II SA/Sz 465/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi I. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., nr [...] Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta S. – doręczoną I. D. w dniu 20 grudnia 2018 r. – na podstawie art. 8 ust. 1, ust. 3, ust. 4, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art. 103 ust. 2, art. 110 ust. 7 i ust. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. ustalono obowiązek wnoszenia przez wymienioną opłaty za pobyt A. U. w Domu Pomocy Społecznej dla osób w podeszłym wieku oraz osób przewlekle somatycznie chorych w S. w wysokości [...] zł miesięcznie (pkt 1 decyzji) oraz wskazano, że wskazana wyżej odpłatność obowiązuje od dnia 1 września 2018 r. i płatna będzie do 10 dnia każdego miesiąca na rachunek podany w decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że wcześniejszą decyzją z dnia [...] r. ustalono obowiązek wnoszenia przez stronę miesięcznej opłaty za pobyt jej babci w Domu Pomocy Społecznej w S. począwszy od dnia 1 czerwca 2017 r. w wysokości [...] zł oraz częściowo zwolniono ją z obowiązku wnoszenia tej opłaty do wysokości [...] zł. Powyższa decyzja została na skutek odwołania strony wniesionego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, uchylona w całości i przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania ustalono, że strona prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z roczną córką. Głównym źródłem jej utrzymania jest zasiłek macierzyński w wysokości [...] zł miesięcznie. Nie uzyskuje innych dochodów i nie pobiera dodatku macierzyńskiego. Jej łączny aktualny dochód wynosi zatem [...] zł miesięcznie, tj. [...] zł miesięcznie na osobę w rodzinie i przekracza 300 % kryterium dochodowego dla osoby w gospodarstwie domowym o kwotę [...] zł. W oparciu o wywiad środowiskowy i zgromadzoną dokumentację, uwzględniając sytuację osobistą i majątkową strony ustalono, że kwota odpłatności jaką jest ona w stanie wnieść z tytułu pobytu babci w Domu Pomocy Społecznej wynosi [...] zł. Do decyzji oprócz zwrotnego potwierdzenia jej odbioru (w dniu 29 grudnia 2018 r.), dołączono także kopertę zawierającą tą samą decyzję – z dnia [...] r., nr [...] oraz adnotacje wskazujące na to, że przesyłka była dwukrotnie awizowana – w dniu 24 sierpnia 2018 r. i 3 września 2018 r., a następnie została zwrócona do adresata z uwagi na jej niepodjęcie w terminie. Jak wynika z treści zapisów na kopercie, została ona skierowana na adres S., ul. [...], podczas gdy adres skarżącej to: S., ul. [...]. W opisanej wyżej decyzji wskazano jako kwotę opłaty za pobyt babci strony w Domu Pomocy Społecznej – kwotę [...] zł. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wyjaśniono, że strona jest zobowiązana do ponoszenia odpłatności z tego tytułu w kwocie [...] zł, jednakże uwzględniając odpłatność ponoszoną przez inne osoby zobowiązane do alimentacji za pobyt A. U. w placówce ustalono, że należna odpłatność winna wynosić [...] zł. W odwołaniu od decyzji doręczonej w dniu 29 grudnia 2018 r. strona podniosła, że MOPR prowadzi postępowanie w jej sprawie od ponad dwóch lat. Ubiegała się o zwolnienie z obowiązku opłaty za babcię na podstawie art. 64 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej kiedy była w ciąży a obecnie, jako matka samotnie wychowująca dziecko. Organ nigdy nie wypowiedział się w sprawie zwolnienia jej z odpłatności za pobyt babci w Domu Pomocy Społecznej na podstawie tego przepisu. W jej ocenie, zaistniał "duży chaos informacyjny". Decyzja wydana [...] r. została jej doręczona wraz z pismem przewodnim z dnia 17 grudnia 2018 r. – w dniu 29 grudnia 2018 r. i ma obowiązywać od dnia 1 września 2018 r. Strona zaznaczyła, że w piśmie z dnia [...] listopada 2018 r. MOPR poinformował ją, że postępowanie nie zostało zakończone, po czym otrzymała kolejne pismo wskazujące, że decyzja została wydana [...] r. Zdaniem