I SA/Ol 674/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod, Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka (sprawozdawca), asesor WSA Katarzyna Górska, Protokolant sekretarz sądowy Jolanta Piasecka, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 10 stycznia 2019r. sprawy ze skargi K. F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zarządzenia konwoju towaru I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego I SA/Ol 674/18 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w O. (dalej: "DIAS"), po rozpatrzeniu odwołania K. F. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą PHU A. (zwany dalej: "stroną", "skarżącym"), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika "[...]" Urzędu Celno-Skarbowego w O. (zwanego dalej: "NUCS") z dnia "[...]", w której: 1. zarządził konwój środka przewozowego, zespołu pojazdów, o nr. rej. "[...]" wraz z towarem w postaci oleju napędowego w ilości 10.000 l od miejsca kontroli w O. do odbiorcy towaru w S., firmy B.; 2. zobowiązał stronę do wykonania konwoju przez wyspecjalizowaną jednostkę działającą w zakresie ochrony osób lub mienia. Z akt sprawy wynikało, że w dniu 18 czerwca 2018 r. w O. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej poddali kontroli zestaw samochodowy o ww. numerach rejestracyjnych należący do strony, którym przewożony był do czterech odbiorców olej napędowy w łącznej ilości 26.285 kg. W wyniku przeprowadzonej kontroli NUCS uznał, że przewóz wymienionego towaru jest związany ze zwiększonym ryzykiem. W związku z powyższym, na podstawie art. 67 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2018 r., poz. 508, ze zm.), dalej: "ustawa o KAS", NUCS zarządził konwój ww. towaru do poszczególnych odbiorców, w tym decyzją nr "[...]" do firmy B. oraz zobowiązał stronę, na podstawie art. 67 ust. 2 ustawy o KAS, aby konwój wykonywała wyspecjalizowana jednostka działająca w zakresie ochrony osób lub mienia. W związku z przeprowadzoną kontrolą, został sporządzony i podpisany protokół, do którego nie zostały zgłoszone żadne uwagi. Z treści protokołu wynikało, że zarządzenie konwoju komercyjnego nastąpiło na polecenie dyżurnego w związku z dyrektywą w systemie SENT. Po rozpatrzeniu odwołania, zaskarżoną decyzją DIAS utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu przytoczył treść art. 67 ustawy o KAS, regulującego kwestię zarządzania przez naczelnika urzędu celno-skarbowego na terytorium kraju konwoju towarów. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w dniu 18 czerwca 2018 r. funkcjonariusze celno-skarbowi dokonali kontroli środka przewozowego strony. Mając na uwadze rodzaj przewożonego towaru, jakim jest olej napędowy, funkcjonariusze dokonali analizy ryzyka związanego z tym transportem. DIAS zwrócił uwagę, że doświadczenia kontrolne Służby Celnej, Kontroli Skarbowej, a obecnie Krajowej Administracji Skarbowej, w tym wyniki prowadzonych analiz dotychczasowej działalności podmiotów gospodarczych i skala zagrożeń wynikających z najczęściej stwierdzanych nieprawidłowości wskazują na konieczność koncentrowania działań organów na zdefiniowanych obszarach ryzyka, do których należy m.in. obrót paliwami płynnymi, alkoholem skażonym oraz suszem tytoniowym. Na powyższe zagrożenia wskazał m.in. ustawodawca uzasadniając wprowadzenie ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, dalej: "ustawy SENT" (druk sejmowy nr 1244). Uwzględniając powyższe organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem strony, że zarządzenie konwoju powinno odnosić się jedynie do ryzyka usunięcia towaru spod dozoru celnego lub spod procedury zawieszenia poboru akcyzy, co z kolei skutkuje powstaniem długu celnego i należności podatkowych. Ustawodawca wyraźnie wskazał na konieczność powiązania faktycznego przemieszczania tzw. "towarów wrażliwych" z obrotem fakturowym. Stąd dokonując analizy ryzyka związanego z transportem oleju napędowego przez stronę funkcjonariusze celno-skarbowi posiłkowali się systemem SENT. Dokonując analizy ryzyka ustalono, że strona nie zawsze dokonywała transportu paliw zgodnie z obowiązującymi