II SA/Rz 1017/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2017 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...]; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego J. B. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi J.B. jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego., dalej WINB, z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego wydana w następującym stanie sprawy. Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej "k.p.a.") Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, dalej "PINB", po rozpoznaniu wniosku J.B. z dnia [...] sierpnia 2013 r. umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie sieci energetycznej napowietrznej wraz ze słupem oraz stacją transformatorową na działkach nr 1040/1, 1047, 1048/1, 1048/2, 1081/1, 1528 obr. [...], od słupa na działce nr 1040/1 obr. [...] do stacji transformatorowej na działce nr 1528 obr. [...] w R. przy ul. [...], jako bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania w sprawie legalności sieci była następstwem ujawnienia w toku postępowania dokumentów potwierdzających legalność budowy obiektu będącego przedmiotem postępowania. Organ ustalił, że sieć została wybudowana na podstawie decyzji z [...] grudnia 1987 r. nr [...] wydanej przez "Urząd Miejski w [...]", udzielającej Wschodniemu Okręgowi Energetycznemu Przedsiębiorstwo Państwowe Zakład Energetyczny [...] ul. [...] 6 pozwolenia na budowę ww. inwestycji. W odwołaniu od ww. decyzji J.B. zarzucił bezpodstawne przyjęcie, że decyzja z dnia [...] grudnia 1987 r. stanowiła legalną podstawę wybudowania przedmiotowej sieci energetycznej, bowiem w jego ocenie nigdy nie weszła do obrotu prawnego. Organy pominęły fakt, że w chwili jej wydania uznana za stronę postępowania M.B. już nie żyła (zmarła [...] listopada 1960 r.). Zarzucił zaniechanie ustalenia daty budowy linii elektroenergetycznej w celu zweryfikowania warunku budowy obiektu w ciągu 2 lat od uzyskania przez decyzję o pozwoleniu na budowę przymiotu ostateczności oraz okoliczności ewentualnej samowolnej przebudowy linii elektroenergetycznej w 1998 r. oraz zaniechanie ustalenia czy przedsiębiorca przesyłowy (A S.A. z siedzibą w [....]) biorący udział w postępowaniu legalnie korzysta z urządzeń przesyłowych należących pierwotnie do Wschodniego Okręgu Energetycznego Przedsiębiorstwa Państwowego Zakład Energetyczny [....]. Zaskarżoną w niniejsze sprawie decyzją WINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w całości podzielając jego ustalenia faktyczne i ich ocenę. Zasadnie organ I instancji przyjął, że sieć została wybudowana na podstawie ostatecznej decyzji z dnia [...] grudnia 1987 r. obejmującej linię napowietrzną średniego napięcia 30 kV oraz stację transformatorową z nawiązaniem linii niskiego napięcia na terenach położonych w R. przy ul. [...] oraz mapy projektowanej linii SN 30 kV, stacji trafo STSa 30/250, linii nn. Faktyczny przebieg przedmiotowej linii (od słupa na działce nr 1040/1 do stacji transformatorowej na działce nr 1528) ustalony w stanie faktycznym przez organ I instancji w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu [...] października 2015 r. jest zgodny z przebiegiem tej linii na wskazanej powyżej mapie. Obiekt będący przedmiotem postępowania został zatem wybudowany legalnie. Linia energetyczna w latach 90 - tych tj. około 1998 r. została przeizolowana na niższe napięcie z 30 kV na 15 kV, co polegało na wymianie transformatora na stacji transformatorowej z 30/0,4kV na 15/0,4kV, przy czym robót tych nie można zakwalifikować jako przebudowy. Zgromadzony w aktach sprawy protokół z dnia [...] listopada 2015 r. sporządzony w wyniku kontroli okresowej linii potwierdza dobry stan techniczny kontrolowanych obiektów, zapewniający bezpieczne użytkowanie. W sprawie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania, bowiem organ w oczywisty sposób stwierdził brak możliwości wydania decyzji merytorycznej, co uzasadnia jego umorzenie na postawie art. 105 § 1 k.p.a. Podstawę działania organów nadzoru budowlanego stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgodnie z art. 81 ust. 1 tej ustawy i tylko w tym zakresie organy nadzoru budowlanego mogą podejmować działania, a zatem przebieg procesu przekształceń własnościowych właściciela sieci nie ma wpływu na ustalenia w sprawie legalności przedmiotowej sieci energetycznej, a organy nadzoru budowlanego nie są uprawnione do kwestionowania funkcjonującej w obrocie prawnym decyzji Prezydenta Miasta [...] Jeżeli organ ustalił, że obiekt jest wybudowany zgodnie z pozwoleniem na budowę, to nie miał obowiązku podejmowania innych czynności w tym dokonywania dodatkowych pomiarów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie J.B. zażądał uchylenia decyzji obu instancji oraz zasądzenia od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania zarzucając zaskarżonej decyzji : - naruszenie art. 7 k.p.a. wskutek zaniechania podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, poprzez nie mające żadnych podstaw logicznych założenie, że "Jeżeli organ ustalił, że obiekt jest wybudowany zgodnie z pozwoleniem na budowę, to nie miał obowiązku podejmowania innych czynności w tym dokonywania dodatkowych pomiarów" - w odniesieniu do czynności mających stwierdzić stan techniczny napowietrznej sieci elektroenergetycznej, - rażące naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. przez jego zastosowanie i w efekcie umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, podczas gdy mający zastosowanie w sprawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. ustawy Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.), stanowi wystarczającą przesłankę do orzeczenia rozbiórki linii elektroenergetycznej, która wskutek lokalizacji niezgodnej z przepisami o usytuowaniu tego rodzaju obiektów budowlanych względem budynków powoduje od chwili wzniesienia niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia, a ponadto pogarsza warunki użytkowe należącej do skarżącego nieruchomości w ten sposób, że jej istnienie wymusza zachowania odpowiednich od niej odległości oraz podraża przyszłe inwestycje z uwagi na konieczność zastosowania materiałów i konstrukcji jak tak jak dla obiektów o podwyższonym ryzyku zagrożenia pożarowego, - naruszenie art. 28 k.p.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a. wskutek niepodjęcia działań mających na celu ustalenie wszystkich stron postępowania i w ten sposób pozbawienie możliwości udziału w sprawie spadkobierców po M.B., ujawnionej w ewidencji gruntów jako właścicielka objętych postępowaniem działek nr 1048/1 i 1048/2. W uzasadnieniu podniósł, że przedmiotowa linia została wybudowana bez wymaganego prawem pozwolenia, bowiem decyzja administracyjna na którą powołują się organy nie weszła do obrotu prawnego w części w jakiej dotyczyła zmarłej M.B. i w tym zakresie jest "nieaktem administracyjnym". Ponadto z dokonanych przez organ pomiarów wynika, że przedmiotowa linia przebiega w odległości ok 2,0 m w kierunku poziomym od budynku podczas gdy tzw. strefa ochronna dla linii 15 kV wynosi 5 m od skrajnych przewodów, a dla linii 30 kV - odpowiednio 10 m. Takie usytuowanie linii w stosunku do drewnianego, stuletniego domu stanowi potencjalne zagrożenia dla życia, zdrowia i mienia i skutkować powinno rozbiórką linii energetycznej. Ponadto obiekt budowlany, przy którym biegnie tak blisko usytuowana linia jest skazany na śmierć techniczną, ponieważ we wspomnianej strefie ochronnej zabronione jest prowadzenie jakichkolwiek prac budowlanych, czyli także remontowych. Całkowicie uszło uwadze obu organów nadzoru budowlanego, że wzniesienie linii nastąpiło na przełomie lat 80/90 poprzedniego wieku, a więc do sprawy jej rozbiórki będą miały zastosowanie przepisy poprzednio obowiązującego prawa budowlanego (art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. nr 89, poz. 414 ze zm). Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe - art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane ( Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.). W tej sytuacji umorzenie postępowania jako rzekomo bezprzedmiotowego i nienakazanie rozbiórki obiektu liniowego jest całkowicie niezrozumiałe. