II SAB/Wa 345/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność Komendanta Stołecznego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] września 2015 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Komendanta Stołecznego Policji na rzecz skarżącego Stowarzyszenia [...] kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżące T., zwany dalej "Wnioskodawcą", reprezentowane przez pełnomocnika – radcę prawnego, zarzuciło bezczynność przy rozpatrywaniu jego żądania udostępnienia informacji publicznej, zawartego w piśmie z [...] września 2015 r. W skardze wniesiono o zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni. Zarzucono naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) oraz art. 1 ust 1, w zw. z art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (ówcześnie opubl. w Dz.U. z 2015 r., poz. 2058, ze zm.), zwanej dalej "ustawą o informacji". W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 8 lutego 2017 r. (sygn. akt II SAB 534/16) oddalił skargę Wnioskodawcy, zaś Naczelny Sąd Administracyjny, orzeczeniem z 19 marca 2019 r. (sygn. akt I OSK 1061/17) uchylił to rozstrzygniecie, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd II. instancji wskazał m.in.: - "Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że T. nie uzupełniło braków formalnych wniosku, związanych z umocowaniem osoby podpisującej za [...] pełnomocnictwo procesowe, co miało skutkować pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Tymczasem jak wynika z akt sprawy T. nie było wzywane w przedmiocie tego wniosku o udzielenie informacji publicznej o uzupełnienie jego barków formalnych. Przyznaje to zresztą sam organ w pismach z [...] października 2016 r. (k. 42 a.s.) i [...] listopada 2016 r. (k. 49 a.s.)" (str. 7 ak 2 wrs 1-8 uzasadnienia wyroku), - żądana od organu informacja "czy w okresie [...].08.2014 - [...].03.2015 zlecał on wykonanie czynności kontroli warunków przechowywania broni osobie niezatrudnionej w Komendzie [...] Policji lub bezosobowo organowi Policji niższego szczebla jest informacją publiczną" (tak str. 9, ak 1 wrs 1-4 od końca), - przedwczesne są zarzuty skargi kasacyjnej odnośnie naruszenia art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o informacji, skoro Sąd I. instancji nie stosował tych przepisów i nie oceniał ich braku zastosowania; przyjął bowiem, że żądana informacja nie jest publiczną (str. 10 ak. 3); "Ponownie rozpatrując sprawę Sąd I instancji odniesie się do zarzutów skargi na bezczynność organu w kontekście wyżej wskazanych ocen" (str. 11 ak. 1), - "w świetle informacji zawartych w aktach sprawy (np. pismo organu z [...] listopada 2016 r. - k. 50 a.s.) wynika, iż organ nie posiada wyodrębnionej w jednym zbiorze żądanej informacji publicznej, podzielonym na poszczególne lata, tylko jest ona rozproszona w 30 tysiącach akt postępowań" (str. 11 ak 2 wrs 1-4); "żądana informacja publiczna nie jest tzw. informacją prostą, lecz jest informacją przetworzoną" (str. 11 ak. 2 wrs. 7-8); "udostępnienie informacji publicznej przetworzonej uwarunkowane jest wykazaniem przez wnioskodawcę, że jej uzyskanie jest "szczególnie istotne dla interesu publicznego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zatem wnioskodawca [...] musi wskazać cel żądanej informacji, do czego zostanie wykorzystana, czemu ma ona służyć - czego dotychczas nie wykazało i do czego nie było wzywane. Organ zaś ocenia, czy podany cel wykorzystania informacji przetworzonej ma szczególnie istotne znaczenie dla interesu publicznego." (str. 11 wrs. 1 od końca oraz str. 12 wrs. 1-5). W dodatkowym piśmie procesowym (datowane [...] lipca 2019 r.) Wnioskodawca zawarł szeroką polemikę z ocenami, sformułowanymi w orzeczeniu o sygn. akt I OSK 1061/17. Podniósł m.in. że nie jest – jego zdaniem - trafna konstatacja Sądu II. instancji, jakoby żądane dane miały charakter informacji przetworzonej. Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.). Sąd zważył, co następuje: Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd był związany ocenami wyrażonymi w wyroku o sygn. akt I OSK 1061/17, jak i zawartymi tam wskazaniami, co wynika z art. 135, 141 § 4 oraz art. 190 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak wskazuje się w doktrynie "Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu kasatoryjnym może nie tylko przeprowadzić krytykę orzeczenia sądu pierwszej instancji w kontekście zarzutów skargi kasacyjnej, dokonując prawidłowej wykładni prawa na tle przyjętego przez sąd pierwszej instancji stanu faktycznego, ale także narzucić temu sądowi określony sposób postępowania, który wyeliminuje powstałe w toku rozpoznania sprawy uchybienia i wątpliwości." (tak: Bogusław Dauter, Andrzej Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz" wyd. 7 publ. WKP 2018, komentarz do art. 190 nr 5 ak. 2). Sąd rozpoznał więc sprawę w zakresie zdeterminowanym treścią uzasadnienia orzeczenia o sygn. akt I OSK 1061/17. Miał przy tym na uwadze następujące uwarunkowania prawne i faktyczne. Bezczynność organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje on czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu, lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów nie podjęto określonego akta lub nie wykonano czynność, a w szczególności czy jest to następstwem zawinionej lub niezawinionej opieszałości organu w ich podjęciu lub dokonaniu (tak: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86). Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni. W terminie tym, obowiązany do udzielenia informacji, powiadamia wnioskodawcę o ewentualnym braku możliwości jej przekazania w danym czasie oraz wskazuje, kiedy zostanie ona udostępniona - nie później jednak niż po dwu miesiącach od wpływu wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o informacji). Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje natomiast w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy o informacji). W judykaturze ukształtował się pogląd, że - gdy żądanie udostępnienia informacji nie dotyczy w istocie objętej pojęciem "publiczna", bądź organ nie dysponuje w ogóle żądana informacją - powiadamia o tym wnioskodawcę pismem (tak: wyrok NSA z 11 grudnia 2002 r., o sygn. akt II SA 2867/02, publ. Wokanda 2003/6/33). Spory w danym zakresie rozstrzyga zaś sąd administracyjny, w razie wniesienia skargi na bezczynność podmiotu, dysponującego daną informacją. W rozpatrywanej sprawie przesadzono prawomocnym wyrokiem o sygn. akt I OSK 1061/17, że żądana informacja stanowiła publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o informacji. Jednocześnie zakwalifikowano ją jako przetworzoną, w rozumieniu art. 3 pkt 1 tej ustawy. O ile, jak w realiach niniejszej sprawy, wniosek zawierał określone braki procedujący w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej organ był obowiązany - w terminie zakreślonym w art. 13 ust. 2 ustawy o informacji - poinformować Wnioskodawcę, że warunkiem jego uwzględnienia jest wykazanie przezeń umocowania kierującego żądanie do działania w imieniu samego Wnioskodawcy oraz dowiedzenie, że udostępnienie danej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jak oceniono w uzasadnieniu orzeczenia o sygn. akt I OSK 1061/17, w danej sprawie - pomimo wpływu wniosku - skutecznie wezwania do uzupełnienia jego braków nie dokonano. W takiej zaś sytuacji organ pozostawał w bezczynności. Bezczynność ta nie miała jednak charakteru kwalifikowanego – nie była rażąca. Co potwierdza stanowisko organu, nie podejmował on dalszych czynności w przekonaniu, że przeszkodą ku temu są braki formalne wniosku zaś Wnioskodawcę skutecznie wzywano do ich uzupełnienia. Nie było natomiast intencją organu uchylenie się od rozpoznania wniosku, mimo ciążącego nań obowiązku. Zasadne są wobec tego zarzuty skargi naruszenia przepisów postępowania, co do terminu rozpoznawania sprawy - art. 13 ust. 2 w zw., z art. 10 ust. 1, ustawy o informacji. Przedwczesnym byłoby natomiast rozważanie, czy doszło do naruszenia reguł art. 16 ust. 1 tejże ustawy skoro organ nie wezwał dotąd skutecznie Wnioskodawcy do uzupełnienia braków formalnych. Sąd nie mógł też uwzględnić dodatkowej argumentacji, sformułowanej w piśmie Wnioskodawcy (z [...] lipca 2019 r.), odnośnie błędnej jego zdaniem kwalifikacji w orzeczeniu o sygn. akt I OSK 1061/17 żądanej informacji, jako mającej charakter przetworzonej. W piśmie tym nie wskazano na żądną, istotną zmianę okoliczności faktycznych bądź nie przywołano zdarzeń, które miałoby miejsce już po sformułowaniu stosowne oceny przez Sąd II. instancji, co mogłoby wyłącznie stanowić podstawę podważenia - jako nieaktualnej - zawartej tam oceny stanu faktycznego. Z powyższych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 oraz § 1a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł jak w pkt 3 sentencji – w myśl art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powyższej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Do kosztów tych Sąd zaliczył wynagrodzenie pełnomocnika Wnioskodawcy w kwocie 480 zł oraz wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł. ----------------------- 3