I SA/Rz 52/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Asesor WSA Jacek Boratyn /spr./, Protokolant sekr. sąd. Anna Kotowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2019 r. sprawy ze skargi Gminy "A." na uchwałę Zarządu Województwa z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie projektu pn.: "Poprawa infrastruktury zaopatrzenia w wodę w Gminie "A." poprzez rozbudowę i modernizację stacji uzdatniania wody wraz z rozbudową sieci wodociągowej" oddala skargę. Zarząd Województwa (Instytucja Zarządzająca), uchwałą z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], po rozpatrzeniu protestu Gminy T. – zwanej dalej skarżącą, od negatywnej oceny formalnej jej wniosku o dofinansowanie projektu pt.: " Poprawa infrastruktury zaopatrzenia w wodę w Gminie T. poprzez rozbudowę i modernizację stacji uzdatniania wody (SUW J.) wraz z rozbudową sieci wodociągowej", nr [...], złożonego w ramach naboru [...] dla osi priorytetowej IV Ochrona środowiska naturalnego i dziedzictwa kulturowego, działania 5.3 gospodarka wodnościekowa, pod działalnie 4.3.2 zaopatrzenie w wodę, Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2014-2020, nie uwzględnił protestu. W okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżąca wystąpiła do Instytucji Zarządzającej z wnioskiem o dofinansowanie realizacji jej projektu pod nazwą: "Poprawa infrastruktury zaopatrzenia w wodę w Gminie T. poprzez rozbudowę i modernizację stacji uzdatniania wody (SUW J.) wraz z rozbudową sieci wodociągowej. Wniosek wpłynął do Instytucji Zarządzającej 19 lipca 2018 r. W następstwie weryfikacji technicznej wniosku, został on uzupełniony w dniu 17 sierpnia 2018 r. i przekazany do oceny formalnej. Na etapie oceny formalnej, dokonująca jej Instytucja stwierdziła konieczność poprawy, uzupełnienia wniosku oraz i wyjaśnienia zawartych w nim informacji, do dokonania których to czynności wezwano skarżącą pismem z 16 października 2018 r. W zakresie wezwania o uzupełnienie załączników, Instytucja Zarządzająca wezwała między innymi o uzupełnienie załącznika nr 4, dotyczącego dokumentów związanych z budową sieci wodociągowej w miejscowościach: M., G., B., B. N., J.. W tym zakresie poinformowano skarżącą o konieczności przedłożenia dokumentu zagospodarowania przestrzennego dla zakresu objętego zgłoszeniem z 27 lutego 2017 r. i zgłoszeniami z 3 lipca 2018 r., dla miejscowości M., G., B., B. N., J.. Zaznaczono przy tym, że dokumenty te winny być aktualne oraz obejmować wszelkie nieruchomości, na których zaplanowano realizację projektu. Decyzje powinny być opatrzone adnotacją organu, który je wydał, że są ostateczne. Uzupełniając braki wniosku, pismem z 25 października 2018 r., skarżąca poinformowała, odnośnie wezwania w punkcie 3.4, że na działkach oznaczonych numerami nr 2749/12, 2749/10, 2749/9 oraz działkach nr 1169/1, 1169/5, 227/14, 227/10, 222/9, 222/8, 222/1 oraz 387/1 (obręb ewidencyjny M.) realizowane będą roboty budowlane. Skarżąca wyjaśniła też, że przedłożono dokumenty zagospodarowania przestrzennego, dla zakresu objętego zgłoszeniami. Załączono decyzje podziałowe nieruchomości, które potwierdzają podział brakujących działek, a które to powstały w wyniku podziału. Dodatkowo załączono mapę podziałową dla nieruchomości rolnej nr 2749/3 (obręb 100 T.). Z zakresu została wyłączona działka nr 387/1 (obręb 96 M.), która została wpisana omyłkowo. Uzupełniając swój wniosek skarżąca ponownie przedstawiła również: • zgłoszenie z 19 stycznia 2017 r. dotyczące budowy odcinka sieci wodociągowej w miejscowości M., od pkt 1 na działce nr 75 do punktu HP2, na