V SA/Wa 367/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. znak: [...] Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "Prezes PFRON" lub "organ") utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] września 2018 r., znak: [...] , odmawiającą E. sp. z o.o. w W. (dalej: "Skarżąca", "Strona" lub "Spółka") wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za marzec 2018 r. Strona przekazała do PFRON wniosek Wn-D o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za marzec 2018 r. w terminie określonym w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 czerwca 2016 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 951), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie dofinasowania", tj. do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego wniosek dotyczy. Zgodnie z art. 26a ust. 9b pkt 1 o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 511 ze zm.; dalej: "ustawa o rehabilitacji") w stosunku do strony zostało podjęte postępowanie sprawdzające w celu potwierdzenia czy wnioskodawca spełnia warunki do otrzymania dofinansowania do wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych za miesiąc marzec 2018 r. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia [...] września 2018 r., znak: [...], Prezes PFRON odmówił stronie wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc marzec 2018 r. W uzasadnieniu ww. decyzji wskazano, iż jeżeli wynagrodzenie ze stosunku pracy należne za dany miesiąc zostanie wypłacone pracownikowi w następnym miesiącu, wówczas pracodawca powinien uwzględnić je przy obliczaniu składek ZUS za miesiąc, w którym dokonał faktycznej jego wypłaty. Strona wypłaca wynagrodzenia do 10 dnia miesiąca następującego po miesiącu przepracowanym, w związku z powyższym za miesiąc marzec 2018 r. Strona wypłaciła wynagrodzenie w kwietniu 2018 r., a więc okresem składkowym dla wynagrodzeń za miesiąc marzec 2018 r. będzie miesiąc kwiecień 2018 r. ZUS I Oddział w P. poinformował, iż według stanu na dzień 18 czerwca 2018 r., składki za okres składkowy kwiecień 2018 r. na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych (FUS), na Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego (FUZ), na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FP i FGŚP) zostały opłacone w pełnej wysokości lecz po obowiązującym płatnika terminie płatności. Jednocześnie ZUS przedstawił sposób rozliczenia należności za 04/2018. Organ I instancji uznał, że zebrany materiał dowodowy wskazuje, iż Strona poniosła koszty płacy za pracowników niepełnosprawnych zgłoszonych do dofinansowania za ww. miesiąc z uchybieniem terminu przekraczającym 14 dni. Strona wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, wyjaśniając iż nie zgadza się ze stanowiskiem organu o bezsprzeczności materiału dowodowego wskazującego na uchybienie przesłance terminowego uiszczenia przez Stronę kosztów płacy w zakresie objętym dofinansowaniem PFRON do wynagrodzeń za marzec 2018 r. W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes PFRON decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] września 2018 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że zgodnie z art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji koszty płacy oznaczają wynagrodzenie brutto oraz finansowane przez pracodawcę obowiązkowe składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe naliczone od tego wynagrodzenia i obowiązkowe składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Zgodnie z art. 26a ust. 1 a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji miesięczne dofinansowanie nie przysługuje, jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni. W odniesieniu do argumentów stronu zawartych w piśmie o ponowne rozpatrzenie sprawy, odnośnie nieuwzględnienia w toku postępowania zaświadczenia o niezaleganiu wydanego przez ZUS w dniu 15 czerwca 2018 r., Prezes PFRON stwierdził, że zaświadczenie o niezaleganiu nie jest potwierdzeniem terminowego opłacania składek ZUS za okres sprawozdawczy marzec 2018 r. w rozumieniu przepisów ustawy o rehabilitacji. Organ odwoławczy podkreślił, iż z informacji uzyskane z ZUS w dniu 26 czerwca 2018 r., sygn. sprawy: [...] ZUS I Oddział w P. poinformował, składki za okres składkowy kwiecień 2018 r. na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych (FUS), na Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego (FUZ), na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FP i FGŚP) zostały opłacone w pełnej wysokości lecz po obowiązującym płatnika terminie płatności. Jednocześnie ZUS przedstawił sposób rozliczenia należności za 04/2018. W związku z faktem, iż zebrany materiał dowodowy bezsprzecznie wskazuje, iż