IV SA/Wa 722/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi Gminy B. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] października 2018 r. znak [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po rozpatrzeniu wniosku Gminy B. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2017 r. (znak: [...]) - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wojewoda B. decyzją z dnia [...] kwietnia 1993 r., wydaną na podstawie ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 107, poz. 464, z późn. zm.), przekazał Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa nieruchomości o łącznej powierzchni 253,80 ha (w tym działkę nr [...] o pow. 0,1000 ha), położone we wsi P., gm. B.. Wójt Gminy B., reprezentujący Gminę B., wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody B. w części dot. działki nr [...]. Wnioskodawca podniósł, że wbrew ocenie Wojewody B., grunt ten nie był nieruchomością rolną. Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. MRiRW odmówił stwierdzenia nieważności tego orzeczenia Wojewody wskazując, że pomimo braku jednoznacznych dowodów na własność nieruchomości Skarbu Państwa, co do charakteru działki jako nieruchomości rolnej oraz co do jej przeznaczenia na cele rolne, decyzja nie narusza ona rażąco w części dotyczącej działki [...] przepisów ustawy z dnia 19 października 1991 r. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Minister wydał powołaną na wstępie zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 19 października 1991 r. Agencji przekazywane były nieruchomości określone w art. 1 i 2, a więc nieruchomości stanowiące mienie Skarbu Państwa oraz m.in. nieruchomości będące nieruchomościami rolnymi w rozumieniu Kodeksu cywilnego lub innymi nieruchomościami położonymi na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej (z wyłączeniem gruntów znajdujących się w zarządzie Lasów Państwowych). Organ ustalił, że w sprawie brak jest dowodu wskazującego na to, że Skarb Państwa był właścicielem spornej nieruchomości stanowiącej działkę nr [...]. W ocenie organu nie przesądza to jednak o tym, że podmiot ten nie posiadał takiego tytułu do tego gruntu, gdyż zgodnie z informacjami przekazanymi przez Starostę B. w dokumentach stanowiących podstawę wpisu do operatu ewidencji gruntów i budynków, nie odnaleziono dokumentu jednoznacznie wskazującego również na inny podmiot legitymujący się na dzień [...] kwietnia 1993 r. tytułem prawnym do działki nr [...]. W odniesieniu do kwalifikacji gruntu jako nieruchomości rolnej lub innej nieruchomości położonej na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej, organ również nie stwierdził rażącego naruszenia prawa. Powołano, że zgodnie z rejestrem gruntów założonym w 1991 r. (tom IV), działka nr [...] stanowiła tereny osiedlowe zabudowane R V i taki sam stan użytków gruntowych działki wykazuje wpis w uproszczonym wypisie z rejestru gruntów z dnia [...] lipca 2016 r. (grunty rolne zabudowane, Br R V). Organ uznał więc, że również w dacie wydania decyzji przez Wojewodę B. z dnia [...] kwietnia 1993 r. działka nr [...] stanowiła częściowo zabudowaną nieruchomość rolną w rozumieniu Kodeksu cywilnego. W ocenie organu nie budzi wątpliwości, że niezabudowana część tej działki była nieruchomością rolną (RV), natomiast wątpliwości może wzbudzać przekazanie tej części działki nr [...], która stanowiła grunt pod budynkiem (budynkami). W tym zakresie organ stwierdził, że brak jest jednoznacznych dowodów wskazujących, czy budynek posadowiony na tym gruncie był wykorzystywany do działalności wytwórczej w rolnictwie, powołując się na wyrys z planu zagospodarowania przestrzennego z dnia [...].11.2017 r. W ocenie organu, niezależnie jednak od tego czy część ta była nieruchomością rolną w rozumieniu Kodeksu cywilnego to i tak nieruchomość ta spełniałaby wymagania art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 października 1991 r. - mogła ona być bowiem uznana przez Wojewodę za inną nieruchomość przeznaczoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej. Organ powołał, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego gminy B., zatwierdzonego uchwałą Gminnej Rady Narodowej w B. nr [...] z dnia [...] marca 1984 r., cała działka nr [...] w dniu [...] kwietnia 1993 r. była gruntem położonym w obszarze 3 RPU,UI - "urządzenia produkcyjno usługowo rolnicze, usługi inne". W ocenie organu oznacza to, że Wojewoda mógł, nie naruszając rażąco prawa, uznać ją za mającą rolnicze przeznaczenie, gdyż jednym z przeznaczeń terenu obejmującego tę działkę były "urządzenia produkcyjno usługowo rolnicze". Organ wskazał, że również podane przez Wójta Gminy B. w piśmie z dnia [...] listopada 2017 r. przeznaczenie działki w 1995 r., tj. adaptacja istniejących obiektów, inne usługi obsługi rolnictwa, nie wykluczała rolniczego przeznaczenia tego gruntu. Organ stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, że kwestionowana decyzja jest dotknięta wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. W szczególności powołano, że treść decyzji nie pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego przepisu, a nawet sam błąd w wykładni prawa nie uzasadnia stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Strona złożyła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. W skardze podniesiono zarzut naruszenia: 1. art. 77 §1, art. 80 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 1 pkt 1 oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 19.10.1991r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji Wojewody B. z dnia [...].04.1993r., znak [...] w części dotyczącej przekazania na rzecz Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa działki nr [...], poprzez ustalenie że decyzja ta nie narusza rażąco wyżej wymienionego art. 1 pkt 1 oraz art. 17 ust. 1 u.z.n.r.s.p. podczas gdy w rzeczywistości takie naruszenie nastąpiło ze względu na to, że brak jest dokumentu potwierdzającego tytuł własności Skarbu Państwa do działki nr [...], działka ta co najmniej w części nie jest nieruchomości rolną w rozumieniu kodeksu cywilnego, jak też nie była nieruchomością przeznaczoną w planie zagospodarowania przestrzennego Gminy B. na cele gospodarki rolnej. 2. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie pomimo istnienia przesłanek do stwierdzenia, że decyzja Wojewody B. z dnia [...].04.1993r., znak [...] w części dotyczącej przekazania na rzecz Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa działki nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa. 3. art. 1 pkt 1 oraz art. 17 ust. 1 u.g.n.r.s.p. w brzmieniu obowiązującym w dniu 19.04.1993r. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na tym, że przedmiotem przekazania do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa mogą być nieruchomości rolne w rozumieniu kodeksu cywilnego mimo, że w planie zagospodarowania przestrzennego były przeznaczone na cele inne niż cele gospodarki rolnej, podczas gdy według prawidłowej wykładni tych przepisów, przedmiotem przekazania mogły być jedynie te nieruchomości rolne w rozumieniu kodeksu cywilnego, które jednocześnie były położone w obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej. W uzasadnieniu powołano, że okoliczność, że nie stwierdzono aby innej osobie przysługiwał tytuł własności do działki nie zmienia faktu, że brak jest podstaw do przyjęcia, że Skarb Państwa był właścicielem tej działki na chwilę wydania kwestionowanej decyzji. W ocenie skarżącej stanowisko Ministra prowadzi w sposób oczywisty do naruszenia pewności obrotu nieruchomościami oraz narusza konstytucyjną ochronę własności wyrażoną w art. 64 Konstytucji, a tym samym świadczy o rażącym naruszeniu art. 1 pkt. 1 oraz art. 17 ust. 1 u.g.n.r.s.p. Ponadto powołano, że w wyniku nowelizacji dokonanej na podstawie art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 06.05.1999r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 49, poz. 484), przepis art. 1 pkt u.g.n.r.s.p. otrzymał nowe brzmienie określając, że przedmiotem przekazania Agencji mogły być jedynie te nieruchomości rolne w rozumieniu kodeksu cywilnego, które jednocześnie były położone w obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej. Powołano, że