działce nr 64, • zgłoszenie z 3 lipca 2018 r. dotyczące budowy odcinka sieci wodociągowej na działkach oznaczonych numerami: 663, 664/3, 664/5, 665/7, 665/5 w miejscowości M., • zgłoszenie z 3 lipca 2018 r. dotyczące budowy odcinka sieci wodociągowej na działkach oznaczonych numerami: 190/1, 183/3, 183/2, 183/1, 182 w miejscowości G., • zgłoszenie z 3 lipca 2018 r. dotyczące budowy odcinka sieci wodociągowej na działkach oznaczonych numerami: 42, 436, 483/8, 183/9, 484/1, 484/6 w miejscowości B., • zgłoszenie z 3 lipca 2018 r. dotyczące budowy odcinka sieci wodociągowej na działkach oznaczonych numerami: 686/1, 677/7, 677/6, 677/5, 677/4, 677/3, 677/2, 659/1, 656/5, 656/4, 656/3 656/2, 656/1, 654, 1021/1, w miejscowości B., • zgłoszenie z 3 lipca 2018 r. dotyczące budowy odcinka sieci wodociągowej na działkach oznaczonych numerami: 1003, 1852, 1851/9, 1851/1, 1851/2, 1851/3, 1851/4, 1851/5, 1851/6, 1851/7, 1851/8, w miejscowości J.. Uzupełnione zgłoszenia, odróżnieniu od tych złożonych pierwotnie, opatrzone zostały adnotacją organu administracji techniczno-budowlanej, iż nie wniesiono sprzeciwu od wykonywania robót budowlanych. W ocenie Instytucji Zarządzającej skarżąca nie spełniła kryterium formalnego standardowego nr 9 – merytoryczna prawidłowość załączników do wniosku/merytoryczna prawidłowość uzupełnień wniosku i załączników. Zgodnie z § 16 Regulaminu konkursu, niespełnienie przedmiotowego kryterium przez konkretny projekt powoduje negatywną ocenę formalną obejmującego go wniosku. O negatywnej ocenie jej wniosku skarżąca została poinformowana pismem z 16 listopada 2018 r., nr [...]. W przedmiotowym piśmie zawarto stwierdzenie, że zgodnie z § 14 ust. 2 Regulaminu konkursu załączniki do wniosku należy przygotować w oparciu o Instrukcję przygotowania załączników (dalej zwaną Instrukcją), stanowiąca załącznik nr 4 do Regulaminu konkursu. W myśl zaś tej Instrukcji należy przedstawić: o wypis i wyrys z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo zaświadczenie o przeznaczeniu nieruchomości w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, o ostateczną decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, o ostateczną decyzje o warunkach zabudowy. Dokumenty, o których wyżej mowa, dotyczące zagospodarowania przestrzennego, powinny być aktualne oraz obejmować wszystkie nieruchomości, na których zaplanowano realizację inwestycji, z wyjątkiem zakresu, dla którego uzyskano pozwolenie na budowę. Decyzje powinny być opatrzone adnotacją, że są decyzjami ostatecznymi. Według Instytucji Zarządzającej, skoro skarżąca nie przedłożyła załączników, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że dokumenty te zostały przedłożone, nie można przyjąć, iż spełnione zostało kryterium formalne standardowe nr 9. Protest od tego rozstrzygnięcia złożyła skarżąca. W jego treści wskazano między innymi, że w wezwaniu z 10 sierpnia nie była wzywana do dokonania uzupełnień, związanych z zagospodarowaniem przestrzennym, w zakresie bodowy odcinków sieci wodociągowej. Wezwanie do uzupełnienia dokumentów, w zakresie zagospodarowania przestrzennego, zostało zawarte dopiero w piśmie z 16 października 2018 r. Wymagane dokumenty zostały przedstawione wraz z pismem z 25 października 2018 r. Skarżąca wyjaśniła, że część wymaganych załączników przedłożyła 19 lipca 2018 r., w odpowiedzi na ogłoszenie o naborze wniosków. Odnośnie pozostałych zauważyła, że zgodnie z Instrukcją, dokumenty dotyczące zagospodarowania przestrzennego nie są wymagane. Dla zakresu, dla którego uzyskano pozwolenie na budowę z adnotacją organu, który je wydał, że