strona poniosła koszty płacy za pracowników niepełnosprawnych zgłoszonych do dofinansowania za ww. miesiąc z uchybieniem terminu przekraczającym 14 dni, miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych za miesiąc marzec 2018 r. nie przysługuje. Strona złożyła skargę wnosząc uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] stycznia 2019 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] września 2018 r. Wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. przepisu art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji poprzez jego błędne zastosowanie polegające na odmowie wypłaty dofinansowania w zakresie kosztów płacy, które zostały przez pracodawcę poniesione z zachowaniem terminów wynikających z odrębnych przepisów, 2. przepisów art. 7, 8, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a."), poprzez dokonanie oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sposób dowolny, jednostronny i błędny z całkowitym pominięciem dowodów przedstawianych przez Skarżącego, co miało wpływ na rozstrzygnięcie, a także brak w uzasadnieniu faktycznym wskazania przyczyn dlaczego dowodom i wyjaśnieniom przedstawionym przez Stronę organ odmówił wiarygodności oraz poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie do organów. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała m.in.:, iż organ rozstrzygający zaskarżoną decyzją przyjął w zakresie weryfikacji przesłanki terminowego uiszczania kosztów płacy najkrótszą drogę dowodową polegającą na przyjęciu jednego dowodu za źródło ustaleń (informacji ZUS) oraz jednoczesnym całkowitym pominięciu istotnych okoliczności i dowodów podważających przydatność i miarodajność tego źródła oraz poprzez powstrzymanie się od jakichkolwiek prób dokonania własnych ustaleń z uwzględnieniem całokształtu materiału dowodowego, w tym dowodów potwierdzających, że pracodawca uiścił w terminie koszty płacy w kwotach co najmniej odpowiadających uzyskanemu dofinansowaniu PFRON. W skardze podkreślono, że Spółka zarówno w okresie objętym decyzją, jaki i obecnie jest uczestnikiem wielu postępowań o udzielenie zamówienia publicznego, w których warunkiem uczestnictwa jest brak zaległości w zakresie zobowiązań publicznoprawnych, w tym wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, co ZUS potwierdza wydawaniem Spółce zaświadczenia o niezaleganiu. Spółka posiada za okres objęty decyzjami zaświadczenia o niezaleganiu, co potwierdza, że dane zawarte w pismach ZUS nie mogą stanowić samodzielnie podstawy rozstrzygnięcia w zakresie prawidłowości ubiegania się przez Skarżącego o dofinansowanie za okres objęty decyzją. Zdaniem Skarżącej, organ rozstrzygający całkowicie odstąpił od dokonywania własnych ustaleń dowodowych i dokonania oceny waloru poszczególnych środków dowodowych i zakresu ich wykorzystania dla ustalenia okoliczności terminowości opłacania składek ZUS w aspekcie uzyskiwanej przez pracodawcę dotacji. Prezes PFRON w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 26a ust. 1 ustawy o rehabilitacji, pracodawcy przysługuje ze środków Funduszu miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, o ile pracownik ten został ujęty w ewidencji zatrudnionych osób niepełnosprawnych, o której mowa w art. 26b ust. 1. Od powyższej generalnej zasady ustawodawca przewidział wyjątki, których zaistnienie powoduje, że dofinansowanie nie przysługuje, mimo tego, że pracodawca spełnia inne przesłanki do niego uprawniające. Jeden z takich wyjątków został określony w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji. Zgodnie z tym przepisem, miesięczne dofinansowanie nie przysługuje jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni. Sąd zauważa, iż w stosunku do Skarżącej organ administracji interpretując ww. przepis przedstawia w sprawach zawisłych przed tutejszym Sądem diametralnie różną praktykę i wykładnię prawa. Na wstępie rozważań należy wskazać, iż Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej - Biura Pełnomocnika Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych, w piśmie z dnia 2 grudnia 2014 r., znak: [...] stwierdzało, że "Wyłączenie dofinansowania, o którym mowa w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, z późn. zm.), dotyczy wyłącznie niespełnienia warunków dotyczących kosztów płacy osób, na które pracodawca zamierza uzyskać dofinansowanie. Wyłączenie to skutkuje utratą prawa do dofinansowania do wynagrodzeń tych osób, których koszty płacy zostały poniesione z powyżej 14-dniowym uchybieniem. Natomiast nieprawidłowości dotyczące kosztów płacy innych osób mogą, choć nie muszą, świadczyć o trudnej sytuacji ekonomicznej, która wyłącza prawo do dofinansowania na wszystkich pracowników