II SA/Rz 264/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 maja 2019 r. sprawy ze skargi W. G. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego -skargę oddala- Sygn. II SA/Rz 264/19 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi W.G. jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB" z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2018 r. W.G. wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]., dalej "PINB" o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego Organu z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] udzielającą pozwolenia na użytkowanie budynku pawilonu handlowego na działce nr 1801 w D. W podstawie prawnej wznowienia wnioskodawca powołał art. 145 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej "k.p.a.") wskazując, że decyzja objęta wnioskiem została wydana w oparciu o decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, która został prawomocnym wyrokiem WSA w Rzeszowie wyeliminowana z obrotu prawnego. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] PINB odmówił wznowienia postępowania administracyjnego wskazując, że brak jest podstaw do wznowienia postępowania zarówno z urzędu, jak i na wniosek W.G., który nie posiada przymiotu strony. Nie jest bowiem Inwestorem inwestycji objętej pozwoleniem na użytkowanie, a stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor (art. 59 ust 1 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawe budowlane). W zażaleniu na wskazane wyżej postanowienie W.G. podniósł, że z niezrozumiałych powodów pominięto, że aktualnie toczące się postępowanie nie jest postępowaniem w sprawie pozwolenia na użytkowanie. To bowiem było prowadzone w trybie zwykłym i zakończyło się decyzją z dnia [...] lutego 2016r. o pozwoleniu na użytkowanie, wydaną na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. Wniosek o wznowienie postępowania nie inicjował postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie, ale postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej o pozwoleniu na użytkowanie. O ile w art. 59 ust. 7 P.b. przesądzono, że stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na użytkowanie jest tylko inwestor (bo tu ustawodawca zawęził katalog osób mogących mieć interes prawny w wyniku sprawy tylko do niego, przyjmując trafnie; że po etapie pozwolenia na budowę inni zainteresowani nie powinni wpływać na los inwestycji), o tyle zakres podmiotowy stron w trybach nadzwyczajnych może być inny niż postępowaniu zwykłym i obejmować (jak ma to miejsce w badanej sprawie) właściciela sąsiedniego gruntu, który dostrzegł, że decyzja dotychczasowa została obarczona przez organy wadą kwalifikowaną i naruszenie prawa daje w tym przypadku podstawę do uchylenia decyzji w postępowaniu wznowionym. W takim postępowaniu interes strony powinien być samodzielnie, na zasadach ogólnych, badany na podstawie art. 28 k.p.a. Podniósł, że pomimo tego, iż postanowienie I instancji jest wykonalne z datą podpisania go przez organ (od [...].12.2018r.) PINB, choć uznał, że wniosek z dnia [...].11.2018r. jest skargą powszechną złożoną w sprawie indywidualnej przez osobę niebędącą stroną, nie powiadomił wnoszącego skargę o sposobie jej rozpatrzenia; w szczególności nie udzielił odpowiedzi, czy sygnalizowane podstawy do wszczęcia postępowania wznowionego z urzędu spowodowały wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania wznowionego z urzędu (co oznaczałoby uwzględnienie skargi) i czy doprowadziły do eliminacji decyzji, co do której dopatrzono się wspomnianego kwalifikowanego naruszenia prawa określonego w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Termin na rozpatrzenie skargi już bowiem upłynął. Zaskarżonym postanowieniem WINB utrzymał w mocy postanowienie Organu I instancji wskazując na zasadności stanowiska Organu I instancji i uzupełnił uzasadnienie o regulacje prawne w zakresie wznowienia postępowania. Wyjaśnił, że odmowa wznowienia postępowania, a zatem działanie w trybie w art. 149 § 3 k.p.a., może mieć miejsce w sytuacji, gdy wznowienie jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych (z podaniem wystąpiła osoba nie będąca stroną), przedmiotowych lub wniosek o wznowienie postępowania strona złożyła po terminie, o którym mowa w art. 148 Kpa. Jeśli przeszkody formalne nie występują, organ wszczyna i przeprowadza postępowanie w trybie art. 149 § 1 i 2 Kpa, które kończy wydaniem decyzji na podstawie art. 151 Kpa. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 8 września 2016r. sygn. akt II SA/Rz 1680/15 uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...].10.2015r. nr [...] w całości oraz uchylił poprzedzającą jej wydanie decyzję I instancji, tzn. decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...].07.2015r. nr [...] w całości. W tym samym wyroku orzeczono o umorzeniu postępowania administracyjnego, jakie toczyło się przed organami architektoniczno-budowlanymi obydwu instancji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia S.G. pozwolenia na budowę. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie został zaskarżony skargą kasacyjną przez S.G. Skarga kasacyjna została rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 listopada 2018r., sygn. akt II OSK 2908/16, którym j ą oddalono. Wniosek W.G. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją dotyczy decyzji wydanej w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego - tj. budynku pawilonu handlowego zlokalizowanego na działce nr 1801 w D. - zakończonym decyzją ostateczną Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].02.2016 znak: [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. P.b. Zgodnie z treścią art. 59 ust. 7 P.b. stroną w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Inwestorem obiektu, którego dotyczy wskazana wyżej decyzja udzielająca pozwolenia na użytkowanie obiektu jest S.G. W.G. nie był inwestorem obiektu, dla którego udzielono pozwolenia na użytkowanie. W związku z tym, w świetle brzmienia art. 59 ust. 7 P.b., w sposób oczywisty nie jest i nie był stroną postępowania w postępowaniu zwykłym, w którym udzielono pozwolenia na użytkowanie. W związku z tym nie legitymuje się uprawnieniem pozwalającym na skuteczne wniesienie żądania weryfikacji decyzji w trybie nadzwyczajnym poprzez wznowienie postępowania. Podstawa odmowy wznowienia postępowania miała charakter podmiotowy, ponieważ wnioskodawca nie posiada przymiotu strony w rozumieniu art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego w związku z art. 28 Kpa. Z przyczyn podmiotowych odmowa wznowienia następuje, gdy żądanie złoży podmiot nie będący stroną w sprawie. Przy czym w postępowaniu w sprawie wznowienia krąg podmiotów mający przymiot strony jest tożsamy z postępowaniem zwykłym. Zgodnie zaś z przepisem art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie strony, jakim posługuje się ww. artykuł, może być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku prawnego. Oceniając dopuszczalność wniosku o wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych w rozpatrywanej sprawie, należało odwołać się przede wszystkim do treści art. 59 ust. 7 P.b. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się bowiem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między normą obowiązującego prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegająca na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Skoro zatem z żądaniem wznowienia postępowania administracyjnego wystąpiła osoba, która nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., organ zobowiązany był wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Dodać należy, że w sytuacji, gdy zachodzą okoliczności do wznowienia postępowania z uwagi na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany niezwłoczne wznowić postępowanie z urzędu. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdzenie, że "Organy nadzoru budowlanego co do zasady działają z urzędu. Wniosek pochodzący od osoby trzeciej o wszczęcie postępowania, które może być wszczęte wyłącznie z urzędu lub na wniosek strony należy traktować jak skargę publiczną lub informacje o podejrzeniu naruszenia prawa. Organ nadzoru budowlanego podejmuje postępowanie administracyjne z urzędu w takich granicach, jakie wynikają ze stwierdzonych okoliczności, w ramach jego kompetencji tj. gdy stwierdzi naruszenie prawa." - nie znajduje uzasadnienia i nie może stanowić podstawy do potraktowania wniosku skarżącego jako skargi publicznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie W.G. zaskarżył w całości postanowienie opisane na wstępie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy w postaci: art. 7, art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ podjęcia działań zmierzających do wyjaśnienia czy w sprawie ma zastosowanie art. 59 ust. 7 P.b., oraz czy Skarżący ma interes prawny we wznowieniu postępowania, mimo tego że decyzja o pozwoleniu na budowę została skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego prawomocnym wyrokiem WSA w Rzeszowie z dnia 8 września 2016 r. sygn. akt. II SA/Rz 1680/15, które to orzeczenie bezpośrednio wskazywało na wadliwość decyzji, co przełożyło się na nieuzasadnione ograniczenie przez organ kręgu stron postępowania i w konsekwencji błędne zastosowanie przepisu art. 59 ust. 7 P.b.. art. 28 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zgodnie z dyspozycją przepisu art. 59 ust. 7 .P.b. Skarżący nie ma statusu strony postępowania i za takiego uznać należy wyłącznie inwestora, podczas gdy toczące się postępowanie wznowieniowe nie jest postępowaniem w sprawie pozwolenia użytkowanie, lecz zaliczyć go postępowań prowadzonych w trybie nadzwyczajnym, wobec czego krąg stron nie podlega tu ograniczeniu, lecz winien być ustalany przez organ na gruncie art. 28 k.p.a.; art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, podczas gdy było ono dotknięte wadliwością, z uwagi na niezasadne zawężenie kręgu stron postępowania. art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie wydanie postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, w sytuacji gdy istniały ku temu przesłanki, w szczególności WSA w Rzeszowie wyrokiem z dnia 8 września 2016 r. sygn. akt. II SA/Rz 1680/15 uchylił decyzję pozwolenie na budowę na podstawie której wydana została decyzja o pozwoleniu na użytkowanie. Naruszenie przepisów prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w postaci art. 59. ust. 7 P.b. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszym postępowaniu wznowieniowym stroną może być jedynie inwestor, w sytuacji gdy rodzaj postępowania oraz fakt eliminacji z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę sprzeciwiają się zawężaniu kręgu stron na podstawie powyższego przepisu. Nie można postanowienia o odmowie wznowienia przedmiotowego postępowania opierać na stwierdzeniu, że podmiot wnoszący o wznowienie postępowania nie jest inwestorem. Sam charakter postępowania odrębnego obliguje organ do ustalenia kręgu stron przy zastosowaniu przepisu art. 28 k.p.a. Nadto w sytuacji gdy przedmiotem postępowania o pozwolenie na użytkowanie jest inwestycja, w stosunku do której wyeliminowaniu uległa decyzja o pozwoleniu na budowę, przepis ten nie ma zastosowania. W takim przypadku nie można przyjąć, że budowa została zrealizowana w oparciu o pozostające w obrocie prawnym pozwolenie na budowę, gdyż tylko wówczas miałby zastosowanie przepis art. 59 ust. 7 P.b. Jeżeli jednak zastosowanie tego przepisu jest wyłączone organ zobowiązany jest ocenić legitymacje skargową strony w oparciu o przepis art. 28 k.p.a. W konsekwencji naruszenia powyższych przepisów pozostały w obrocie prawnym wadliwe postanowienia organów I i II Instancji. Wobec powyższych zarzutów wniósł o uchylenie postanowień obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej "p.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Zarzuty skargi okazały się niezasadne. Przedmiotem skargi W.G. jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB" z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie PINB z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] PINB odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją tego Organu z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] udzielającą S.G. pozwolenia na użytkowanie budynku pawilonu handlowego na działce nr 1801 w D. W motywach postanowienia Organ I instancji, a za nim Organ odwoławczy odmówiły wznowienia tego postępowania wskazując, że wnioskodawca nie posiadał przymiotu strony w postępowaniu zwykłym, którego dotyczył wniosek o wznowienie postępowania. Swoje stanowisko wywiodły z regulacji art. 59 ust. 7 P.b. będącym podstawą prawną tego postawienia, wskazując, że stroną postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. W. G. nie był stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Był nim wyłącznie inwestor, tj. S.G. Stanowisko Organów Sąd uznaje za słuszne, co oznacza, że skarga w powyższej sprawie podlega oddaleniu. Sąd w pierwszej kolejności wskazuje, że po myśli art. 147 k.p.a. inicjatywa w zakresie wszczęcia postępowania wznowieniowego należy do Organu lub do strony postępowania. Czynności organu w sprawie wznowienia postępowania przebiegają w dwóch fazach. Pierwsza faza – pozaprocesowa, kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.) albo wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W przypadku złożenia przez stronę podania o wznowienie wszczyna się postępowanie wstępne w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. W pierwszej fazie organ bada w pierwszej kolejności, czy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na podstawach wymienionych w Kodeksie, czy został zachowany termin do złożenia wniosku przewidziany w art. 148 k.p.a. oraz czy wniosek pochodzi od strony postępowania. Stwierdzenie nieprzywołania kodeksowych przesłanek wznowienia postępowania lub złożenie wniosku po terminie lub przez podmiot niebędący stroną stanowi wystarczającą podstawę do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, bez potrzeby badania innych okoliczności. Jeśli przeszkody formalne nie występują, organ wszczyna i przeprowadza postępowanie w trybie art. 149 § 1 i 2 k.p.a., które kończy wydaniem decyzji na podstawie art. 151 k.p.a. Jak wspomniano wyżej w pierwszej fazie postępowania organ bada, czy wniosek pochodzi od strony postępowania. Odmowa wznowienia z przyczyn podmiotowych następuje wtedy, gdy żądanie złoży podmiot niebędący stroną w sprawie lub strona niemająca zdolności do czynności prawnych, a działająca bez przedstawiciela ustawowego (teza pierwsza wyroku NSA z 8 lipca 1999 r., I SA 1611/98, LEX nr 48572; teza pierwsza wyroku NSA z 28 października 1998 r., I SA 181/98, LEX nr 45692; wyrok NSA z 13 października 1998 r., I SA 373/98, LEX nr 45123; wyrok NSA z 12 października 1998 r., IV SAB 77/98, LEX nr 43765). Badając przymiot strony Organy odwołują się do postępowania zwykłego, którego dotyczy wniosek. Oznacza to, że stroną postępowania w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego może być wyłącznie podmiot, który posiadał przymiot strony w postępowaniu zwykłym. W świetle art. 59 ust. 7 P.b. 7 stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor, a w przypadku inwestycji KZN - inwestor i Prezes Krajowego Zasobu Nieruchomości. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, że S.G. był inwestorem obiektu, dla którego udzielono pozwolenia na użytkowanie. W sposób oczywisty nie jest i nie był stroną tego postępowania W.G. W związku z tym nie legitymuje się uprawnieniem pozwalającym na skuteczne wniesienie żądania weryfikacji decyzji w trybie nadzwyczajnym poprzez wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie. Sąd w pełni identyfikuje się z poglądem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 780/17, dostępnym na www.orzeczenia.nsa.gov.pl, wedle którego art. 59 ust. 7 P.b. stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a., co oznacza, że wolą ustawodawcy było, aby w postępowaniu, którego przedmiotem jest pozwolenie na użytkowanie ograniczyć krąg podmiotów biorących w nim udział jedynie do inwestora obiektu. To ograniczenie ma zastosowanie jedynie do sytuacji, w których decyzja o pozwoleniu na użytkowanie została wydana po zakończeniu budowy zrealizowanej na podstawie funkcjonującego w obrocie prawnym pozwolenia na budowę. W przypadku jednak kwestionowania zgodności z prawem decyzji o pozwoleniu na budowę, omawiany przepis nie ma zastosowania i wówczas prawo żądania weryfikacji pozwolenia na użytkowanie ma nie tylko inwestor, ale również inne podmioty, które wywodzą prawo ingerencji w decyzję o użytkowaniu ze swego interesu prawnego wyprowadzonego z przepisów P.b. i innych ustaw. Tym samym przepis art. 59 ust. 7 P.b. nie dotyczy sytuacji, gdy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest skutkiem postępowania legalizacyjnego lub naprawczego. Skoro ustawodawca w tym postępowaniu wyłączył inne podmioty od udziału w sprawie to nie ma uzasadnianych przesłanek, aby w postępowaniu o stwierdzenie nieważności takiej decyzji rozszerzać krąg podmiotów biorących w nim udział do innych osób. Przepis art. 59 ust. 7 P.b. zawęża krąg podmiotów mogących być stroną postępowania w stosunku do definicji strony, wynikającej z art. 28 k.p.a. Art. 59 ust. 7 P.b. stanowi tym samym lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a., co oznacza, że wolą ustawodawcy było, aby w postępowaniu, którego przedmiotem jest pozwolenie na użytkowanie ograniczyć krąg podmiotów biorących w nim udział jedynie do inwestora obiektu. W sposób oczywisty zatem w przedmiotowej sprawie nie mogło dojść do naruszenia art. 28 k.p.a., bowiem przepis ten nie miał w niej zastosowania. Podmiotem tym może być tylko inwestor, co w konsekwencji wyłącza możliwość uzyskania statusu strony przez inne podmioty, chociażby miały one interes prawny w innych postępowaniach dotyczących inwestycji objętej decyzją o pozwoleniu na użytkowanie, np. o wydanie pozwolenia na budowę. Ograniczenie to rozciąga się również na postępowania prowadzone w trybach nadzwyczajnych (wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności), dotyczących decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W postępowaniach tych stroną postępowania również może być tylko i wyłącznie inwestor, ewentualnie organ w przypadku wszczęcia postępowania z urzędu w stosunku do decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Nie po to ustawodawca zawęził - i to bardzo mocno - pojęcie interesu prawnego strony w postępowaniu o pozwolenie na użytkowanie obiektu, przypisując taki interes wyłącznie inwestorowi, aby dopuścić do ograniczonego wyłącznie hipotezą art. 28 k.p.a. przyznania interesu prawnego innym podmiotom, występującym z żądaniem wszczęcia postępowania nadzwyczajnego w przedmiocie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1139/17, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu w sprawie nie doszło także do naruszenia przepisów o postępowaniu administracyjnym, a sprawa została dostatecznie wyjaśniona, czemu Organ odwoławczy dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd nie będzie odnosił się do wpływu na byt prawny decyzji o pozwoleniu na użytkowanie okoliczności wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę, ponieważ oznaczałoby to, że przechodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy w przedmiocie wznowienia, podczas gdy w rozpoznawanej sprawie sprawa zakończyła się w fazie pozaprocesowej. Wobec powyższego, uznając za słuszne stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.