II SA/Kr 371/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Sędziowie : NSA Anna Szkodzińska WSA Beata Łomnicka Protokolant : starszy referent Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2019 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia 5 lutego 2019 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę skargę oddala. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 5 lutego 2019 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. M. od decyzji Starosty Tatrzańskiego Nr [...] z dnia 3 lipca 2018 r., znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi – M. M. pozwolenia na budowę samoobsługowej myjni samochodowej trzystanowiskowej wraz z urządzeniami budowlanymi i infrastrukturą towarzyszącą (miejsce gromadzenia odpadów stałych, dojście, dojazd, instalacją energetyczną wewnętrzna, przyłącz wodociągowy, kanalizacja deszczowa, studnia chłonna, przyłącz kanalizacyjny wraz z separatorem), mur oporowy oraz rozbiórkę istniejącego budynku; inwestycja na działce nr ew. [...] w Poroninie przy ul. [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Starosta Tatrzański, decyzją Nr [...] z dnia 3 lipca 2018 r., znak: [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 16 marca 2017 r., uzupełnionego w dniu 30 marca 2017 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla M. M. obejmujące budowę samoobsługowej myjni samochodowej trzystanowiskowej wraz z urządzeniami budowlanymi i infrastrukturą towarzyszącą (miejsce gromadzenia odpadów stałych, dojście, dojazd, instalacja energetyczna wewnętrzna, przyłącz wodociągowy, kanalizacja deszczowa, studnia chłonna, przyłącz kanalizacyjny wraz z separatorem), mur oporowy oraz rozbiórkę istniejącego budynku; inwestycja na działce nr ew. [...] w Poroninie przy ul. [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał w szczególności, że w miejscu projektowanej inwestycji miejscowość P. posiada obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty przez Radę Gminy Poronin Uchwałą Nr XXXV/184/2013 z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Poronin w części P II oraz sołectwa Stasikówka. Zgodnie z ustaleniami planu miejscowego działka objęta inwestycją jest położona w terenie oznaczonym symbolem 44MU2 gdzie, w ramach przeznaczenia dopuszczalnego, plan przewiduje: 1) lokalizację wolnostojących nieuciążliwych obiektów usługowych (w tym stacji wyciągu) i rzemieślniczych, 2) obiekty usług publicznych, 3) nieoznaczone na rysunku planu ciągi piesze i pieszo - jezdne, 4) cieki wodne z obudową biologiczną, 5) budynki gospodarcze, inwentarskie, garaże, parkingi i miejsca postojowe, 6) trasy i urządzenia narciarskie. Plan miejscowy w § 5 zawiera definicje zawartych w nim pojęć. Zdefiniowano zarówno pojęcie "dopuszczalnego przeznaczenia terenu jak również nieuciążliwych obiektów usługowych i rzemieślniczych". Przez "dopuszczalne przeznaczenie terenu" – rozumie się rodzaj przeznaczenia inny niż podstawowy, który został dopuszczony w terenie wyznaczonym planem, jako uzupełnienie lub wzbogacenie przeznaczenia podstawowego. Plan miejscowy nie określa żadnych innych szczegółów typu: powierzchnia, jaką może zajmować przeznaczenie dopuszczalne, kolejność realizacji poszczególnych rodzajów przeznaczenia. W związku z tym organ uznał, że realizacja inwestycji z katalogu inwestycji przeznaczenia dopuszczalnego, jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego. Zgodnie z mpzp, jako "nieuciążliwe obiekty usługowe i rzemieślnicze" należy rozumieć obiekty usługowe i produkcyjne: a) nie zaliczone do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, b) nie zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, c) zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których nie stwierdzono obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, d) zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których stwierdzono obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko a przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko nie wykazała znaczącego negatywnego oddziaływania na środowisko. Katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zawiera Rozporządzenie Rady Ministrów z dn. 