niepełnosprawnych." Podobne do prezentowanego powyżej stanowisko Ministerstwa zajął tutejszy Sąd w wyrokach: z dnia 7 czerwca 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 85/19 (dotyczącym Skarżącej), z dnia 8 marca 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1591/18 i V SA/Wa 1592/18, z dnia 22 stycznia 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1511/18 gdzie stwierdza się, że skoro pracodawca uzyskuje dofinansowanie do wynagrodzenia konkretnego pracownika niepełnosprawnego, to w decyzji organ winien odnosić wszelkie nieprawidłowości, które ustalił do tego konkretnego pracownika niepełnosprawnego, a nie globalnie w sposób uniemożliwiający kontrolę ze strony sądu. W ocenie Sądu, Prezes PFRON badając, czy wystąpiła przesłanka z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji powinien był ustalić, czy strona poniosła koszty płacy pracownika niepełnosprawnego z uchybieniem terminów wynikających z odrębnych przepisów. W rozpatrywanych sprawach dotyczących odmowy wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za luty i marzec 2018 r. (sygn. akt V SA/Wa 367/19 oraz sygn. akt V SA/Wa 247/19) organ wystąpił do ZUS o udzielenie informacji czy strona opłaciła terminowo i w całości obowiązkowe składki ZUS za przedmiotowy okres składkowy; czy wpłaty pokryły deklarowane składki na pracowników zgłoszonych do dofinansowania za wskazany okres sprawozdawczy oraz czy wpłaty zostały dokonane w obowiązującym płatnika terminie. Odpowiedź ZUS dotyczyła wymienionych w decyzji organu I instancji z imienia i nazwiska pracowników niepełnosprawnych. ZUS wskazał, że dla wymienionych w decyzji pracowników niepełnosprawnych Strony składki za okres składkowy kwiecień 2018 r. na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych (FUS), Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego (FUZ), Fundusz Pracy Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FP i FGŚP) zostały opłacone w pełnej wysokości lecz po obowiązującym płatnika terminie płatności. Tym samym w rozpatrywanej sprawie w istocie Prezes PFRON przychylił się do poglądu Skarżącej prezentowanego w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 85/19, w której to uchylający wyrok Sądu zapadł również w dniu 7 czerwca 2019 r. Poglądu zbieżnego ze stanowiskiem Ministerstwa i wskazanym powyżej orzecznictwem sądów w sprawach skarg na decyzje Prezesa PFRON. Choć należy zauważyć, iż w odpowiedzi na skargę w przedmiotowej sprawie nadal organ przedstawia pogląd, iż "Zgodnie z przepisem art. 26a ust. 1a1 pkt 3, miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych nie przysługuje, jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni. Brzmienie przytoczonego przepisu jest jasne i nie budzi wątpliwości. Jego wykładnia językowa, funkcjonalna ani systemowa nie pozwala na przyjęcie, że warunek terminowego poniesienia kosztów płacy jest spełniony, gdy koszty te zostały poniesione przez pracodawcę w terminie tylko częściowo, czy też że miałby się odnosić tylko do kosztów płacy poszczególnych pracowników niepełnosprawnych. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Ustawodawca nie przewidział w tym zakresie żadnych wyjątków, tak więc skoro składki na ubezpieczenia społeczne zostały poniesione przez Skarżącego po terminie wskazanym w tym przepisie, konsekwencją jest utrata uprawnienia do dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych". Sąd uznał za zasadne przedstawienie powyższych kwestii z uwagi na wskazywaną przez pełnomocnika Skarżącej dużą liczbę spraw spornych z Prezesem PFRON dotyczących wykładni art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji i poważnych konsekwencji finansowych dla Skarżącej wynikających z decyzji Prezesa PFRON. Należy również podkreślić, iż skład orzekający w rozpatrywanej sprawie nie podziela zacytowanego powyżej stanowiska organu odwoławczego zawartego w odpowiedzi na skargę w części dotyczącej tego, iż "wykładnia językowa, funkcjonalna ani systemowa art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji nie pozwala na przyjęcie, że warunek terminowego poniesienia kosztów płacy jest spełniony, gdy koszty te (...) miałby się odnosić tylko do kosztów płacy poszczególnych pracowników niepełnosprawnych". Przecież w rozpatrywanej organ administracji badał wyłącznie warunek terminowego poniesienia kosztów płacy, odnosząc się w zaskarżonych decyzjach tylko i wyłącznie do kosztów płacy poszczególnych pracowników niepełnosprawnych zatrudnionych w Spółce, a nie ogółu zatrudnionych, tak jak we wspomnianej wyżej sprawie o sygn. akt. V SA/Wa 85/19. Na kartach 179-518 akt administracyjnych znajdują się informacje dotyczące poszczególnych ubezpieczonych, określanych