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd uwzględnił skargę, bowiem okazała się częściowo uzasadniona. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1660). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Na wstępie wyjaśnić przyjdzie, iż w myśl art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. b P.b., do podstawowych obowiązków organów administracji nadzoru budowlanego należy nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia w rozwiązaniach przyjętych w projektach budowlanych, przy wykonywaniu robót budowlanych oraz przy utrzymywaniu obiektów budowlanych. Podstawy materialnoprawne realizacji tych zadań wynikają dla wskazanych organów z treści art. 48, art. 50-51 oraz z art. 66 ust. 1 P.b. Analiza działań organów obu instancji przez pryzmat obowiązujących przepisów prawa nie pozwala Sądowi stwierdzić, iż wyjaśniono wszystkie istotne dla sprawy okoliczności dotyczące użytkowania linii energetycznej, a wiążące się z bezpieczeństwem ludzi, mienia i środowiska. W rezultacie, decyzja o umorzeniu postępowania zapadła przedwcześnie a więc z naruszeniem art. 105 § 1 K.p.a. Innymi słowy, ze względu na istotne naruszenie przepisów o postępowaniu wyjaśniającym, nie można było z przekonaniem przyjąć, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Przypomnieć należy na wstępie, iż wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie nastąpiło z urzędu na podstawie zawiadomienia PINB z dnia [...] października 2015 r., o nr [...]. Według jego treści, organ pierwszej instancji wszczął postępowanie w sprawie napowietrznej linii energetycznej wraz ze słupem oraz stacją transformatorową, a więc bez dokładnego sprecyzowania zakresu, w jakim będzie realizował swe obowiązki nadzorczo – kontrolne. Wobec tak szeroko ustalonych granic sprawy administracyjnej, zadaniem Organów obu instancji było wyjaśnienie wszystkich istotnych aspektów zarówno legalności budowy jak również warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia przy utrzymaniu przedmiotowej budowli. WSA podziela ustalenia faktyczne i prawne organów w zakresie dotyczącym legalności budowy napowietrznej linii energetycznej. Otóż zostało przekonująco wykazane, że linia energetyczna została wybudowana na podstawie ostatecznej decyzji Architekta Miejskiego z dnia [...] grudnia 1987 r., nr [...]. Na mocy tej decyzji udzielono Wschodniemu Okręgowi Energetycznemu Zakładowi Energetycznemu w [...] pozwolenia na budowę linii napowietrznej średniego napięcia 30 kV oraz stacji transformatorowej z nawiązaniem linii niskiego napięcia. Wobec wykazania przez aktualnego zarządcę linii dokumentu potwierdzającego legalność jej wzniesienia, organy nie mogły stosować przepisów o samowoli budowlanej, w tym przepisu art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowalne (Dz.U. z 1974 r., Nr 38, poz. 229). Wskazany przepis organy nadzoru architektoniczno - budowlanego obwiązane są stosować poprzez odesłanie zawarte w art. 103 ust. 2 P.b., wyłącznie wobec przypadków wzniesienia obiektu budowlanego bez wymaganego przez prawo pozwolenia na budowę. Wbrew opinii skarżącego wymienione pozwolenie jest aktualnie aktem istniejącym, czyli aktem wywołującym określone prawem skutki. Wyjaśnić należy, że decyzja administracyjna jest aktem istniejącym do czasu wzruszenia jej we właściwym trybie przewidzianym w przepisach K.p.a. Przepisy tego kodeksu nie przewidują instytucji bezwzględnej nieważności decyzji administracyjnej. Dodać do tego wypada, że przeprowadzone w latach dziewięćdziesiątych roboty budowlane polegające na przeizolowaniu linii energetycznej oraz wymianie transformatora obiektu budowlanego, na skutek czego nastąpiło obniżenie napięcia na linii z 30 kV do 15 kV, nie odpowiadają ustawowej definicji przebudowy obiektu budowlanego. Z tych przyczyn zarzuty skargi podnoszące konieczność wydania decyzji na podstawie przepisów o samowoli budowlanej, nie zostały przez Sąd uznane za zasadne. Fakt wzniesienia napowietrznej linii energetycznej na podstawie i zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę, nie stanowił jednak o zaistnieniu podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Z akt administracyjnych przekazanych Sądowi wynika, iż w pobliżu napowietrznej linii energetycznej w odległości ok. 2 m znajduje się obiekt budowlany usytuowany na działce nr 1047. W nieznacznie większej odległości od linii na działce nr 1045, także znajduje się obiekt budowlany. Skarżący w toku rozprawy przed WSA wyjaśnił, iż obiekt położony na jego działce został przeznaczony do rozbiórki. Natomiast na działce o nr 1045 należącej do jego brata, stoi dom mieszkalny. Ten dom znajduje się w odległości ok. 5 m od skrajnej przewodów napowietrznej linii energetycznej. Nie trzeba przekonywać, że przedmiotowe obiekty budowlane oraz ich otoczenie stanowią miejsca dostępne dla ludzi, w tym miejsca w których mogą być wykonywane m.in. roboty budowlane (np. przymusowa rozbiórka). Organy obu instancji pominęły w swych działaniach wyjaśniających znaczenie art. 66 ust. 1 pkt 1 P.b. Wskazany przepis w stanie prawnym obowiązującym w chwili rozpoznawania sprawy stanowił: W przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Natomiast w myśl art. 66 ust. 3 P.b. w decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 1-3, organ nadzoru budowlanego może zakazać użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Decyzja o zakazie użytkowania obiektu, jeżeli występują okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, podlega natychmiastowemu wykonaniu i może być ogłoszona ustnie. Artykuł 66 ust. 1 P.b. zawiera w istocie cztery przesłanki wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji odpowiadającej danemu stanowi faktycznemu, zawierającej nakaz usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Sąd podkreśla, iż w zupełności wystarczające jest zaistnienie chociażby jednej z tych przesłanek. Nie muszą one wystąpić łącznie, jednak mogą występować przypadki, kiedy zaistnieją łącznie dwie przesłanki, a nawet wszystkie, co jednak będzie miało miejsce raczej wyjątkowo (Zob. A. Krosicki w.: Prawo budowlane. Komentarz, wyd. II, pod. red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, Opublikowano: WK2016, teza nr 5). Nie ulega kwestii, iż przytoczona regulacja P.b. zobowiązuje organy nadzoru architektoniczno-budowlanego do podjęcia właściwej reakcji, jeżeli obiekt budowlany a więc także napowietrzna linia energetyczna, może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, czy bezpieczeństwu mienia bądź środowiska. Do zastosowania art. 66 ust. 1 pkt 1 P.b. wystarczy wystąpienie potwierdzonego przepisami ryzyka dla najważniejszych dla prawodawcy wartości jak życie, zdrowie ludzkie czy także mienie bądź środowisko. O takim ryzyku można z całą pewnością mówić jeżeli, jak w niniejszej sprawie, zostanie ustalone że napowietrzna linia energetyczna jest usytuowana względem obiektów budowlanych, w takich odległościach, które w myśl przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy przy wykonywaniu robót budowlanych stanowią o występowaniu niebezpieczeństw dla przebywających w otoczeniu linii ludzi. Dlatego Skarżący słusznie podkreśla pominięcie przez Organy obu instancji zagrożeń związanych z usytuowaniem linii wobec istniejących w jej otoczeniu obiektów budowlanych. Według treści § 55 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (Dz.U. nr 47, poz. 401; zwane dalej rozporządzeniem), nie jest dopuszczalne sytuowanie stanowisk pracy, składowisk wyrobów i materiałów lub maszyn i urządzeń budowlanych bezpośrednio pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi lub w odległości liczonej w poziomie od skrajnych przewodów, mniejszej niż 5 m - dla linii o napięciu znamionowym powyżej 1 kV, lecz nieprzekraczającym 15 kV. Zdaniem Sądu, wyznaczona w powyższym przepisie odległość nie może być obojętna dla stosowania art. 66 ust. 1 pkt 1 P.b., gdyż jej celem jest ochrona życia i zdrowia ludzkiego. Dlatego też w postępowaniu prowadzonym w sprawie napowietrznej linii energetycznej należy wszechstronnie wyjaśnić czy ze względu na niezachowanie