II SA/Rz 319/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Maciej Kobak /spr./ WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi Z. B. i T. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności budowy wiaty -skargę oddala- Przedmiotem skargi Z. B. i T. B. (dalej w skrócie: "skarżący") reprezentowanych przez adw. K. L., jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej w skrócie: "[...]WINB") z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] o uchyleniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej w skrócie: "PINB") z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] i jednocześnie o umorzeniu postępowania organu I instancji w całości. Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Zawiadomieniem z dnia 12 grudnia 2018 r. PINB poinformował o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie legalności budowy wiaty wykonanej w konstrukcji drewnianej o wymiarach zewnętrznych 7,72 m x 3,78 m usytuowanej na działce ew. nr 384 w miejscowości B. Następnie PINB decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] na podstawie art. 104 i 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 – dalej w skrócie: "k.p.a.") – umorzył postepowanie administracyjne. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że w dniu 4 grudnia 2018 r. pracownicy organu przeprowadzili kontrolę na działce nr 384 stanowiącej własność M. G., w sprawie sprawdzenia legalności wykonania robót budowlanych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym. Podczas kontroli stwierdzono, że na przedmiotowej działce znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny. Od strony południowo- zachodniej budynku wykonany jest taras, nad którym została wykonana wiata (zadaszenie). Wymiary wiaty wynoszą 3,78 m x 7,72 m. Przedmiotowa wiata wykonana jest w konstrukcji drewnianej. Słupy wiaty wykonane są z krawędziaków drewnianych o wym. 20 cm x 20 cm i 20 cm x 15 cm, które zamocowane są do stóp betonowych utwierdzonych w gruncie. Wiata przykryta jest dachem jednospadowym o konstrukcji drewnianej (krokwiowej) i pokryta blachodachówką. Od spodu konstrukcja dachu obudowana jest boazerią. W środkowej części dachu wiaty wykonane jest naświetle z płyty dachowej przeźroczystej z tworzywa sztucznego. Podłoga pod wiatą jak również schody prowadzące z poziomu wiaty na teren wykonane są z deski kompozytowej. Nad schodami i nad chodnikiem wzdłuż budynku wykonane jest zadaszenie wsparte z jednej strony na konstrukcji wiaty natomiast przy narożniku budynku oparte jest na słupie drewnianym o przekroju 20 cm x 20 cm. Właścicielka nieruchomości oświadczyła, że wiata wykonana została w okresie od stycznia do grudnia 2016 r. przy okazji remontu budynku mieszkalnego. Następnie PINB wyjaśnił, że według internetowego słownika języka polskiego PWN, wiata to lekka budowla w postaci dachu wspartego na słupach np. nad przystankiem lub parkingiem. PINB stwierdził, że zadaszenie wykonane nad tarasem posiada osobną konstrukcję i nie jest powiązane z budynkiem mieszkalnym. Przy budynku znajdują się słupy w konstrukcji drewnianej tworzące konstrukcję zadaszenia, jednak nie są one powiązane w żaden sposób ze ścianą zewnętrzną budynku. Również na połaci dachowej wykonana jest dylatacja z blachy płaskiej, co w ocenie organu świadczy o tym, że połać dachowa budynku nie jest powiązane z połacią zadaszenia. Mając na uwadze powyższe, PINB zakwalifikował zadaszenie nad tarasem jako wiatę wolnostojącą. PINB wyjaśnił, że zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm. – dalej w skrócie: "u.p.b.") - bez pozwolenia i bez zgłoszenia można budować: wiaty o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowane na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki. Wobec powyższego PINB uznał, iż przedmiotowa wiata nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę ani również zgłoszenia do właściwego organu, gdyż jej powierzchnia wynosi 29,18 m2 (7,72 m x 3,78 m). Powierzchnia