I SA/Ke 88/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2017 r. sprawy ze skargi H. F. P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. (Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K.) z [...]. nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z [...]nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] r. nr [...] w sprawie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną dokonaną przez organ rekwizycyjny - Dyrektora Izby Celnej w K. polegającą na zajęciu ruchomości w postaci automatu do gier hazardowych na podstawie protokołu zajęcia i odbioru ruchomości z 19 września 2016 r. w celu realizacji należności objętych tytułem wykonawczym nr 34-506/2015/KGT z 1 lipca 2015 r. wystawionym przez ówczesnego wierzyciela należności - Dyrektora Izby Celnej w K. na podstawie orzeczenia Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu wskazano, że organ rekwizycyjny - Dyrektor Izby Celnej w K., w oparciu o wniosek organu egzekucyjnego - Dyrektora Izby Celnej w W. na podstawie odpisu tytułu wykonawczego nr 34-506/2015/KGT z 1 lipca 2015 r. wystawionego przez ówczesnego wierzyciela należności - Dyrektora Izby Celnej w K. wszczął i prowadzi postępowanie rekwizycyjne w stosunku do H.F. P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (Spółka) w celu wyegzekwowania zaległości z tytułu kary pieniężnej określonej orzeczeniem Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...]nr [...] w wysokości 24.000 zł. W związku z brakiem uregulowania należności określonych w orzeczeniu Naczelnika Urzędu Celnego w K., wierzyciel - Dyrektor Izby Celnej w K. skierował dochodzenie wymienionego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego do organu egzekucyjnego - Dyrektora Izby Celnej w W.. W dniu 9 maja 2016 r. organ egzekucyjny - Dyrektor Izby Celnej w W., w oparciu o art. 31 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przekazał, po ujawnieniu składników majątkowych Spółki na terenie właściwym dla Dyrektora Izby Celnej w K., odpis tytułu wykonawczego do realizacji wymienionemu organowi rekwizycyjnemu. W dniu 19 września 2016 r., w celu wyegzekwowania dochodzonych należności, organ rekwizycyjny - Dyrektor Izby Celnej w K. zastosował środek egzekucyjny, określony w art. 97 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w postaci zajęcia ruchomości - automatu do gier stanowiących własność Spółki. Z wymienionej czynności egzekucyjnej został sporządzony protokół Zajęcia i Odbioru Ruchomości, którego odpis został doręczony Spółce 23 września 2016 r. Pismem z 4 października 2016 r. Spółka, skierowała do Dyrektora Izby Celnej K. pismo zatytułowane skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego polegające na zajęciu i odbiorze ruchomości. W uzasadnieniu pisma wskazano, że organ egzekucyjny niewłaściwie określił tytuł wykonawczy stanowiący podstawę do zajęcia, gdyż zdaniem pełnomocnika Spółki zobowiązana Spółka nie otrzymała tytułu wykonawczego wystawionego przez Dyrektora Izby Celnej w S. o nr [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał, że z całokształtu uregulowań zawartych w zakresie środków zaskarżania w postępowaniu egzekucyjnym w administracji skarga z art. 54 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz.U.2016.599 ze zm.) dalej "u.p.e.a.", przysługuje w sytuacji, gdy stronie nie przysługują inne środki zaskarżenia oraz że skarga ta dotyczy samych czynności wykonawczych postępowania egzekucyjnego, a nie okoliczności, które mogą być przedmiotem zarzutów lub innych środków zaskarżenia. W świetle art. 1a pkt 2 w zw. z art. 1a pkt 8 u.p.e.a. przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny (organ rekwizycyjny) działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Rozpatrując przedmiotową skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. nie dopatrzył się nieprawidłowości i naruszenia przepisów prawa przy dokonywaniu przez organ rekwizycyjny czynności egzekucyjnych. Wskazał, że zgodnie z art. 7 u.p.e.a. został zastosowany jeden ze środków egzekucyjnych przewidzianych w art. 1 a pkt 12 lit. a powołanej ustawy, tj. egzekucja