I OSK 2335/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant: asystent sędziego Inesa Wyrębkowska po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewódzkiego Parku Kultury i Wypoczynku im. [...] S.A. w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 maja 2017 r. sygn. akt IV SA/Gl 90/17 w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Wojewódzkiego Parku Kultury i Wypoczynku im. [...] S.A. w C. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Wojewódzkiego Parku Kultury i Wypoczynku im. [...] S.A. w C. na rzecz A. G. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 4 maja 2017 roku sygn. akt IV SA/Gl 90/17 wydanym w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Wojewódzkiego Parku Kultury i Wypoczynku im. [...] Spółki Akcyjnej w C. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję. Na mocy tej decyzji Wojewódzki Park Kultury i Wypoczynku im. [...] Spółka Akcyjna w C., dalej zwany też "spółką" lub "organem", na podstawie art. 16 w związku z art. 17 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2015, poz. 2058 ze zm.) dalej zwanej "u.d.i.p.", odmówiła udostępnienia A. G. informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 21 października 2016 r. Wnioskiem tym skarżący zwrócił się do spółki o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: - wszelkiego rodzaju imprez i wydarzeń o charakterze publicznym, w tym kulturalnych, sportowych, okolicznościowych, rodzinnych i rozrywkowych, które miały miejsce na terenie obecnie zajmowanym przez spółkę w okresie od 14 sierpnia 2003 roku do 21 października 2016 roku (tj. do dnia sporządzenia wniosku); - wskazania wszystkich atrakcji znajdujących się na terenie obecnie zajmowanym przez spółkę przeznaczonych do publicznego, odpłatnego lub nieodpłatnego korzystania przez gości parku, takich jak [...] Wesołe Miasteczko, Planetarium [...] czy Kolejka Linowa [...], istniejących w okresie od 14 sierpnia 2003 roku do 21 października 2016 roku; - wskazania przychodów uzyskanych przez spółkę i jej poprzedników prawnych w związku z przeprowadzeniem imprez oraz oddaniem do użytku atrakcji na terenach obecnie zajmowanych przez spółkę, w tym przychodów z biletów, reklam, koncesji, umów zawieranych z organizatorami i podwykonawcami oraz sponsoringu, w okresie od 14 sierpnia 2003 roku do 21 października 2016 roku; - wskazania przychodów uzyskanych przez spółkę i jej poprzedników prawnych w związku z prowadzeniem pozostałej działalności, w tym z udostępnienia należących do niej terenów dzierżawcom i najemcom, pobierania opłat parkingowych, sprzedaży pamiątek czy wydawania czasopism w postaci np. [...], w okresie od 14 sierpnia 2003 roku do 21 października 2016 roku. Skargę kasacyjną od tego wyroku złożyła spółka Wojewódzki Park Kultury i Wypoczynku im. [...] Spółka Akcyjna w C., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji dalej zwanej "u.z.n.k." przez uznanie, że informacje dotyczące dochodów organu pochodzących z realizacji poszczególnych umów nie stanowią tajemnicy przedsiębiorstwa pomimo ich wartości gospodarczej oraz podjęcia działań mających na celu zachowanie ich poufności; b) art. 11 ust. 4 u.z.n.k. w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przez błędną wykładnię i uznanie, że uzasadnienie odmowy udostępnienia informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy w oparciu o definicję z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. jest niewystarczające na gruncie art. 5 ust. 2 u.d.i.p.; c) art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 17 u.d.i.p. przez uznanie, że organ wydał decyzję odmawiającą udzielenia żądanych informacji z naruszeniem tych przepisów, pomimo że odmowa ich udostępnienia była w pełni uzasadniona, a decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami; d) art. 10 ust. 1 u.d.i.p. przez uznanie, że organ był zobowiązany do udostępnienia skarżącemu informacji wskazanych w treści wniosku, mimo że zostały udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej spółki, pod adresem wskazanym w treści decyzji o odmowie udostępnienia informacji. Ponadto podniesiono zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez uznanie, że przytoczenie treści pierwotnego rozstrzygnięcia w sentencji decyzji wydanej przez organ odwoławczy utrzymującej to rozstrzygnięcie w mocy stanowi naruszenie tego przepisu; b) art. 77 § 1 k.p.a. przez uznanie, że organ rozpoznający złożony wniosek dopuścił się naruszenia tego przepisu przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i niekompletne uzasadnienia zajętego stanowiska; c) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez błędne uznanie, że decyzja o odmowie udostępnienia informacji nie zawiera wszystkich koniecznych elementów wskazanych w art. 107 § 1 i 3 tego kodeksu. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a ponadto zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółki A. G. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W jego ocenie zaskarżony wyrok w pełni odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że rozpoznając skargę kasacyjną – po myśli art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a." – Naczelny Sąd Administracyjny czyni to w granicach zakreślonych przez ramy tego środka odwoławczego, gdyż jest nimi związany, biorąc pod rozwagę z urzędu tylko nieważność postępowania. Przy braku przesłanek nieważnościowych w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. Rozpoznana w tak zakreślonych granicach skarga kasacyjna okazała się niezasadna. Zaskarżony wyrok odpowiada prawu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że stosownie do art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania (ust. 2). Stosowanie odpowiednio przepisów k.p.a. przez podmioty zobowiązane do udzielenia informacji publicznej do decyzji związanych z postępowaniem w sprawie udzielenia informacji, jak podnoszono podczas prac nad ustawą o dostępie do informacji publicznej, ma związek z nałożeniem na tego rodzaju podmioty (w tym spółki prawa handlowego) obowiązków procesowych związanych z wydawaniem decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej lub umorzeniem postępowania (por. Uzasadnienie do projektu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Druk sejmowy NR 2094, sejm III kadencji). Podkreślić wypada, że w żaden sposób nie oznacza to wyłączenia reguł sporządzania i uzasadniania decyzji administracyjnych w tego rodzaju sprawach. Wprost przeciwnie, podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej niebędący organem administracji publicznej jest zobowiązany do przestrzegania wszystkich przepisów kodeksowych przy wydawaniu decyzji administracyjnych. Ma to między innymi na celu umożliwienie prawidłowej kontroli sądowej wydanego orzeczenia. Podmiot ten jest w szczególności zobowiązany - w myśl art. 77 § 1 k.p.a. - w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Musi też sporządzić uzasadnienie wydanej decyzji w taki sposób, aby spełniało ono wymogi określone w art. 107 § 1 i 3 tego kodeksu. Zgodnie z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (§ 3). Ponadto decyzja wydawana przez ten podmiot po ponownym rozpatrzeniu sprawy winna odpowiadać wymogom określonym w art. 138 k.p.a., który zawiera zamknięty katalog decyzji, co oznacza, że organ nie jest uprawniony do wydania decyzji o sentencji innej niż wymienione w tym przepisie. W sytuacji, gdy organ uzna zaskarżoną decyzję za prawidłową, zastosowanie znajdzie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Przepis ten jest jednoznaczny i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Jest tzw. prostym rozstrzygnięciem organu odwoławczego, bowiem wyczerpuje się na unormowaniu jednego, tego właśnie zagadnienia prawnego (por. W. Dawidowicz, Zarys procesu, 1989, s. 159). Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej nie może ulegać wątpliwości, że przepis ten znajduje wprost zastosowanie do decyzji z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Pamiętać należy, że odpowiednie zastosowanie przepisu może polegać na zastosowaniu go wprost, z odpowiednimi modyfikacjami lub na odmowie jego zastosowania ze względu na określone różnice między instytucjami, do których należy przepis odsyłający i przepis odesłania (por. wyrok NSA z 6 grudnia 2018 r. sygn. akt II GSK 4535/16). Takich różnic nie ma między rozstrzygnięciem utrzymującym zaskarżoną decyzję w mocy wydanym w sprawie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy a w sprawie z odwołania. W obu przypadkach sentencja decyzji będzie bowiem tożsama. Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że w niniejszej sprawie podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W decyzji wydanej w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie orzekł bowiem o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy, nie zastosował też żadnego innego rozstrzygnięcia wymienionego w art. 138 k.p.a. Orzekł o odmowie udostępnienia informacji. Nie powołał się przy tym na żadną z norm zawartych w art. 138 k.p.a. Dodatkowo w treści decyzji nie ma żadnej wzmianki o zaskarżonym przez stronę rozstrzygnięciu zapadłym podczas rozpatrywania jej wniosku po raz pierwszy. Informację w tym przedmiocie można znaleźć dopiero w uzasadnieniu decyzji. Zgodzić przyjdzie się też z Sądem pierwszej instancji co do tego, że spółka naruszyła art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz niekompletne uzasadnienie zajętego stanowiska. Trafnie uznał też Sąd, że spółka dopuściła się zarazem naruszenia art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 2 oraz art. 17 u.d.i.p. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie jest kwestionowane (chociaż pojęcia tajemnicy przedsiębiorcy i tajemnicy przedsiębiorstwa nie są tożsame) że przy analizie zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy posiłkować się odwołaniem do art. 11 ust. 4 u.z.n.k., w myśl którego przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Z przywołanych przepisów wynika, że aby można było powołać się na tajemnicę przedsiębiorcy i na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. odmówić udostępnienia informacji, konieczne jest łączne spełnienie następujących przesłanek: informacje nie mogą być ujawnione do wiadomości publicznej, muszą mieć charakter określony w art. 11 ust. 4 u.z.n.k. i posiadać wartość gospodarczą, a ponadto przedsiębiorca musi podjąć niezbędne działania w celu zachowania informacji w poufności. W niniejszej sprawie spółka odmówiła udostępnienia wszystkich żądanych we wniosku informacji publicznych na podstawie art. 16 w związku z art. 17 w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., powołując się na konieczność zachowania tajemnicy przedsiębiorcy. Jednocześnie podała, że informacje na temat przeprowadzonych w okresie od 14 sierpnia 2003 r. do dnia sporządzenia wniosku na należącym do niej terenie imprezach i wydarzeniach o charakterze publicznym, w tym kulturalnych, sportowych, okolicznościowych, rodzinnych i rozrywkowych (pierwsza część wniosku) zostały opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej oraz na stronie internetowej spółki. Dane te, na co zwróciła uwagę sama spółka, są zatem powszechnie znane i dostępne. Wobec tego oczywistym jest, że te dane nie mogą stanowić tajemnicy przedsiębiorcy. Nie spełniają pierwszego z trzech wymienionych wyżej warunków - są ujawnione do wiadomości publicznej. Jeśli chodzi o informacje publiczne zawarte w BIP, spółka winna zawiadomić wnioskodawcę zwykłym pismem, że wnioskowane przez niego informacje są dostępne w BIP (wraz z podaniem dokładnego adresu internetowego, pod którym można te informacje znaleźć) i z tego względu nie podlegają udostępnieniu na wniosek. Nie jest natomiast właściwe wydawanie w stosunku do tych informacji decyzji odmownej. Co do odesłania wnioskodawcy do strony internetowej, która nie jest Biuletynem Informacji Publicznej, wskazać należy, że w judykaturze przyjęto takie rozwiązanie za niedopuszczalne (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 736/12). Odnosząc się do informacji żądanych w drugiej części wniosku, spółka stwierdziła, że żądanie wnioskodawcy jest w tym zakresie nieprecyzyjne. Ponadto stanęła na stanowisku, że wniosek w tym zakresie jest nieuzasadniony, bowiem dotyczy organizacji podmiotów trzecich takich jak [...] Wesołe Miasteczko czy Planetarium [...]. Nie wskazała natomiast w żaden sposób, że uważa te informacje za tajemnicę przedsiębiorcy. Na marginesie wskazać należy, z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wynika zasada, że do udzielania informacji publicznej zobowiązane są podmioty będące w ich posiadaniu. Nie jest zatem istotny fakt, że żądana informacja, uznana przez spółkę za informację publiczną, dotyczy podmiotu trzeciego, ale to, czy informację tę spółka posiada czy też nie. Dodać też wypada, że w razie uznania wniosku za nieprecyzyjny, spółka powinna wezwać wnioskodawcę do jego sprecyzowania i wyjaśnienia, a nie powoływać się na tę okoliczność w uzasadnieniu decyzji odmawiającej udostępnienia informacji wydanej w oparciu o art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Próbę wykazania, że żądane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorcy spółka podjęła jedynie w stosunku do informacji, o których mowa w trzeciej i czwartej części wniosku, tj. wysokości przychodów uzyskanych przez spółkę i jej poprzedników prawnych uzyskanych z wielu bardzo zróżnicowanych, wymienionych we wniosku źródeł. Ogólny charakter wywodów spółki w tym względzie nie pozwala jednak na poznanie toku jej rozumowania i motywów wydanego rozstrzygnięcia. Wskazano tylko na wartość gospodarczą i handlową tych informacji oraz na podjęcie przez spółkę kroków celem zachowania informacji w poufności polegających w szczególności na zawieraniu w treści poszczególnych umów odpowiednich klauzul. Podano, że ujawnienie tych informacji mogłoby narazić spółkę na szkodę, a także odpowiedzialność względem kontrahentów. Spółka generalnie uznała zatem, że wysokość wszelkich uzyskanych przez nią przychodów jest tajemnicą przedsiębiorcy. Tymczasem ustanowione w przepisie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wyłączenia mają charakter wyjątkowy, a jako takie, nie mogą być wykładane rozszerzająco. Wskazanie konkretnej podstawy i zakresu "utajnienia" danej informacji jest konieczne ze względu na specyficzny charakter objęcia ochroną tajemnicy przedsiębiorcy. Kontrola sądowa w tym zakresie nie może być iluzoryczna, a w związku z tym musi być ona w zasadzie prowadzona na podstawie dokumentów źródłowych. W takich przypadkach organ musi szczegółowo określić, biorąc pod uwagę podstawy ochrony tajemnicy przedsiębiorcy, z czego wywodzi daną przesłankę odmowy i w czym znajduje ona uzasadnienie. Dopiero taka argumentacja organu, w połączeniu z udostępnionymi sądowi administracyjnemu materiałami źródłowymi, umożliwia temu sądowi ocenę zasadności zastosowanych przesłanek utajnienia danej informacji publicznej. Nie jest zatem dopuszczalne w świetle przepisów u.d.i.p. powoływanie się na przesłankę wyłączenia informacji z obowiązku jej udostępnienia bez wskazania konkretnej argumentacji, uzasadniającej przyczyny uznania, że zachodzą szczególne okoliczności wskazane w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Tylko jasne, nieabstrakcyjne i szczegółowe przedstawienie stanowiska może oprzeć się zarzutowi naruszenia w decyzji przepisu art. 107 § 3 k.p.a. (por. wyrok NSA z 18 maja 2018 r. sygn. akt I OSK 684/17). Takiego stanowiska spółka nie przedstawiła. W motywach decyzji odmownej nie odniosła się precyzyjnie i szczegółowo do każdego źródła przychodu z osobna. Nie przedłożyła konkretnych umów, w których znajdują się klauzule o pozostawieniu informacji o wysokości uzyskanego z danego źródła przychodu w poufności. Nie wyjaśniła, jakie ryzyko wiąże się z ujawnieniem poszczególnych danych i jaką konkretnie szkodę może w związku z tym ponieść. Tak abstrakcyjne uzasadnienie, niepoparte żadnymi dokumentami źródłowymi, nie poddaje się kontroli sądowej. Nie można też przyznać racji autorowi skargi kasacyjnej co do tego, że Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie przesądził charakteru wnioskowanych informacji. Nie stwierdził, że informacje te stanowią lub nie tajemnicę przedsiębiorcy. Zadanie to pozostaje nadal w gestii organu. Sąd stanął jedynie na stanowisku, że w zaskarżonej decyzji spółce nie udało się wykazać, że żądane informacje rzeczywiście stanowiły tajemnicę przedsiębiorcy. Uzasadnienie decyzji było zdecydowanie zbyt ogólnikowe. Ponadto wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie stwierdził, że spółka była zobowiązana do udostępnienia skarżącemu informacji wskazanych w treści wniosku, mimo że zostały udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej spółki. Sąd wprost wskazał, że udostępnienie informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej czyni wniosek o jej indywidualne udostępnienie niezasadnym. Dodał, że wystarczającym do zrealizowania obowiązku informacyjnego, wynikającego z przepisów u.d.i.p. będzie wówczas poinformowanie o zamieszczeniu jej w Biuletynie. W tej sytuacji za niezasadne uznać należy zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., jak również prawa materialnego, tj. art. 11 ust. 4 u.z.n.k., art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 17 u.d.i.p. oraz art. 10 ust. 1 u.d.i.p. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 11 ust. 4 u.z.n.k. w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przez błędną wykładnię i uznanie, że uzasadnienie odmowy udostępnienia informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy w oparciu o definicję z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. jest niewystarczające na gruncie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający sprawę uznał, że został on nieprawidłowo sformułowany i jako taki nie może odnieść zamierzonego skutku. Błędna wykładnia zarzucanych przepisów prawa materialnego nie może przejawiać się w uznaniu uzasadnienia wydanej w sprawie decyzji za wystarczające lub nie. Kwestionowanie dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny kompletności uzasadnienia zapadłej w sprawie decyzji powinno odbywać się przez zarzucanie naruszenia przepisów postępowania. Taki zarzut pojawił się w rozpoznawanej skardze kasacyjnej. NSA ustosunkował się do niego powyżej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego od spółki na rzecz skarżącego w pierwszej instancji, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.