przepisami, o czym świadczą 2 decyzje: - z dnia "[...]" nakładająca karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za zgłoszenie danych niezgodnych ze stanem faktycznym (podanie niewłaściwego nr. licencji i brak zgłoszenia pojazdu do licencji) dot. zgłoszenia o nr. referencyjnym "[...]", - z dnia "[...]" nakładająca karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za zgłoszenie danych niezgodnych ze stanem faktycznym (podanie niewłaściwego nr. licencji i brak zgłoszenia pojazdu do licencji) dot. zgłoszenia o nr. referencyjnym "[...]". W związku z powyższym, funkcjonariusze dokonujący kontroli na drodze, po konsultacji z dyżurnym dyspozytorem, który dokonał analizy ryzyka związanego z przewozem paliwa, otrzymali od niego dyspozycję zarządzenia konwoju komercyjnego. Dyspozytor dokonując analizy ryzyka posiłkował się danymi zawartymi m.in. w systemie SENT, stąd w protokole z kontroli w pkt. 8 dotyczącym opisu poczynionych ustaleń w trakcie kontroli zawarto odniesienie do systemu SENT, który stanowił przesłankę do stwierdzenia zwiększonego ryzyka przewozu tzw. "towaru wrażliwego" jakim jest olej napędowy. Powołując się na art. 67 ust. 2b ustawy o KAS organ odwoławczy zwrócił uwagę na krótki czas, w którym podejmuje się decyzję zarządzającą konwój. Ze względu na nieprawidłowości w zgłoszeniach SENT dyżurny dyspozytor uznał, że w sprawie występuje zwiększone ryzyko przewozu towaru i wydał dyspozycję dotyczącą zarządzenia konwoju komercyjnego. Ponadto ustawodawca posługując się wyrażeniem "zwiększonego ryzyka" nie doprecyzował tego pojęcia, co powoduje, że ma ono charakter niedookreślony i ocenny. Zgodnie z art. 67 ust. 2a ustawy o KAS zaskarżona decyzja została wykonana i czynności z tym związane nie mogą już być cofnięte - konwój został przeprowadzony. Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem strony, że decyzja NUCS nie zawiera należytego uzasadnienia przesłanek do zarządzenia konwoju, jednakże powyższe uchybienie nie stanowi podstawy do zastosowania art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Rozstrzygnięcie wydano w oparciu o prawidłową podstawę prawną, a dołączony do sprawy materiał dowodowy pozwala na wskazanie przesłanek do podjęcia takiej decyzji. Organ podkreślił, że decyzja dotycząca zarządzenia konwoju podejmowana jest w trakcie prowadzonych działań kontrolnych na drodze w oparciu o dokonywaną niezwłocznie analizę ryzyka. Organ odwoławczy wskazał również, że przedstawione przez stronę kopie pierwszych stron decyzji DIAS w S., który uchylił decyzję organu I instancji w przedmiocie zarządzenia konwoju nie mogą stanowić podstawy do uchylenia decyzji, gdyż została ona wydana na tle indywidualnej sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i o umorzenie postepowania, ewentualnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: - przepisów prawa materialnego, tj.: art. 67 ust. 1 pkt 5 ustawy o KAS poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do przyjęcia, że przewóz 10.000 litrów oleju napędowego w oparciu o dokument zgłoszenia SENT"[...]" nosi znamiona przewozu towaru ze zwiększonym ryzykiem, co powodowało jego konwój, w sytuacji, gdy prawidłowe zastosowanie ww. przepisu, winno doprowadzić do przyjęcia przez organ I instancji, iż zarządzenie konwoju na jego podstawie odnosi się jedynie do ryzyka usunięcia towaru spod dozoru celnego lub spod procedury zawieszenia poboru akcyzy, co może spowodować powstanie długu celnego i należności podatkowych, co w sprawie nie zaistniało, jak również z uwagi na fakt, że organ oparł się w rzeczywistości na przesłance pozaustawowej, tj. dyrektywie z systemu SENT, która była prawdziwą podstawą do zarządzenia konwoju, - przepisów postępowania, tj.: art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy NUCS naruszył art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób uniemożliwiający dokonanie instancyjnej kontroli zaskarżonej decyzji objawiające się brakiem wskazania w uzasadnieniu faktów i dowód, które stanowiły podstawę do wydania decyzji o zarządzeniu konwoju, co sprawiało, iż uzasadnienie decyzji nie spełniało