VII SA/Wa 299/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Monika Kramek, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi P. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów oddala skargę VII SA/Wa 299/19 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...], znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia P. S. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB") z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], znak: [...] w przedmiocie uznania za bezzasadne zgłoszonych zarzutów, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie PINB. PINB decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nakazał przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania poziomu poddasza przeznaczonego na cele socjalno-biurowe na funkcję strychu, w budynku mieszkalno-pensjonatowym do zamieszkania w nim osób o ograniczonej zdolności poruszania się i osób starszych, znajdującym się na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy przez [...]WINB rozstrzygnięciem nr [...] z [...] kwietnia 2016 r. Inwestorzy – P. S. i E. S. nie skorzystali wtedy z prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Pismem z 20 czerwca 2016 r. organ upomniał inwestorów, którzy uchylali się od nałożonego na nich obowiązku. Z tego względu PINB w dniu [...] października 2016 r. wystawił tytuły wykonawcze nr [...] na P. S. oraz nr [...] na E. S., które dały podstawę do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Ze względu na uchylanie się inwestorów od nałożonego na nich obowiązku PINB postanowieniem z [...] lutego 2017 r., nr [...] zastosował wobec nich środek egzekucyjny w postaci jednorazowej grzywny w celu przymuszenia w wysokości 10 000 złotych. Następnie organ I instancji pismem z 20 lipca 2017 r. upomniał inwestorów zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r., poz. 1314, dalej: "u.p.e.a."). W dniu 7 sierpnia 2017 r. do PINB wpłynęło pismo inwestorów, w którym wnieśli o umorzenie jednorazowej grzywny w celu przymuszenia w wysokości 10 000 złotych oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 125 § 1 i 2 u.p.e.a. Po rozpatrzeniu wniosku organ I instancji postanowieniem nr [...] z [...] sierpnia 2017 r. odmówił umorzenia grzywny w celu przymuszenia, zaś postanowieniem nr [...] odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Po rozpatrzeniu zażalenia inwestorów [...]WINB postanowieniem nr [...] z [...] listopada 2017 r. uchylił w całości zaskarżone rozstrzygnięcie i umorzył postępowanie w przedmiocie nałożenia grzywny. Równocześnie postanowieniem nr [...] [...]WINB uchylił w całości rozstrzygnięcie dotyczące umorzenia postępowania egzekucyjnego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia właściwemu organowi. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji w dniu [...] grudnia 2017 r. wystawił tytuły wykonawcze nr [...] na P. S. oraz na E. S. Z kolei pismem z 10 stycznia 2018 r. inwestor – P. S. wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Podniósł argumenty dotyczące samego obowiązku oraz braku doręczenia inwestorowi upomnienia w rozumieniu art. 15 § 1 u.p.e.a. Odpowiadając na zarzuty PINB postanowieniem z [...] stycznia 2018 r., nr [...] uznał je za bezzasadne. Na wskazane postanowienie inwestor pismem z 26 stycznia 2018 r. wniósł zażalenie, po rozpoznaniu którego [...]WINB postanowieniem nr [...] z [...] kwietnia 2018 r. uchylił w całości zaskarżone postanowienie organu I instancji i umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie wniesionych zarzutów. Równocześnie [...]WINB postanowieniem z [...] marca 2019 r. nr [...] zlecił organowi I instancji przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie ustalenia aktualnego stanu faktycznego sprawy, w szczególności czy obowiązek nałożony egzekwowaną decyzją został w całości wykonany. Z przeprowadzonych w dniach 27 marca, 10 kwietnia i 12 kwietnia 2018 r. kontroli wynikało, że nie został przywrócony poprzedni stan użytkowania poziomu poddasza przeznaczonego na cele socjalno-biurowe na funkcję strychu. Wypełniając zalecenia nałożone przez [...]WINB, organ I instancji postanowieniem z [...] czerwca 2018 r., nr [...] umorzył postępowanie egzekucyjne wszczęte na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Następnie z uwagi na nieprawidłowe doręczenie tytułu wykonawczego nr [...], pismem z 18 czerwca 2018 r. przesłał ponownie