skarżącej, organ wydał sprzeczne postanowienie i decyzję oraz dochodzi ponoszenia opłat za okres wsteczny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 60, art. 61 ustawy o pomocy społecznej, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ wskazał, że dla ustalenia odpłatności strony należało przyjąć dochód rodziny w kwocie [...] zł czyli na osobę w rodzinie dochód w wysokości [...] zł, który przekracza 300 % kryterium dochodowego, tj. [...],00 zł ([...] x 300 %) o kwotę [...] zł, Różnica pomiędzy dochodem na osobę w rodzinie a kwotą stanowiącą równowartość 300 % kryterium dochodowego stanowi opłatę strony za pobyt babci w Domu Pomocy Społecznej, która w niniejszej sprawie wynosi [...] zł. Kolegium zaznaczyło, że nie ma znaczenia dla ustalenia obowiązku ponoszenia opłaty za pobyt we wspomnianej placówce nieuwzględnienie przez organ okoliczności podnoszonych w odwołaniu, a dotyczących ciąży, czy samotnego wychowywania dziecka. Wskazany obowiązek wynika bowiem z przepisu prawa tj. art. 61 ust. 1 ustawy, zaś powyższe okoliczności mogą stanowić podstawę do wydania przez organ administracji decyzji rozstrzygającej o zwolnieniu z obowiązku ponoszenia tej opłaty w całości lub w części. Prawo do takiego zwolnienia przewiduje art. 64 ustawy i decyzja w tej materii jest uznaniowa. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwolnienia z opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej może zostać wydane dopiero po ostatecznym określeniu wysokości opłaty miesięcznej za pobyt. Przed skonkretyzowaniem tej wartości nie jest możliwe wydanie decyzji na podstawie wspomnianego art. 64 ustawy. Odnosząc się do kwestii daty, od której ustalono opłatę, Kolegium stwierdziło, że wsteczne jej obowiązywanie nie powinno być zaskoczeniem dla strony, która wiedziała o toczącym się w sprawie postępowaniu, a jedynie z powodu pomyłki w adresie (podano jako nr mieszkania [...] zamiast [...]) doręczenie decyzji nastąpiło z dużym opóźnieniem w stosunku do daty jej wydania. Dodatkowo, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 lutego 2019 r., organ odwoławczy stwierdził, że nie jest niedopuszczalnym działaniem z mocą wsteczną ustalenie opłat za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej, za okres od daty umieszczenia podopiecznego w placówce do daty wydania decyzji. Kolegium wskazało, że po otrzymaniu niniejszej decyzji organ winien rozpoznać wniosek strony o zwolnienie z obowiązku ponoszenia w całości lub w części ustalonej tą decyzją opłaty, na podstawie art. 64 ustawy o pomocy społecznej. Rozstrzyganie w tej kwestii w toczącym się postępowaniu jest przedwczesne. Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. I. D. złożyła skargę na opisaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Oprócz argumentacji przytoczonej w odwołaniu od decyzji z dnia [...] r., skarżąca podniosła także, że nie kwestionuje wysokości opłaty, którą ustalił organ, lecz datę od kiedy zobowiązana jest do ponoszenia opłaty. Dodała, że cytowany przez organ pogląd przedstawiony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 lutego 2019 r. zawarty został w jego uzasadnieniu, przy czym w jego dalszej części wskazano, że w doktrynie i judykaturze dominuje pogląd, że kwestia jaki skutek – ex tunc czy ex nunc, ma określone orzeczenie, zależy od właściwości stosunku materialnoprawnego oraz stanu faktycznego konkretnej sprawy. Każdy akt stosowania prawa odnosi się do określonego stanu faktycznego. W ocenie strony, mając na uwadze, że w piśmie z dnia [...] listopada 2018 r. organ poinformował ją o tym, iż postępowanie nie zostało zakończone, a następnie w dniu [...] grudnia 2018 r. doręczono jej decyzję wydaną w dniu [...] r. wraz z pismem przewodnim z dnia [...] grudnia 2018 r. – nie powinna ponosić negatywnych konsekwencji działań MOPR ani wprowadzania jej w błąd. W całym postępowaniu współpracowała z organem, dostarczała