w orzecznictwie oraz w doktrynie przyjmuje się że, takie rozumienie tego przepisu powinno mieć miejsce również przed tą nowelizacją, gdyż miała ona na celu usunięcie wątpliwości dotyczących wykładni uprzedniej jego treści. (np. Ł. Sankiewicz: Ustawa o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa. Komentarz, teza 11 do art. 1, wyrok SA w Warszawie z dn. 28.10.2005r., VI ACa 395/2005). W ocenie skarżącej, działka nr 1214/3 nie była położona w obszarze przeznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego Gminy B. na cele gospodarki rolnej. Działka ta znajdowała się w obszarze przeznaczonym na cel w postaci "urządzenia produkcyjno usługowo rolnicze", który nie jest równoznaczny z celem gospodarki rolnej, a tym bardziej "usługi inne" nie oznaczają gospodarki rolnej. W związku z tym w ocenie skarżącej, należy przyjąć, że z powodu nieprzeznaczenia działki nr [...] w planie zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej, nie mogła ona być przekazana do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Ponadto wskazano, że z ustaleń Ministra wynika, że tylko cześć działki nr [...] była niewątpliwie nieruchomością rolną, a więc również i z tej przyczyny działka ta w całości nie mogła być przekazana do Zasobu. W ocenie skarżącej kwestionowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż nie został spełniony w całości żaden w dwóch warunków wydania tej decyzji. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do tolerowania, a nawet akceptowania samowolnych i bezprawnych decyzji organu administracji publicznej, w dodatku dotyczących nieruchomości w stosunku do których szczególnie istotnym jest zachowanie bezpieczeństwa i wiarygodności obrotu nieruchomościami. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej – stwierdzenia nieważności. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji musi być poprzedzone niewątpliwym ustaleniem, że kwestionowane decyzje naruszają rażąco prawo, w stopniu uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), a ustalenia te oparte są na zebranym materiale dowodowym, który to w sposób oczywisty potwierdza. Rażące naruszenie prawa określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym. O rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04). W orzecznictwie wskazuje się, że termin "rażący" winien być rozumiany w sposób powszechnie przyjęty. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego "rażący" to "dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny, bardzo duży". Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi ona w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (wyrok NSA 21 sierpnia 2001r., sygn. akt II SA 1726/00, Lex 51233). W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 1996 r., sygn. akt III SA 565/95, Biul. Skarb. 1997/2/26 i Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 1995 r., sygn. akt III ARN 22/95). Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. W przedmiotowej sprawie decyzja z dnia [...].04.1993 r. przekazująca Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa nieruchomość o łącznej powierzchni 253,80 ha – w tym działkę nr [...] położoną we wsi P., gm. B., została wydana na podstawie ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. 1991 Nr 107 poz. 464). Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy przekazania Agencji nieruchomości Państwowego Funduszu Ziemi dokonywali w drodze decyzji wojewodowie. W myśl przepisu art. 13 ust. 1 ustawy Agencji przekazywane były nieruchomości określone w art. 1 i 2, a więc nieruchomości stanowiące mienie Skarbu Państwa będące nieruchomościami rolnymi w rozumieniu Kodeksu cywilnego oraz innymi nieruchomościami położonymi na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej (z wyłączeniem gruntów znajdujących się w zarządzie Lasów Państwowych), lub innymi nieruchomościami pozostałymi po likwidacji państwowych przedsiębiorstw gospodarki rolnej oraz nieruchomościami przejętymi przez Skarb Państwa z innych tytułów, aniżeli na skutek likwidacji państwowych przedsiębiorstw gospodarki rolnej. Zasady gospodarowania ww. nieruchomościami określone ustawą dotyczyły nieruchomości znajdujących się: w zarządzie państwowych jednostek organizacyjnych, lub w użytkowaniu lub faktycznym władaniu osób fizycznych, osób prawnych oraz innych jednostek organizacyjnych, lub wchodzących w skład Państwowego Funduszu Ziemi, utworzonego na podstawie przepisów o przeprowadzaniu reformy rolnej. Organ ustalił, że brak jest w sprawie dokumentu potwierdzającego prawo własności Skarbu Państwa do nieruchomości stanowiącej działkę nr [...]