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Myjnie samochodowe nie są wymienione w tym Rozporządzeniu. W związku z tym samoobsługową myjnię samochodową należy zaliczyć jako "nieuciążliwy obiekt usługowy" w rozumieniu planu miejscowego. Zatem inwestycja jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego. Dalej organ I instancji wskazał, że projekt zagospodarowania terenu sporządzono zgodnie z wymaganiami mpzp. Budynek zaprojektowano z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy. Bilans terenu (str. 8 pb) wyliczono w stosunku do powierzchni terenu budowlanego. Powierzchnia zabudowy wynosi 115,8 m2, co daje wskaźnik 0,13 przy dopuszczalnej wartości 0,3. Powierzchnia biologicznie czynna wynosi 534,9 m2, co stanowi 60,4 % terenu przy wymaganej minimalnej powierzchni 60 %. Powierzchnia zabudowy budynku nie przekracza dopuszczalnych 250 m2, długość elewacji wynosi 18,75 m (dopuszczalna 25m), szerokość traktu nie przekracza dopuszczalnych 9,0 m (wynosi 6,33 m), a stosunek szerokości traktu do długości kalenicy wynosi 3,0 przy wymaganej wartości min. 1,5. Dach posiada kąt nachylenia 49 stopni, a wysokość do kalenicy nie przekracza 8,0 m przy dopuszczalnej wartości 11,0 m. Wymienione parametry spełniają wymagania określone w § 32 ustaleń mpzp. W ocenie organu I instancji, projekt zagospodarowania terenu został sporządzony zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W niniejszej sprawie obowiązujące są przepisy sprzed nowelizacji, która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2018 r., na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. Budynek zaprojektowano w technologii NRO (konstrukcja murowana z pokryciem dachu blachą). Starosta Tatrzański podkreślił w szczególności, że odległości od granic działek sąsiednich zaprojektowano zgodnie z § 12 ww. Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Najmniejsza odległość budynku do granicy działki nr ew. 4550 wynosi 7,05 m, zaś do granicy działki drogowej wewnętrznej nr ew. 4619 wynosi 8,75 m. Zachowane zostały odległości pomiędzy budynkami – najmniejsza odległość wynosi 13,5 m, co spełnia warunki określone w § 271 Rozporządzenia. Wysięgi okapów spełniają warunki określone w § 12 ust. 5 Rozporządzenia, gdyż najmniejsza wymagana odległość okapów, balkonów i schodów od granicy działki budowlanej wynosi 1,5 m, co w projekcie zostało spełnione. Odległość budynku od granicy działki nr ew. [...] stanowiącej drogę wojewódzką (ul. [...] wynosi 11,58 m, co spełnia warunki z art. 43 ustawy o drogach publicznych (wymagana odległość 8,0 m od krawędzi jezdni). Organ I instancji uznał za prawidłowe rozwiązanie w zakresie miejsc postojowych zaprojektowanych na terenie działki. Organu I instancji zaznaczył, że za prawidłowość przyjętych rozwiązań projektowych zgodnych z zasadami wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami odpowiada projektant – oświadczenia w tym zakresie zostały złożone przez projektantów i sprawdzających. Organ sprawdził posiadanie przez nich wymaganych uprawnień budowlanych. Inwestycja nie wymagała decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia ani też przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Organ rozważył, zgodnie z wymogiem art. 96 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, czy projektowana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 i stwierdził, że takiego oddziaływania nie będzie. Najbliższe tereny chronione przyrodniczo znajdują się w znacznej odległości od terenu inwestycji. Starosta Tatrzański zauważył, że zastrzeżenia do postępowania wniosła dwukrotnie (w dniu 13 kwietnia 2017 r. i w dniu 2 lipca 2018 r.) właścicielka działki sąsiedniej nr ew. [...] M. M.. Zasadniczo obydwa pisma zawierają te same argumenty, przeciwne projektowanej inwestycji. Zdaniem strony, budowa myjni samochodowej spowoduje ograniczenie w użytkowaniu działki nr ew. [...], spadek jej wartości, przekroczone zostaną normy hałasu; użytkowanie myjni spowoduje immisje w postaci zapachów, roznoszonych z wodą środków chemicznych, które będą miały wpływ na zdrowie ludzi. Ponadto w związku z tym, że uciążliwości związane z myjnią wykraczać będą poza teren, do którego inwestor posiada prawo, inwestycja jest niezgodna z ustaleniami planu miejscowego. Sprzeciw dotyczył także budowy muru oporowego na granicy działki – z pisma wynika, że spowoduje to spływ wód opadowych na działkę M. M.. Odpowiadając na te zastrzeżenia, organ I instancji wyjaśnił, że zgodność inwestycji z przepisami i planem miejscowym została już szczegółowo omówiona. Organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza projekt budowlany w ściśle określonym zakresie, który wskazuje art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Wykraczanie poza wskazany zakres stanowi przekroczenie kompetencji organu. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego możliwości wytwarzania immisji (wydzielanie zapachów, zanieczyszczania powietrza przez środki chemiczne przewidziane do stosowania), organ I instancji podał, że okoliczności te nie mogą być brane pod uwagę w niniejszym postępowaniu. Są to bowiem immisje pośrednie, które stanowić mogą interes faktyczny skarżącej, nie zaś interes prawny. Immisje pośrednie nie są bowiem uregulowane prawnie, a tylko takie uregulowania mogą być przedmiotem rozważań w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Roszczenia w tym zakresie mogą być dochodzone jedynie na gruncie cywilnym, w postępowaniu sądowym. Jedyną immisją, która ma tu miejsce i jest uregulowana w przepisach jest hałas. Dopuszczalnie poziomy hałasu w środowisku reguluje Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Zgodnie z tabelą 1 lp. 3: a) Tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego, b) Tereny zabudowy zagrodowej, c) Tereny rekreacyjno-wypoczynkowe, d) Tereny mieszkaniowo-usługowe – mają określony dopuszczalny poziom hałasu 55 dB w dzień i 45 dB w nocy. W postanowieniu z dnia 5 maja 2017 r. organ wezwał projektanta do uzupełnia projektu budowlanego w zakresie danych dotyczących przewidywanego hałasu. Projektant złożył wyjaśnienia w tym zakresie, a także sporządził dodatkowy rysunek projektu zagospodarowania pt. Analiza hałasu. Zgodnie z tym rysunkiem, poziom hałasu na granicy działki nr ew. [...] nie będzie przekraczał 55 dB. W celu eliminacji hałasu na całej długości granicy z działką nr ew. [...] przewidziany jest szpaler zieleni izolacyjnej. Jak określono w projekcie, myjnia nie będzie czynna w nocy. Za prawidłowość przyjętych rozwiązań projektowych zgodnych z zasadami wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami odpowiada projektant. W ocenie organu, nie bez znaczenia jest tu fakt, że teren inwestycji znajduje się przy drodze wojewódzkiej, która także generuje hałas. Z planu miejscowego wynika, że bez mała cała działka objęta inwestycją leży w strefie orientacyjnego zasięgu działania hałasu 50 dB od drogi KDG1. Dopuszczalny poziom hałasu emitowanego przez drogę zgodnie z Rozporządzeniem wynosi 60 dB. Zatem samo położenie terenu inwestycji wskazuje, że dopuszczalny poziom hałasu wynosi 60 dB, zaś z projektu wynika, że poziom hałasu emitowany przez projektowany obiekt nie będzie przekraczał dopuszczonej w Rozporządzeniu wartości 55 dB. W kwestii lokalizacji muru oporowego organ I instancji wskazał, że nie znajduje przepisu, który zabraniałaby lokalizacji takiej budowli na własnej działce. Projektowany mur ma niewielką wysokość – max. 56 cm. W praktyce wysokość taką może mieć nawet podmurówka ogrodzenia, które właściciel może wykonać bez zezwolenia. Lokalizacja muru na granicy posesji raczej ograniczy spływ wód opadowych na sąsiednią nieruchomość niż je spowoduje. Ponadto odprowadzenie wód opadowych na posesji zostało zaprojektowane poprzez kanalizację deszczową do studni chłonnych i następnie do gruntu. Studnie te są zlokalizowane z dala od granic działki nr ew. [...], zatem nie ma żadnego zagrożenia zalewania wodami opadowymi tej działki. Inwestor uzyskał wymagane pozwolenie wodnoprawne (ostateczna decyzja Starosty Tatrzańskiego z dnia 16 lutego 2017 r., znak [...]) zarówno na odprowadzenie do kanalizacji sanitarnej ścieków przemysłowych, jak również na odprowadzenie do gruntu wód opadowych i roztopowych z terenu projektowanej myjni. Dojazd do projektowanej inwestycji będzie się odbywać istniejącym zjazdem, którego istnienie potwierdza decyzja nr [...] Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 3 lutego 2017 r. Z decyzji tej bezspornie wynika, że decyzja na przebudowę zjazdu wydawana jest w związku projektowaną budową myjni samochodowej, zatem organ uznał za zbędne żądanie dodatkowych warunków włączenia inwestycji do drogi wojewódzkiej. Wydanie zezwolenia na wymaganą przebudowę zjazdu należy do kompetencji wojewody, zatem to w tym organie inwestor jest zobowiązany uzyskać niezależne zezwolenie. Pismem z dnia 23 lipca 2018 r. odwołanie od powyższej decyzji Starosty Tatrzańskiego złożyła M. M.. Odwołująca się zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1) obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 6 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. – w postaci uchybienia obowiązkowi dokonania wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego z jego wyczerpującym rozpatrzeniem, jak również z uwzględnieniem słusznego interesu strony, które w efekcie doprowadziło do jego naruszenia poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, niedokonanie własnych ustaleń w zakresie poziomu immisji (np. aerozol zawierający środki chemiczne), a także dotyczących zabezpieczeń przed tymi immisjami poprzez wskazanie, że okoliczności te nie mogą być brane przez organ pod uwagę; 2) błędną kwalifikację działalności myjni samochodowej, a tym samym zakwalifikowanie jej przez organ do kategorii nieuciążliwych obiektów usługowych w rozumieniu planu miejscowego; 3) obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy, a mianowicie art. 7 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do prawidłowego zakończenia niniejszej sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu strony. Odwołująca się wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Na skutek odwołania Wojewoda Małopolski wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 5 lutego 2019 r., którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Tatrzańskiego z dnia 3 lipca 2018 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał w szczególności, że argument odwołującej się dotyczący nieprawidłowego zakwalifikowania przez organ I instancji planowanej inwestycji jako "nieuciążliwego obiektu usługowego" – jest niezasadny. W tym kontekście wskazano § 32 mpzp oraz przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Oceniając zgodność projektowanej inwestycji z wymaganiami mpzp dotyczącymi ochrony przed hałasem, Wojewoda Małopolski przytoczył § 32 ust. 4 pkt 6 mpzp oraz § 22 ust. 1 mpzp i wskazał, że Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku określa m.in. dopuszczalny poziom hałasu w środowisku powodowanego przez obiekty i działalność będącą źródłem hałasu, wyrażony wskaźnikiem LAeq d1, który to wskaźnik ma zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska, w odniesieniu do jednej doby. Dla terenów mieszkaniowo-usługowych wskaźnik LAeq d został określony na poziomie 55 dB (tabela 1, poz. Nr 3). Z pierwotnego projektu budowlanego, zatwierdzonego przez organ I instancji, wynikało, że realizacja myjni samochodowej będzie generować ponadnormatywny hałas m.in. na działce [...] (teren inwestycji) oraz na działce nr [...] (usytuowanej w jednostce strukturalnej 44MU2), która - zgodnie z informacjami zawartymi w aktach sprawy organu I instancji, nie stanowi własności Inwestora (właścicielem nieruchomości jest Gmina Poronin). W toku postępowania odwoławczego, projektant uzupełnił projekt budowlany m.in. o skorygowaną analizę hałasu (karta 10b). Z uzupełnionego projektu budowlanego oraz z wyjaśnień projektanta wynika, że ponadnormatywny hałas (na poziomie 93 dB) będzie generowany jedynie przez urządzenia (tj. pompy, agregaty), znajdujące się zamkniętym kontenerze. W związku z koniecznością spełnienia zapisów mpzp, ww. kontener zostanie wygłuszony materiałem izolacji akustycznej (2 warstwy mat HDS Premium, przewidziano montaż drzwi akustycznych), co spowoduje, że poziom hałasu poza kontenerem nie będzie wyższy niż 55 dB (por. rys. Analiza hałasu, karta l0b, adnotacja projektanta z dnia 14 stycznia 2019 r., oraz wyjaśnienia projektanta z dnia 19 września 2018 r. i z dnia 29 grudnia 2018 r.). Zmiany w zakresie ww. rozwiązań zostały wprowadzone w projekcie budowlanym na kartach l0b, 13, 33, 37. Do akt sprawy organu II instancji załączono kartę techniczną zastosowanej w projekcie izolacji akustycznej. Szczegółowa analiza projektu budowlanego, uzupełnionego