuje objęciem uciążliwością sąsiednich działek. Decyzją z dnia [...]. nr [...] Wojewoda Z. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M. S. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji w całości. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że działka inwestycyjna położona jest w obrębie obowiązywania uchwały Rady Gminy w Dobrej nr IX/158/03 z dnia 16 października 2003 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Dobra w obrębie geodezyjnym Mierzyn, na terenie elementarnym 10 M. Organ wskazał, że w myśl § 13 uchwały, na terenie elementarnym, którego dotyczy zamierzenie inwestycyjne dopuszcza się zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą z usługami nieuciążliwymi. Do tego rodzaju usług, według organu, zalicza się małe sklepy, apteki, gabinety lekarskie, fryzjerskie itp. a więc takie, które służą zaspokajaniu podstawowych, bieżących potrzeb tego typu funkcji. W tym kontekście, zdaniem organu, trudno zgodzić się z twierdzeniem, że magazyn broni miałby stanowić funkcję uzupełniającą w stosunku do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. O nieuciążliwym charakterze świadczy nie tylko brak emitowania fizycznych, namacalnych uciążliwości w związku z funkcjonowaniem danego obiektu. Chodzi również o zapewnienie komfortu psychicznego mieszkańców sąsiednich nieruchomości. Zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna to funkcja mająca zapewnić mieszkańcom budynków wysoki stopień komfortu i wypoczynku. W tym kontekście magazyn broni taki komfort będzie z całą pewnością naruszać. Natomiast odnośnie do drugiego zarzutu organ wskazał, że organy administracji publicznej nie mogą ingerować w treść żądania wniosku i dzielić go na poszczególne części. Skoro żądanie wniosku było wyrażone jako jedna całość i do tego był załączony jeden projekt obejmujący całą inwestycję, to Starosta [...] nie był uprawniony do dokonania podziału inwestycji i udzielenia pozwolenia na budowę jedynie w części. Pismem z dnia 31 stycznia 2019 r. M. S. reprezentowany przez adw. T. M. wniósł skargę na powyższą decyzję Wojewody Z., w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] jak również o zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Wojewody Z. z dnia [...] skarżący zarzucił naruszenie: - art. 7 w zw. z art. 77 §1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności oświadczenia skarżącego co do planowanego charakteru i sposobu wykorzystania magazynu a także jego ewentualnego oddziaływania na nieruchomości, - art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie zaktualizowały się ku temu przesłanki, tj. w sytuacji nie mieszczącej się w zakresie jego zastosowania, - § 13 uchwały Rady Gminy w Dobrej nr IX/158/03 z dnia 16 października 2003 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Dobra w obrębie geodezyjnym Mierzyn poprzez jego błędną wykładnię i ustalenie, że magazyn broni nie mieści się w katalogu definicji pojęcia "usługi nieuciążliwe" zawartym w tym przepisie, - art. 104 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia sprawy w całości i wydanie decyzji jedynie w zakresie zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia z przeznaczeniem na magazyn broni, bez rozpatrzenia kwestii zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na odbudowę dachu domu letniskowego. W uzasadnieniu skargi skarżący przyznał, że działka objęta wnioskiem jest położona na obszarze objętym uchwałą Rady Gminy w Dobrej nr IX/158/03 z dnia 16 października 2003 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Dobra w obrębie geodezyjnym Mierzyn. Z przepisu §13 uchwały wynika, że na terenie objętym inwestycją ustalono realizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej z usługami nieuciążliwymi. Skarżący wskazał, że organy nie miały prawa zastosować przepisu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, gdyż dotyczy on jedynie sytuacji, w której projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska. W ocenie skarżącego brak jest takiej niezgodności