inwestorowi wskazany tytuł wykonawczy wraz z kopią doręczenia upomnienia. Pismem z 29 czerwca 2018 r. inwestor wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na gruncie doręczonego tytułu wykonawczego, wskazując art. 33 § 1 u.p.e.a. Postanowieniem z [...] lipca 2018 r. PINB uznał za bezzasadne zarzuty zgłoszone przez inwestora dotyczące postępowania egzekucyjnego prowadzonego w celu wykonania obowiązku. Pismem z 6 sierpnia 2018 r. inwestor wniósł zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie, po rozpoznaniu którego [...]WINB postanowieniem z [...] listopada 2018 r. utrzymał je w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że na gruncie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być, między innymi wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Skuteczne wniesienie zarzutów przez zobowiązanego wszczyna postępowanie w sprawie ich rozpoznania i wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie ich zasadności. Zakres takiego postępowania zależy od zakresu zarzutów, gdyż to na wnoszącym spoczywa obowiązek wskazania, która z okoliczności określonych w art. 33 § 1 u.p.e.a. stanowi podstawę zarzutów. Wniesienie zarzutów z innych przyczyn niż określone w powyższym przepisie pozbawia organ egzekucyjny uprawnień do ich rozpatrzenia. Inwestor we wniesionych zarzutach jako podstawę wskazał właśnie art. 33 § 1 u.p.e.a. [...]WINB podkreślił, że obowiązek, który jest egzekwowany, został nałożony decyzją organu I instancji z [...] stycznia 2016 r. i polega na nakazie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania poziomu poddasza. Decyzja ta jest ostateczna, znajduje się w obiegu prawnym i podlega wykonaniu w całości. W przedmiotowej sprawie nie zapadło żadne rozstrzygnięcie sądowe lub administracyjne, które skutkowałoby jej wycofaniem z obrotu prawnego. Ponadto na gruncie art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności samego obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Oznacza to, że dopóki w obiegu znajduje się ostateczna decyzja PINB z dnia [...] stycznia 2016 r. to organ egzekucyjny ma obowiązek podejmowania czynności celem jej wyegzekwowania. Decyzji ostatecznej przysługuje domniemanie legalności. Z tego względu jest ona obowiązująca i powinna być wykonana. Adresat rozstrzygnięcia, który odmawia jego wykonania czyni to na własne ryzyko, gdyż do momentu kiedy decyzja nie zostanie wycofana z obrotu prawnego to może być egzekwowana w trybie egzekucji administracyjnej. Obowiązek nałożony decyzją PINB z [...] stycznia 2016 r. nie został wykonany w całości, co zostało potwierdzone czynnościami kontrolnymi organu powiatowego przeprowadzonymi w dniu 10 kwietnia oraz 9 listopada 2018 r. Z treści protokołów wynika, że w poziome poddasza wszystkie pomieszczenia są puste, a cztery łazienki wyposażone są w umywalkę, toaletę, wannę. W jednym pomieszczeniu zamontowana jest umywalka. Wszystkie pomieszczenia wydzielone są za pomocą ścian i otworów drzwiowych wraz ze stolarką drzwiową. Wskazano również, że w dniu kontroli pomieszczenia poddasza nie są użytkowane. Z kolei w ocenie inwestora w powyższym protokole wskazano, że pomieszczenia poddasza nie są użytkowe (zażalenie z 6 sierpnia 2018 r.). W odpowiedzi na zażalenie organ II instancji podkreślił, że usunięcie wyposażenia z pomieszczeń nie stanowi o wykonaniu obowiązku i nie świadczy o tym, że dane pomieszczenie jest nieużytkowe. Zgodnie z treścią obowiązku nałożonego na inwestora decyzją z [...] stycznia 2016 r. należy przywrócić poprzedni sposób użytkowania poddasza z funkcji biurowo-socjalnej na strych. Z kolei przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przez doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. O wykonaniu obowiązku zobowiązany powinien poinformować organ egzekucyjny w celu weryfikacji wykonania decyzji. Fakt ten musi zostać potwierdzony przez organ egzekucyjny. [...]WINB podkreślił, że ewentualne odstąpienie od czynności egzekucyjnych może mieć miejsce jedynie w sytuacji całkowitego wykonania dyspozycji aktu administracyjnego, nakładającego na określony podmiot obowiązek wynikający z przepisów prawa budowlanego. Zarówno częściowe wykonanie obowiązków, jak również samo przystąpienie do jego realizacji nie stanowi przesłanki do zaniechania prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Skargę na postanowienie [...]WINB