o rozwiązania w zakresie ochrony przed hałasem, wykazała zgodność inwestycji z ustaleniami mpzp dotyczącymi dopuszczalnego poziomu i zasięgu uciążliwości projektowanego obiektu (§ 22 ust. 1 i § 32 ust. 4 pkt 6 mpzp) – z projektu budowlanego wynika, że planowana inwestycja nie będzie generowała ponadnormatywnego poziomu hałasu na działce inwestycyjnej oraz działkach sąsiednich. Następnie organ odwoławczy stwierdził zgodność przedmiotowego zamierzenia budowlanego z pozostałymi zapisami mpzp dotyczącymi m.in.: powierzchni terenu biologicznie czynnego (projektowany – 60,4%, minimalny – 60%); wysokości budynku (projektowana – 7,8 m, maksymalna – 11 m); formy dachu (zaprojektowano symetryczny dach dwuspadowy z 4 symetrycznymi lukarnami, kąt nachylenia głównych połaci dachowych wynosi 49°) – co jest zgodne z ustaleniami mpzp; wykończenia elewacji budynków cyt. "forma architektoniczna budynku nawiązuje swoim charakterem do architektury podhalańskiej. (....) Do wykończenia elewacji zastosowano materiały naturalne. (....) Pokrycie dachu wykonano z blachy gontopodobnej w kolorze czarnym". Odnosząc się do zawartych w odwołaniu zarzutów dotyczących natężenia ruchu samochodowego czy rozprzestrzeniania się zapachu detergentów w powietrzu, Wojewoda Małopolski wyjaśnił, że brak jest podstaw prawnych dla dokonania oceny w tym zakresie przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Tego typu immisje pośrednie mogą wynikać z użytkowania obiektu (nawet takiego, którego realizacja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Istotne jest, aby wielkość immisji nie przekraczała dopuszczalnych norm. W przypadku przekroczenia tych norm osobie, której naruszono posiadanie, służy roszczenie o przywrócenie stanu zgodnego z prawem oraz zaprzestanie naruszeń ze strony właściciela, którego działania zakłócałyby korzystanie z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę (art. 144 k.c.). Przywrócenie stanu zgodnego z prawem nie zawsze oznacza to samo co przywrócenie stanu poprzedniego. Zwrot ten może odnieść się również do ograniczenia immisji, które ponownie będą mieścić się w normie. Rozstrzygnięcie powyższych kwestii leży w kompetencji sądów cywilnych. Wojewoda Małopolski wskazał, że przedmiotowy budynek samoobsługowej myjni samochodowej został zaprojektowany w odległości: 32,45 m od budynku mieszkalnego na działce nr [...]; 13,5 m od budynku gospodarczego na działce nr [...]; 7 m od granicy działki nr [...]; 8,75 m od granicy działki [...]. Przegrody budynku zaprojektowano jako nierozprzestrzeniające ogień (NRO). Inwestycja jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym z przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczącymi usytuowania budynku (§ 12) oraz bezpieczeństwa pożarowego (§ 271 oraz § 272 ust. 1). W ocenie Wojewody Małopolskiego, projekt budowlany zawiera niezbędne opinie, jego zawartość jest kompletna. Projekt budowlany opracowany został w czytelnej grafice, oprawiony w okładkę przystosowaną do formatu A4 i posiada numerację zgodną ze spisem zawartości projektu. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (karty 19-21). W projekcie określona została druga kategoria geotechniczna przy prostych warunkach gruntowych (geotechniczne warunki posadowienia, karta 16 oraz opinia geotechniczna, karty 104-117). Projekt zagospodarowania terenu, stanowiący część projektu budowlanego, wykonany został na kopii aktualnej mapy dla celów projektowych, potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez uprawnionego geodetę. Projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do izby samorządu zawodowego, potwierdzonym zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Pb. Inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które nie zostało podważone. Zatem spełnione są wymogi określone w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Pb. Pismem z dnia 7 marca 2019 r. M. M. złożyła skargę na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca podniosła, że argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji nie są do końca prawdziwe. Myjnia samochodowa będzie generować hałas w godzinach jej funkcjonowania, jak również będzie generować zanieczyszczenia powietrza w postaci spalin samochodowych i