wszelkich informacji, brała udział w wywiadach i wprowadzanie obowiązku dotyczącego ponoszenia opłat ex tunc jest jej zdaniem w tym przypadku naruszeniem przepisów prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 13 czerwca 2019 r., skarżąca stwierdziła, że nie kwestionuje kwoty odpłatności ustalonej w decyzji, jednak nie powinna ponosić odpłatności od 1 września 2018 r. tj. w okresie kiedy decyzja nie została jej doręczona, ani jej zdaniem, wydana. Podała, że na przełomie września i października dzwoniła do ośrodka i uzyskała informację, że decyzja nie została jeszcze wydana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W tak określonym zakresie kognicji, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 p.p.s.a.- zarzutami i wnioskami skargi, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja podobnie jak poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. o ustaleniu obowiązku wnoszenia przez stronę opłaty za pobyt jej babci w Domu Pomocy Społecznej w S. w kwocie [...] zł miesięcznie. Podstawę prawną wydania wskazanych wyżej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2018 r., poz. 1508). Zgodnie z art. 61 ust. 1 cytowanej ustawy, obowiązani do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej są w kolejności: 1) mieszkaniec domu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka, 2) małżonek, zstępni przed wstępnymi, 3) gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - przy czym osoby i gmina określone w pkt 2 i 3 nie mają obowiązku wnoszenia opłat, jeżeli mieszkaniec domu ponosi pełną odpłatność. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że skarżąca należy do kręgu osób obwiązanych do wnoszenia przedmiotowej opłaty. Strona nie kwestionuje także wysokości opłaty wskazanej w doręczonej jej w dniu 29 grudnia 2018 r. decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. Skarżąca nie zgadza się jednak z datą od jakiej odpłatność ustalono – tj. 1 września 2018 r., a to z tego względu, że decyzję doręczono jej dopiero w dniu 29 grudnia 2018 r. Strona dowiadywała się o wynik prowadzonego w tej sprawie postępowania i uzyskała na przełomie września i października informację, że decyzja nie została jeszcze wydana wobec czego wątpliwości budzi okoliczność, czy faktycznie wspomniana decyzja została wówczas wydana. Analiza dokumentów dołączonych do akt administracyjnych nadesłanych wraz ze skargą prowadzi, zdaniem Sądu, do wniosku, że istotnie okoliczności wydania decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. budzą poważne wątpliwości. We wspomnianych aktach znajdują się bowiem dwie decyzje z dnia [...] r. o tym samym numerze, jednak zawierające różne rozstrzygnięcia. W decyzji, którą doręczono skarżącej w dniu 29 grudnia 2018 r. , nałożono na nią obowiązek wnoszenia opłaty z pobyt babci w Domu Pomocy Społecznej w kwocie [...] zł czyli w kwocie stanowiącej różnicę pomiędzy dochodem na osobę w rodzinie a kwotą stanowiącą równowartość 300 % kryterium dochodowego. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, organ uznał, że strona jest w stanie wnieść z tytułu pobytu babci w DPS wspomnianą wyżej kwotę. Natomiast w decyzji, która została przesłana skarżącej w dniu 22 sierpnia 2018 r. i nie została skutecznie doręczona z uwagi na błędnie wskazany numer mieszkania skarżącej (nr [...] zamiast nr [...]), nałożono na nią obowiązek wnoszenia opłaty ze wskazanego wyżej tytułu w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że strona jest zobowiązana do ponoszenia odpłatności za pobyt babci w Domu Pomocy Społecznej w kwocie [...] zł (bowiem o tyle miesięczny dochód na osobę w rodzinie przekracza 300 % kryterium dochodowego dla osoby w rodzinie), jednakże uwzględniając odpłatność ponoszoną przez inne osoby zobowiązane do alimentacji w placówce, ustalono, że należna odpłatność jaką skarżąca winna wnosić wynosi [...] zł miesięcznie. Mając