przez organ jako pracownicy niepełnosprawni. Rodzi się oczywiście pytanie dlaczego wydając w tym samym czasie różne decyzje w oparciu o art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, organ administracji raz bada warunek terminowego poniesienia kosztów płacy, odnosząc się w zaskarżonych decyzjach tylko i wyłącznie do poniesionych kosztów płacy w zakresie poszczególnych pracowników niepełnosprawnych, a w innych znanych Sądowi z urzędu odnosi ten warunek również do pracowników pełnosprawnych. Przechodząc do meritum sprawy Sąd uznał w niniejszej sprawie za niezasadny zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia przez organ przepisu art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji poprzez jego błędne zastosowanie polegające na odmowie wypłaty dofinansowania w zakresie kosztów płacy, które zostały przez pracodawcę poniesione z zachowaniem terminów wynikających z odrębnych przepisów. Przede wszystkim w tej sprawie, jak już podkreślono powyżej, ZUS wskazał, że za okres składkowy kwiecień 2018 r. - składki na ubezpieczenia społeczne zostały opłacone w kwocie 532 992,25 zł w dniu 15 czerwca 2018 r. oraz, że składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FP i FGŚP) zostały opłacone w kwocie 57 557,75 zł w dniu 15 czerwca 2018 r. Ponadto ZUS w kolejnych pismach z dnia: 17 lipca 2018 r., nadanych w dniu 18 lipca 2018 r., z dnia 17 i 18 lipca 2018 r. nadanych w dniu 19 lipca 2018 r, z dnia 18 i 19 lipca 2018 r. nadanych w dniu 20 lipca 2018r., z dnia 30 lipca 2018 r. nadanych w dniu 31 lipca 2018 r. oraz z dnia 31 lipca 2018 r. nadanych w dniu 1 sierpnia 2018 r. wskazał, iż w przypadku każdego z wymienionych w nich pracownikach składki za okres sprawozdawczy marzec 2018 r. (tj. okres składkowy w ZUS kwiecień 2018 r.) na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych (FUS), na Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego (FUZ) oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FP i FGŚP) zostały opłacone w pełnej wysokości lecz po obowiązującym płatnika terminie płatności. Zdaniem Sądu, do tych pism ZUS w istocie strona skarżąca się nie ustosunkowała, prowadząc jedynie polemikę z organem na temat wartości dowodowej pism z ZUS. Jeżeli Skarżąca kilkakrotnie w toku postępowania administracyjnego powiadamiana o możliwości zapoznania się z aktami sprawy (w tym z pismami ZUS), nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia, to nadużyciem z jej strony jest całkowite podważanie tych dowodów zebranych w sprawie. Sąd zauważa, iż ZUS np. przedstawił sposób rozliczenia należności za 04/2018 w następujący sposób: należność z tytułu składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych (FUS) w kwocie 2 195 633,47 zł zostały pokryte z następujących wpłat: w kwocie 861 448,41 zł z dnia 28 maja 2018 r., w kwocie 801 192,81 zł z dnia 29 maja 2018 r., w kwocie 532 992,25 zł z dnia 15 czerwca 2018 r. W zarzutach skargi brak jest wytłumaczenia dotyczącego choćby wpłaty w kwocie 532 992,25 zł z dnia 15 czerwca 2018 r. Chodzi o znaczną sumą pieniężną i wydaje się, że nietrudno by było wykazać błąd w księgowych rozliczeniach, gdyby rzeczywiście należność z tytułu składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych (FUS) w kwocie 2.195.633,47 zł została uiszczona w terminie. Jeżeli organ już w dniu 1 czerwca 2018 r. uzyskał informację na podstawie raportu z Kompleksowego Systemu Informatycznego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wskazującą, że Strona nie opłaciła w terminie oraz w całości obowiązkowych składek na ubezpieczenia społeczne za okres składkowy kwiecień 2018 r., i pismem z dnia 7 czerwca 2018 r. zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych III Oddział w W., o udzielenie informacji czy Strona opłaciła terminowo i w całości obowiązkowe składki ZUS za okres składkowy kwiecień 2018 r., oraz czy wpłaty pokryły deklarowane składki na pracowników zgłoszonych do dofinansowania za wskazany okres sprawozdawczy oraz czy wpłaty zostały dokonane w obowiązującym płatnika terminie. To trudno uznać za zasadne argumenty strony skarżącej, iż z jej wyliczeń wynika, że całość składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne i Fundusz Pracy oraz FGŚP zostały zapłacone bądź w obowiązującym terminie, bądź z zachowaniem 14-dniowego okresu, o którym mowa w przepisie art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, tj. zachowaniem prawa Strony do dofinansowania. Prawidłowo wskazał organ, iż na podstawie przepisów art. 33 ust. 1 pkt 1-4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1778 ze zm., dalej: "u.s.u.s.") Zakład Ubezpieczeń Społecznych prowadzi: konta ubezpieczonych, konta