są ostateczne. Oprócz tego skarżąca zwróciła uwagę, że po nowelizacji Prawa budowlanego (ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane -t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.) w 2016 r. pozwolenia na budowę w znacznej części zostały zastąpione zgłoszeniami. Zmiana ta dotyczy między innymi budowy sieci wodociągowych. Forma projektu budowlanego nie uległa jednak zmianie i w dalszym ciągu istnieje konieczność dołączenia do zgłoszenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana. Brak tych dokumentów spowodowałby, że właściwy organ nie mógłby wydać adnotacji o braku wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia wykonywania robót, a tym samym nie zezwoliłby na wykonywanie inwestycji. W proteście zaznaczono, że wszystkie decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego były w posiadaniu skarżącej. Dodano również, że w instrukcji do przygotowania załączników z perspektywy 2013-2017 był jednoznaczny zapis, co do przedkładania załączników, w zakresie dokumentów zagospodarowania przestrzennego oraz uzyskiwania pozwoleń na budowę. Zapis ten został zmieniony w obecnej perspektywie, co stoi w sprzeczności z Prawem budowlanym. Obecnie obowiązującą Instrukcję można interpretować swobodnie. Z treści wystosowanych do skarżącej wezwań, według jej oceny, nie wynika, o jakie dokumenty chodzi. Mogła więc jedynie domniemywać, że chodziło Instytucji Zarządzającej o zgłoszenia robót budowlanych, z adnotacją o braku sprzeciwów. Te wymagania spełniła. Nie mogła jednak uzupełnić braków w pełnym zakresie, ze względu na nieprecyzyjność wezwania. Instytucja Zarządzająca, zaskarżoną uchwałą, nie uwzględniła protestu skarżącej. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazano, że załączniki, których nieprzedłożenie było powodem negatywnej oceny formalnej projektu, skarżąca złożyła dopiero wraz z protestem i odpowiednim wyjaśnieniem. W tymże wyjaśnieniu skarżąca podkreśliła, że przedłożyła aktualne zgłoszenia do przystąpienia do wykonywania robót budowlanych, opatrzone adnotacją o ich ostateczności. Instytucja Zarządzając podkreśliła, że skarżąca nie przedłożyła wymaganych załączników, choć miała ku temu sposobność, jako że wystosowano do niej stosowne wezwanie w tym przedmiocie. Oprócz tego, ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego nieprawidłowości wezwania, stwierdzono w zaskarżonej uchwale, że zgłoszenia wykonania odpowiednich robót budowlanych, jak i decyzje budowlane wchodzą w zakres załącznika nr 5, a nie załącznika nr 4. Oba załączniki nie odnoszą się jednak do tożsamej dokumentacji, jako że załącznik nr 4 dotyczy zagospodarowania przestrzennego, a załącznik nr 5 uprawnień do robót budowlanych. Przedłożenie kompletnego załącznika nr 5 nie zwalnia od przedłożenia kompletnego załącznika nr 4. Tak samo przedłożenie zgłoszeń o przystąpieniu do wykonywania robót budowlanych nie zwalnia z przedłożenia załącznika nr 4. Możliwe jest to bowiem jedynie przy przedłożeniu pozwolenia na budowę. Dodatkowo Zarząd Województwa podkreślił, że skarżąca zauważyła, że była w posiadaniu wszystkich dokumentów dotyczących zagospodarowania przestrzennego. Tak więc miała możliwość wywiązania się z obowiązku ich przedłożenia. Podobnie skarżąca, powołując się na zapisy Prawa budowlanego, zdawała sobie sprawę z tego, że przed przystąpieniem do robót budowlanych należy uzyskać decyzje o warunkach zabudowy. Na marginesie poczynionych rozważań Instytucja Zarządzając zaznaczyła także, że skarżąca miała pełna możliwość zapoznania się z zasadami przeprowadzenia konkursu, a przystępując do niego