z §13 uchwały, gdyż działalność jaką skarżący zamierza prowadzić na działce objętej wnioskiem nie należy do usług uciążliwych. Organ powołał się w tej mierze na powszechne rozumienie uciążliwości, które może prima facie znaleźć uzasadnienie w społecznym odbiorze planowanej działalności. Zdaniem skarżącego taka interpretacja jest jednak niedopuszczalna i stanowi naruszenie reguł wykładni aktów prawnych. Zgodnie bowiem z definicją wg słownika języka polskiego słowo "uciążliwy" oznacza "wymagający fizycznego wysiłku, trudny do zniesienia lub przykry", "męczący i dokuczliwy". Skarżący wskazał, że magazyn broni dla okolicznych mieszkańców nie będzie ani trudny do zniesienia, ani przykry, ani dokuczliwy. Z magazynu nie będą wydobywać się jakiekolwiek immisje odczuwalne dla mieszkańców, nie będzie on generował ani zapachów, ani dźwięku, ani fal magnetycznych. Magazyn broni jest miejscem bardzo dobrze zabezpieczonym przed dostępem osób postronnych. W zaskarżonej decyzji odwołano się do "powszechnego rozumienia" słowa "uciążliwy" jednak nie wskazano jakie jest jego źródło. Tego rodzaju wykładnia pojęć prawnych - oparta na własnej niczym niepopartej opinii organu - nie jest dopuszczalna przez żadną obowiązującą w Polsce koncepcję wykładni. Skarżący rozumie, że w Polsce broń jest trudno dostępna, zaś magazyn broni jako miejsce jej nagromadzenia może powodować w organie obawę, to jednak nie jest ona realnie niczym uzasadniona. Tymczasem organy administracji przy dokonywaniu swych ocen przede wszystkim na zebranych w postępowaniu dowodach, zaś żaden z nich nie potwierdza obaw negatywnego oddziaływania magazynu na mieszkańców sąsiednich nieruchomości. Skarżący dodał, że o tym, czy pomieszczenie przeznaczone na magazyn broni może być wykorzystane do przechowywania broni i jaką broń można przechowywać w tym magazynie należy do kompetencji Policji. Zgodnie bowiem z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 października 2011 r. w sprawie zasad uzbrojenia specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych i warunków przechowywania oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. z 2011 r. nr 245, poz. 1462) spełnienie wymagań technicznych magazynu i sposobu zabezpieczenia broni i amunicji stwierdza protokołem funkcjonariusz Policji upoważniony przez komendanta wojewódzkiego (stołecznego) Policji. Nadto, na gruncie art. 45 ustawy dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. 1999 r. nr 53, poz. 549) użycie broni może nastąpić jedynie na strzelnicy, a szkolenie teoretyczne nie jest używaniem broni, gdyż użycie broni to oddanie strzału. Przewijająca się natomiast w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji konstatacja, że użytkownik budynku, w którym będzie mieścił się magazyn broni będzie jej używał na terenie nieruchomości jest jedynie teoretycznym wywodem, który u podstaw zakłada, że użytkownik broni ma zamiar naruszyć art. 45 ustawy o broni i amunicji. W odpowiedzi na skargę z dnia 21 lutego 2019 r. Wojewoda Z. wniósł o jej oddalenie podtrzymując w pełni argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018, poz. 1302 – dalej jako: "p.p.s.a.") sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b),inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Wojewody Z. oraz poprzedzającej decyzji Starosty [...] stwierdził naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dostrzegł natomiast naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy art. 35 ust. 3 w związku z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i uchwały Rady Gminy w Dobrej nr IX/158/03 z dnia 16 października 2003 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Dobra w obrębie geodezyjnym Mierzyn. Kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostaje zgodność planowanego zamierzenia budowlanego, tj. odbudowy dachu budynku letniskowego położonego na działce nr [...], na której znajduje się również budynek jednorodzinny skarżącego oraz przebudowy budynku letniskowego związanej ze zmianą sposobu