. Prawidłowo organ uznał, że nie przesądza to o tym, że Skarb Państwa nie był właścicielem tego gruntu. Po pierwsze brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających prawa własności osób trzecich do przedmiotowej nieruchomości. Kolejno, jak wskazał organ w uzasadnieniu decyzji przy pierwszym rozpoznaniu sprawy, na terenie wsi P. przeprowadzone były trzy postępowania scaleniowe, których przebiegu obecnie Starostwo nie jest w stanie odtworzyć (ich uczestnikiem był Państwowy Fundusz Ziemi). W aktach sprawy znajduje się pismo Starostwa Powiatowego w B. z dnia [...] listopada 2016 r. z którego wynika, że na skutek scalenia zatwierdzonego decyzją Wojewody B. z dnia [...] grudnia 1981 r. za grunty o łącznej pow. 243,95 ha wniesione przez uczestnika scalenia Państwowy Fundusz Ziemi wydzielono ekwiwalent zamienny o łącznej pow. 260,74 ha, w tym m.in. działkę oznaczoną nr [...]. Następnie w roku 1986 r. dokonano podziału tej działki, w efekcie czego powstała m.in. działka nr [...]. Starostwo poinformowało również, że w dokumentach stanowiących podstawę wpisu do operatu ewidencji gruntów i budynków nie odnaleziono dokumentu jednoznacznie wskazującego podmiot legitymujący się na dzień 19 kwietnia 1993 r. tytułem prawnym do działki nr [...]. W tej sytuacji prawidłowo jest ocena organu, że brak jest podstaw do uznania z całą pewnością, że Skarb Państwa nie był właścicielem działki nr [...]. Również prawidłowe jest stanowisko organu w zakresie kwalifikacji gruntu jako nieruchomości rolnej lub innej nieruchomości położonej na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej. Z rejestru gruntów założonego w 1991 r. (tom IV) wynika, że działka nr [...] stanowiła tereny osiedlowe zabudowane R V. Taki sam stan użytków gruntowych działki wykazuje również wpis w uproszczonym wypisie z rejestru gruntów z dnia [...] lipca 2016 r. (grunty rolne zabudowane, ozn. Br R V). Tak więc na przestrzeni lat 1991 – 2016 r. nie doszło do zmiany użytku, i w dacie wydawania kwestionowanej decyzji grunt również figurował w ewidencji jako rolny, a więc jako nieruchomość rolna mogła zostać przekazana Agencji. Organ również prawidłowo uznał – w odniesieniu do zabudowy nieruchomości, że brak jest jednoznacznych dowodów czy grunt pod budynkiem był, czy też ewentualnie mógł być wykorzystywany do działalności wytwórczej w rolnictwie. W aktach sprawy znajdują się pisma Wójta Gminy B. z [...].05.2016 r. i [...].11.2017 r. z dołączonymi wypisami z planu, z których wynika, że stan użytkowania działki na rok 1981 r. był następujący: zlewnia mleka, remiza OPS, użytki rolne. W pismach z dnia [...] lutego 2013 r. i z dnia [...] marca 2013 r. Wójt wskazał, że działka nr [...] była (w dacie wydania kwestionowanej decyzji) zabudowana murowanym budynkiem świetlicy wiejskiej i remizy strażackiej oraz murowanym budynkiem gospodarczym. Natomiast w piśmie z dnia [...] listopada 2017 r. Wójt podał, że w dniu [...] kwietnia 1993 r. działka nr [...] była zabudowana budynkiem świetlicy i remizy OSP. Do pisma została dołączona Karta Środka Trwałego, w której wymieniona jest jedynie świetlica (wybudowana w 1979 r.) oraz fotografia przedstawiająca budynek o nieokreślonej funkcji, nie jest znana data wykonania tej fotografii. Ponadto w aktach sprawy znajduje się protokół z oględzin gruntu dokonany w dniu [...] kwietnia 1993 r., z którego wynika, że grunt był niezabudowany. Również z postanowienia Sądu Rejonowego w B. nr [...] z dnia [...] czerwca 1993 r. w przedmiocie założenia księgi wieczystej, wynika, że działka