I SA/Gd 799/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Asystent Sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 lipca 2019 r. sprawy ze skargi A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 listopada 2018 r. nr sygn. akt [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2011 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia 6 listopada 2018 r. sygn. akt [...], po rozpoznaniu odwołania "A" S.A. z siedzibą w G. – dalej jako "Skarżąca" od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej jako "SKO") z dnia 29 sierpnia 2018 r., [...] o odmowie uchylenia decyzji SKO z dnia 16 maja 2016 r., [...], utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza w przedmiocie zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2011, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 1 pkt 8; art. 241 § 1 oraz art. 244 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm. – dalej jako "O.p."), SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: Decyzją z dnia 16 maja 2016 r., [...] SKO utrzymało w mocy decyzję Burmistrza w przedmiocie zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2011. Na powyższą decyzję Skarżąca złożyła skargę do WSA w Gdańsku. Postanowieniem z dnia 19 września 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 812/16, WSA w Gdańsku odrzucił skargę na decyzję SKO w przedmiocie podatku. Postanowienie wpłynęło do SKO w dniu 27 października 2016 r. Wnioskiem z dnia 12 stycznia 2018 r. Skarżąca zwróciła się o wznowienie postępowania zakończonego w/w decyzją SKO w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Przesłanką wznowienia był wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2017 r., SK 48/15 (OTK-A 2018/2). SKO postanowieniem z dnia 27 czerwca 2018 r. wznowiło postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. SKO decyzją z dnia 29 sierpnia 2016 r. (powinno być 2018 r. – podkr. Sądu), sygn. akt [...], odmówiło uchylenia własnej decyzji z dnia 16 maja 2016 r., [...], utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza w przedmiocie zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2011. W uzasadnieniu decyzji SKO stwierdziło, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka dla odmowy uchylenia decyzji ustalającej z uwagi na upływ terminu, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p., gdyż zobowiązanie podatkowe za rok 2011 z mocy tego przepisu przedawniło się więc z końcem roku 2016. Po tym terminie wysokość zobowiązania nie może być modyfikowana przez organ podatkowy w ramach wznowienia postępowania, albowiem na przeszkodzie temu stoi art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) O.p. Ponieważ postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte w 2018 r. , uzasadnione było wydanie przez SKO rozstrzygnięcia o odmowie uchylenia decyzji. Co także istotne, nie doszło w sprawie do przerwania biegu przedawnienia. Z pisemnej odpowiedzi organu podatkowego z dnia 19 lipca 2018 r. wynika, że należności podatkowe podatnika zostały uregulowane oraz nie stosowano żadnych czynności egzekucyjnych. SKO stwierdziło, że brak było podstaw do wydania, po wznowieniu postępowania w sprawie, decyzji w przedmiocie zmiany wysokości zobowiązania podatkowego. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Skarżąca zarzucając, że organ pominął treść art. 70 § 6 pkt 2 O.p., zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. SKO rozpatrując sprawę w związku z wniesionym odwołaniem stwierdziło, że odwołanie nie jest zasadne. Zdaniem SKO odwołanie jest zasadne, gdyż w sprawie dotyczącej określenia Skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2011 doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, wskutek czego w dniu złożenia przez Spółkę wniosku o wznowienie postępowania podatkowego nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za ten rok. SKO wskazało, że zgodnie z art. 70 § 6 pkt 2 oraz § 7 pkt 2 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Termin przedawnienia biegnie natomiast dalej od następnego dnia po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności. Jak wynika z analizy akt sprawy, bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu w okresie od 22 czerwca 2016 r. (tj. dnia złożenia przez spółkę skargi do WSA w Gdańsku) do 27 października 2016 r. (tj. dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego postanowienia WSA z dnia 19 września 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 812/16). Oznacza to, że termin przedawnienia uległ zawieszeniu o 127 dni, czyli zobowiązanie przedawniło się w dniu 9 maja 2017 r. Natomiast wniosek o wznowienie postępowania podatkowego został złożony do SKO w dniu 12 stycznia 2018 r., czyli znacznie po upływie terminu przedawnienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca, zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. - art. 70 § 1 O.p. poprzez zastosowanie oraz art. 70 § 6 pkt. 2) O.p. poprzez niezastosowanie i przyjęcie, iż zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok 2011 przedawniło się, podczas gdy w sprawie wniesiono skargę do WSA, następnie skargę kasacyjną do NSA, a następnie wniosek o wznowienie postępowania, który jest w toku, co skutkowało zawieszeniem biegu terminu przedawnienia; naruszenie przepisów postępowania, tj. - art. 245 § 1 pkt. 3) lit. b) O.p. poprzez odmowę uchylenia decyzji SKO z dnia 16 maja 2016 r. [...], podczas gdy w niniejszej sprawie nie mają zastosowania wymienione w tym przepisie przesłanki uzasadniające przyjęcie, iż nie jest możliwe wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy; - art. 245 § 1 pkt. 3) lit. b) O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji i uznanie za zasadną odmowę uchylenia decyzji z dnia 16 maja 2016 r. [...], podczas gdy w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z