do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł P. S. domagając się uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a także zasądzenia kosztów sądowych według norm prawem przepisanych oraz wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jednocześnie zarzucając organowi naruszenie: - art. 33 § 1 u.p.e.a. przez jego niezastosowanie i wydanie zaskarżonego postanowienia oraz uznanie, że nie została prawidłowo wykazana zasadność zgłoszonych zarzutów, podczas gdy obowiązek przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania w istniejącym stanie faktycznym jest bezzasadny z uwagi na jego nieaktualność, gdyż poddasze nie jest ani użytkowane, ani użytkowe, - art. 59 § 1 u.p.e.a. przez jego niezastosowanie i niedokonanie umorzenia postępowania egzekucyjnego, podczas gdy przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania poziomu poddasza nie jest możliwe do wykonania ze względu na wcześniejsze wykonanie (protokół z dokonanych czynności kontrolnych w dniu 10 kwietnia 2018 r. oraz 9 listopada 2018 r.), - § 57 ust. 2 oraz § 72 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznym, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w sytuacji gdy z protokołów pokontrolnych nie wynika, aby poddasze spełniało określone warunki techniczne, na podstawie których można byłoby uznać je za kondygnację użytkową, a protokół z 10 kwietnia 2018 r. wskazuje, że poddasze nie jest ani użytkowane, ani użytkowe, - art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz uzasadnienie zaskarżonego postanowienia w sposób sprzeczny z istniejącym stanie faktycznym i prawnym oraz powoływanie się na okoliczności, które w przedmiotowej sprawie nie mają miejsca, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, w sytuacji gdy brakowało podstaw prawnych i faktycznych do jego utrzymania. Skarżący podniósł, że w postanowieniu organu I instancji wskazano, iż czynności kontrolne dokonane 10 kwietnia 2018 r. nie potwierdziły przywrócenia poprzedniego stanu użytkowania poddasza. Jednakże zarówno organ I, jak i II instancji nie wskazał wyjaśnienia i właściwego uzasadnienia jak rozumiałby przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania. Z kolei we wskazanym wyżej protokole pokontrolnym organ stwierdził, że "brak jest znamion użytkowania poddasza na cele socjalno-biurowe". Z tego względu należy uznać, że obowiązek nałożony przez organ powiatowy został wykonany. Ponadto wskazał, że żadne z przepisów prawa budowlanego nie zabrania, aby na poddaszu pełniącym funkcję strychu znalazły się ścianki działowe i tzw. biały montaż (umywalka, toaleta, wanna). Sporną decyzją PINB nałożył obowiązek przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania. Natomiast protokoły pokontrolne potwierdzają, że wskazane poddasze nie jest użytkowane na cele socjalno-biurowe, co wypełnia dyspozycję rozstrzygnięcia z [...] stycznia 2018 r. Dodatkowo skarżący podkreślił, że zgodnie z art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się kiedy obowiązek wygasł albo jeżeli nie istniał. Skarżący nie jest w stanie wykonać nałożonego obowiązku, gdyż w dniu doręczenia tytułu wykonawczego nr [...], a więc w dniu 18 czerwca 2018 r. obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego już nie istniał. Równocześnie wskazał, że treść zaskarżonego postanowienia stwarza wątpliwości czy przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy [...]WINB nie wziął pod uwagę okoliczności będących przedmiotem innego postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302, dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2018r. Nr [...] , utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], w przedmiocie uznania za bezzasadne zgłoszonych przez P. S. zarzutów do prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] postępowania egzekucyjnego. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły m.in. przepisy, ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) przy czym zgodnie z art. 18 ustawy - jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten pozwala traktować, jako pewną ciągłość postępowania z Kodeksu postępowania administracyjnego i postępowania wykonawczego unormowanego ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dlatego w przypadku, gdy jakaś kwestia nie jest uregulowana w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym, przepis ten pozwala na zastosowanie przepisów ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanego dalej - k.p.a. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Podstawą zarzutu mogą być tylko okoliczności taksatywnie wymienione w art. 33 ustawy. Zgodnie z treścią przepisu art. 33 ustawy podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Stosownie zaś do przepisu art. 26 § 1 ustawy organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego (§ 4). Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (§ 5 pkt 1). W świetle przywołanej powyżej regulacji nie ulega wątpliwości, że wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, co w sposób prawidłowy nastąpiło dnia 18 czerwca 2018r. wraz z odpisem upomnienia. Okolicznością bezsporną pozostaje, iż w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja [...]WINB z [...] kwietnia 2016 r. Nr [...] , utrzymująca w mocy decyzję PINB Nr [...] z dnia [...] stycznia 2016r., mocą której nakazano skarżącym przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania poziomu poddasza przeznaczonego na cele socjalno-biurowe na funkcję strychu, w budynku mieszkalno-pensjonatowym do zamieszkania w nim osób o ograniczonej zdolności poruszania się i osób starszych, znajdującym się na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Należy w tym miejscu podkreślić, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do dokonywania oceny zgodności z prawem decyzji nakładającej obowiązek. Zarzuty dotyczące nałożonego nakazu skarżący mógł podnosić jedynie w postępowaniu zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji, którą nałożono obowiązek oraz w ewentualnej skardze do sądu administracyjnego na to rozstrzygnięcie, z której to drogi nie skorzystał. Jak wynika bowiem z treści art. 29 § 1 ustawy, organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Organ ten działa na podstawie przepisów egzekucyjnych, a nie ustawy - Prawo budowlane, zaś jego postępowanie ograniczone jest tylko do działań egzekucyjnych. Co za tym idzie - zarówno organ egzekucyjny, jak i Sąd, nie są uprawnieni aby w tej sprawie kontrolować legalność orzeczonego obowiązku. Sąd podziela również stanowisko orzekających w sprawie organów, które uznały, że zgłoszony przez skarżącego zarzut z art. 33 ust 1 ustawy, o wykonaniu nałożonego obowiązku był niezasadny. Jak wynika z akt postępowania, obowiązek nałożony decyzją PINB z [...] stycznia 2016 r. nie został wykonany w całości, co zostało potwierdzone czynnościami kontrolnymi organu powiatowego przeprowadzonymi w dniu 10 kwietnia oraz 9 listopada 2018 r., a poprzednio także 27 marca 2018r. Z treści protokołów wynika, że na poziomie poddasza wszystkie pomieszczenia są puste, a cztery łazienki wyposażone są w umywalkę, toaletę, wannę. W jednym pomieszczeniu zamontowana jest umywalka. Wszystkie pomieszczenia wydzielone są za pomocą ścian i otworów drzwiowych wraz ze stolarką drzwiową. Wskazano również, że w dniu kontroli pomieszczenia poddasza nie są użytkowane. Zasadnie organy przejęły, że wyniesienie z pomieszczenia sprzętu ruchomego służącego do realizacji funkcji biurowo-socjalnej nie stanowi wykonania nałożonego ostateczną decyzją obowiązku przywrócenia funkcji strychu w sytuacji pozostawienia na tym poziomie czterech łazienek wyposażonych w umywalkę , toaletę i wannę oraz wydzielenia pomieszczeń ściankami działowymi i drzwiami, co w każdej chwili umożliwia ponowne ich wykorzystywanie na cele biurowe, zaś nałożony obowiązek czyni fikcyjnym. Stwierdzenie w protokole czynności kontrolnych , że pomieszczenie nie jest aktualnie użytkowane nie jest tożsame ze stwierdzeniem , że nie pełni funkcji użytkowych tj. biurowo-socjalnych. Sąd podziela ustalenia organów, że czynności kontrolne dokonane 10 kwietnia 2018 r. oraz 9 listopada 2018r. nie potwierdziły przywrócenia poprzedniego stanu użytkowania poddasza o funkcji strychu, a więc nie można skutecznie twierdzić , że obowiązek nałożony decyzja Nr [...] z dnia [...] stycznia 2016r. został wykonany w całości , a tylko taki stwierdzenie mogłoby stanowić podstawę zarzuty sformułowanego na podstawie art. 33 ust 1 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Biorąc pod uwagę, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), skargę oddalił jako bezzasadną. Sąd orzekał w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także postanowienie, rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.