z ruchomości. Tryb dokonywania zaskarżonej czynności egzekucyjnej, jaką w tym przypadku jest zajęcie ruchomości został unormowany w art. 97 u.p.e.a., który organ szczegółowo opisał. Wykonując dyspozycje zawarte w art. 97 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonał zajęcia ruchomości w postaci automatu do gier hazardowych. W przedmiotowej sprawie nie dopatrzono się również uchybień formalnych w dokonanych czynnościach. Odnosząc się do zarzutów zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał, że tytuł wykonawczy nr 34-506/2015/KGT został wystawiony 1 lipca 2015 r. przez wierzyciela - Dyrektora Izby Celnej w K.. Wskazanie w protokole zajęcia i odbioru ruchomości z 19 września 2016 r. Dyrektora Izby Celnej w S. jako wierzyciela należy uznać za prawidłowe, bowiem zmiana organu pełniącego obowiązki wierzyciela nastąpiła na podstawie art. 5 ust. 4 u.p.e.a., art. 9 i art. 19 pkt 15 ustawy o Służbie Celnej z 27 sierpnia 2009 r. (t.j. Dz.U.2016.1799) i § 3 rozporządzenie Ministra Finansów z 15 września 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej właściwego do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania (Dz.U.2015.1494). Z kolei odnośnie zarzutu dokonania zajęcia przedmiotowej ruchomości, w sytuacji gdy w zaskarżonej czynności egzekucyjnej poborca powołał dwóch świadków, którzy jako pracownicy organu rekwizycyjnego w celu zachowania względów obiektywizmu, nie powinni występować w roli świadka czynności dokonywanych w imieniu organu, który również reprezentują, organ wskazał na art. 51 u.p.e.a. oraz art. 82 K.p.a. i stwierdził, że przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym nie zawierają żadnych innych wskazówek, kto w pierwszej kolejności może zostać świadkiem, bo użyte w komentowanym przepisie sformułowanie "świadkami mogą być także" wskazuje, że w pierwszej kolejności świadkami mogą być inne podmioty. Ustalono, że powołani świadkowie są jedynie pracownikami zatrudnionymi na stanowisku magazyniera w magazynie prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Celnego w K., a zatem są osobami zatrudnionymi na stanowiskach, na których nie wykonuje się czynności związanych z prowadzoną egzekucją, administracyjną. Odnosząc się ponadto do informacji, że zajęty automat nie stanowi własności Spółki i jest wyłączenie w jej posiadaniu zależnym na podstawie umowy handlowej, Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał na art. 38 .§ 1 u.p.e.a. Na powyższe postanowienie Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji. Zarzuciła naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144, art. 7, art. 77 K.p.a. w zw. z art. 97 § 2 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, podczas gdy organ egzekucyjny (rekwizycyjny) winien w pierwszej kolejności wyjaśnić istotną w sprawie okoliczność jaką jest ustalenie, czy ruchomości, których dokonania zajęcia planuje stanowią własność i zobowiązanego, gdyż czynność egzekucyjna skierowana do składnika nie będącego majątkiem zobowiązanego jest wadliwa i jako taka winna zostać uchylona, zaś zajęte w sprawie ruchomości nie stanowią własności Spółki, a znajdowały się w jej posiadaniu na podstawie stosownych umów; 2. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art 144 K.p.a. oraz art. 67 § 2 pkt 1 w zw. z art. 67 § 4 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, podczas gdy w protokole z zaskarżonej czynności egzekucyjnej organ rekwizycyjny błędnie określił wierzyciela wskazując, że zajęcie dotyczy tytułu wykonawczego nr 34-506/2015/KGT i podając wierzyciela jako Dyrektora Izby Celnej w S., w sytuacji gdy Dyrektor Izby Celnej w S. zgodnie z art. 5 § 1 pkt 1 i 4 w zw. z art. 1a pkt 13 u.p.e.a. nie jest wierzycielem i podmiotem uprawnionym do zainicjowania postępowania egzekucyjnego na podstawie aktów administracyjnych powoływanych we wskazanych tytułach wykonawczych, co stanowi brak elementarnego składnika protokołu czynności egzekucyjnej; 3. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. oraz art. 67 § 2 pkt 4 w zw. z art. 67 § 4 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, podczas gdy w przedmiotowej sprawie doszło do niewłaściwego określenia tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia, który to organ egzekucyjny określił jako tytuł wykonawczy wystawiony przez Dyrektora Izby Celnej w S. nr [...], w sytuacji gdy wobec Spółki na podstawie takich tytułów wykonawczych nie jest prowadzone żadne postępowanie egzekucyjne; w efekcie czynność taką należałoby uznać za podjętą w ramach niewszczętych prawidłowo postępowań egzekucyjnych oraz z brakiem poszanowania podstawowej zasady upomnienia, co winno uzasadniać uwzględnienie skargi; 4. art. 6 i 8 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przejawiające się w obciążaniu zobowiązanego ciężarem identyfikacji wierzyciela, podczas gdy z zasady legalizmu oraz działania organów w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej wynika, że to organ egzekucyjny winien dokonywać czynności egzekucyjnej w taki sposób, aby jednoznacznie wynikało z niej z inicjatywy jakiego wierzyciela czynność ta zostaje dokonana. Uzasadniając zarzut z pkt 1 skarżąca dodatkowo wskazała, że organ egzekucyjny (rekwizycyjny) nie wskazał w najmniejszym stopniu z jakich okoliczności wywodzi, iż zajęte ruchomości stanowią własność Spółki. W literaturze słusznie wskazuje się, że poborca nie jest ani obowiązany, ani uprawniony do badania, czy zobowiązany ma tytuł prawny do rzeczy, którą dysponuje, wobec czego przyjmuje się domniemanie, że wszystko, co znajduje się w mieszkaniu zobowiązanego, jest jego własnością. O istnieniu takiego domniemania nie można mówić w przypadku ruchomości, które nie znajdują się ani w siedzibie spółki (traktując siedzibę jako odpowiednik mieszkania osoby fizycznej), ani nie pozostają w dyspozycji zobowiązanej. Z kolei w zakresie zarzutów z pkt 3 i 4 skarżąca podniosła, że ich zasadność potwierdza sam organ odwoławczy wskazując w treści uzasadnienia swego rozstrzygnięcia, że postępowanie egzekucyjne prowadzone jest na podstawie tytułu wykonawczego nr 34-506/2015/KGT wystawionego przez Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 1 lipca 2015 r. Wobec tego nadal aktualne pozostaje twierdzenie, że tytuły wykonawcze o takim samym numerze, a wystawione przez Dyrektora Izby Celnej w S., nie zostały zobowiązanej doręczone. Uzasadniając zarzut z pkt 4 Spółka dodatkowo wskazała na formalizm czynności egzekucyjnych i podniosła, że rolą organu egzekucyjnego jest takie przeprowadzenie czynności egzekucyjnej oraz sporządzonego z niego protokołu, aby zobowiązany nie mógł mieć żadnych wątpliwości, który obowiązek czynnością tą jest egzekwowany, na jakiej podstawie oraz z inicjatywy jakiego wierzyciela. Tym bardziej, gdy czynność egzekucyjna dokonywana jest bez udziału zobowiązanego. Prawidłowo wystosowane zawiadomienie o zajęciu, determinuje prawidłowość samej czynności egzekucyjnej. Protokół, jako dowód przeprowadzenia danej czynności egzekucyjnej, musi wiernie obrazować jej przebieg oraz zawierać w swej treści wszystkie elementy obligatoryjne wynikające z art. 67 § 4 u.p.e.a. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżąca powołała orzeczenie WSA w W. oraz poglądy przedstawicieli doktryny. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2016.1066) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. 2016.718 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany, co do zasady, zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. oddalające skargę na czynność egzekucyjną dokonaną przez organ rekwizycyjny - Dyrektora Izby Celnej w K. polegającą na zajęciu ruchomości w postaci automatu do gier hazardowych. Stosownie do art. 1a pkt 2 u.p.e.a. czynność egzekucyjna to wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, tj. środka wymienionego w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. W art. 1a pkt 12 lit. a tiret 12 u.p.e.a. wymieniono jako środek egzekucyjny, w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych, egzekucję z ruchomości. Zgodność z prawem danej czynności egzekucyjnej może być kwestionowana przez zobowiązanego skargą na czynności egzekucyjne, przewidzianą w art. 54 § 1 u.p.e.a. Skarga taka ma charakter subsydiarny w tym sensie, że służy na czynności wykonawcze podejmowane w toku postępowania egzekucyjnego, które nie mogą być zaskarżone poprzez inny środek prawny przewidziany przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W rezultacie subsydiarność skargi oznacza, że nie mogą być w niej skutecznie podnoszone zarzuty, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia w toku postępowania egzekucyjnego. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. W postępowaniu tym nie orzeka się natomiast o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy prawidłowo stwierdziły brak podstaw do uznania za zasadną skargi na czynność egzekucyjną stanowiącą zajęcie ruchomości, dokonanie której potwierdza protokół z 19 września 2016 r. Zajęcie to, dotyczące automatu do gier, dokonane na podstawie odpisu tytułu wykonawczego, w ramach zlecenia rekwizycyjnego Dyrektora Izby Celnej w W., przez Dyrektora Izby Celnej w K. protokołem zajęcia i odbioru ruchomości z 19 września 2016 r., nie narusza przepisów prawa regulujących przeprowadzanie zajęcia ruchomości. Stosownie do art. 67 § 4 u.p.e.a. protokół zajęcia i odbioru ruchomości zawiera treść określoną w § 2 pkt 1, 4-6 i 9 oraz w art. 53 § 1 pkt 5, a ponadto: 1. wyszczególnienie zajętych ruchomości z podaniem ich ilości, rodzaju jednostki miary i wartości szacunkowej ruchomości, jeżeli jej oszacowanie nie zostało zastrzeżone dla biegłego skarbowego; 2. adnotację, które z zajętych ruchomości mogą być sprzedane bezpośrednio po zajęciu, a także które ruchomości poborca pozostawia pod dozorem zobowiązanego lub osoby zastępującej zobowiązanego, a które odbiera; 3. pouczenie zobowiązanego o skutkach zajęcia ruchomości i przysługującym mu prawie zaskarżenia w postaci zgłoszenia zarzutów; 4. pouczenie dozorcy o skutkach przyjęcia ruchomości pod dozór. Zgodnie z powołanymi regulacjami zawartymi w art. 67 § 2 u.p.e.a., w protokole powinny znaleźć się: - oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego (pkt 1), - numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia, kwota należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopa odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwota odsetek naliczonych do dnia sporządzenia protokołu, kwota należnych kosztów egzekucyjnych (pkt 4-6), - data wystawienia protokołu, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego i odcisk pieczęci organu egzekucyjnego (pkt 9). Przepis art. 53 § 1 pkt 5 u.p.e.a. wymaga, aby protokół zawierał także podpisy obecnych lub wzmiankę o przyczynie braku podpisów. Zajęcie ruchomości następuje przez wpisanie jej do protokołu zajęcia i podpisanie protokołu przez poborcę skarbowego (art. 98 § 1 zdanie pierwsze u.p.e.a.). W niniejszej sprawie protokół zajęcia ruchomości z 19 września 2016 r. sporządzony został zgodnie ze wzorem określonym w załączniku nr 11 do rozporządzenia Ministra Finansów z 22 sierpnia 2016 r. sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U.2016.1339). Zawiera ponadto wszystkie wymagane dane, wezwania i pouczenia, o których mowa w powołanych wyżej regulacjach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wpływu na treść rozstrzygnięcia nie ma zarzut określenia w protokole zajęcia niewłaściwie wierzyciela, tj. Dyrektora Izby Celnej w S.. W zaskarżonym postanowieniu zasadnie w tym względzie wskazano, że zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 15 września 2015 r. zmieniającego rozporządzenie z 15 maja 2012 r. w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania, w sprawach niezapłaconych należności, dla których obowiązujące przepisy przewidują tryb egzekucji administracyjnej, a powstałych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, tj. przed 1 października 2015 r., wierzycielem jest Dyrektor Izby Celnej w S.. Z przepisu tego wynika ponadto, że wszystkie podjęte w tych sprawach czynności pozostają w mocy. Z odpisu tytułu wykonawczego z 1 lipca 2015 r. nr 34-506/2015/KGT z kolei wynika, że należność pieniężna w kwocie 24.000 zł podlegająca egzekucji ma swoją podstawę w decyzji