minimalnej strefy bezpieczeństwa wobec obiektów budowlanych, zachodzi przypadek o jakim mowa w art. 66 ust. 1 pkt 1 P.b., a więc czy użytkowanie linii może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska. W sprawie poddanej kontroli Sądu, ze względu na bliskie i odpowiadające wskazanym wyżej przepisom usytuowanie dwóch obiektów budowlanych (działki nr 1045 i 1047) względem przedmiotowej linii energetycznej, należało z góry założyć istnienie zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi przebywających w otoczeniu tych budynków. Zagrożenia wynikającego z niezachowania bezpiecznej odległości, nie można było zawężać tylko do stanowisk pracy przy wykonywaniu robót budowlanych w przestrzeni strefy wyznaczonej mocą przepisów rozporządzenia. Istnienie obiektów budowlanych w odległości 5 m od linii, świadczy o wysokim prawdopodobieństwie przebywania tam ludzi, a to z kolei przekonuje o istnieniu zagrożenia dla ich zdrowia i życia, zarówno przy wykonywaniu robót jak i poza nimi. Dlatego w niniejszej sprawie do wykazania podstaw umorzenia postępowania prowadzonego w sprawie napowietrznej linii energetycznej, nie mogła wystarczyć ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę oraz protokół okresowej kontroli stanu technicznego linii. Te dokumenty pozwalały jedynie na stwierdzenie, że budowa linii energetycznej odbyła się legalnie na podstawie zgody właściwego organu administracji a jej stan techniczny, w myśl art. 66 ust. 1 pkt 3 P.b., jest odpowiedni. Bliskie usytuowanie obiektów budowlanych wobec linii energetycznej nakazywało organom zbadać wystąpienie okoliczności wskazanych w art. 66 ust. 1 pkt 1 P.b., czyli zbadać ewentualność zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska. Nie podlega kwestii, iż Organy obu instancji w swych decyzjach nie zbadały ewentualności powstania zagrożeń o jakich mowa w art. 66 ust. 1 pkt 1 P.b., pomimo że takie zagrożenia występuje z mocy przepisów rozporządzenia wyznaczających minimalne odległości sytuowania stanowisk pracy względem napowietrznej linii energetycznej o napięciu 15 kV. W toku zakończonego umorzeniem postępowania nie ustalono w odniesieniu do oddziaływania linii na środowisko czy został przekroczony zakres dopuszczalnych pól elektromagnetycznych określony w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883). Dlatego należało przyznać rację stronie skarżącej co do naruszenia przez Organy obu instancji przepisów postępowania administracyjnego w postaci art. 105 § 1 K.p.a., w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy. Nie można natomiast zarzucić Organom naruszenia art. 28 K.p.a. w związku z art. 10 tego Kodeksu, na wskutek nie podjęcia działań mających na celu ustalenie stron postępowania i w ten sposób pozbawienie możliwości udziału w sprawie spadkobierców po zmarłej M.B. Nie można nie zauważyć, że PINB skierował do J.B. wezwanie o wskazanie następców prawnych po zmarłej, na które to Strona nie odpowiedziała. Organ podjął starania o ustalenie następców zmarłej strony, które ze względu na brak odpowiedzi zainteresowanego nie przyniosły rezultatów. Zarzut naruszenia powołanych przepisów K.p.a. może skutecznie zgłaszać przed WSA wyłącznie strona, której prawo do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym zostało naruszone, a więc ewentualni następcy osoby zmarłej. W przypadku uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia, zadaniem Organów będzie ustalenie czy ze względu na usytuowanie obiektów budowalnych w odległości w której zakazane jest sytuowanie stanowisk pracy a więc także przebywanie ludzi, zachodzą przesłanki określone w art. 66 ust. 1 pkt 1 P.b. niezbędne do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. W tym zakresie należało będzie również udzielić wyjaśnień czy na obszarze dostępnym dla ludzi są utrzymane poziomy pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach. Z wyłożonych względów Sąd obowiązany był orzec na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach postępowania przed WSA orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.