wymagań określonych przez Ordynację podatkową oraz art. 121 § 1 w zw. art. 124 Ordynacji poprzez prowadzenie przez organ I instancji postępowania w sposób nieprzekonywujący stronę co do zasadności decyzji, niewyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ, arbitralności decyzji, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie nie zachodziły jakiekolwiek podstawy do zarządzenia konwoju przewozu oleju napędowego, w tym zwłaszcza zwiększone ryzyko przewozu towaru, bowiem przewóz towaru był prawidłowo zgłoszony, a podane w nim dane odpowiadały stanowi faktycznemu i nie zostały w żaden sposób przez organ zakwestionowane. W uzasadnieniu skargi skarżący zwrócił uwagę, że w protokole kontroli brak jest jakiejkolwiek wzmianki o stwierdzonych nieprawidłowościach, które mogłyby stanowić podstawę do uznania, że zachodzi zwiększone ryzyko przewozu oleju napędowego. Skontrolowany przewóz został prawidłowo zgłoszony. W konsekwencji organ I instancji oparł się na przesłance pozaustawowej zarządzenia konwoju (dyrektywie w systemie SENT). Skarżący zarzucił organowi I instancji, że przywołał jedynie normę uprawniającą do zarządzenia konwoju, jednakże nie zaprezentował wniosków wypływających z kryterium zwiększonego ryzyka. W szczególności nie wyjaśnił czym kierował się wydając decyzję o zarządzeniu konwoju, jak również nie wyjaśnił w jakim zakresie rodzaj przewożonego towaru wpłynął do podwyższenie ryzyka przewozu. Organ powołał się jedynie na dwie inne decyzje, które zostały zaskarżone do WSA w Białymstoku, nie wyjaśniając jaki jest ich związek z tym konkretnie przewożonym towarem. Podsumowując skarżący stwierdził, że organ odwoławczy wydał decyzję opartą na dowolności i uznaniowości organu, która nie znajduje potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 14 listopada 2018 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, gdyż w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki do zarządzenia konwoju oleju napędowego. Zgodnie z treścią art. 67 ust.1 ustawy o KAS, naczelnik urzędu celno-skarbowego może zarządzić na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej konwój towarów w przypadku, gdy: 1) niemożliwe jest nałożenie zamknięć urzędowych, a zachowanie tożsamości towaru jest niezbędne do przestrzegania warunków procedury celnej, procedury zawieszenia poboru podatku akcyzowego lub istnieje uzasadnione podejrzenie, że towar może zostać usunięty spod dozoru celnego, o którym mowa w przepisach celnych Unii Europejskiej, 2) istnienie uzasadnione podejrzenie, że towary nie zostaną dostarczone do urzędu celno-skarbowego albo miejsca uznanego lub wyznaczonego przez organ KAS, 3) istnieje uzasadnione podejrzenie, że towary nie zostaną dostarczone do miejsca wskazanego w dokumencie towarzyszącym przesyłce, 4) kwota należności publicznoprawnych mogących powstać w związku z przewozem towarów podlegających kontroli jest wyższa niż kwota zabezpieczenia, 5) przewożone są towary, których przewóz jest związany ze zwiększonym ryzykiem. Przypadki wymienione enumeratywnie w art. 67 ust. 1 ww. ustawy stanowią zamknięty katalog okoliczności, których zaistnienie może skutkować zarządzeniem konwoju. Natomiast zgodnie z ust. 2, 2a i 3 cytowanego przepisu ustawy, naczelnik urzędu celno-skarbowego może zobowiązać przewoźnika, aby konwój lub określone czynności w ramach konwoju wykonywały wyspecjalizowane jednostki działające w zakresie ochrony osób lub mienia. Decyzję o zarządzeniu konwoju doręcza się kierującemu pojazdem. Decyzja jest natychmiast wykonalna. Koszty konwoju ponoszą solidarnie: przewoźnik będący osobą fizyczną, osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzącą działalność gospodarczą, realizującą usługę przewozu towaru; nadawca towarów będący osobą fizyczną, osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzącą działalność gospodarczą, dokonującą wysyłki towaru będącego przedmiotem przewozu. Kontrolę drogową, o której mowa w art. 62 ust. 5 pkt 1 ustawy o KAS należy zaliczyć do kontroli celno-skarbowej. W ramach tej kontroli na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy o KAS wydano rozstrzygnięcie dotyczące zarządzenia konwoju na przewożony towar. Treść art. 67 ust. 2a przedmiotowej ustawy wskazuje, że zarządzenie konwoju ma charakter decyzji, która z mocy prawa jest natychmiast wykonalna. W niniejszej sprawie, organ powołał, jako podstawę materialnoprawną decyzji, art. 67 ust. 1 pkt 5 ustawy o KAS. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że dokonując analizy kontroli ryzyka związanego z transportem oleju napędowego ustalono, że skarżący nie zawsze dokonywał transportu paliw zgodnie z obowiązującymi przepisami, na co wskazywały dwie decyzje: "[...]" nakładające kary pieniężne za zgłoszenie danych niezgodnych ze stanem faktycznym (tj. podanie niewłaściwego numeru licencji i brak zgłoszenia pojazdu do licencji). W konsekwencji organ zarządził konwój komercyjny. W związku z powyższym należy zwrócić uwagę, że przewóz towarów jakim jest paliwo, związany jest ze zwiększonym ryzykiem, a ustawodawca ustawą SENT wprowadził szereg rozwiązań mających zapobiec nieprawidłowościom związanym z tym przewozem. Rozwiązania te nakładają obowiązki związane z drogowym przewozem towarów na podmiot wysyłający, podmiot odbierający, przewoźnika, kierującego środkiem transportu. Jednym z takich obowiązków jest zgłoszenie przewożonego towaru do systemu SENT. Ustawa SENT jest jednym z narzędzi pomagających w uszczelnieniu przepisów podatkowych, przede wszystkim o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, chroniących przed nielegalnymi działaniami w obszarze obrotu m.in. paliwami płynnymi (głównie obrót paliwem nieznanego pochodzenia, o niemonitorowanych parametrach jakości). W uzasadnieniu projektu ustawy SENT wskazano, że jej zadaniem jest chronić legalny handel towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez krajowego prawodawcę za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. Nie bez znaczenia dla krajowych producentów jest też ograniczenie napływu towarów z innych państw członkowskich, od których podmioty obowiązane nie uiszczają jakichkolwiek podatków. Ustawodawca, zdając sobie sprawę, że wyspecjalizowane grupy przestępcze działające na rynkach towarów wrażliwych (paliwo, alkohol, papierosy) nie płacą należnych podatków i wyłudzając nienależne zwroty podatku, wykorzystują w tym procederze wyłącznie sfałszowane dokumenty i faktury, postanowił powiązać przepływ dokumentów z faktycznym przepływem towaru. To właśnie dzięki danym z rejestru SENT możliwe jest analizowanie schematów działań podmiotów biorących udział w przewozie towarów oraz łatwiejsze ujawnianie przewozów nieopodatkowanych towarów. Systemem monitorowania drogowego przewozu towarów objęty jest przewóz towarów uznawanych za "wrażliwe", a więc towarów, dla których zdiagnozowano dużą skalę nadużyć z nimi związanych, powodujących przy tym dotkliwe dla budżetu uszczuplenia - głównie w zakresie VAT i akcyzy. Są to paliwa, alkohole i tytoń. Jeden z elementów SENT, obejmujący gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów, wiąże się ze stosowaniem środków technicznych służących do tego monitorowania oraz kontroli realizacji obowiązków wynikających z ustawy. Takim środkiem technicznym jest rejestr zgłoszeń - art. 4 ustawy SENT. W rejestrze tym gromadzone są m.in. dane zawarte w zgłoszeniach, uzupełnieniach zgłoszeń i ich aktualizacjach, a także dane dotyczące przeprowadzonych kontroli przewozu towarów. Uprawnienia przyznane naczelnikowi urzędu celno-skarbowemu przewidziane w ustawie o KAS stanowią dodatkowy sposób nadzorowania przewożonego towaru. Jedną z form takiego nadzoru jest zarządzenie konwoju na terenie kraju. Jak już wcześniej podniesiono, w art. 67 ust. 1 ustawy o KAS wskazano zamknięty katalog okoliczności, których zaistnienie może skutkować zarządzeniem konwoju. Uwzględniając założenia ustawodawcy uchwalającego ustawę SENT należy uznać za błędne stanowisko skarżącego, że zarządzenie konwoju powinno odnosić się tylko do ryzyka usunięcia towaru spod dozoru celnego lub spod procedury zawieszenia poboru akcyzy, co z kolei skutkuje powstaniem długu celnego i należności podatkowych. Ustawodawca