nr [...] była niezabudowaną nieruchomością rolną. W tej sytuacji prawidłowa jest ocena organu, że stan zakwalifikowania części nieruchomości jako użytków gruntowych (R V) pozwalał Wojewodzie uznać, że stanowiła ona nieruchomość rolną (zgodnie z ustawą z dnia 19 października 1991 r.). W tym miejscu zauważyć należy, że w aktach postępowania zakończonego wydaniem decyzji z [...] kwietnia 1993 r. znajduje się protokół z oględzin, z którego wynika, że działka nie była zabudowana oraz wypis z rejestru z wpisem tereny osiedlowe zabudowane R V. Na podstawie właśnie tych dokumentów Wojewoda B. uznał nieruchomość stanowiącą działkę nr [...] za nieruchomość rolną, brak jest zatem podstaw aby uznać, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Oczywistym jest, że nawet nieruchomość zabudowana, mogła stanowić nieruchomość rolną w rozumieniu kodeksu cywilnego. Ponadto przedmiotem przejęcia przez Agencję mogły być również inne nieruchomości przejęte przez Skarb państwa z innych tytułów (art. 1 pkt. 2 ustawy). Prawidłowa jest również ocena organu w odniesieniu do przeznaczenia nieruchomości na cele gospodarki rolnej. Z akt sprawy wynika, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego gminy B., zatwierdzonego uchwałą Gminnej Rady Narodowej w B. nr [...] z dnia [...] marca 1984 r. działka nr [...] w dniu [...] kwietnia 1993 r. położona była w obszarze 3 RPU,UI - "urządzenia produkcyjno usługowo rolnicze, usługi inne". Tak więc działka mogła zostać uznana za przeznaczoną na cele gospodarki rolnej. Tym bardziej, że z pisma Wójta Gminy B. z dnia [...] listopada 2017 r. wynika, że w 1995 r. działka przeznaczona była na adaptacja istniejących obiektów, inne usługi obsługi rolnictwa. Zdaniem Sądu nie wskazano w toku postępowania nieważnościowego, że w sprawie spełniona została przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji określona art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. Biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, nie można uznać, że kwestionowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a pozostawienie jej w obrocie prawnym jest nie do pogodzenia z zasadami praworządności i sprawiedliwości. W tym miejscu zauważyć należy, że bezzasadne są zarzuty odnoszące się do naruszenia pewności obrotu nieruchomościami oraz naruszenia konstytucyjnej ochrony własności. Skarżąca poza sformułowaniem ogólnego zarzutu nie sprecyzowała na czym to naruszenie pewności obrotu miałoby polegać. Ponadto, nie wskazano żadnego podmiotu, którego prawo własności zostało naruszone wydaniem kwestionowanej decyzji Wojewody, czy też pogwałcone poprzez decyzję Ministra odmawiającą wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego. Podkreślić jeszcze raz należy, że stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności decyzji administracyjnych, wynikającej z art. 16 k.p.a. Może mieć zatem miejsce jedynie wtedy, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy jedną z wad wymienionych wyczerpująco w art. 156 § 1 k.p.a. Jak zasadnie wskazał organ w uzasadnieniu decyzji, cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (wyrok NSA z 9 marca 1999 r., V SA 1970/98, CBOSA). Tak więc nie są również zasadne zarzuty skarżącej, która powołuje się na zmienione brzmienie przepisu art. 1 pkt. 1 ustawy. Zmiany zostały wyprowadzone w wyniku nowelizacji ustawy dokonanej ustawą z 6.05.1999 r., a więc 6 lat po wydaniu kwestionowanej decyzji. Ponadto, jak sama wskazała skarżąca, celem nowelizacji było usunięcie wątpliwości dotyczącej wykładni uprzedniej treści art. 1 pkt. 1. Tym bardziej więc błędy w wykładni prawa, w szczególności wynikające z trudności interpretacyjnych, nie mogą stanowić o rażącym naruszeniu prawa, uzasadniającym wyeliminowanie ostatecznej decyzji z obrotu prawnego. W trakcie postępowania nie stwierdzono również, aby badane rozstrzygnięcie naruszało pozostałe przesłanki określone w art. 156 § 1 k.p.a. W związku z tym organ zasadnie uznał, że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Z przedstawionych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.