II OZ 1427/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 981/16 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi H. G. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2016 r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 18 października 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 981/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi H. G. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2016 r., znak [...]w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że H. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], którym organ utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] października 2015 r. nr [...], którym stwierdzono nieważność postanowienia Miejskiego Konserwatora Zabytków w G. z dnia [...] marca 2015 r. prostującego oczywistą omyłkę pisarską w treści pozwolenia konserwatorskiego Miejskiego Konserwatora Zabytków w G. z dnia [..] lutego 2014 r. w ten sposób, że sprostowaniem objęto numery działek objętych pozwoleniem konserwatorskim. Następnie skarżąca złożyła pismo do sprawy niniejszej VII SA/Wa 981/16 oraz do sprawy VII SA/Wa 1008/16, w którym wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonych postanowień i decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja i zaskarżone postanowienie wyeliminowały z obrotu prawnego akty prejudycjalne dla kontrolowanej obecnie przez WSA w Gdańsku decyzji o pozwoleniu na budowę. Brak w związku z tym tymczasowej ochrony w postaci wnioskowanego wstrzymania ich wykonalności wprowadza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci stwierdzenia nieważności danego pozwolenia. W ocenie skarżącej brak wstrzymania zaskarżonych aktów spowoduje trudne do odwrócenia skutki w zakresie utraty przez skarżącą przysługującego jej prawa do realizacji inwestycji. Z uwagi na fakt, że pismo zostało skierowane do dwóch spraw, a niniejsza sprawa dotyczy skargi na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2016 r., Sąd rozpoznał wniosek o wstrzymanie wykonania jedynie zaskarżonego postanowienia w przedmiotowej sprawie. Sąd stwierdził, że wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej polega na wstrzymaniu skutków prawnych, które decyzja ta wywołuje, związanych z ustaleniem praw i obowiązków strony postępowania. Założenie to implikuje konieczność rozważenia w każdym przypadku, czy zaskarżony skargą akt, ze względu na charakter zawartego w nim rozstrzygnięcia, może podlegać wstrzymaniu. W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z uwagi na swój formalny charakter i zakres, nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie Sądu postanowienie to nie posiada przymiotu wykonalności, gdyż nie nakłada na stronę skarżącą żadnych obowiązków. W związku z powyższym nie nadaje się ono do wykonania, ani też nie wymaga wykonania w postępowaniu egzekucyjnym. Sąd zaznaczył nadto, że przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może być jedynie szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła H. G., zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nieuprawnione podzielenie jej wniosku dotyczącego wydanych w granicach tej samej sprawy dwóch aktów Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na dwa odrębne wnioski dotyczące każdego z tych aktów osobna, oraz naruszenie w/w przepisu poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której wykonanie objętych wnioskiem aktów Ministra wprowadza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i powoduje dla skarżącej trudne do odwrócenia skutki. Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie sprawy ponownie, względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] lutego 2016 r., utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z [...] października 2015 r., którym stwierdzono nieważność postanowienia Miejskiego Konserwatora Zabytków w G. z [...] marca 2015 r., prostującego oczywistą omyłkę pisarską w treści pozwolenia konserwatorskiego Miejskiego Konserwatora Zabytków w G. z [...] lutego 2014 r. w ten sposób, że w treści decyzji zmieniono numery działek, które objęto pozwoleniem konserwatorskim z [...] lutego 2014 r. Ustosunkowując się do znajdującego się w aktach przedmiotowej sprawy wniosku skarżącej z 27 maja 2016 r. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez nią decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] lutego 2016 r., w stosunku do której toczy się odrębne postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie oraz o wstrzymanie wykonania postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] lutego 2016 r., będącego przedmiotem zaskarżenia w przedmiotowej sprawie, Sąd I instancji zasadnie rozpoznał wniosek, dokonując oceny konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów oddzielnie, w stosunku do każdego z nich z osobna. Wbrew interpretacji skarżącej, art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), pozwala uznać, że mimo odmowy wstrzymania wykonania przez sąd aktu lub czynności będących przedmiotem zaskarżenia, możliwe jest wniesienie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności wydanych w granicach tej samej sprawy, co nie oznacza, że w przypadku, gdy wniosek obejmuje akty wydane w granicach tej samej sprawy, sąd powinien ustosunkować się w tym samym rozstrzygnięciu do każdego aktu objętego wnioskiem o wstrzymanie wykonania. Decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] lutego 2016 r. wydana w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków w G. z [...] lutego 2014 r., zezwalająca na prowadzenie robót w otoczeniu zabytku wpisanego do rejestru zabytków, objęta wnioskiem skarżącej o wstrzymanie wykonania jako akt wydany w granicach sprawy, została zarejestrowana w WSA w Warszawie pod sygnaturą akt VII SA/Wa 1008/16, co oznacza, że kontrola przedmiotowej decyzji i ocena zasadności wstrzymania jej wykonania odbywa się w toku odrębnej sprawy sądowoadministracyjnej. Zasadnie wskazał Sąd I instancji, że charakter zaskarżonego postanowienia nie pozwala przyjąć, że jego wykonanie może spowodować skutki, o których wspomina art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zaskarżone postanowienie nie jest w stosunku do skarżącej źródłem żadnych praw, ani obowiązków o charakterze materialnoprawnym. Powołane we wniosku o wstrzymanie wykonania okoliczności mające wskazywać na możliwość zaistnienia poprzez wykonanie zaskarżonego postanowienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków nie pozwalają przyjąć odmiennej interpretacji skarżącej. Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.