wyraźnie wskazał na konieczność powiazania faktycznego przemieszczania towarów wrażliwych z obrotem fakturowym. Brzmienie art. 67 ust. 1 ustawy o KAS wskazuje, że zarządzenie konwoju ma charakter decyzji uznaniowej, o czym świadczy sformułowanie, że naczelnik urzędu celno-skarbowego "może zarządzić" konwój. Przez uznanie administracyjne rozumie się takie uregulowanie kompetencji organu administracji, że organ ten może rozstrzygnąć sprawę w różny sposób przy tym samym stanie faktycznym i każde rozstrzygnięcie sprawy jest legalne. Uznanie administracyjne zachodzi zatem wówczas, gdy norma prawna nie przewiduje obowiązku określonego zachowania się organu, lecz możliwość wyboru sposobu załatwienia sprawy. Nie powoduje to jednak, że organ może stosować zarządzenie konwoju dowolnie. Wręcz przeciwnie, organ w każdym przypadku gdy nakłada na stronę dodatkowe obowiązki jest zobowiązany do ustalenia, czy w konkretnym przypadku przewozu towarów wystąpiły przesłanki do zarządzenia konwoju towarów, tj. że w niniejszej sprawie przewóz towarów związany jest ze zwiększonym ryzykiem. W ocenie Sądu, w niniejszym przypadku nie wystąpiły podstawy prawne do zastosowania art. 67 ust. 1 pkt 5 ustawy o KAS. Bezspornym jest, że podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 18 czerwca 2018r. nie stwierdzono, aby skontrolowany przewóz został nieprawidłowo zgłoszony, wręcz przeciwnie, wszelkie dane odpowiadały stanowi faktycznemu i nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości w tym zakresie. W treści zaskarżonej decyzji oraz w aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek informacji wskazującej, że wyniki kontroli z dnia 18 czerwca 2018 r. doprowadziły organ do przeświadczenia, że przewidziane w ustawie o SENT środki są niewystarczające aby zabezpieczyć wykonanie obowiązków podatkowych związanych z przewożonym towarem, a ściślej - z czego wynika zwiększone ryzyko, przy przewozie tego paliwa. Tym samym organ nie wykazał, na czym to "zwiększone ryzyko związane z przewozem towaru" polega. Warunku tego nie spełniało powołanie się przez DIAS na dwie decyzje odnoszące się do innych przewozów towarów dokonanych przez skarżącego (w dniach "[...]"), czy też ogólnikowe powoływanie się na doświadczenia kontrolne KAS bądź uzasadnienie ustawy SENT. Należy podkreślić, że zgłoszenie każdorazowo podlega ocenie w zakresie związanego z nim ryzyka, a ocena ta jest dokonywana na podstawie danych konkretnego przewozu. Nie można zatem automatycznie uznać, że skoro dane z innego przewozu były dotknięte niektórymi wadami, to świadczy to o tym, że kolejny przewóz jest też obarczony wadą, mającą na celu naruszenie przepisów ustawy SENT, a w konsekwencji przewóz danych towarów jest związany ze zwiększonym ryzykiem. Przyjęcie takiego założenia wiązałoby się bowiem z ciągłym ponoszeniem przez skarżącego konsekwencji za nieprawidłowości przy zgłoszeniu przewozu towarów, które nie mają jakiegokolwiek związku z kolejnymi przewozami. W związku z powyższym uznać należało, że brak było podstaw prawnych do zastosowania art. 67 ust. 1 pkt 5 ustawy o KAS, gdyż w niniejszej sprawie nie wystąpiły okoliczności wskazujące na to, że przewóz towarów związany jest ze zwiększonym ryzykiem. W konsekwencji należało uznać, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, zostały wydane z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Rozpoznając ponownie sprawę, organ winien dokonać szczegółowej analizy stanu faktycznego sprawy pod kątem zaistnienia przesłanki z art.67 ust.1 pkt 5 ustawy o KAS, z uwzględnieniem stanowiska zawartego w niniejszym wyroku. Sąd na marginesie zauważa, że uzasadnienie decyzji organu I instancji nie zawierało należytego uzasadnienia wskazującego na przesłanki do zarządzenia konwoju komercyjnego, jednakże powyższe uchybienie nie miało wpływu na rozstrzygnięcie. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a." orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265). Zasądzona kwota obejmuje uiszczony wpis sądowy (500 zł), koszty zastępstwa procesowego (480 zł ) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł).