IV SA/Wa 831/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) Sędziowie Sędzia del. SO Aleksandra Westra Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 3 lipca 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi L. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki oddala skargę I. Przedmiotem skargi L. S. (dalej: "Strona", "Skarżąca") jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej także: "SKO", "organ II instancji") z [...] lutego 2019 r. nr [...], którym orga ten utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta miasta [...] (dalej: "Prezydent", "organ I instancji") z [...] stycznia 2019 r. nr [...] o sprostwowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z [...] listopada 2018 r., nr [...] (dalej także: "Decyzja o warunkach zabudowy") ustalającej warunki zabudowy na budowę myjni bezdotykowej, przewidzianej do realizacji na działkach nr geod. [...] i [...] obręb [...], położonych w S. przy ul. [...] róg ulicy [...], wydanej na wniosek Pana K. J., poprzez wpisanie: – na stronie 4 decyzji w jej uzasadnieniu w wierszu 36 zamiast nazwy ulicy [...], ulicy [...]; – na stronie 2 załącznika 2A do decyzji, w pkt. 2 wyznaczenie obszaru analizy zamiast nazwy ulicy [...], ulicy [...]. II. Zaskarżone do Sądu postanowienie SKO zapadło w następującym stanie faktycznym: 1. Decyzją z [...] listopada 2018 r. Prezydent ustalił warunki zabudowy na budowę myjni bezdotykowej, przewidzianej do realizacji na działkach nr geod. [...] i [...] obręb [...], położonych w S. przy ul. [...] róg ulicy [...]. Odwołanie od ww. decyzji wniosła m. in. L. S. 2. Postanowieniem z [...] stycznia 2019 r. Prezydent sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji o warunkach zabudowy w sposób wskazany na wstępie. W uzasadnieniu wskazano, że konieczność sprostowania wynikła z pomyłki, która wymagała – po zestawieniu treści decyzji, jej załączników oraz wniosku wszczynającego postępowanie w sprawie – jej wyeliminowania. 3. Zażalenie na ww. postanowienie, w ustawowym terminie, złożyła Strona. W treści zażalenia podniosła, iż organ I instancji przyczynił się do jej dezorientacji, jak ostatecznie zostały ustalone warunki zabudowy, gdyż w projekcie decyzji i decyzji nie używał oznaczeń literowych. Prezydent nie dołożył jej zdaniem staranności w przygotowaniu decyzji o warunkach zabudowy. Podała również, iż w punkcie 4 decyzji lit. d) organ wskazał, iż nie ma dostępu do ulicy [...], co świadczy, iż wjazd od tej strony nie był przewidziany. W dalszej części zażalenia zwróciła uwagę na uciążliwości, jakie może nieść dla niej i jej rodziny realizacji inwestycji w postaci budowy myjni samochodowej. Ponadto inwestor nie zaznaczył na mapie wjazdu od ulicy [...]. 4. SKO wydało wskazane na wstępie postanowienie z [...] lutego 2019 r., którym utrzymało w mocy kwestionowane orzeczenie Prezydenta. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że zastosowany art. 113 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018 poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a.") upoważnia do prostowania w drodze postanowienia błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek w wydanych przez ten organ decyzjach. Przyjmuje się przy tym, że istotną cechą błędu stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. Omyłka pisarska to między innymi widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazów, zwrotów. Oczywistość tego rodzaju błędu można stwierdzić, porównując treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami, czy też innymi tożsamymi decyzjami wydanymi w sprawie a zawierającymi te datę. Zdaniem organu II instancji, zastosowanie ww. przepisu w niniejszej sprawie było zasadne i prawidłowe, albowiem po zestawieniu treści dokumentacji zawartej w aktach sprawy oczywistym stało się, że uzasadnienie rozstrzygnięcia zawierało błędy, które wymagały usunięcia. Z akt sprawy w sposób bezsporny wynikało, iż za front terenu inwestycji Prezydent obrał, zgodnie z intencją wnioskodawcy ulicę [...]. Obszar analizowany wyznaczano zatem przy uwzględnianiu trzykrotności szerokości frontu (99 m wynikające z długości frontu terenu inwestycji od ulicy [...], czyli 33 m), nie zaś przy uwzględnieniu krótszej części działki od ul. [...] (28 m). Podobnie organ wskazał w załączniku 2A do Decyzji o warunkach zabudowy, że "teren ma dostęp do drogi publicznej: do ulicy [...] (droga gminna, z tej strony inwestor określił główny wjazd na teren inwestycji) oraz przylega do ulicy [...] (droga gminna). Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, SKO uznało, że błąd zawarty w uzasadnieniu decyzji był oczywisty w zestawieniu z dokumentami sprawy i kwalifikował się do usunięcia w drodze sprostowania, nie stanowiąc jednocześnie próby obejścia przepisów mającego na celu naprawienie błędów w stosowaniu prawa. III. 1. Skarżąca wniosła do tut. Sądu skargę na postanowienie SKO, w której wniosła o uchylenie tego aktu. W skardze podniosła, że pomylenie nazw ulic nie może zostać uznane za oczywistą pomyłkę, a także, iż stanowiło ono wprowadzenie w błąd stron postępowania. Ponadto stwierdziła, że w projekcie warunków zabudowy oraz Decyzji o warunkach zabudowy nigdzie nie został zaznaczony wjazd do planowanej inwestycji. Poza tym podniosła, że nie zgadza się z umiejscowieniem planowanej inwestycji w bezpośrednim sąsiedztwie domów jednorodzinnych, ponieważ jest to sprzeczne z prawem do bezpiecznego życia, a planowana myjnia zagraża jej zdaniem zdrowiu i mieniu sąsiadów i jest sprzeczna z wszelkimi zasadami współżycia społecznego. 2. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do zarzutów Skarżącej, SKO wskazało, że treść decyzji wskazywała na właściwy zamiar organu I instancji przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, a zatem nie można przyjąć, że Prezydent miał na celu wprowadzenie Skarżącej w błąd. Ponadto zaznaczono, że podnoszone przez Skarżącą argumenty merytoryczne, w tym generalny brak zgody na realizację inwestycji, leżą poza granicami sprawy dotyczącej sprostowania postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: IV. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz.1066 z późn.zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art.3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2017 poz.1369 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Stosownie do art.119 pkt 1 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest m.in. postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Stosownie do art.120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Wniesioną skargę należało oddalić, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził. V. Kontrola legalności zaskarżonego do Sądu postanowienia SKO prowadzi do następujących wniosków: Przedmiotowe postępowanie dotyczy postanowienia o sprostowaniu decyzji o warunkach zabudowy, wydanej w związku z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy na budowę myjni bezdotykowej, przewidzianej do realizacji na działkach położonych w S. przy ul. [...] róg ulicy [...]. W tym miejscu Sąd pragnie podkreślić, że w niniejszym postępowaniu bada jedynie legalną prawidłowość tego postanowienia, a nie rozstrzygnięcia merytorycznego dotyczącego ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji w postaci myjni samochodowej. Decyzja o warunkach zabudowy jest przedmiotem osobnego postępowania, zostało od niej wniesione – również przez Skarżącą – odwołanie, a od ewentualnego rozstrzygnięcia będzie przysługiwała skarga do sądu administracyjnego. Jednakże dopiero w ewentualnym postępowaniu zainicjowanym taką skargą, możliwe będzie odniesienie się do merytorycznych argumentów dotyczących przede wszystkim umiejscowienia inwestycji. Stąd podzielić należy stanowisko SKO zawarte w odpowiedzi na skargę, iż argumenty podniesione w skardze dotyczące braku zgody na realizację przedmiotowej inwestycji nie mogą mieć przełożenia na zapadły w niniejszej sprawie wyrok. Uwzględnienie tych zarzutów wykraczałoby poza zakres postępowania w przedmiocie sprostowania orzeczenia administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Sprostowaniu w trybie określonym w powołanym przepisie podlegają zatem jedynie "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". Przepisy k.p.a. nie zawierają ustawowej definicji tych pojęć. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz w doktrynie ugruntował się pogląd, że błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Na równi z błędami pisarskimi potraktowano inne oczywiste omyłki (por. wyrok NSA z dnia 23.04.2001r., sygn. akt II SA 863/00, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też omyłki wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, Sąd podziela stanowisko SKO, zgodnie z którym analiza treści decyzji oraz jej załączników, w tym planów, jest wystarczająca do stwierdzenia, że prostowane stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu decyzji oraz w załączniku do niej wynikało z oczywistej omyłki pisarskiej. Świadczą o tym wskazane w treści decyzji oraz załączników twierdzenia co do przyjętego wymiaru obszaru analizowanego – 99 m, liczonego jako trzykrotność szerokości działki od ulicy [...] (33 m), a nie od ulicy [...](gdzie jej długość wynosi 28 m). Obydwa prostowane zapisy odnosiły się do tych wymiarów, co jednoznacznie wskazywało na to, że organ I instancji część nieruchomości od ul. [...] przyjął jako szerokość elewacji frontowej. Skoro zatem merytoryczna treść decyzji odnosiła się do faktycznego zamiaru organu, a jedynie błędnie wskazano nazwę ulicy, słusznie dokonano sprostowania treści jej uzasadnienia oraz załącznika. Wbrew twierdzeniom Skarżącej, nie było tu intencji wprowadzenia strony postępowania w błąd, co więcej, sprostowanie treści decyzji służy naprawie błędów wynikających z zarzucanej przez nią niedbałości przy sporządzaniu rozstrzygnięcia. Podnoszona przez Skarżąca kwestia zwrócenia się przez SKO do Prezydenta o wyjaśnienia co do treści decyzji wpłynęła jedynie na usunięcie tego błędu. Ponownie należy wskazać, że podniesione przez Skarżącą żądanie "umieszczenia zarówno wjazdu jak i zjazdu od strony ul. [...]" nie mieści się w granicach sprawy o sprostowanie decyzji, natomiast może zostać podniesione w toku właściwego postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy. Z powyższych przyczyn Sąd oddalił skargę na podstawie art.151 p.p.s.a.