zaakceptowała je. Skargę na rozstrzygnięcie Instytucji Zarządzającej, w przedmiocie odmowy uwzględnienia protestu, wniosła skarżąca, domagając się uwzględnienia skargi i stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, a w związku z tym przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła: 1) naruszenie art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1431, zwanej dalej ustawa o polityce spójności). poprzez brak obiektywnej i rzetelnej oceny wniosku, polegający na błędnym przyjęciu, że wniosek nie spełnia kryterium formalnego standardowego nr 9, gdyż skarżąca nie przedłożyła dokumentów wskazanych w załączniku nr 4 do Regulaminu konkursu (Instrukcji), a zgodnie z Instrukcją dokumenty dotyczące zagospodarowania przestrzennego nie są wymagane dla zakresu, dla którego uzyskano pozwolenie na budowę, z adnotacją organu o ostateczności, wobec niewniesienia sprzeciwu, 2) naruszenie art. 58 ust. 2 pkt 1 ustawy o polityce spójności poprzez nieuwzględnienie protestu i nieskierowanie projektu do właściwego etapu oceny albo aktualizacji listy, o której mowa w art. 46 ust. 3 ustawy o polityce spójności, na skutek zaniechania dokonania oceny wyboru projektu, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności wynikających z przedstawionej dokumentacji, 3) naruszenie art. 57 ustawy o polityce spójności, poprzez nierozpoznanie protestu w terminach prawem do tego przewidzianych. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że odrzucenie wniosku stoi w sprzeczności z zapisami Prawa budowlanego. Po jego zmianie w wielu przypadkach, dotyczących między innymi budowy sieci kanalizacyjnej, zniesiono obowiązek uzyskania pozwolenia budowlanego. Zastąpione zostało ono zgłoszeniem, a brak załączników związanych z warunkami zabudowy uniemożliwiłby wydanie organowi adnotacji o niewniesieniu sprzeciwu od zgłoszeń. Skoro takie zgłoszenia zostały przedłożone, to decyzje te musiały zostać wydane. Odrzucenie więc wniosku, wobec aktualnej treści Prawa budowlanego, godzi w zasadę przejrzystości, jako że kryteria oceny stoją w wyraźniej sprzeczności z tą zasadą. Instytucja Zarządzająca w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Jednocześnie Instytucja Zarządzająca zaznaczyła, że kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach konkursu nie została wyczerpana. Pełnomocnik skarżącej, na rozprawie w dniu 21 marca 2018 r. zaznaczyła, że zgłoszenia, co do których nie wniesiono sprzeciwu, powinny być traktowane na równi z pozwoleniami na budowę. Pełnomocnik Zarządu Województwa, odnosząc się do stanowiska skarżącej zauważył, że w sytuacji, w której miała ona wątpliwości, co do interpretacji poszczególnych zapisów dokumentów konkursowych, mogła zwrócić się o udzielenie jej wyjaśnień w tym zakresie, z czego jednak nie skorzystała. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest podjęta przez Instytucję Zarządzającą uchwała w przedmiocie odmowy uwzględnienia protestu od negatywnej oceny formalnej zgłoszonego przez skarżącą projektu. Mając na uwadze treść § 16 Regulaminu konkursu, kryteria oceny wniosków oraz zapisy Instrukcji, stanowiącej załącznik Regulaminu, stwierdzić należy, że nieprzedłożenie jednego z obligatoryjnych załączników do wniosku, w tym także wchodzących w zakres załącznika nr 4, stanowi obligatoryjną przesłankę stwierdzenia niespełnienia kryterium formalnego standardowego nr 9, co skutkuje negatywną oceną formalną wniosku. Na gruncie niniejszej sprawy, na etapie oceny złożonego wniosku, a zwłaszcza rozpatrywania złożonego od niej protestu, skarżąca prezentowała zmienne stanowisko, odnośnie