IV SA/Wa 1735/18

Warszawa, 18 czerwca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Kaja Angerman po rozpoznaniu 18 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na uchwałę Rady [...] z [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę. [...] S.A. z siedzibą w W., reprezentowana przez r.pr. A. H., w piśmie z 14 maja 2018 r. wywiodła skargę na uchwałę Rady [...] z [...] listopada 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w rejonie ulicy P. i wniosła o uchylenie uchwały lub stwierdzenie nieważności. Skarżąca zakwestionowała "w szczególności" postanowienia ww. uchwały w zakresie § 5 ust. 1 pkt 3, § 43 ust. 2 pkt 1c i 1e, § 43 ust. 2 pkt 3a i pkt 4 oraz innych "punktów uchwały" wprowadzających zabudowę wysokościową w jednostce [...] i uprzywilejowującą ją względem zabudowy sąsiedniej. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że zaskarżona uchwała dopuszcza na terenie oznaczonym [...] posadowienie "drapaczy chmur", zaś w jej ocenie jest to niemożliwe, niefunkcjonalne i sprzeczne z porządkiem planistycznym w okolicy. Zdaniem skarżącej oznacza to: – naruszenie zasady równego traktowania i zasady proporcjonalności, albowiem władający działką przeznaczoną pod budynek wysokościowy jest uprzywilejowany kosztem sąsiadów; skarżąca dodała, że jej nie pozwolono na wyższy budynek na etapie jego projektowania, – wprowadzenie ustaleń sprzecznych z treścią studium, – dopuszczenie do zapaści komunikacyjnej "w tym kwartale" poprzez lokalizowanie wysokościowca i skomunikowanie z ulicy N. (jednokierunkowej). Skarżąca wskazała, że jest użytkownikiem wieczystym i właścicielem budynku przy ul. [...], a na wezwanie sądu – przy piśmie z 20 sierpnia 2018 r. - złożyła odpisy ksiąg wieczystych dla działek o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...], z obrębu [...]. Natomiast w piśmie z 8 marca 2019 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie z 4 marca 2019 r., skarżąca oświadczyła, że ma interes prawny w sprawie. Podniosła, że obecnie nie wiadomo jaki jest status zaskarżonej uchwały wobec rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody [...] częściowo derogującego tę uchwałę, a następnie wyroku WSA w Warszawie, który częściowo deroguje te rozstrzygnięcie nadzorcze. Skarżąca wskazała, że "potrzebuje i oczekuje zapewnienia pewności prawnej, w szczególności w zakresie porządku planistycznego, który wytycza zakres wykonywania praw rzeczowych spółki, a kadłubowa uchwała po interwencji dokonanej przez Wojewodę nie spełnia wymogów stawianych aktom prawa miejscowego w państwie praworządnym". Rada [...] w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie, względnie o jej oddalenie. Organ dodał, że "teren [...]" objęty jest rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody [...] oraz nieprawomocnym wyrokiem WSA o sygn. akt IV SA/Wa 706/18. Ponadto organ wskazał, że z treści skargi nie wynika na czym miałoby polegać naruszenie interesu prawnego. Organ wskazał, że skarżąca "na swojej części terenu ma max wysokości zabudowy 49 m a intensywność na poziomie 7. Nie są to parametry, które uniemożliwiają zabudowę, a wręcz przeciwnie, pozwalają na dość intensywną. Fakt, iż po sąsiedzku dopuszczono dominantę nie może oznaczać, iż skarżący ma prawo domagać się takich samych parametrów jak dla dominanty, która przecież zajmuje niewielki fragment terenu i nawiązuje przestrzennie nie tylko do przeciwległej dominanty po skosie tj. budynku hotelu [...] (96m) lecz także tworzy zaplanowany ciąg dominant wzdłuż ul. N.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a.") skarga podlega odrzuceniu postanowieniem na posiedzeniu niejawnym, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Oznacza to, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi na uchwałę w sprawie z zakresu administracji publicznej jest wykazanie przez wnoszącego skargę, że jego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone tą uchwałą lub zarządzeniem. Wynika to wprost z art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2019 r. poz. 506 ze zm.). Przepis ten stanowi, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega uchwała, której postanowienia naruszają interes prawny lub uprawnienia danej osoby. Skarżący powinien zatem wykazać, że istnieje bezpośredni związek pomiędzy zaskarżoną uchwałą a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją (nie zaś tylko sytuacją faktyczną). Związek ten powinien istnieć w chwili wejścia w życie zaskarżanej uchwały i powodować następstwo w postaci pozbawienia skarżącego konkretnych uprawnień lub nałożenia obowiązków, mających oparcie w przepisach prawa materialnego. W niniejszej sprawie skarżąca podniosła, że ma interes prawny w zaskarżeniu uchwały Rady [...] z [...] listopada 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w rejonie ul. P. Wskazała, że przysługuje jej prawo wieczystego użytkowania do działek o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...], z obrębu [...]. W ocenie Sądu skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazała jednak, że zaskarżona uchwała narusza jej interes prawny. Skarżąca zakwestionowała "w szczególności" postanowienia ww. uchwały w zakresie § 5 ust. 1 pkt 3, § 43 ust. 2 pkt 1c i 1e, § 43 ust. 2 pkt 3a i pkt 4 oraz innych "punktów uchwały" wprowadzających zabudowę wysokościową w jednostce [...], tj. w jednostce w której znajdują się ww. działki. Skarżąca wskazała również na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z [...] stycznia 2018 r. znak [...], którym prawomocnie stwierdzono nieważność części tekstowej i graficznej uchwały w odniesieniu m.in. do terenu oznaczonego symbolem [...]. Z kolei w piśmie z 8 marca 2019 r., skarżąca podniosła, że obecnie nie wiadomo jaki jest status zaskarżonej uchwały. Dodała, że potrzebuje pewności prawnej, w szczególności w zakresie porządku planistycznego. Zdaniem skarżącej uchwała kadłubowa, po interwencji Wojewody i sądu administracyjnego, nie spełnia wymogów stawianych aktom prawa miejscowego. Mając na uwadze powyższe Sąd stanął na stanowisku, że powyższa argumentacja nie przemawia za naruszeniem bezpośrednich i realnych uprawnień skarżącej. Z wywodów skarżących można jedynie wnioskować, że nie zgadza się z zaskarżoną uchwałą, gdyż na skutek stwierdzenia nieważności uchwały w części stała się ona nieczytelna. Z powyższego twierdzenia nie sposób wywieść czy, a jeśli tak, to w jakim zakresie, zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącej. Twierdzenia te uniemożliwiają ocenę uchwały na tle art. 28 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.), a także, że doszło na nadużycia władztwa planistycznego. Co więcej, powyższe twierdzenia sformułowane przez adwokata wzbudzają zdziwienie i świadczą o braku profesjonalizmu z jego strony. Wyraźnie zaakcentować należy, że rola sądu nie polega ani na ustaleniu aktualnego stan zagospodarowania terenu jaki wynika z obowiązującej treści uchwały, ani rozwiewaniu wątpliwości skarżącej co do ewentualnego oddziaływania zaskarżonej uchwały na jej sytuację prawną. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że skarżąca nie wykazała, że zaskarżona uchwała pozbawia jej konkretnych uprawnień bądź uniemożliwia ich realizację. Dlatego działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.