użytkowania jednego z pomieszczeń na magazyn broni z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w kontekście możliwości lokalizacji na terenie elementarnym 10M jedynie usług nieuciążliwych. Poza sporem pozostaje, że nieruchomość, której dotyczy wniosek skarżącego położona jest na terenie elementarnym 10M (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej, z zaleceniem lokalizacji usług nieuciążliwych), objętym ustaleniami uchwały Rady Gminy w Dobrej nr IX/158/03 z dnia 16 października 2003 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Dobra w obrębie geodezyjnym Mierzyn. Organy orzekające w sprawie odmawiając skarżącemu zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na odbudowę dachu oraz zmianę sposobu użytkowanie części budynku, powołał się na przepis art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego. W myśl art. 35 ust. 1 przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN". Z kolei przepis ust. 3 stanowi, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Organy architektoniczno-budowlane odmawiając skarżącemu zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na odbudowę dachu oraz przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku letniskowego stwierdziły, że zamierzenie to jest niezgodne z planem miejscowym albowiem nie odpowiada zawartym w nim przepisom, odnoszącym się do możliwości zabudowy terenu elementarnego 10M, w szczególności zaś do lokalizowania tam usług nieuciążliwych. Pojęcie "usługi nieuciążliwe" nie jest pojęciem normatywnym, nie zostało również zdefiniowane w stosowanym w rozpoznawanej sprawie planie miejscowym. Niewątpliwie rację mają organy wskazując, że usługami nieuciążliwymi jest działalność gospodarczą, która nie powoduje wzmożenia hałasu, promieniowania, zanieczyszczenia powietrza, wód powierzchniowych i podziemnych, gleb jak również zwiększonego w sposób uciążliwy dla otoczenia ruchu samochodowego. Zadaniem organów stosujących przepisy planu miejscowego, wobec zawartych w nim pojęć niezdefiniowanych dotyczących konkretnych terenów elementarnych, konieczna jest wnikliwa ocena zamierzenia inwestycyjnego pod kątem ograniczeń czy też uciążliwości, które się w to pojęcie wpisują. Nie jest zatem właściwe rozstrzyganie ex cathedra o uciążliwości danej usługi bez dogłębnego zbadania całokształtu sprawy. W rozpoznawanej sprawie skarżący wyjaśniał, że zamierza prowadzić na nieruchomości stanowiącej jego własność działalność gospodarczą w zakresie szkolenia z obsługi broni, zaś magazynie będącym częścią budynku letniskowego, zlokalizowanego na tej samej nieruchomości, którego dotyczy wniosek o zmianę sposobu użytkowania jego części, chce przechowywać broń na cele szkoleniowe. Zaznaczył przy tym, że szkolenia praktyczne z użyciem broni będą się odbywały na strzelnicy, poza terenem nieruchomości. W ocenie Sądu, wyjaśnienia złożone w postępowaniu administracyjnym przez skarżącego, jak również zawarte w treści skargi wskazują, że usługi, które zamierza świadczyć skarżący są usługami szkoleniowymi, których niewątpliwie, o ile są to rzeczywiście usługi teoretyczne, do uciążliwych zaliczyć nie można. Działalność szkoleniowa dotycząca obsługi broni ze swej istoty wymaga zapewnienia miejsca, w którym broń używana do szkolenia będzie odpowiednio składowana a przede wszystkim zabezpieczona. Analiza akt sprawy wskazuje, że do tego właśnie celu ma służyć pomieszczenie magazynowe traktowane wyłącznie jako uzupełnienie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń, nie zaś jako odrębna usługa polegająca na magazynowaniu broni. Działalności wyłącznie w zakresie prowadzenia magazynu na terenie elementarnym 10 M plan miejscowy nie przewiduje. Jakkolwiek wniosek skarżącego dotyczył pozwolenia na odbudowę dachu i zmiany sposobu użytkowania części budynku letniskowego na konkretnie wskazany cel, to organ rozpoznając wniosek w tym zakresie winien był pochylić się nad przedmiotem działalności, którą skarżący zamierza prowadzić w kontekście jej uciążliwości lub jej braku, w