przedmiotowej działki wynosi 484 m2 w związku z powyższym organ uznał usytuowanie wiaty jako prawidłowe. PINB stwierdził również, że do przedmiotowej wiaty nie ma zastosowania Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, albowiem w rozporządzeniu jest mowa o odległości budynku od granicy, zaś wiata budynkiem nie jest, gdyż nie jest wydzielona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych (nie posiada ścian). Mając na uwadze powyższe PINB uznał, że nie zachodzi okoliczność wydania nakazu rozbiórki przedmiotowej wiaty, jak również nałożenia obowiązku legalizacji przedmiotowej wiaty, gdyż nie doszło do naruszenia u.p.b. Po rozpoznaniu odwołania skarżących, [...]WINB decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i jednocześnie orzekł o umorzeniu postępowania organu I instancji w całości. W uzasadnieniu decyzji [...]WINB stwierdził, że stanowisko PINB jest zasadne, aczkolwiek uzasadnienie wymaga uzupełnienia. W szczególności [...]WINB nie podzielił stanowiska PINB, iż wiata usytuowana na działce ew. nr 384 jest wiatą wolnostojącą. [...]WINB wyjaśnił, że w orzecznictwie sadowo-administracyjnym wskazuje się, iż pod pojęciem wiaty należy rozumieć lekką budowlę, posiadającą dach, niekiedy ściany, której celem jest ochrona miejsca lub rzeczy przed oddziaływaniem atmosferycznym (deszczem, śniegiem, wiatrem). Następnie [...]WINB wyjaśnił, że budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny (jak w niniejszej sprawie) lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, w liczbie nieprzekraczającej dwóch wiat na każde 1000 m2 powierzchni działki, nie wymaga pozwolenia na budowę, nie wymaga także zgłoszenia. [...]WINB dodał, że wiaty nie muszą być obiektami wolnostojącymi, aby zaliczyć je do obiektów, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2c u.p.b. A zatem w ocenie [...]WINB należało sprawdzić, czy wykonane roboty budowlane polegające na budowie przedmiotowej wiaty zostały wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (art. 50 ust. 1 pkt 2 u.p.b.) lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach (art. 50 ust. 1 pkt 4 u.p.b.). [...]WINB stwierdził, że wiata będąca przedmiotem niniejszego postępowania nie jest budynkiem w rozumieniu u.p.b., nie stanowi również budowli pełniącej funkcję użytkową budynku. Jest ona budowlą pełniącą funkcję ochrony miejsca lub rzeczy przed oddziaływaniem atmosferycznym deszczem, śniegiem, wiatrem. Zatem usytuowanie przedmiotowej wiaty, w stosunku do innych obiektów budowlanych, jak również do granicy działki nie podlega przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. [...]WINB zauważył, że co prawda, w myśl § 2 ust. 1 przepisy rozporządzenia stosuje się również przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, stwierdził jednak, że rozszerzenie zakresu stosowania przedmiotowego rozporządzenia dotyczy niektórych tylko typów budowli. W kontekście przedmiotowej wiaty, nie można uznać, że pełni ona funkcję użytkową budynku, tak więc nie mają w tym przypadku zastosowania przepisy rozporządzenia. [...]WINB stwierdził więc, że przedmiotowa wiata nie została wykonana w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, ani nie została wykonana w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach, w szczególności przepisach techniczno-budowlanych, tak więc w aspekcie u.p.b. nie zachodzą okoliczności pozwalające na wydanie decyzji w trybie art. 51 u.p.b. tj. orzeczenia zaniechania dalszych robót budowlanych, czy rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części względnie doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego. Brak jest również podstaw do wydania decyzji nakładającej obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W związku z tym organ nadzoru budowlanego w rozpatrywanej sprawie nie mógł podjąć innego rozstrzygnięcia, jak tylko umorzyć postępowanie w całości z powodu jego bezprzedmiotowości, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na