III SA/Kr 72/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak (spr.) Sędziowie: WSA Halina Jakubiec WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi Powiatu B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 listopada 2018 r. ([...]) w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego skargę oddala Postanowieniem z dnia 26 października 2018 r., znak: [...], na podstawie art. 264 § 1 oraz art. 262 § 1 pkt 2 i art. 263 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1990 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2017.1257 z późn. zm.) Burmistrz I. ustalił wysokość kosztów postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości w wysokości 800,00 zł z tytułu wynagrodzenia za czynności rozgraniczeniowe, których celem było ustalenie przebiegu granic działek ewidencyjnych położonych w J. numer [...] z działką ewidencyjną numer [...], zakończone decyzją administracyjną z dnia 26 października 2018 r., znak: [...], przeprowadzone przez geodetę upoważnionego na podstawie postanowienia Burmistrza znak [...] z dnia 23 lutego 2018 r., II. zobowiązał do uiszczenia kosztów określonych w punkcie I w następujący sposób: 1. M. K. właściciel działki nr [...] w kwocie wynoszącej: 311,10 zł 2. K. M. właściciel działki nr [...] w kwocie wynoszącej: 311,10 zł 3. G. K. właścicielka działki nr [...] w kwocie wynoszącej: 88,90 zł 4. Powiat B. właściciel działki nr [...] w kwocie wynoszącej: 88,90 zł W pkt III postanowienia Burmistrz zobowiązał strony wymienione w pkt II do wpłaty na podany numer rachunku bankowego w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się postanowienia. Organ I instancji w uzasadnieniu podał, że postanowieniem z dnia 23 lutego 2018 r., znak [...], na wniosek M. K. wszczęto postępowanie rozgraniczeniowe dotyczące ustalenia przebiegu granicy działki ewidencyjnej położonej w J. numer [...] z działką ewidencyjną numer [...] w J. W dniu 16 maja 2018 r. czynności ustalenia przebiegu granic dokonał upoważniony geodeta, a sporządzony operat pomiarowy został przyjęty do Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej pod nr [...] z dnia 11 października 2018 r. Na podstawie przedłożonych dokumentów decyzją z dnia 26 października 2018 r. znak [...] zatwierdzono przebieg granicy pomiędzy przedmiotowymi działkami. Za wykonane czynności rozgraniczeniowe upoważniony geodeta przedłożył rachunek nr [...] z dnia 8 października 2018 r. na kwotę 800,00 zł. Organ I instancji przyjął następującą zasadę rozliczenia: przedmiotowym postępowaniem rozgraniczeniowym ustalono w terenie granice zasięgu prawa własności pomiędzy nieruchomościami, poprzez określenie położenia trzech punktów granicznych, tworzących linię graniczne oraz utrwalenie tych punktów znakami granicznymi. Na podstawie art. 264 § 1 oraz art. 262 § 1 pkt 2 i art. 263 § 1 k.p.a. oraz art. 152 k.c. podzielił wynagrodzenie uprawnionego geodety na ilość punktów granicznych ustalonych w postępowaniu, następnie koszt ustalenia każdego z nich rozdzielono pomiędzy właścicieli nieruchomości, których granice wyznacza: 1. Koszt ustalenia punktu granicznego nr [...], ponoszą właściciele działek [...], [...] oraz [...] po jednej trzeciej, 2. Koszt ustalenia punktu nr [...] ponoszą właściciele działek [...] oraz [...] po połowie, 3. Koszt ustalenia punktu granicznego nr [...] ponoszą właściciele działek [...], [...] oraz [...] po jednej trzeciej. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł Powiat B., który zaskarżył pkt II ppkt 1-4 postanowienia wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w tym zakresie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Skarżący powołując się na treść art. 262 § 1 pkt 2 kpa wskazywał, że pod pojęciem interesu strony należy w przypadku postępowania rozgraniczeniowego rozumieć obiektywną korzyść prawną w postaci prawnej, stabilnej, należycie udokumentowanej granicy, której beneficjentem są w równym stopniu właściciele nieruchomości po obu stronach tak ustalonej granicy. W niniejszej sprawie rozgraniczenie dotyczy działki [...]z działką [...], położonych w J., stanowiących własność osób fizycznych. Współdziałanie właścicieli sąsiadujących gruntów, zgodnie z art. 152 k.c., przy utrzymywaniu wspólnych znaków granicznych, dotyczy tylko