tego czy ten załącznik przedłożyła. Z jednej strony, jak wynika z jej oświadczeń, utrzymywała, że załącznik nr 4 przedłożyła w komplecie, z drugiej zaś podnosiła nieprecyzyjność i niejasność wezwania o jego uzupełnienie, co wskazuje, iż w ten sposób starała się wyjaśnić niewypełnienie kierowanego do niej w tym przedmiocie wezwania. Formułując jednak zarzuty skargi, jak wynika z ich treści oraz uzasadnienia skarżąca już jednak nie podnosiła argumentów odnośnie przedłożenia kompletnego załącznika nr 4, ale skoncentrowała się na tym, że w jej ocenie przedłożenie wchodzących w jego zakres decyzji o warunkach zabudowy nie było konieczne. Do zasadności tego stwierdzenia sprowadza się więc w istocie spór pomiędzy stronami postępowania sądowego. Odnosząc się do tego zagadnienia, od którego zależy rozstrzygnięcie sprawy, na wstępie należy zaznaczyć, że kwestię tę rozstrzyga Instrukcja, w pkt 4, zgodnie z którą każdy wnioskodawca jest zobligowany przedstawić: wypis i wyrys z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo zaświadczenie o przeznaczeniu nieruchomości w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, ostateczną decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, ostateczną decyzje o warunkach zabudowy. Wiążący charakter zapisów Instrukcji, ani jej treść w opisanym wyżej zakresie, nie budzi też wątpliwości skarżącej. Jej stanowisko opiera się natomiast na odrębnej od prezentowanej przez Instytucję Zarządzającą interpretacji dalszych zapisów pkt 4 Instrukcji, zgodnie z którymi dokumenty dotyczące zagospodarowania przestrzennego nie są wymagane dla zakresu, który objęty jest załączonym do wniosku pozwoleniem na budowę. W ocenie skarżącej, po nowelizacji Prawa budowlanego w 2016 r., na podstawie której pozwolenia na budowę w znacznym zakresie zostały zastąpione zgłoszeniami, wyżej przytoczony zapis Instrukcji należy wykładać rozszerzająco, wobec czego również w przypadku dokonania zgłoszenia prac budowlanych i niewniesienia sprzeciwu od tego zgłoszenia, przyjąć należy, że również w takim przypadku dokumenty dotyczące zagospodarowania przestrzennego nie są konieczne. Według niej taka interpretacja zapisów Instrukcji uzasadniona jest tym, że dokumenty dotyczące zagospodarowania przestrzennego musza być dołączone zarówno do zgłoszenia, jak również do pozwolenia na budowę, wobec czego obie instytucje prawne winny być traktowane na równych zasadach. Przyjęcie przez Instytucję Zarządzająca innej interpretacji, zdaniem skarżącej, stanowi o tym, że jej wniosek został rozpatrzony w sposób nierzetelny, a także z naruszeniem zasady nakazującej zachowanie obiektywizmu w tym zakresie. W ocenie skarżącej godzi to również w nakaz zachowania przejrzystości przy rozpatrywaniu wniosków. Odnosząc się do tego rodzaju zarzutów, w kontekście warunków konkursu, ustalonych zapisami Regulaminu konkursu oraz pozostałymi dokumentami dotyczącymi zasad jego przeprowadzenia, stwierdzić należy, że tego rodzaju ocena sposobu działania Instytucji Zarządzającej nie zasługuje na aprobatę. W pierwszej kolejności zauważyć bowiem należy, że zasady przeprowadzania konkursu, w ramach konkretnego naboru, regulują w pierwszej kolejności wyżej wymienione akty, tj.: regulamin konkursu i pozostałe dokumenty regulujące jego zasady. Oczywistym jest, że zasady wynikające z tych aktów nie funkcjonują w próżni prawnej, wobec czego ich zapisy nie mogą w stać w sprzeczności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa, jednakże brak jest też podstaw do reinterpretowania ich w oparciu o treść norm prawnych, do których to zasady konkursu nie