zarzuty [...]WINB wyjaśnił, że organ odwoławczy nie podziela twierdzenia skarżących, iż wykonanie zadaszenia przy budynku to rozbudowa budynku. Przepisy u.p.b. nie zawierają definicji legalnej terminu rozbudowa. Ustawodawca przesądził jedynie, że rozbudowa stanowi jedną z postaci budowy, przez którą, zgodnie z art. 3 pkt 6 tej ustawy należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. [...]WINB wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż rozbudowa to powiększenie istniejącego obiektu budowlanego, w przypadku budynku o dodatkowe pomieszczenie (m.in. pokój, wiatrołap, itp.) wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Natomiast w niniejszym przypadku wykonano zadaszenie wsparte na słupach, nie posiadające ścian. Zatem w ocenie [...]WINB wykonane roboty nie stanowią rozbudowy istniejącego budynku. [...]WINB wyjaśnił również, że sprawa legalności pozostałych robót przy budynku mieszkalnym usytuowanym na działce nr 384 prowadzona jest w postępowaniu odrębnym i nie jest przedmiotem rozstrzygania niniejszej decyzji. W ustawowym terminie skarżący wnieśli skargę na powyższą decyzję, zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1. Naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 105 §1 k.p.a. polegające na umorzeniu postępowania w sytuacji gdy należało wydać decyzję merytoryczną tj. nakazującą rozbiórkę w związku z rozbudową budynku wykonaną bez wymaganego zezwolenia bądź odmawiającą nakazania rzeczonej rozbiórki rozbudowanego dachu na budynku M. G. 2. Naruszenie przepisów prawa procesowego regulujących sferę postępowania dowodowego tj. art. 77 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na tym, iż [...]WINB nie wyjaśnił wszystkich okoliczności niezbędnych dla wydania prawidłowego orzeczenia i nie wypowiedział się: a) czy m. in. na podstawie dowodów w postaci zdjęć z okresu budowy spornego dachu, które zawarto w odwołaniu, [...]WINB ustala stan faktyczny polegający na tym, iż: - elementy rozbudowy określanej jako "wiata" są konstrukcyjnie i w sposób trwały związane z krokwiami dachu; - obróbki blacharskie dachu tworzą jedną całość z obróbkami "wiaty";  - nastąpiło podniesienie wysokości ścianki kolankowej, a tym samym kalenicy dachu co wpływa na wysokość całego budynku; - połać dachu na budynku i dach nad "wiatą" tworzą jedną płaszczyznę, a więc w istocie stanowią jeden i ten sam element funkcjonalny budynku mieszkalnego tj. dach, nie zaś dwie odrębne konstrukcje tj. "wiatę" oraz budynek mieszkalny; czy też cechy konstrukcyjne opisywanej wiaty są inne tzn. jest ona konstrukcją wolnostojącą, niezwiązaną z budynkiem, mającą oddzielną od budynku bryłę, konstrukcję i samodzielną funkcję, b) [...]WINB nie przeprowadził koniecznego w sprawie uzupełnienia postępowania dowodowego o kwestie związane z wysokością kalenicy na budynku M. G. (kalenica została podniesiona co spowodowało zmianę kubatury budynku oraz zmianę konstrukcji dachu i wpływa na konstrukcję tej części dachu, która została zakwalifikowana jako "wiata"). W sytuacji gdyby Sąd stanął na stanowisku, że zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający, a stan faktyczny został ustalony prawidłowo i pozwala na zastosowanie przepisu materialnego, skarżący zarzucili: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. 29 ust. 1 pkt 2c w zw. z art. 3 pkt 2 u.p.b. polegające na jego nieprawidłowej wykładni. Organ administracyjny wadliwie zdefiniował bowiem pojęcie wiaty i budynku, oraz nie dokonał rozróżnienia między samoistnym obiektem budowlanym (budynkiem mieszkalnym lub wiatą), a integralną częścią tego obiektu (dachem budynku mieszkalnego); 2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 48 u.p.b. w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, polegające na jego niezastosowaniu w sytuacji kiedy rozbudowa budynku mieszkalnego dokonana została z naruszeniem przepisów. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu decyzji skarżący stwierdzili, że nowe zadaszenie ma takie cechy jak dach budynku, a dodatkowo funkcjonalnie w sposób bezpośredni jest związane z domem. Zadaszenie w postaci wypuszczonej połaci dachu ochrania przed wpływem atmosferycznym drzwi wejściowe do domu, schody i taras zewnętrzny posadowiony bezpośrednio przy ścianie budynku, na który to taras przygotowano wyjście bezpośrednio z drzwi budynku. Taras nie jest wykorzystywany w celach magazynowych, jak się to czyni w przypadku wiaty, ale dla wygody mieszkańców domu (turystów), którzy urządzają na nim okolicznościowe imprezy. Skarżący podnieśli, że dla prawidłowej oceny czy obiekt budowlany w postaci zadaszenia jest wiatą czy też częścią budynku jaką jest dach - należy dokonać tej oceny przez pryzmat funkcji jaką pełni i oceny czy jest konstrukcyjnie i technicznie związany z dachem domu – czego zdaniem skarżących [...]WINB nie uczynił. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i jako tak podlega oddaleniu. Wstępnego odnotowania wymaga uwaga, że przedmiotem postępowania, którego zwieńczeniem była zaskarżona decyzja była legalność budowy zadaszenia o konstrukcji drewnianej, o wymiarach 7,72 m x 3,78 m usytuowanego na działce nr 384 w miejscowości B. w od strony południowo-zachodniej znajdującego się na niej budynku mieszkalnego. Poza zakresem postępowania pozostawała więc ocena legalności zadaszenia nad drzwiami wejściowymi oraz schodami – orientacyjnie dobrze przedstawia tę kwestię szkic sytuacyjny z 4 grudnia 2018 roku znajdujący się na k. 3.1 akt organu I instancji. Organy nie weryfikowały również kwestii podniesienia kalenicy dachu budynku mieszkalnego na działce 384. Organy obu instancji w uzasadnieniach swoich decyzji wyraźnie akcentowały, że legalność innych robót budowlanych zrealizowanych na działce nr 384 jest przedmiotem odrębnego postępowania. W tym układzie procesowym a limine jako nieskuteczne należy ocenić te zarzuty skargi, które nawiązują do wyżej wymienionych robót budowalnych – podwyższenia kalenicy dachu budynku mieszkalnego oraz zadaszenia na wejściem do budynku oraz schodami. W sprawie jest bezsporne – a potwierdza to również materiał dowodowy zebrany w sprawie, w tym przedłożone przez skarżących zdjęcia – że taras od strony południowo-zachodniej budynku mieszkalnego na działce 384 istniał jeszcze przed rozpoczęciem "prac remontowych" przez inwestorów w roku 2016. Przedmiotem oceny pozostaje więc wyłącznie jego "zadaszenie". Skarżący kwestionują zasadnicze dla sprawy ustalenie oraz jego kwalifikację prawną, że zadaszenie zrealizowane nad tarasem stanowi wiatę w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 2c u.p.b. Stosownie do powołanego przepisu pozwolenia na budowę nie wymaga budowa "wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki". W ocenie skarżących tak funkcja zrealizowanego zadaszenia, jak i jego konstrukcyjne zespolenie z budynkiem mieszkalnym dowodzą, że w istocie mamy do czynienia z rozbudową, co kolei implikuje obowiązek stosowania przepisów legalizacyjnych z art. 48 i nast. Sąd się ze stanowiskiem skarżących nie zgadza. Pewne jest, że na działce nr 384 znajduje się budynek mieszkalny, pewne jest również, że zadaszenie tarasu (wiata) ma powierzchnię mniejszą niż 50 m2 - powierzchnia wynosi 29,18 m2 (7,72 m x 3,78 m). Powierzchnia działki wynosi zaś 484 m2. Przyjąć zatem trzeba, że wszystkie przesłanki do zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 2c u.p.b. zostały spełnione, o ile – oczywiście – przyjmie się, że zadaszenie tarasu faktycznie stanowi wiatę. W orzecznictwie sądów administracyjnych spójny jest pogląd, że pojęcie wiaty, którym posługuje się art. 29 ust. 1 pkt 2c u.p.b., nie zostało zdefiniowane. Przyjmuje się jednocześnie, że wiata, nie będąc budynkiem, nie powinna posiadać wszystkich cech, o jakich mowa w treści art. 3 pkt 2 u.p.b. Oznacza to, że jest ona obiektem budowlanym niezwiązanym trwale z gruntem lub niewydzielonym z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych lub