tych właścicieli nieruchomości, pomiędzy którymi przy rozgraniczeniu jest ustalana stabilna, stała granica geodezyjna. Również koszty postępowania rozgraniczeniowego nieruchomości ponosi nie tylko właściciel, na wniosek którego zostało wszczęte postępowanie rozgraniczeniowe, tj. właściciel działki nr [...], położonej w J., ale również właściciel działki nr [...], położonej w J., z uwagi na fakt, iż pomiędzy tymi działkami została ustalona stabilna, należycie udokumentowana granica, której beneficjentem ponoszącym korzyść prawną są w równym stopniu właściciele nieruchomości po obu stronach tak ustalonej granicy. Natomiast na działce nr [...] położonej w J., stanowiącej drogę powiatową nr [...] K relacji J. – P., znajduje się tylko punkt graniczny nr [...] (tzw. trójmiedza), natomiast nie ma ustalanej granicy z działką nr [...]. W związku z powyższym, w ocenie skarżącego, niezasadnie został on obciążony kosztami postępowania w ustalonej kwocie. Postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 listopada 2018 r., sygn. akt [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144, art. 262 § 1 pkt 2 i art. 264 § 1 k.p.a., art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. 2018.570) i § 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U.2003.1925) utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie. Organ II instancji przyjął ustalenia organu I instancji za swoje i podał, co następuje: Powołując się na treść art. 262 § 1 i 2 k.p.a., art. 152 k.c. oraz treść uchwały NSA z dnia 11 grudnia 2006 r., I OPS 5/06, wskazał, że udział w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony jest równoznaczny ze stwierdzeniem, iż toczy się ono w interesie każdej ze stron postępowania. Twierdzenie, że interes prawny posiada jedynie strona, która żąda wszczęcia postępowania, bo postępowanie toczy się w jej interesie, gdyż to ona domaga się konkretyzacji swojego interesu prawnego w sprawie, pozostałoby w sprzeczności z pojęciem legitymacji strony w postępowaniu administracyjnym. W postępowaniu rozgraniczeniowym wszczętym na wniosek właściciela jednej nieruchomości właściciel sąsiedniej nieruchomości może uznawać, że przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego nie leży w jego interesie, gdyż nie kwestionuje on przebiegu granic. Jednakże ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości leży w interesie prawnym wszystkich właścicieli, gdyż granice gruntów sąsiadujących stały się sporne. Nie można więc twierdzić, że rozgraniczenie nie jest przeprowadzane także w interesie właściciela nieruchomości sąsiadującej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w oparciu o ww. uchwałę uznało, że koszty postępowania, których poniesienie nie jest ustawowym obowiązkiem organu, obciążają strony (art. 262 § 1 pkt 2 kpa), w wypadku kosztów rozgraniczenia obciążają strony będące właścicielami rozgraniczanych nieruchomości wg zasady wyrażonej w art. 152 k.c. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo wyliczył koszty przypadające na poszczególnych uczestników postępowania rozgraniczeniowego. Organ przyjął zasadę wyliczenia kosztów ustalenia punktów granicznych. Z uwagi na istniejącą między działkami nr [...], [...], [...] trójmiedzę, w tym wypadku, koszty podzielone zostały na trzy części. Organ odwoławczy zaakcentował również fakt, że wszyscy właściciele rozgraniczanych nieruchomości zostali powiadomieni i został im umożliwiony udział w postępowaniu, w którym zostali uwzględnieni jako strony. Zdaniem SKO udział w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony jest równoznaczny ze stwierdzeniem, że toczy się ono w interesie każdej ze stron postępowania. Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Powiat B., zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania na jego rzecz. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 152 k.c., poprzez uznanie, iż fakt bycia stroną postępowania rozgraniczeniowego przesądza o posiadaniu in-teresu prawnego w rozgraniczeniu, a w konsekwencji, że koszty tego postępowania zostały poniesione w interesie wszystkich stron. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy podtrzymał swoją dotychczasową argumentację i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2018.2107 t.j.