płatników składek. Centralny Rejestr Ubezpieczonych, Centralny Rejestr Płatników Składek. Wnoszenie oraz rozliczanie wpłat z tytułu składek następuje na podstawie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczania składek, do których poboru jest zobowiązany Zakład Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1831). Według zasad ustalonych w powołanym rozporządzeniu, podstawą rozliczeń są prawidłowo złożone przez płatnika dokumenty rozliczeniowe oraz wpłaty na jego konto. Wpłaty są dokonywane w łącznej kwocie na wszystkie fundusze, a rozliczane wg ściśle określonych reguł opisanych w § 7 i następnych, przy czym zasadą jest, że kwota wpłaty w części przypadającej na wymienione fundusze podlega zaliczeniu na należności począwszy od należności o najwcześniejszym terminie płatności. Ustalenie dat rzeczywistego opłacenia składek, w tym również na rzecz poszczególnych ubezpieczonych - bez różnicowania ich na osoby pełno- i niepełnosprawne, następuje w wyniku rozliczenia przez Zakład wszystkich należności płatnika, zgodnie z regułami ustalonymi w powołanym wyżej rozporządzeniu. Rozliczenia dokonywane przez Zakład mogą się zmieniać, np. na skutek korekt dokonywanych przez płatnika. Dokonanie przelewu w kwocie wynikającej z deklaracji składanych przez płatnika nie zawsze jest wobec tego równoznaczne z opłaceniem należnych składek za wskazany miesiąc terminowo i w pełnej wysokości. Dokumenty deklaracji i korekt składanych do ZUS, potwierdzenia wpłat mogą świadczyć odpowiednio o zadeklarowaniu zgodnie z ich treścią i dokonaniu przelewów, które to okoliczności nie były rozstrzygające w sprawie, ani też nie były kwestionowane w postępowaniu, nie stanowiły jednak samodzielnej i wystarczającej podstawy do ustalenia, czy pracodawca poniósł koszty płacy w całości terminowo. Natomiast zaświadczenia o niezaleganiu w opłacaniu składek poświadczają wyłącznie brak zaległości na wskazany w nich dzień. Nie można więc oprzeć na nich ustalenia, że składki ZUS zostały poniesione w obowiązujących terminach. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, iż informacje zawarte na koncie ubezpieczonego i na koncie płatnika składek prowadzonych w formie elektronicznej, które przekazane zostały w postaci dokumentu pisemnego, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zakres udostępnionych danych odpowiadał zakresowi danych koniecznych do dokonania ustaleń przez organ. Oparcie na nich rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, było zatem w pełni uprawnione. Sąd nie podziela również zarzutów dotyczących naruszenia treści art. 7, 8, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. dotyczących dokonania oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sposób dowolny, jednostronny i błędny z całkowitym pominięciem dowodów przedstawianych przez Skarżącą. Sąd wskazuje, że organy w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy, a także właściwie i wnikliwie go oceniły, nie podzielając jedynie stanowiska Strony co do interpretacji art. 26a ust. 1 a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji. Organ w tej sprawie konsekwentnie zwracał się kilkukrotnie do ZUS w sprawie informacji czy wpłaty pokryły deklarowane składki na pracowników zgłoszonych do dofinansowania za wskazany okres sprawozdawczy oraz czy wpłaty zostały dokonane w obowiązującym płatnika terminie. Analizował materiał dowodowy, i w razie wątpliwości ponawiał korespondencję z ZUS, w kwestii dotyczącej jedynie - co należy podkreślić - kosztów płacy poszczególnych pracowników niepełnosprawnych, a nie wszystkich osób zatrudnionych u Skarżącej, jak to było we wspomnianej powyżej sprawie o sygn. akt V SA/Wa 85/19, w której to uchylający wyrok Sądu zapadł również w dniu 7 czerwca 2019 r. Decyzja organu I instancji wymieniona pracowników niepełnosprawnych, za których składki za okres składkowy kwiecień 2018 r. na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych (FUS), Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego (FUZ), Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FP i FGŚP) zostały opłacone w pełnej wysokości lecz po obowiązującym płatnika terminie płatności. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., a organ jednoznacznie wyjaśnił przesłanki, z powodu których odmówił przyznania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wnioskowany okres. Sporna w sprawie była jedynie ocena zgromadzonego materiału dowodowego, co do spełnienia przesłanek warunkujących przyznanie Spółce dofinansowania. Zatem Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, organ prowadził przedmiotowe postępowanie zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), skargę oddalił.