przedawnieniem zobowiązania podatkowego, co oznacza, iż nie zachodzi przesłanka braku możliwości wydania nowej decyzji także w zakresie zobowiązania podatkowego, co również stwierdziło SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji; - art. 243 § 2 O.p. poprzez brak przeprowadzenia postępowania co do rozstrzygnięcia i wydanie decyzji o odmowie uchylenia decyzji SKO z dnia 16 maja 2016 r. [...] w oparciu o uznanie, iż nie jest możliwe wydanie decyzji z uwagi na treść przepisu art. 245 § 1 pkt. 3) lit. b) O.p.; - art. 120, art. 122,art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 194 § 1 w zw. z art. 210 § 1 pkt. 6) O.p. poprzez brak wyjaśnienia istotnej okoliczności faktycznej, tj. brak ustalenia czy w niniejszej sprawie doszło do zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego i brak przeprowadzenia dowodów w tym zakresie; - art. 187 § 3 O.p. poprzez brak zakomunikowania stronie faktu otrzymania przez organ wyroku ze stwierdzeniem prawomocności; - art. 212 w zw. z art. 128 O.p. poprzez przyjęcie, iż organ jest związany decyzją określającą zobowiązania podatkowe, podczas gdy decyzja taka może zostać uchylona w wyniku wznowienia postępowania; - art. 210 § 1 i § 4 O.p. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję i uznanie odwołania za niezasadne, mimo iż organ uznał, że nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2011 r., co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że w niniejszej sprawie SKO decyzją z dnia 6 listopada 2018 r. [...] odmówiło uchylenia własnej decyzji z dnia 29 sierpnia 2018 r. [...]odmawiającej uchylenia własnej decyzji z dnia 9 listopada 2015 r. [...] utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza w przedmiocie zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2011. SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdziło, ze w sprawie "odwołanie jest zasadne, gdyż w sprawie dotyczącej określenia Spółce zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2011 doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, wskutek czego w dniu złożenia przez Spółkę wniosku o wznowienie postępowania podatkowego nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za ten rok". Mimo stwierdzenia, jak powyżej SKO wskazało, że wniosek o wznowienie postepowania podatkowego został złożony w dniu 12 stycznia 2018 r., czyli zdaniem organu znacznie po upływie terminu przedawnienia, co w ocenie SKO powoduje, że stanowisko organu pierwszej instancji uznać należy za prawidłowe. W dalszej części skargi Skarżąca rozwija zarzuty skargi. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zaskarżona do Sądu decyzja nie może się ostać choć nie bezpośrednio z przyczyn wskazanych w zarzutach skargi. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 3 § 1 i § 2 pkt. 1 p.p.s.a. sąd bada zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa. Lektura zarówno sentencji jak i uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie poddaje się kontroli sądu. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 207 § 1 O.p. organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji (...) zaś w myśl § 2 decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty (...). W art. 210 § 1 O.p. ustawodawca wskazał wszystkie elementy, jakie musi zawierać decyzja. Jednym z jej elementów (pkt. 6 ww. art.) jest uzasadnienie faktyczne i prawne. O ile stan faktyczny bardzo zwięzły ale na potrzeby rozpoznawanej sprawy uznać można za wyczerpujący, o tyle uzasadnienie prawne nie spełnia żadnych standardów. Lektura tej części rozważań SKO pełna jest sprzeczności. Organ stwierdza na wstępie, że cyt. "odwołanie nie jest zasadne", po czym następne zdanie zaczyna od słów cyt. "odwołanie jest zasadne, gdyż (...) nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za ten rok". (str. 2 decyzji). Na stronie 3 uzasadnienia, ten sam organ stwierdza natomiast, że cyt. "zobowiązanie przedawniło się w dniu 9 maja 2017 r.". Odnosząc się do powyższego należy podkreślić, że obowiązkowym elementem decyzji administracyjnej jest jej faktyczne i prawne uzasadnienie. Prawidłowe uzasadnienie decyzji administracyjnej stanowi jeden z elementarnych warunków zgodnego z prawem działania organu administracji publicznej, do czego jest on zobowiązany z mocy konstytucyjnej zasady legalizmu. Do cech prawidłowego uzasadnienie decyzji zalicza się: logiczny związek i zgodność z rozstrzygnięciem i jego treścią, brak wywodów sprzecznych lub rozbieżnych z rozstrzygnięciem, ścisłość i dokładność wywodów, ich zwięzłość oraz prostota ujęcia oraz kompletność motywów. Uzasadnienie prawne decyzji to wywód prawniczy odzwierciedlający proces myślowy ustalenia konsekwencji stosowanej normy prawa administracyjnego w związku z określoną sytuacją faktyczną i prawną. Zasadniczym jego celem powinno być wykazanie, że przyjęte w decyzji rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej jest wynikiem poprawnego logicznie stosowania normy prawa administracyjnego przy równoczesnym przestrzeganiu norm procesowych, skutkiem czego treść rozstrzygnięcia należy uznać za zgodną z prawem. Zatem ponownie rozpoznając odwołanie, organ zobowiązany będzie uzasadnić swoje stanowisko według powyższych reguł. Na marginesie odnosząc się do zarzutów skargi sprecyzowanych w pkt. I.1. należy zauważyć, ze wbrew twierdzeniom Skarżącej postępowanie sądowe w zakresie podatku od nieruchomości za 2011 r. zakończyło się prawomocnym postanowieniem tut. Sądu z dnia 19 września 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 812/16 odrzucającym skargę. Z tych przyczyn, na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit.c p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie pierwszym wyroku. O kosztach Sąd orzekł w pkt. 2 wyroku na mocy art. 200 i art. 205 p.p.s.a.