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym grani- cami skargi, stosownie do treścią art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2018.1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Orzekanie - w myśl art.135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia zgodnie z powyższymi zasadami Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów postępowania administracyjnego przeprowadzonego przez ten organ w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości. Jako podstawę prawną organ powołał przepisy art. 262 § 1 pkt. 2 k.p.a. i art. 264 § 1 k.p.a. Określają one zasady rozdziału kosztów postępowania administracyjnego pomiędzy stronę a organ. Jak wynika z tych przepisów stronę obciążają te koszty, które wynikają albo z jej winy (art. 262 § 1 pkt 1 k.p.a.), albo też zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie (art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a.). Zgodnie z art. 152 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. 2019.1145 t.j.) koszty rozgraniczenia właściciele nieruchomości ponoszą po połowie. Powołany przepis był przedmiotem rozbieżności w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dotyczącym tego, czy w przypadku postępowania rozgraniczeniowego koszty postępowania ponosi tylko podmiot na rzecz którego takie postępowanie jest prowadzone, czy też każdy z właścicieli nieruchomości rozgraniczanych w takim postępowaniu. Rozbieżności te zostały wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7 sędziów z dnia 11 grudnia 2006 r. sygn. akt I OPS 5/06 (publ. ONSAiWSA 2007, Nr 2, poz. 26.) W uchwale tej wyrażono pogląd, że organ administracji publicznej orzekając na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. o kosztach postępowania rozgraniczeniowego powinien uwzględniać normę art. 152 k.c., co oznacza, że należy obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiednich nieruchomości a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania. Postępowanie rozgraniczeniowe jest szczególnym postępowaniem, ponieważ prowadzone jest ono przed organem administracyjnym, a w przypadku określonym art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. 2019.725 t.j. r. poz. 1629 z późn. zm.) dalej Pgik, przed sądem powszechnym. W obu tych postępowaniach organ administracji i sąd powszechny są obowiązane stosować te same zasady, co wynika z art. 152 i 153 k.c. oraz art. 31 ust. 2-4 i art. 34 ust. 1 i 2 Pgik. W postępowaniu administracyjnym ma zastosowanie norma materialnoprawna wynikająca z art. 152 k.c. zgodnie z którą wła- ściciele gruntów sąsiadujących ponoszą koszty rozgraniczenia po połowie (w równych częściach). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał też, że udział w postępowaniu administracyjnym jest równoznaczny ze stwierdzeniem, że toczy się ono w interesie nie tylko wnioskodawcy, ale każdej ze stron postępowania. Ustalenie granic nieruchomości w trybie postępowania rozgraniczeniowego następuje wówczas, gdy granice nieruchomości nie zostały wcześniej ustalone; były ustalone, ale stały się sporne lub brak jest dokumentów pozwalających na określenie pierwotnego położenia przesuniętych, uszkodzonych lub zniszczonych znaków granicznych. W uzasadnieniu powołanej uchwały składu 7 sędziów wskazano także, że w postępowa- niu rozgraniczeniowym wszczętym na wniosek właściciela jednej nieruchomości, właściciel sąsiedniej nieruchomości nie może skutecznie wywodzić, że przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego nie leży w jego interesie, gdyż nie kwestionuje on przebiegu granic. Ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości leży bowiem w interesie prawnym wszystkich właścicieli. Już sam fakt braku rozgraniczenia nieruchomości lub zaistnienia innej podstawy do wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego prowadzi do konstatacji, że w interesie każdego z właścicieli nieruchomości, które nie są prawidłowo rozgraniczone, jest dokonanie rozgraniczenia. Stan faktyczny sprawy nie jest sporny. Spór dotyczy natomiast obciążenia kosztami postępowania rozgraniczeniowego w kwocie 88,90 zł skarżącego tj. Powiat B. Nie ulega wątpliwości, że w sprawie zakończonej decyzją Burmistrza z dnia 26 pażdziernika 2018 r. znak [...], postępowanie rozgraniczeniowe obejmowało rozgraniczenie działki nr [...] stanowiącej własność M. K., z działką nr [...] stanowiącą własność K. M. Postępowanie zostało wszczęte na wniosek M. K. Jak wynika z akt administracyjnych – postanowienia Burmistrza z dnia 23 lutego 2018 r.