tym nad wymogami, jakie w świetle przepisów dotyczących broni i amunicji winien spełniać planowany do zrealizowania magazyn jako pomieszczenie towarzyszące działalności szkoleniowej, również w kontekście oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Takich ustaleń organ nie poczynił. Sąd zauważa, że skarżący szczegółowo określił, w jaki sposób ma obowiązek przechowywania broni i amunicji używanej do szkoleń, jakie wymogi musi spełniać pomieszczenie przeznaczone do ich przechowywania, zwracając uwagę na brak konieczności wyznaczania minimalnych bezpiecznych odległości od magazynu ze względu na przechowywane w nim materiały. Są to niewątpliwie okoliczności wskazujące na brak uciążliwości wynikającej z zamiaru zlokalizowania na nieruchomości skarżącego usługi szkoleniowej, jednakże szczegółowe ustalenia w tym zakresie winny poczynić organy architektoniczno-budowlane rozstrzygające kwestię zgłoszonego zamiaru zmiany sposobu użytkowania części budynku. Sąd w tej materii organów zastąpić nie może. Odnosząc się do zarzutów skargi, należy przyznać racje skarżącemu, że organy orzekające w sprawie skupiły się na kwestii braku zgodności z planem zmiany sposobu użytkowania części budynku, pominęły natomiast objętą wnioskiem o pozwolenie na budowę odbudowę dachu budynku po pożarze. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji poinformował skarżącego o treści art. 79a k.p.a. jednakże zastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy przedmiotem sporu jest odmienna interpretacja przepisów planu miejscowego jest co najmniej dyskusyjna. Przepis art. 79a k.p.a. stanowi konkretyzację i uzupełnienie obowiązków wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Jego celem jest zapobieganie sytuacjom, w których strona dysponuje dodatkowymi dowodami na okoliczności istotne dla wykazania zasadności jej żądania albo może je łatwo uzyskać, a z powodu braku odpowiedniej wiedzy o potrzebnych dowodach bądź o sposobie oceny wcześniej przedstawionych dowodów - nie korzysta z takiej możliwości. Chodzi przy tym o to, aby strona nie została zaskoczona negatywnym rozstrzygnięciem sprawy oraz zmuszona do zaskarżenia decyzji i przedstawiania tych dodatkowych dowodów dopiero na etapie postępowania odwoławczego. Oczywistym jest, że organem, który w pierwszej kolejności winien informować stronę o możliwości wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane i skutkach z tym związanych, powinien być organ I instancji. W rozpoznawanej sprawie organ powołany wyżej przepis zastosował niewłaściwie, niezgodnie z ratio legis, celem w jakim przepis ten wprowadzono. Organ nie powiadomił skarżącego, że na skutek odmiennej interpretacji planu miejscowego odmówi zatwierdzenia projektu dotyczącego odbudowy dachu domu letniskowego i udzielenia w tym zakresie pozwolenia na budowę, gdyż wypowiedział się jedynie co do magazynu broni objętego wnioskiem o zmianę sposobu użytkowania, a taki zakres informacji w świetle przepisu art. 79a jest – zdaniem Sądu – niewystarczający, tym bardziej ze skarżący na tym etapie postępowania występował bez profesjonalnego pełnomocnika. Podsumowując, Sąd stwierdził, że organy orzekające w sprawie niewłaściwie ustaliły stan faktyczny sprawy, gdyż w istocie nie przeprowadziły postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia jaką działalność zamierza prowadzić skarżący, jakie jest przeznaczenie pomieszczenia, które miało powstać w wyniku zmiany sposobu użytkowania części domu letniskowego i jakie winno spełniać wymogi określone przepisami prawa. Brak dostatecznych ustaleń w powyższym zakresie spowodował wadliwą interpretację przepisów planu miejscowego w kontekście dopuszczalności zlokalizowania usług nieuciążliwych. Ze względu na naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, jak również niewłaściwe zastosowanie przepisów art.35 ust. 3 Prawa budowlanego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I wyroku. O kosztach Sąd orzekł w pkt II na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.