II SA/Op 164/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant st. insp. sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Naczelnik Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji w [...], działając z upoważnienia Komendanta [...] Policji w [...], na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm. [winno być - Dz. U. 2018 r. poz.1990]), wystąpił do Starosty Oleskiego z wnioskiem datowanym na dzień 25 października 2018 r., który uzasadniał wszczęcie postępowania o cofnięcie D. P., zwanego dalej również skarżącym, uprawnień do kierowania pojazdami kat. AM, B1 i B. W uzasadnieniu ww. pisma wskazał, że w okresie 2 lat od dnia wydania skarżącemu po raz pierwszy prawa jazdy, popełnił on w dniu [...] przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, co stwierdzone zostało wyrokiem Sądu Rejonowego w [...], sygn. akt [...], który uprawomocnił się w dniu [...]. W związku z powyższym Starosta Oleski wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia D. P. uprawnień do kierowania pojazdami, o czym poinformował stronę zawiadomieniem z dnia 7 listopada 2018 r. Decyzją z dnia 19 listopada 2018 r., nr [...], działając na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a. Prawa o ruchu drogowym Starosta Oleski orzekł o cofnięciu D. P. uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kat. AM, B1 i B. W uzasadnieniu wskazał, że w sprawie zostały spełnione przesłanki ustawowe do cofnięcia uprawnień, gdyż strona uzyskała uprawnienia do kierowania pojazdami w dniu [...], a dnia [...] – czyli w okresie 2 lat od dnia wydania prawa jazdy po raz pierwszy popełniła przestępstwo drogowe. Z treścią powyższej decyzji nie zgodził się D. P. wnosząc odwołanie. Uznał w nim decyzję za bezzasadną i podniósł, że wyrokiem z dnia [...], sygn. akt [...], Sąd warunkowo umorzył postępowanie wobec niego tytułem próby na okres 3 lat. Z orzeczenia tego wynika, że "nie wystąpiono o odebranie uprawnień do kierowania pojazdami". Dodał, że na wezwanie Starosty Oleskiego poddał się testom psychologicznym i przeszedł je pozytywnie. Decyzją z dnia 31 stycznia 2018 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygniecie organ odwoławczy wskazał na przepisy art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a Prawa o ruchu drogowym oraz art. 139 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978 z późn. zm.) określający datę wejścia w życie przepisów tej ustawy, a także art. 125 pkt 16 tej ustawy uchylający art. 140 i 140a ustawy. Dalej wyjaśnił, że zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018 r. poz. 957) do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq, art. 125 pkt 16 nie stosuje się. Do dnia wydania niniejszej decyzji, na podstawie art. 14 ust. 2 tej ustawy zmieniającej, nie został ogłoszony komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w art. 14 ust. 1 ww. ustawy. Oznacza to, że pomimo wejścia w życie przepisu art. 125 pkt 16 ustawy o kierujących pojazdami (uchylającego art. 140 ustawy), w związku z treścią art. 14 ust. 1 ustawy zmieniającej z dnia 9 maja 2018 r., do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy - przepisu tego nie stosuje się. Odnosząc powyższe unormowania prawne do okoliczności rozpoznawanej sprawy Kolegium uznało, że zaistniały podstawy do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień, a zarzut oparcia skarżonej decyzji na uchylonym przepisie prawa nie zasługuje na uwzględnienie. Organ odwoławczy uznał, że zawarte w art. 140 ust. 1 ustawy sformułowanie "starosta wydaje decyzję" wskazuje na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu. W przypadku spełnienia określonych w tym przepisie przesłanek, starosta ma obowiązek wydania decyzji cofającej kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami. Skutkiem warunkowego umorzenia postępowania jest z kolei wydanie wyroku, w którym sąd nie skazuje sprawcy przestępstwa, ale wskazuje osobę sprawcy i stwierdza jego winę. Wyrok taki sprawia więc, że sprawca jest uznany za winnego popełnienia czynu, ale nie jest to równoznaczne ze skazaniem, gdyż nie jest wymierzana kara, bo postępowanie jest warunkowo umarzane. Do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a ustawy, nie jest jednak wymagane stwierdzenie prawomocnym wyrokiem skazującym winy sprawcy przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Wystarczające jest do jego zastosowania jedynie stwierdzenie popełnienia przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. D. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, w której zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 107 § 1 pkt 4 w zw. z art. 6 K.p.a., poprzez wydanie decyzji administracyjnej na podstawie art. 140 ust. 1 pkt. 3a lit 2 Prawa o ruchu drogowym, podczas gdy w dniu orzekania przez organ administracyjny przepis ten był już uchylony; - art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. 2 Prawa o ruchu drogowym poprzez jego zastosowanie podczas, gdy w dniu wydania decyzji przepis był derogowany; - art. 8 K.p.a. poprzez wydanie decyzji w sytuacji, gdy podstawa prawna powołana w decyzji została wyeliminowana z obrotu prawnego z dniem 1 października 2018 r. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, ewentualnie uchylenie obydwu zapadłych decyzji. Ponadto wniósł o zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi, odnosząc się do przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia wskazał, że w dniu 29 czerwca 2018 r., na podstawie art. 17 ust. 2 ustawy zmieniającej z dnia 9 maja 2018 r., Minister Cyfryzacji ogłosił komunikat określający na dzień 1 października 2018 r. termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie informacji do centralnej ewidencji pojazdów o zatrzymaniu dowodu rejestracyjnego (pozwolenia czasowego) oraz o informacji o jego zwrocie w sposób, o którym mowa w art. 132 Prawa o ruchu drogowym. Tym samym, zgodnie z art. 14 ustawy zmieniającej z dnia 9 maja 2018 r., w dniu 1 października 2018 r. uchylony został art. 140 Prawa o ruchu drogowym. To oznacza, że przepis ten nie obowiązywał w dniu wydania decyzji przez organ I instancji i nie mógł stanowić podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Sprawa powinna zostać rozpoznana według przepisów prawa materialnego obowiązujących w dniu wydania decyzji. Organ II instancji podczas rozpoznawania odwołania powinien zauważyć, że podstawa prawna powołana w decyzji została uchylona z dniem 1 października 2018 r., natomiast decyzja organu I instancji została wydana 19 listopada 2018 r. Co więcej, wniosek Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji w [...] został złożony w dniu 25 października 2018 r., czyli kilkanaście dni po uchyleniu przepisu. Postępowanie nie mogło więc zostać zainicjowane, a organ I instancji nie miał uprawnień do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wskazało, że do dnia wydania skarżonej decyzji nie został ogłoszony komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. Komunikat Ministra Cyfryzacji z dnia 28 czerwca 2018 r. - na który powołuje się skarżący - dotyczy jedynie określenia terminu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie informacji do centralnej ewidencji pojazdów o zatrzymaniu dowodu rejestracyjnego (pozwolenia czasowego) oraz o informacji o jego zwrocie - i nie określa terminu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie pozostałych informacji do centralnej ewidencji pojazdów, o których mowa w art. 100aa-100aq ustawy prawo o ruchu drogowym m.in. o wykroczeniach lub przestępstwach stanowiących naruszenia przepisów ruchu drogowego i przypisanych im punktach. Wobec powyższego nie można przyjąć, że przepis art. 140 Prawa o ruchu drogowym został uchylony na mocy art. 125 pkt 16 ustawy o kierujących pojazdami. Postanowieniem z dnia 10 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Op 164/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność działania organu administracji publicznej, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r. poz. 1302, ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a, uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku natomiast braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była decyzja cofająca skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii AM, B i B1. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności tej decyzji wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa w stopniu uzasadniającym podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zapadłych w sprawie decyzji Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania przepisów prawa materialnego. Akceptując i podzielając w całości argumentację organu odwoławczego uznał, że ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a podjęte rozstrzygnięcie odpowiada przepisom prawa materialnego. W konsekwencji, zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialno prawną podstawę decyzji stanowił art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj.Dz. U. z 2018 r. poz. 1990). Rozstrzygając w pierwszej kolejności spór w kwestii intertemporalnej, związanej z utratą przez przywołany przepis mocy obowiązującej Sąd uwzględnił, że został on uchylony na mocy art. 125 pkt 16 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (w niniejszej sprawie stosowanej w brzmieniu wg. Dz. U. z 2017 r. poz. 978, z późn. zm.). Zgodnie z art. 139 pkt 3 tej ustawy uchylenie to nastąpiło ostatecznie z dniem 4 czerwca 2018 r. Niemniej jednak równocześnie z dniem 4 czerwca 2018 r. weszła w życie również nowelizacja dokonana ustawą z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 957), którą dokonując zmian w ustawie o kierujących pojazdami oraz Prawo o ruchu drogowym, w art. 14 ust. 1 postanowiono, że do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy zmienianej w art. 1 (a więc Prawa o ruchu drogowym), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 43 ust. 2 pkt 4, art. 44 ust. 3 pkt 2, art. 67 ust. 2 pkt 2, art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. c, art. 98, art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. c i pkt 4 oraz ust. 2 pkt 1 lit. b i ust. 3, art. 102 ust. 1b, art. 103 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2, art. 124 ust. 7, art. 125 pkt 10 lit. g i pkt 16 oraz przepisów rozdziału 14 ustawy zmienianej w art. 2 (tj. ustawy o kierujących pojazdami) nie stosuje się. W ust. 2 tej regulacji przewidziano z kolei, że "Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie". Z powyższej regulacji wynika, że do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej, nie stosuje się m.in. przepisu art. 125 pkt 16 ustawy o kierujących pojazdami, uchylającego przepis art. 140 i art. 140a Prawa o ruchu drogowym. Oznacza to, że do czasu dokonania takiego wdrożenia przepis art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a Prawa o ruchu drogowym mógł mieć zastosowanie i może stanowić podstawę prawną decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Ustalając stan prawny w niniejszej sprawie Sąd dokonał sprawdzenia w Dzienniku Urzędowym Ministra Cyfryzacji oraz na stronie BiP Ministerstwa Cyfryzacji, czy komunikat, o którym mowa w art. 14 ust. 2 nowelizacji, został wydany. W wyniku tego ustalił, że do chwili obecnej nie został on ogłoszony. Stąd też, zdaniem Sądu należy uznać, że art. 125 pkt 16 ustawy o kierujących pojazdami nie znajduje obecnie zastosowania, a przepis art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a Prawa o ruchu drogowym w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie był uchylony. Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że przepis ten został wyeliminowany z obrotu prawnego z dniem 1 października 2018 r. Zauważyć trzeba, że ten termin skarżący wiąże z wdrożeniem rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie informacji do centralnej ewidencji pojazdów o zatrzymaniu dowodu rejestracyjnego (pozwolenia czasowego) oraz o informacji o jego zwrocie, dla których Minister Cyfryzacji wydał komunikat z dnia 28 czerwca 2018 r. (Dz. Urz. Ministerstwa Cyfryzacji, poz. 22). Dostrzec jednak należy, że wskazany komunikat został wydany na podstawie art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, podobnie jak odrębny komunikat z dnia 22 lutego 2019 r. - w sprawie określenia terminu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających udostępnianie danych zgromadzonych w centralnej ewidencji pojazdów do ponownego wykorzystywania za pośrednictwem usług sieciowych (Dz. Urz. MC, poz. 5), został wydany na podstawie art. 12 ust. 2 tej ustawy. Tymczasem, na zasadzie art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej ustawodawca powiązał stosowanie art. 125 pkt 16 ustawy o kierujących pojazdami z wdrożeniem innych rozwiązań technicznych, tj. umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq Prawa o ruchu drogowym. Skoro natomiast, co do tych rozwiązań, minister właściwy do spraw informatyzacji nadal nie wydał komunikatu określającego termin wdrożenia, to przepis art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a Prawa o ruchu drogowym mógł