detergentów zawiesiny kropelkowej substancji chemicznych. Przy przeważających wiatrach zachodnich zawiesina kropelkowa substancji chemicznych będzie się przedostawać na nieruchomość skarżącej. Projektowana przez inwestora zieleń wysoka nie jest w stanie całkowicie uchronić nieruchomości skarżącej przed negatywnymi skutkami substancji chemicznych znajdujących się w detergentach, spalin i hałasu związanego nie tylko z pracą maszyn, ale także z ruchem samochodowym. Skarżąca zamierzała przeznaczyć swoją działkę na cele rekreacyjne, turystyczne i mieszkalne. W przypadku realizacji myjni działka skarżącej straci swoje przeznaczenie, jej wartość rynkowa drastycznie spadnie. Przedmiotowa inwestycja narusza interesy skarżącej. W otoczeniu projektowanej myjni nie istnieje zabudowa o podobnym charakterze. Tereny wokół projektowanej myjni są terenami mieszkalnymi i turystycznymi. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Na rozprawie skarżąca zwróciła uwagę na prawdopodobne naruszenie stosunków wodnych w związku z budową muru oporowego oraz podwyższeniem terenu na działce inwestycyjnej i innych działkach w okolicy; skarżąca zaznaczyła, że droga jest również powyżej poziomu działki skarżącej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Skarga okazała się niezasadna. Zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z ustawą z dnia 9 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 dalej jako "pr.bud.") i przepisami wykonawczymi do ustawy oraz w zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – uchwałą Rady Gminy Poronin Nr XXXV/184/2013 z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Poronin w części P II oraz sołectwa Stasikówka (Dz. Urz. Województwa Małopolskiego z 2013 r. poz. 4750), a także przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu zawarte w tej decyzji rozstrzygnięcie jest prawidłowe, zaś jego uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. – uzasadnienie to jest spójne i logiczne; obejmuje ogół relewantnych okoliczności faktycznych i prawnych, a nadto odnosi się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pr.bud. "pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 934 i 1014 oraz z 2015 r. poz. 1642), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Z kolei art. 35 ust. 1 pr.bud. stanowi, że "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7". Dopełnieniem tych uregulowań jest art. 35 ust. 4 pr.bud., który przesądza, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle powołanych przepisów sprawa o pozwolenie na budowę ma precyzyjne wyznaczone granice faktyczne i prawne, a sama decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego – organ jest obowiązany ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wymagania te zostały przez organy administracji prawidłowo zidentyfikowane i pozytywnie zweryfikowane w postępowaniu wyjaśniającym. W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt jest zgodny z odnośnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a także wymogami ochrony środowiska. Projekt budowlany jest kompletny i zawiera wymagane prawem uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także odpisy uprawnień projektantów i ich zaświadczenia z właściwej izby samorządu zawodowego. Inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mających wpływ na środowisko w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Inwestor przedłożył wymagane prawem dokumenty. Nie budzi wątpliwości pozytywna ocena organu co do zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowalnymi. Zaistniały zatem przesłanki uprawniające i zarazem zobowiązujące organ do wydania decyzji pozytywnej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Interes stron postępowania chroniony art. 5 ust. 1 pkt 9 pr.bud. nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 tej ustawy. Prawo zabudowy może być ograniczone tylko przepisami prawa powszechnie obowiązującego oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – i tylko w tym zakresie organ administracji architektoniczno-budowlanej może ingerować w planowaną zabudowę. Zdaniem Sądu, prawidłowe jest ustalenie, że przedmiotowa myjnia jest nieuciążliwym obiektem usługowym w rozumieniu planu miejscowego (§ 32 ust. 3 pkt 1, § 