na uwadze powyższe, nie sposób stwierdzić jakiej treści decyzję wydał w dniu [...] r. Prezydent Miasta S.. Okoliczności tej nie zmienia fakt, że tylko pierwsza z opisanych decyzji została skutecznie doręczona skarżącej. Zgodnie z treścią art. 110 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Należy w pełni podzielić poglądy prezentowane w literaturze oraz w orzecznictwie, że z komentowanego przepisu nie można wywieść w sposób uprawniony wniosku, że decyzja niedoręczona lub doręczona nieprawidłowo jest decyzją nieistniejącą w sensie prawnym. Przyjęcie, że niedoręczona decyzja nie istnieje w sensie prawnym oraz że doręczenie decyzji jest równoznaczne z jej wydaniem, pozbawia art. 110 § 1 k.p.a. nie tylko logicznego, lecz także normatywnego sensu. Decyzja istnieje w sensie prawnym od dnia jej podpisania przez upoważnioną osobę i tylko istniejąca decyzja może być skutecznie doręczona. Taka decyzja jest decyzją, którą organ wydał; jest on związany tą wydaną decyzją od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia, "o ile kodeks nie stanowi inaczej", czyli że związanie od chwili doręczenia lub ogłoszenia nie jest związaniem bezwzględnym. Ponadto, nie kwestionując istotnego znaczenia doręczenia lub ogłoszenia decyzji stronie, należy z naciskiem podkreślić, że wszystkie skutki doręczenia lub ogłoszenia mogą dotyczyć tylko decyzji uprzednio istniejącej, tj. takiej, która nie tylko została sporządzona, lecz także podpisana (por. uzasadnienie uchwały SN z 26.09.2000 r., III CZP 29/00, OSNC 2001/2, poz. 25, z glosą krytyczną A. Jucewicza, PS 2002/1, s. 140, w którym przyjęto, że: "Wyrok, którego sentencji skład sądu nie podpisał, nie istnieje w znaczeniu prawnoprocesowym także wówczas, gdy został ogłoszony"). W konkluzji należy stanowczo stwierdzić, że datą wydania decyzji pisemnej nie jest data jej doręczenia stronie (m.in. wyrok NSA z 16.07.2010 r., I OSK 216/10, LEX nr 672894, w którym przyjęto, że "chwilą wydania decyzji jest nie data doręczenia stronie, lecz data jej sporządzenia, czyli w przypadku decyzji pisemnej dzień podpisania decyzji"). Należy bowiem przyjąć, że z chwilą podpisania decyzji administracyjnej mamy do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna, a dzień wydania decyzji jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej decyzji. Zasada związania decyzją rozciąga się zatem także na okres między wydaniem decyzji a jej doręczeniem, bowiem również w tym czasie organ administracji publicznej nie może zmieniać wydanej decyzji, która – jak trafnie podkreśla W. Dawidowicz (Postępowanie administracyjne, 1983, s. 201) – "«istnieje» już w momencie wydania, choć wywiera skutki prawne dopiero z chwilą doręczenia stronie" (Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt – Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej Komentarz akutalizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego - LEX/el. 2019 - komentarz, stan prawny: 5 czerwca 2019 r., inne wydania (26). W ocenie Sądu, w świetle powyższego nie sposób przyjąć, że w razie niedoręczenia stronie wydanej przez dany organ decyzji może on tworzyć inne jej wersje, które następnie doręczy stronie. Tymczasem w niniejszej sprawie taka właśnie sytuacja mogła mieć miejsce. Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że decyzja z [...] r. doręczona stronie w dniu 29 grudnia 2018 r. w sposób istotny (co do wysokości opłaty za pobyt babci strony w Domu Pomocy Społecznej) różni się od decyzji z tej samej daty wysłanej do skarżącej, jednak nie doręczonej z uwagi na błędnie wskazany numer mieszkania adresatki. Powyższe budzi poważne wątpliwości, co do tego w oparciu o jakie faktycznie ustalenia organ określił kwotę opłaty z tego tytułu. W szczególności, nie wiadomo czy organ wziął w tym wypadku wszystkie kwoty opłat uiszczanych przez innych zobowiązanych członków rodziny czy też ustalił wspomnianą kwotę