mieć zastosowanie w niniejszej sprawie. W sprawie wobec stwierdzenia wyrokiem SR w [...], sygn. akt [...], który uprawomocnił się w dniu [...], że skarżący popełnił w dniu [...] przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a czynu tego dopuścił się w okresie 2 lat od dnia wydania prawa jazdy, za prawidłowe i wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy przyjąć należało dokonane ww. ustalenia stanu faktycznego, które stanowiły podstawę do zastosowania przepisu art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a Prawa o ruchu drogowym. Z okoliczności faktycznych ustalonych w postępowaniu administracyjnym wynika bezsprzecznie, że skarżący posiadał prawo jazdy od [...], a już w dniu [...] popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, określone w art. 177 § 1 K.k. i prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] warunkowo umorzono wobec niego postępowanie karne. W świetle powyższego zasadnie zatem organy uznały, że zaistniała przesłanka obligatoryjnego cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a Prawa o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a Prawa o ruchu drogowym starosta - na wniosek komendanta [...] Policji, wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie stwierdzenia, na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć, że kierujący pojazdem silnikowym w okresie 2 lat od dnia wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Decyzja ta ma charakter związany, co oznacza, że organ ma obowiązek cofnąć uprawnienia w sytuacji zaistnienia okoliczności, o których stanowi przepis art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a Prawa o ruchu drogowym. Podzielić należy również stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, że do cofnięcia uprawnień na podstawie omawianej regulacji nie jest wymagane skazanie za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Zgodnie bowiem z art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a Prawa o ruchu drogowym do jego zastosowania wystarczające jest jedynie stwierdzenie popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Takie uregulowanie pozostaje w zgodzie z teorią prawa karnego, gdzie czym innym jest stwierdzenie popełnienia przestępstwa, a czym innym orzeczenie kary za danego rodzaju przestępstwo. W odniesieniu do rozstrzygnięcia o warunkowym umorzeniu postępowania karnego wyjaśnić przyjdzie, że zgodnie z art. 66 § 1 ustawy z dnia 9 czerwca 1997 r. Kodeks karny (tj. Dz. U. 2018 r. poz. 1600, z późn. zm.), sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Z przepisu tego wynika, że podstawą zastosowania warunkowego umorzenia musi być ustalenie wszystkich przesłanek odpowiedzialności karnej. Warunkowe umorzenie postępowania oznacza tym samym przypisanie oskarżonemu popełnienia przestępstwa. W przypadku warunkowego umorzenia postępowania sąd karny stwierdza winę oskarżonego, jednak nie wymierza mu kary. Postępowanie karne zostaje w takim przypadku warunkowo umorzone na okres próby, który wynosi od roku do lat 3 (art. 67 § 1 K.k.). W sprawie dotyczącej cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a Prawa o ruchu drogowym istotną okolicznością jest samo popełnienia przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a nie okoliczności jego popełnienia. Wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne potwierdza zatem zaistnienie danego czynu. Uwzględniając powyższe należało uznać, że w rozpoznawanej sprawie spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a Prawa o ruchu drogowym. Skarżący w okresie 2 lat od dnia wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy popełnił bowiem przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Ustalenia w tym zakresie zostały dokonane prawidłowo, czego zresztą sam skarżący nie kwestionuje. W ocenie Sądu, rozpoznając sprawę organy nie naruszyły przepisów regulujących postępowanie administracyjne, a dokonana w sprawie ocena znalazła wyraz w uzasadnieniu decyzji, które spełnia wymogi z art. 107 § 3 K.p.a. Organy uwzględniły wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i dokonały ich prawidłowej oceny prawnej na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a Prawo o ruchu drogowym, który co należy jeszcze raz podkreślić, do chwili obecnej nie został skutecznie derogowany. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.