(k. 41 akt adm.), uczestnikami postępowania poza właścicielem działki nr [...] byli również : skarżący Powiat, oraz G. K. a to z uwagi na fakt, że rozgraniczeniu podlegały ww. działki na całej długości (cała granica była sporna), zaś skrajne punkty graniczne działek podlegających rozgraniczeniu stanowiły tzw. trójmiedze pomiędzy rozgraniczanymi działkami i działką nr [...] – stanowiącą własność skarżącego Powiatu oraz działką nr [...] stanowiącą własność G. K. (k. 37 akt adm.). Ze sporządzonego operatu rozgraniczeniowego oraz decyzji rozgraniczeniowej z dnia 26 pażdziernika 2018 r. (k. 82 akt adm.) wynika, że obydwa punkty ‘trójmiedzy" tj. punkt nr [...] stanowiący zbieg granic działek ew. nr [...], [...] i działki [...] stanowiącej własność skarżącego Powiatu, oraz punkt nr [...] w którym zbiegają się granice działek ew. nr [...], [...] i działki [...] stanowiącej własność G. K. zostały ustalone i pomierzone w trakcie czynności ustalenia przebiegu granic w dniu 16 maja 2018 r. (protokół graniczny, k. 73 i nast. akt adm.). Z protokołu granicznego wynika także, że w terenie brak było widocznej granicy, a jedynie w punkcie nr [...] (trójmiedza z działką G. K.) odszukano palik drewniany. Zatem brak było przed dokonaniem rozgraniczenia danych co do położenia punktu trójmiedzy między działką wnioskodawcy, uczestnika i skarżącego Powiatu. W następstwie czynności przewidzianych przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz.U.1999.45.453) powołany przez organ geodeta sporządził stosowną dokumentacją wyznaczając m.in. punkt trójmiedzy między działką stanowiącą własność skarżącego Powiatu i działkami rozgraniczanymi. Powyższe znajduje odzwierciedlenie w treści decyzji rozgraniczeniowej oraz treści operatu sporządzonego przez biegłego. Nie ulega również wątpliwości, że koszty postępowania rozgraniczeniowego wyniosły 800,- złotych, co wynika z przedłożonego przez geodetę uprawnionego rachunku nr [...] (k. 81 akt adm.). Zaskarżonym postanowieniem zobowiązano skarżący Powiat do poniesienia 1/3 kosztów ustalenia punktu granicznego nr [...] (trójmiedza działek nrnr [...], [...] i [...]), w kwocie 88,90 zł. Taka sama kwotą kosztów obciążono właścicielkę działki nr [...] (trójmiedza z działkami [...] i [...]), natomiast właściciele działek podlegających rozgraniczeniu zostali obciążeni kwotami po 311,10 zł. Zatem jako podstawę ustalenia ponoszonych przez uczestników postepowania kosztów rozgraniczenia, przyjął organ nie tylko liczbę stron biorących udział w postępowaniu ale także liczbę wyznaczonych punktów granicznych i ich położenie. Sąd stwierdza, że przyjęcia powyższej metody nie można uznać za wadliwe, mając na uwadze stan faktyczny sprawy o rozgraniczenie i zasady wynikające z wyżej cyt. uchwały NSA. Ostatecznie bowiem skarżący Powiat został zobowiązany do uiszczenia kwoty stanowiącej 1/3 kosztów ustalenia punktu trójmiedzy między działkami nr [...] – własność skarżącego Powiatu, nr [...] – własność K. M. i nr [...]- własność M. K. Podkreślenia wymaga, że łączny koszt postępowania rozgraniczeniowego nie został podzielony na cztery równe części, ale wysokość kosztów organ uzależnił od ilości punktów granicznych podlegających ustaleniu, co jak już wyżej wskazano należy uznać za założenie prawidłowe. Skarżący zarzuca w skardze, że obciążenie go jakimikolwiek kosztami postępowania rozgraniczeniowego było nieuzasadnione, ponieważ był stroną postępowania wyłącznie ze względu istniejącą między działkami nr [...], [...] i [...] trójmiedzę. Zdaniem skarżą- cego, nie jest on beneficjentem prawnej, stabilnej i należycie udokumentowanej granicy między działkami [...] i [...], ponieważ nie jest właścicielem żadnej z nich i z punktu widzenia Powiatu jest całkowicie obojętnym, w którym miejscu zlokalizowana będzie trójmiedza między ww. działkami. Stanowisko takie w istocie sprowadza się więc do kwestionowania interesu prawnego skarżącego w postępowaniu rozgraniczeniowym, którego koszty ustalono w zaskarżonym postanowieniu. Nie było jednak rzeczą organu rozważanie istnienia interesu prawnego po stronie podmiotów biorących udział w postępowaniu rozgraniczeniowym już po jego zakończeniu i w trakcie czynienia ustaleń dotyczących wysokości i Sposobu rozdziału kosztów tego postępowania, których poniesienie nie stanowiło obowiązku organu. Kwestia ta nie jest także przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie ponieważ ustalenie stron postępowania rozgraniczeniowego odbyło się na etapie jego wszczęcia i wydania w tym przedmiocie postanowienia. Skoro jednak zarzuty skargi sprowadzają się do kwestionowania interesu prawnego skarżącego Powiatu, to należy przypomnieć, że ustawa Pgik nie definiuje pojęcia strony w postępowaniu rozgraniczeniowym. Oznacza to, że do tego pojęcia należy stosować art. 28 k.p.a., według którego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku do- tyczy postępowanie albo kto żąda czynności ze względu na swój interes prawny lub obo- wiązek. W orzecznictwie przyjmuje, że tylko przepis prawa materialnego stanowiąc pod- stawę interesu prawnego stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową strony. Postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ma osoba, której dotyczy bezpośrednio to postępowanie lub w którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących jej praw. Interes prawny powinien wywodzić się z przepisu prawa powszechnie obowiązującego, a więc nie tylko z przepisów prawa administracyjnego. W orzecznictwie i piśmiennictwie jednolicie prezentowany jest pogląd, że interes prawny dający określonemu podmiotowi status strony postępowania administracyjnego może wynikać także z norm prawa cywilnego (Komentarz LEX do Kpa, W. Chróścielewski, Z.Kmie- ciak, kom. do art. 28 kpa A. Krawczyk, publ. WK 2019). ). Normę taką w sprawie o rozgraniczenie stanowi przepis art. 153 kc. W świetle powyższych zasad, stronami postępowania o rozgraniczenie są zatem wszyscy ci, których uprawnienia wynikają bezpośrednio z praw podmiotowych do gruntów (nieruchomości) przyległych do przedmiotu rozgraniczenia (por. St. Rudnicki Komentarz do kodeksu cywilnego, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2003, str. 121). Także więc skarżący Powiat, z uwagi na istniejącą trójmiedzę między działami [...], [...] i [...] był stroną postępowania rozgraniczeniowego, co skutkować musiało jego udziałem w tym postępowaniu. Powyższe oznacza, że postępowanie to toczyło się również w interesie skarżącego. Okoliczności tej skarżący nie kwestionował w toku postępowania. Jak już z wyżej wskazano, w powołanej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że udział w postępowaniu administracyjnym jest równoznaczny ze stwierdzeniem, że toczy się ono w interesie nie tylko wnioskodawcy, ale każdej ze stron postępowania. W świetle powyższego błędne jest więc stanowisko prezentowane w skardze, że z punktu widzenia Powiatu jest całkowicie obojętnym w którym miejscu zlokalizowana będzie trójmiedza istniejąca między działkami nr [...], [...] i [...] i w związku z tym skarżący nie powinien ponosić kosztów rozgraniczenia. Nie ma też żadnego znaczenia dla oceny legalności postanowienia wydanego w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego, okoliczność, iż skarżący w toku tego postępowania nie podejmował żadnych czynności procesowych ani nie brał udziału w czynnościach ustalania przebiegu granic na gruncie. Nie zmienia to bowiem faktu, że był stroną tego postępowania, zatem toczyło się ono także w interesie skarżącego. Zarzuty skargi okazały się więc nieuzasadnione. Kontrolując natomiast zaskarżony akt zgodnie z zasadą wynikającą z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie stwierdził innych jego wad, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania go z obrotu prawnego. Postanowienie zostało wydane na podstawie odpowiednich przepisów prawa a stanowisko organu zostało przedstawione w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu, spełniającym wymogi wynika- jące z art. 107 § 3 kpa. Organ odniósł się też do zarzutów zawartych w zażaleniu na rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, oceniając je należycie jako nie znajdujące uzasadnienia. W związku z powyższym, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.