5 pkt 25), a parametry obiektu spełniają wymagania określone w § 32 planu miejscowego. W szczególności powierzchnia zabudowy wynosi 115,8 m2, co daje wskaźnik 0,13 przy dopuszczalnej wartości 0,3 (ust. 4 pkt 2 lit. b); powierzchnia biologicznie czynna wynosi 534,9 m2, co stanowi 60,4% terenu przy wymaganej minimalnej powierzchni 60% (ust. 4 pkt 3 lit. b); powierzchnia zabudowy budynku nie przekracza dopuszczalnych 250 m2 (ust. 5 pkt 2), długość elewacji wynosi 18,75 m (dopuszczalna 25m – ust. 5 pkt 4), szerokość traktu wynosi 6,33 m i tym samym nie przekracza dopuszczalnych 9,0 m (ust. 5 pkt 3 lit. a), a stosunek szerokości traktu do długości kalenicy wynosi 3,0 przy wymaganej wartości min. 1,5 (ust. 5 pkt 1). Dach posiada kąt nachylenia 49 stopni, a wysokość do kalenicy nie przekracza 8,0 m przy dopuszczalnej wartości 11,0 m (ust. 5 pkt 9 i pkt 6 lit. a). W świetle relewantnych ustaleń planu miejscowego (§ 22 ust. 1) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tabela 1, poz. 3) prawidłowe jest przyjęte w zaskarżonej decyzji założenie, że w niniejszym przypadku obowiązuje wskaźnik 55dB. W ocenie Sądu, projekt budowalny wraz z uzupełnieniem i zmianami polegającymi na wygłuszeniu kontenera z urządzeniami za pomocą materiału izolacji akustycznej (2 warstwy mat HDS Premium, drzwi akustyczne) – spełnia odnośny wymóg i sprawia, że planowana inwestycja nie będzie generowała ponadnormatywnego poziomu hałasu na działce inwestycyjnej ani na działkach sąsiednich. Inwestycja jest zatem zgodna z § 22 ust. 1 i § 32 ust. 4 pkt 6 planu miejscowego. Nie budzi wątpliwości – zdaniem Sądu – ocena organów obu instancji co do zgodności inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (w szczególności § 12 oraz § 271 i 272 ust. 1). W tym kontekście Wojewoda Małopolski podkreślił, że budynek myjni został zaprojektowany w odległości: 32,45 m od budynku mieszkalnego na działce nr [...]; 13,5 m od budynku gospodarczego na działce nr [...]; 7 m od granicy działki nr [...]; 8,75 m od granicy działki [...]. Przegrody budynku zaprojektowano jako nierozprzestrzeniające ogień (NRO). Powyższe rozważania zawierają już odniesienie się do zarzutów skargi, które Sąd uznał za niezasadne. Zarzuty te wcześniej były już przedmiotem analizy organów obu instancji – i jej wyniki, zdaniem Sądu, zasługują na aprobatę. Dotyczy to przede wszystkim kwalifikacji inwestycji jako "nieuciążliwego obiektu usługowego", hipotetycznego naruszenia stosunków wodnych tudzież przewidywanych przez skarżącą immisji w postaci hałasu czy zanieczyszczeń powietrza. Dopuszczalności inwestycji zasadniczo nie determinuje faktyczny sposób zagospodarowania działek sąsiednich, lecz ustalenia planu miejscowego. W odniesieniu do wspomnianych stosunków wodnych oraz planowanego zniwelowania działki, z uwagi na jej zaniżenie w środkowej części, celem nawiązania do zjazdów z dróg – już organ I instancji przekonująco wyjaśnił, że lokalizacja muru na granicy posesji raczej ograniczy spływ wód opadowych na sąsiednią nieruchomość niż je spowoduje. Odprowadzenie wód opadowych na posesji zostało zaprojektowane poprzez kanalizację deszczową do studni chłonnych i następnie do gruntu. Studnie te są zlokalizowane z dala od granic działki nr ew. [...] zatem nie ma żadnego zagrożenia zalewania wodami opadowymi tej działki. Inwestor uzyskał wymagane pozwolenie wodnoprawne (ostateczna decyzja Starosty Tatrzańskiego z dnia 16 lutego 2017 r., znak [...]) zarówno na odprowadzenie do kanalizacji sanitarnej ścieków przemysłowych, jak również na odprowadzenie do gruntu wód opadowych i roztopowych z terenu projektowanej myjni (odpis decyzji – k. 141-144 projektu budowalnego). Kwestia hałasu została szczegółowo wyjaśniona i prawidłowo rozstrzygnięta; prawidłowe jest również stanowisko organów co do twierdzeń skarżącej o potencjalnych immisjach pośrednich w postaci zanieczyszczeń powietrza. W tym kontekście należy jeszcze raz podkreślić, że prawo zabudowy może być ograniczone tylko przepisami prawa powszechnie obowiązującego oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – i tylko w tym zakresie organ administracji architektoniczno-budowlanej może ingerować w planowaną zabudowę. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.