II SA/Wa 1822/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk, Janusz Walawski (spr.), , Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2017 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zaszeregowania do grupy uposażenia zasadniczego oddala skargę. Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych, działając na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 35 ust. 1, art. 37 ust. 1,2 i 5, art. 44 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 45 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1414 z późn. zm.) oraz § 28 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 września 2014 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk (Dz. U. z 2014 r. poz. 1292), w dniu [...] maja 2016 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym zwolnił A.S. ze stanowiska radcy prawnego w Dowództwie [...] Dywizji [...]i z dniem [...] lipca 2016 r. wyznaczył na stanowisko radcy prawnego w tej jednostce organizacyjnej na stanowisko radcy prawnego - [...] i ustalił okres kadencji od [...] lipca 2016 r. do [...] czerwca 2019 r. A.S. od ww. rozkazu personalnego złożył odwołanie do Ministra Obrony Narodowej w części dotyczącej zaszeregowania stanowiska służbowego do grupy uposażenia U: 15C. Minister Obrony Narodowej na podstawie art. 127 § 1 i 2 oraz art. 138 § 2 a także art. 268a Kpa w dniu [...]lipca 2016 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał rozkaz personalny w zaskarżonej części. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przytoczył treść art. 35 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i podał, że parametry stanowiska służbowego (w tym grupa uposażenia) są określone w etacie jednostki wojskowej, a ich zmiana jest niemożliwa, ponieważ grupa uposażenia wynika wprost z etatu jednostki wojskowej. Minister wyjaśnił, że stanowisko na które został wyznaczony A.S. zostało zaszeregowane w etacie Dowództwa [...] Dywizji [...] do stopnia etatowego podpułkownika oraz zgodnie z rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 marca 2004 r. w sprawie określenia grup uposażenia (Dz. u. Nr 50, poz. 487 z późn. zm.). Grupa uposażenia na tym stanowisku służbowym została określona zgodnie z art. 78 ust. 1a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, albowiem w etacie Dowództwa [...] Dywizji [...] występuje stanowisko służbowe głównego specjalisty zaszeregowane do stopnia etatowego podpułkownika i grupy uposażenia U: 15A. Organ odwoławczy uznał, że w tej sytuacji brak było podstaw do przyznania żołnierzowi innego stopnia wojskowego aniżeli podpułkownik oraz przyznania innej grupy uposażenia niż grupa U: 15C, przewidzianej dla stanowiska służbowego radcy prawnego w Dowództwie [...] Dywizji [...]. W ocenie organu stanowisko żołnierza zostało zatem prawidłowo określone na poziomie głównego specjalisty, tj. w stopniu etatowym podpułkownika i w grupie uposażenia U: 15C, która to grupa jest wyższa od grupy uposażenia głównego specjalisty (U: 15A) i wynika z art. 78 ust. 1a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. A.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję organu odwoławczego zarzucając, że przy jej wydaniu doszło do naruszenia następujących przepisów: 1. art. 224 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 5 i art. 75 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 233 z późn. zm.), poprzez ich niezastosowanie, 2. art. 78 ust. 1a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowej, poprzez jego niezastosowanie, 3. art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez niezasadne uznanie, że wewnętrzny akt organizacyjny (etat wojskowej jednostki organizacyjnej), stanowi źródło prawa, 4. art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 Kpa, poprzez niedziałanie organu w oparciu o mające w sprawie zastosowanie przepisy, 5. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 Kpa, których naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz rozkazu personalnego organu pierwszej instancji, ewentualnie o ich uchylenie w zaskarżonej części. Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie oraz odniósł się do zarzutów w niej podniesionych, odmawiając im zasadności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest jedynie sprawdzenie, czy zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz czy przy jej podejmowaniu nie zostały naruszone w sposób istotny przepisy postępowania administracyjnego. Natomiast stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1414 z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą, stanowisko służbowe, to usytuowanie żołnierza zawodowego w hierarchii służbowej jednostki organizacyjnej, z określonymi dla tego stanowiska: a) nazwą, b) stopniem etatowym, dla którego określono jeden lub kilka stopni wojskowych, c) grupą lub grupami uposażenia, d) korpusem osobowym, e) grupą osobową, f) specjalnością wojskową. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy, żołnierza zawodowego wyznacza się na stanowisko służbowe, w drodze decyzji, stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych, w zależności od wymaganych kwalifikacji zawodowych, posiadanej oceny w opinii służbowej oraz modelu przebiegu służby w poszczególnych korpusach osobowych (grupach osobowych). Skarżący rozkazem personalnym Dowódcy Generalnego Rodzajów Sil Zbrojnych z dnia [...] maja 2016 r. został zwolniony ze stanowiska służbowego radcy prawnego w Dowództwie [...] Dywizji [...] ([...]) i wyznaczony z dniem [...] lipca 2016 r. na stanowisko służbowe radcy prawnego w ww. wojskowej jednostce organizacyjnej ([...]) z ustalonym okresem kadencji od [...] lipca 2016 r. do [...] czerwca 2019 r. Zgodnie z art. 78 ust. 1 i 1a ustawy, wysokość uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego jest uzależniona od grupy uposażenia, do której zostało zaszeregowane zajmowane przez niego stanowisko służbowe. W przypadku gdy w jednostce wojskowej nie występuje stanowisko służbowe głównego specjalisty, stanowisko radcy prawnego, uwzględniając przepis art. 224 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 637 i 993), zaszeregowuje się do stanowiska służbowego o stopniu etatowym o jeden stopień niższy od stanowiska zastępcy dowódcy tej jednostki w najwyższej grupie uposażenia przewidzianej dla tego stopnia, nie wyżej jednak niż do stanowiska o stopniu etatowym i grupy uposażenia przewidzianej dla stanowiska służbowego głównego specjalisty w urzędzie Ministra Obrony Narodowej. Natomiast w załączniku do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 kwietnia 2014 r. w sprawie określenia grup uposażenia (Dz. U. poz. 617) zostały określone grupy uposażenia dla poszczególnych stopni etatowych, określonych za pomocą stopni wojskowych, do których są zaszeregowane stanowiska służbowe żołnierzy zawodowych, a określenie grup uposażenia dla poszczególnych stopni etatowych stanowi podstawę opracowania etatów jednostek wojskowych określających stanowiska służbowe, na które będą wyznaczani żołnierze zawodowi. W ocenie Sądu, kwestionowana przez skarżącego grupa uposażenia została określona zgodnie z dyspozycja zawartą w przytoczonym wyżej przepisie ustawy i zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia oraz zgodnie dyspozycją zawartą w art. 224 ustawy o radcach prawnych. Radca prawny wykonujący zawód na podstawie stosunku pracy ma bowiem prawo do wynagrodzenia i innych świadczeń określonych w układzie zbiorowym pracy lub w przepisach o wynagradzaniu pracowników, obowiązujących w jednostce organizacyjnej zatrudniającej radcę prawnego. Wynagrodzenie to nie może być niższe od wynagrodzenia przewidzianego dla stanowiska pracy głównego specjalisty lub innego równorzędnego stanowiska pracy. Jeżeli prawo do dodatków uzależnione jest od wymogu kierowania zespołem pracowników, wymogu tego nie stosuje się do radcy prawnego. W ustalonym stanie faktycznym i po analizie przytoczonych przepisów prawa materialnego nie sposób zgodzić się z zarzutami skarżącego, że doszło do ich naruszenia. Organy nie naruszyły również przepisów procesowych, a tym bardziej norm konstytucyjnych. Jednocześnie należy wskazać skarżącemu, że wyznaczenie go na stanowisko służbowe i ustalenie okresu kadencji nastąpiło w warunkach zmiany etatu w wojskowej jednostce organizacyjnej, w której pełnił dotychczasową służbę. Jak trafnie podniósł organ, dokonywanie zmian organizacyjnych jest wyłącznym prawem organów wojskowych, które czynią to w ramach posiadanych w tym zakresie uprawnień i zgodnie z przepisami powszechnie obowiązującym. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.