z 19 lutego 2015 r., powstała zatem przed dniem wejścia w życie cytowanego rozporządzenia. W tej sytuacji prawidłowo został w protokole zajęcia i odbioru ruchomości z 19 września 2016 r. wskazany jako wierzyciel Dyrektor Izby Celnej w S.. Wskazać przy tym należy, że z przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie wynika, który dyrektor izby celnej jest lub był "właściwym dyrektorem izby celnej" w rozumieniu art. 5 § 1 pkt 4 u.p.e.a. W przepisie tym, odmiennie niż na przykład w art. 5 § 1 pkt 1 u.p.e.a. – nie powiązano rozważanego przymiotu "właściwości" z właściwością orzeczniczą, nie sprecyzowano jej też w inny sposób. Sama zaś kwestia właściwości organów Służby Celnej, w tym dyrektorów izb celnych, nie jest materią regulowaną przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, lecz w innych przepisach, w szczególności w ustawie z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U.2015.990 ze zm.). W art. 9 ust. 2a tej ustawy przewidziane było upoważnienie dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych do wyznaczenia, w drodze rozporządzenia, organu Służby Celnej do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania, przy uwzględnieniu potrzeby sprawnego wykonywania zadań organów Służby Celnej oraz gospodarczych potrzeb przedsiębiorców, które stało się ustawową podstawą dla wydania wymienionych wyżej rozporządzeń, zarówno z 15 maja 2012 r., jak i z 15 września 2015 r., co wynika wprost z ich treści. W skardze na czynności egzekucyjne Spółka podniosła ponadto, że zajęta ruchomość nie jest jej własnością, a w skardze wszczynającej postępowanie sądowoadministracyjne zarzuciła, że organy obu instancji w toku postępowania nie wyjaśniły, czy zajęta ruchomość stanowi własność Spółki (to jest zobowiązanego), w konsekwencji czego doszło do zajęcia ruchomości, która nie jest własnością zobowiązanego, a znajdowała się w jego posiadaniu w ramach stosunków zobowiązaniowych. Zarzut ten jest bezzasadny. Po pierwsze, poborca skarbowy jest uprawniony do zajęcia wszystkich ruchomości, którymi zobowiązany faktycznie włada. Nie jest natomiast ani obowiązany, ani uprawniony do badania, czy zobowiązany ma tytuł do rzeczy, którą dysponuje. Stosownie bowiem do art. 97 § 2 u.p.e.a. zajęciu podlegają ruchomości zobowiązanego, znajdujące się zarówno w jego władaniu, jak i we władaniu innej osoby, jeżeli nie zostały wyłączone spod egzekucji lub od niej zwolnione. Po drugie, poza stwierdzeniem, że skarżąca nie jest właścicielem zajętej nieruchomości, Spółka nie przedstawiła w tym zakresie żadnych dowodów. Po trzecie, w przypadku gdy własność zajętej ruchomości należy do osoby trzeciej, to tylko ona może wystąpić z żądaniem wyłączenia jej spod egzekucji. Zgodnie z art. 38 § 1 u.p.e.a. podmiot, który nie jest zobowiązanym, a rości sobie prawa do rzeczy, z której prowadzi się egzekucję administracyjną, w tym do zajętej ruchomości (por. art. 97 § 1 u.p.e.a.), może wystąpić do organu egzekucyjnego, w terminie czternastu dni od dnia uzyskania wiadomości o czynności egzekucyjnej skierowanej do tej rzeczy, z żądaniem wyłączenia spod egzekucji, przedstawiając lub powołując dowody na poparcie swego żądania, przy czym do czasu uwzględnienia tego żądania dokonane czynności egzekucyjne pozostają w mocy. Zatem zgodnie z subsydiarnym charakterem skargi na czynności egzekucyjne, o jakim była mowa wyżej, skarga ta nie może być skutecznie oparta na twierdzeniu zobowiązanej, że zajęte ruchomości nie są przedmiotem jej własności. Skoro Spółka wie kto miałby być właścicielem zajętych ruchomości, w takiej sytuacji do niej należy powiadomienie właściwego podmiotu, który na podstawie art. 38 § 1 u.p.e.a. we właściwym terminie może wystąpić do organu egzekucyjnego z żądaniem wyłączenia rzeczy spod egzekucji. Podsumowując, przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonego postanowienia w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że postanowienie to jest zgodne z prawem, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotnym wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., skargę oddalił.