wyłącznie jako różnicę pomiędzy dochodem na osobę w rodzinie skarżącej a kwotą stanowiącą równowartość 300 % kryterium dochodowego. Tymczasem zgodnie z treścią art. 60 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca, z zastrzeżeniem ust. 3. Średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca: 1) w domu pomocy społecznej o zasięgu gminnym - ustala wójt (burmistrz, prezydent miasta) i ogłasza w wojewódzkim dzienniku urzędowym, nie później niż do dnia 31 marca każdego roku; 2) w domu pomocy społecznej o zasięgu powiatowym - ustala starosta i ogłasza w wojewódzkim dzienniku urzędowym, nie później niż do dnia 31 marca każdego roku; 3) w regionalnym domu pomocy społecznej - ustala marszałek województwa i ogłasza w wojewódzkim dzienniku urzędowym, nie później niż do dnia 31 marca każdego roku (art. 60 ust. 2 ustawy). Ogłoszony średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca w domu pomocy społecznej, o którym mowa w ust. 2, może być niższy niż obliczony zgodnie z art. 6 pkt 15, jednak pod warunkiem zapewnienia realizacji zadań na poziomie obowiązującego standardu (art. 60 ust. 3 ustawy). Mając na uwadze treść powyższych uregulowań, należy wskazać, że brak jest jakichkolwiek podstaw do ustalenia opłaty z tego tytułu na poziomie przekraczającym średni miesięczny koszt mieszkańca, o którym mowa w cytowanych przepisach. Jednocześnie z uwagi na brak szczegółowych wyliczeń w omawianym zakresie nie jest możliwe skontrolowanie prawidłowości ustalenia przez organ wysokości opłaty wskazanej w decyzji z [...] r. Wątpliwości w tej mierze są tym większe, że decyzja doręczona skarżącej określa kwotę opłaty w wysokości [...] zł, podczas gdy zarówno decyzja z tej samej daty wysłana przez organ na adres skarżącej z błędnym oznaczeniem numeru jej mieszkania jak i pisma kierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (z dnia 18 grudnia 20018 r.) oraz umowa nr [...] dotycząca ustalenia opłaty za pobyt A. U. w Domu Pomocy Społecznej w S. (karta 105 akt administracyjnych), wskazują na kwotę opłaty w wysokości [...] zł. Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji doszedł do przekonania, że organy obu instancji nie dokonały wszystkich niezbędnych ustaleń jak również nie przeprowadziły wyczerpującej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w omawianym zakresie. Dodatkowo należy też zauważyć, że treść pism skarżącej oraz kolejnej zobowiązanej - G. D., wskazuje na to, że ich zamiarem jest pokrycie pełnych kosztów pobytu A. U. w Domu Pomocy Społecznej. Podzielając pogląd zawarty w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 kwietnia 2019 r. (sygn. akt II SA/Łd 1129/18), należy wskazać, że przepisy ustawy o pomocy społecznej przewidują dwie formy ponoszenia przez małżonka, zstępnego lub wstępnego odpłatności za pobyt członka rodziny w domu pomocy społecznej. Ustawa przewiduje zawarcie w tym przedmiocie umowy, o której mowa w art. 103 ustawy o pomocy społecznej lub określenie wysokości odpłatności w drodze decyzji, o której stanowi art. 61 tej ustawy. Dopiero przy negatywnej postawie osób zobowiązanych do wnoszenia opłat za pobyt w domu pomocy społecznej ich członka rodziny, przejawiającej się udokumentowaną odmową podpisania umowy, o której mowa w art. 103 ust. 2 ustawy organ winien wydać orzeczenie na podstawie art. 104 § 3 w zw. z art. 61 ust. 3 cytowanej ustawy. W tej sytuacji, organ winien rozważyć czy w wypadku skarżącej nie zachodzą przesłanki do zawarcia takiej umowy. W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie przy wydawaniu decyzji organy naruszyły zasady postępowania administracyjnego określone w art. 7 i 77 § 1 i 80 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę, organ mając na względzie powyższe uwagi, podejmie czynności zmierzające do wyeliminowania wskazanych uchybień, w tym w szczególności dokona niezbędnych ustaleń we wskazanym wyżej zakresie.