też nie posiada fundamentów lub dachu. Wystarczy przy tym, aby przynajmniej jedna z tych przesłanek została spełniona – wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 sierpnia 2016 roku, sygn. II SA/Po 1151/15; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 stycznia 2018 roku, sygn. II SA/Kr 1471/17. Stosownie do postanowień § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zakres jego stosowania obejmuje projektowanie, budowę, przebudowę oraz zmianę sposobu użytkowania budynków, a wiata budynkiem nie jest. Inne budowle poddane są reżimom rozporządzenia wyłącznie wówczas, gdy spełniają funkcje użytkowe budynków. W analizowanej sprawie, zadaszenie tarasu nie spełnia funkcji budynku – w żaden sposób nie realizuje przeznaczenia, jakie przypisuje się budynkom; ma osłaniać przed warunkami atmosferycznymi taras, zapewniając komfort realizacji jego funkcji rekreacyjnej i wypoczynkowej. Trafnie tę kwestię ujął Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie w wyroku z dnia 12 stycznia 2018 roku, sygn. VII SA/Wa 628/17, stwierdzając, że: "O tym czy wiata pełni funkcję użytkową budynku decyduje przede wszystkim jej przeznaczenie. Spełniać funkcję budynku będzie wyłącznie wiata o przeznaczeniu innym niż rekreacyjno-wypoczynkowym (wiata składowa, czy magazynowa)". Sąd nie podziela również i tej grupy twierdzeń, która ma wskazywać na konstrukcyjną zależność zadaszenia tarasu z budynkiem mieszkalnym. Sąd przyznaje, że wiata nie jest konstrukcyjnie w pełni autonomiczna, jednakże wywodzi z tego ustalenia odmienne niż skarżący skutki prawne. W tej materii Sąd zauważa, że wiata nie posiada ścian, natomiast wyłącznie od jednej strony przylega do ściany budynku mieszkalnego. Oznacza to de facto, że wiata nie jest budowlą wolnostojącą, co jednak nie wyklucza stosowania art. 29 ust. 1 pkt 2c u.p.b., który nie zastrzega – jak czyni to art. 29 ust. 1 pkt 2 u.p.b. – że zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dotyczy wyłącznie wiat wolnostojących. Jest zatem oczywiste, że zakres stosowania art. 29 ust. 1 pkt 2c u.p.b. obejmuje tak wiaty wolnostojące, jak i takie, które tego przymiotu nie posiadają. Rozwijając uwagi dotyczące konstrukcji wiaty Sąd zwraca uwagę, iż jest ona wsparta na słupach - zadaszenie wspiera się na 4 słupach o wymiarach 20cm x 20cm, które są posadowione w czterech narożach zadaszenia, w tym i bezpośrednio przy ścianie budynku mieszkalnego – szkic na karacie 3.1 oraz zdjęcia na k. 3.3 nr 1, nr 6 i nr 7. Potwierdza to zatem ustalenie, że ściana budynku mieszkalnego nie stanowi bezpośredniego, konstrukcyjnie niezbędnego, elementu wsporczego dla zadaszenia tarasu. Analogicznie Sąd ocenia relację samej połaci dachowej wiaty i istniejącego budynku mieszkalnego. Zarówno krokwie, jak i płatwie zadaszenia wiaty są względnie autonomiczne konstrukcyjnie względem struktury dachu budynku mieszkalnego – obrazują to zdjęcia na k. 3.3 nr. 8 i 9. Sąd przyznaje, że krokwie wiaty nie wspierają się wyłącznie na płatwiach wspartych na słupach konstrukcyjnych wiaty, ale także na płatwiach dachu budynku mieszkalnego. Jest to rozwiązanie logiczne, o ile zamysł jest taki, aby chronić przed warunkami atmosferycznymi – przede wszystkim deszczem – taras bezpośrednio przylegający do budynku mieszkalnego. Mało racjonale wydaje się rozwiązanie, w którym pomiędzy połacią dachową budynku mieszkalnego a zadaszeniem tarasu istnieje odstęp, umożliwiający przedostawanie się na taras wody opadowej. Przyjęte rozwiązanie powoduje, że wybudowana wiata traci charakter wolnostojący, ale per se nie dowodzi to nielegalności wykonanych prac. Jeszcze raz należy podkreślić, że art. 29 ust. 1 pkt 2c u.p.b. dopuszcza budowę wiat, które nie są wolnostojące. W tym stanie rzeczy Sąd nie dostrzegł, aby kwestionowana skargą decyzja naruszała przepisy prawa, tak w warstwie motywacyjnej (ustaleń faktycznych), jak i warstwie materialnoprawnej. Uwzględniając powyższe Sąd skargę oddalił – art. 151 P.p.s.a.