II FZ 582/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf - Kalamala po rozpoznaniu w dniu 18 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 9 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Go 6/19 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. A. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 17 października 2018 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynność zabezpieczającą postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z 9 lipca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił skargę inicjującą postępowanie w sprawie, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia sąd pierwszej instancji wskazał, iż z uwagi na brak odnotowania wpływu środków pieniężnych tytułem wpisu sądowego od skargi, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 4 stycznia 2019 r. skarżący został wezwany do uiszczenia brakującego wpisu w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia. Pismem z 31 stycznia 2019 r. skarżący zawnioskował o zwolnienie tegoż z obowiązku uregulowania opłaty sądowej w postaci wpisu od skargi, nie dołączając do wniosku właściwego formularza PPF. Postanowieniem z 4 kwietnia 2019 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, które to orzeczenie następnie postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 14 maja 2019 r. zostało utrzymane w mocy w całości. W związku z powyższym zarządzeniem z 21 maja 2019 r. wezwano do wykonania prawomocnego wtenczas zarządzenia Przewodniczącego z 4 stycznia 2019 r. Korespondencja sądowa zawierająca rzeczone wezwanie została skarżącemu doręczona 10 czerwca 2019 r., toteż termin do uzupełnienia braków fiskalnych skargi upływał temuż 17 czerwca 2019 r. Brakująca opłata uzupełniona została 28 czerwca 2019 r. W ocenie sądu pierwszej instancji przedstawione okoliczności świadczą jednoznacznie o uiszczeniu przez skarżącego wpisu po terminie, co jawi się jako równoznaczne z jego nieuiszczeniem uzasadniającym odrzucenie nieopłaconej skargi. Nie zgadzając się z powyższym orzeczeniem, pismem z 29 lipca 2019 r., skarżący zaskarżył kwestionowane postanowienie sądu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał, iż jest ono wadliwe wobec obrazy art. 220 § 1 i 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zdaniem skarżącego wpis został zapłacony w terminie, zaś sąd bezzasadnie zwrócił kwotę 100 zł i odrzucił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, toteż jako niezasadne należało je oddalić. Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (por. § 2). Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia stosownego wpisu sądowego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. w przypadku, gdy rzeczony brak fiskalny dotyczy skargi, bezskuteczny upływ wyznaczonego stronie terminu powoduje odrzucenie środka zaskarżenia. Odnosząc się do poprawności rozstrzygnięcia w przedmiocie odrzucenia skargi Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż rzeczone postanowienie w pełni odpowiada prawu. Z uwagi na fakt, iż skarżący wystąpił ze skargą na rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze bez uiszczenia należnej opłaty, zasadnie został wezwany do jej uregulowania w trybie art. 220 § 1 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, skarżący wyczerpał tok instancyjny w zakresie przyznania temuż prawa pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia należnego wpisu od skargi. Następnie został skutecznie wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia w przedmiocie wpisu od skargi, zaś brakującą opłatę wniósł po ustawowym 7-dniowym terminie, co stosownie do regulacji wskazanej na wstępie uzasadniało zastosowanie przez sąd pierwszej instancji sankcji wskazanej w art. 220 § 3 p.p.s.a. Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, iż nie może on zostać uwzględniony, albowiem art. 203 i art. 204 p.p.s.a. regulujące kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego nie znajdują zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.