odnoszą się wprost. W niniejszej sprawie podkreślić należy, że o ile rację ma skarżąca podnosząc twierdzenia odnośnie zastąpienia, w pewnym zakresie, na gruncie Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę instytucją zgłoszenia przystąpienia do robót budowlanych, to jednak nie można jednoznacznie stwierdzić, że obie te instytucje zostały prawnie ze sobą zrównane. W dalszym ciągu cechuje je bowiem przede wszystkim istotna odmienność, jeżeli chodzi o stopień sformalizowania, skutkujący bezpośrednio innym trybem ich oceny i kwestionowania w administracyjnym toku instancji. Poza tym twierdzenia skarżącej odnośnie zrównania tychże instytucji, na gruncie zasad przeprowadzania konkursu, w ramach którego złożyła wniosek, stanowić mogą jedynie pewien postulat, nie mogą jednak wpływać na ocenę aktualnych zapisów Regulaminu konkursu, jak również dokumentów, do których zapisy te się odwołują, tj. między innymi Instrukcji. Zapisy Instrukcji w niniejszym przypadku, które odnoszą się wprost do treści załącznika nr 4, są jednoznaczne i nie budzą wątpliwości interpretacyjnych co do tego, że zwolnienie z obowiązku przedłożenia dokumentów zagospodarowania przestrzennego (w tym decyzji o warunkach zabudowy) dotyczy jedynie przypadków, w której zakres projektu objęty został pozwoleniem na budowę. Z sytuacją tego rodzaju nie mamy do czynienia na gruncie przedmiotowej sprawy, w której zakres projektu objęty nie był pozwoleniami na budowę. Tak więc dokumenty tego rodzaju powinny być złożone, a niedopełnienie tego obowiązku musi skutkować stwierdzeniem niekompletności załącznika do wniosku, którą należy zakwalifikować w kategoriach niespełnienia kryterium nr 9, w postaci merytorycznej prawidłowości załączników. Niezależnie od powyższego dodać też należy, że brak jest podstaw do stwierdzenia, co sugeruje skarżąca, sprzeczności zapisów Regulaminu konkursu oraz Instrukcji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa, a samo zastąpienie na gruncie Prawa budowlanego, w określonym zakresie, pozwoleń na budowę zgłoszeniami, jak również pewne zbliżenie tych obu instytucji, nie może automatycznie prowadzić do podważenia regulaminu konkretnego konkursu. Zgodnie z art. 41 ustawy o polityce spójności właściwa instytucja przeprowadza konkurs na podstawie określonego przez siebie regulaminu. Z tego przepisu wynika w sposób jednoznaczny, że to właściwa instytucja jest nie tylko zobowiązana, ale i zarazem uprawniona do opracowania reguł konkursowych, w sposób zapewniający zachowanie ustawowych warunków jego przeprowadzenia. Nie jest w tym zakresie związana rozwiązaniami przyjętymi i funkcjonującymi na gruncie innych dziedzin prawa. Nie ulega przy tym wątpliwości, że swoboda instytucji zarządzającej w zakresie opracowania zasad konkursowych nie jest nieograniczona, niemniej jednak opracowane zasady nie mogą być podważane, bez wyraźnej podstawy prawnej, w oparciu jedynie o indywidualne i subiektywne przekonanie strony. W niniejszej sprawie skarżąca nie wskazała, że przyjęte zasady przeprowadzenia konkursu, wyrażone z zapisach Instrukcji, są sprzeczne z przepisami powszechnie obowiązującego prawa i godzą tym samym w prawa strony, jakie jej przysługują na podstawie przepisów ustawy o polityce spójności, w zakresie przeprowadzania naboru, w ramach określonego konkursu. Sprzeczności zapisów Instrukcji, a co za tym idzie również Regulaminu konkursu, nie można zasadnie wywodzić z odmienności i podobieństw poszczególnych instytucji prawnych, funkcjonujących na gruncie Prawa budowlanego. Jednocześnie zaskarżonego rozstrzygnięcia nie można kwestionować jedynie w oparciu o pewne postulaty, oparte na wskazanych powyżej podobieństwach, a także analogii stosowanych przez inne instytucje przeprowadzające konkursy, w zakresie powierzonych im zadań. Odnosząc się do głównego zarzutu skargi, dotyczącego naruszenia zasad rzetelności i obiektywizmu, w zakresie oceny wniosku skarżącej, zauważyć również należy, że to te właśnie zasady nakazują równie traktowanie wszystkich ich uczestników, w oparciu o te same zasady, sformułowane w Regulaminie i poszczególnych dokumentach konkursowych. Skoro więc wobec wszystkich aplikujących w konkursie należy traktować tak samo, zasadnie więc, na etapie oceny wniosków przyjęto stanowisko, odnośnie ścisłej interpretacji zapisów Instrukcji, zgodnie z jej literalnym brzmieniem. Tak więc, mając na uwadze powyższe, brak było podstaw do czynienia wyjątków w tym zakresie, poprzez odmienne potraktowanie wniosku skarżącej, w odniesieniu do określenia niezbędnych załączników jej wniosku. To takie bowiem postępowanie godziłoby w istocie w zasady, których naruszenie skarżąca zarzuciła Instytucji Zarządzającej. Na marginesie niniejszych rozważań dodać też należy, że przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest konkretne rozstrzygnięcie, skierowane do zindywidualizowanego podmiotu, a nie ogóle akty, kreujące zasady przeprowadzania konkursu, które pozostają poza zakresem kognicji sądu. W związku z tym Sąd nie może wypowiadać się odnośnie ich celowości czy zasadności, o ile nie stanowi to przyczyny wydania naruszającego prawo rozstrzygnięcia, w stosunku do konkretnego wnioskodawcy. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, że sposób sformułowania zasad konkursu, tj. wymogów wniosku, kryteria jego oceny czy też rodzaju załączników, miały charakter dyskryminujący w stosunku do skarżącej. W tym miejscu nalży podkreślić także, co słusznie zauważyła Instytucja Zarządzająca, że skoro skarżąca miała wątpliwości, odnośnie sposobu skompletowania załączników do wniosku, które były w jej posiadaniu, mogła w tej sprawie zwrócić się o stosowne wyjaśnienia. Nieskorzystanie z tej możliwości, a także dokonania własnej interpretacji zapisów Instrukcji, obciąża skarżącą, która w ten sposób zaryzykowała dyskwalifikację swojego wniosku, na etapie jego oceny formalnej. Wybierając taki sposób działania, nie może ona teraz zasadnie podnosić naruszenia zasad obiektywizmu, rzetelności i przejrzystości. Odnosząc się do twierdzeń skarżącej o uchybieniu terminu przewidzianego ustawą na rozpatrzenie protestu zauważyć należy, że określony w art. art. 57 ustawy o polityce spójności termin przewidziany na rozpatrzenie protestu ma charakter instrukcyjny. Z brzmienia wyżej wymienionego przepisu nie wynika bowiem, jakie konsekwencje niesie za sobą jego niedochowanie. Tak więc samo uchybienie temu terminowi, bez powiązania go z konkretnymi okolicznościami, związanymi z załatwieniem wniosku, nie może wpłynąć na ocenę legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, w przedmiocie rozpatrzenia protestu, co wynika z art. 61 ust. 8 pkt 1 a ustawy o polityce spójności. W niniejszej sprawie brak jest jednakże podstaw do przyjęcia, że przekroczenie terminu na załatwienie protestu rzeczywiście miało miejsce, jako że doręczenie uchwały w przedmiocie rozpatrzenia protestu miało miejsce 8 stycznia 2019 r. Nawet jednak gdyby to nastąpiło, to nie sposób uznać, że mogło mieć wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że dokonane rozstrzygnięcie nie narusza prawa, dlatego na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy o polityce spójności, oddalił skargę.