III SA/Wr 10/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Ciołek Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca) Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski Protokolant starszy specjalista Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 24 lipca 2019 r. sprawy ze skargi C. F. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę w całości. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, II Inspektorat we W. jako organ egzekucyjny, będący jednocześnie wierzycielem, prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec C.F.( dalej: skarżący) na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w dniu [...] r. o nr od [...] do [...] , od [...] do [...] obejmujących należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres [...] - [...] . W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny w dniu [...] czerwca 2018 r. zawiadomieniami nr [...] - [...] dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w B Bank Polska SA. Zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczono pełnoletniemu domownikowi w dniu [...] czerwca 2018 r. Pismami z dnia [...] czerwca 2018 r. (osobno dla każdego tytułu wykonawczego) nadanymi w urzędzie pocztowym tego samego dnia, skarżący wniósł zarzuty, na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, podnosząc przedawnienie obowiązku. Skarżący wskazał, iż należności objęte tytułami wykonawczymi przedawniły się z dniem 01 stycznia 2017 r., co wynika z art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1988 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1778 ze zm.) - zwanej dalej u.o.s.u.s. Argumentował, iż ww. ustawa weszła w życie z dniem 1 stycznia 2012 r. i zgodnie z nowymi przepisami, jeśli składki stały się wymagalne przed tym dniem, to nowy 5-letni bieg przedawnienia i tak zaczyna się dopiero od dnia 1 stycznia 2012 r. i przedawnia się w roku 2017. Skarżący opisał, że organ egzekucyjny ostatnią korespondencję w przedmiotowej sprawie wystosował dnia [...] listopada 2010 r., a więc przed dniem wejścia w życie przepisów z 5 letnim okresem przedawnienia składek. Ponadto wskazał, że od 2012 r. do 2018 r. "ZUS nie zatrzymał terminu biegu przedawnienia żadną czynnością". Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Inspektorat we W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] na podstawie art. 34 § 1 i § 4 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., odmówił uwzględnienia zarzutu przedawnienia obowiązku. Wyjaśniając motywy rozstrzygnięcia organ egzekucyjny wskazał na okoliczności skutkujące zawieszeniem biegu terminu przedawnienia (m.in. wystawienie i doręczenie upomnień, wszczęcie postępowania egzekucyjnego oraz prowadzenie postępowania przez Komornika Sądowego, aż do jego umorzenia), przemawiające za uznaniem, iż do przedawnienia należności nie doszło. Postanowienie doręczono pełnoletniemu domownikowi w dniu [...] 07.2018 r. Pismem z dnia [...] lipca 2018 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego. W treści pisma opisał przebieg postępowania egzekucyjnego, wskazując wnioski i powstałe w toku postępowania nieprawidłowości, w tym podważył zasadność przekazania prowadzenia łącznej egzekucji do komornika sądowego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji z uwagi na braki w uzasadnieniu faktycznym i prawnym postanowienia. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Inspektorat we W. przeanalizował sprawę ponownie i postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. odmówił uwzględnienia zarzutu przedawnienia obowiązku. W uzasadnieniu podał, że dochodzone należności nie uległy przedawnieniu i przywołał przepisy prawa, na których podstawie oparł swoje rozstrzygnięcie. W dniu [...] września 2018 r. Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie. W uzasadnieniu podniósł, podobnie jak w zażaleniu z dnia [...] lipca 2018 r., że organ egzekucyjny nie przestrzega przepisów prawa ustawy egzekucyjnej a egzekwowane składki uległy przedawnieniu. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. znak [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Inspektorat we W. w przedmiocie nieuznania zarzutu przedawnienia obowiązku. Postanowienie organu egzekucyjnego było prawidłowe pod względem formalnym. Organ zażaleniowy był związany przy rozstrzyganiu zażalenia stanowiskiem wierzyciela zawartym w zaskarżonym postanowieniu. W uzasadnieniu wskazał w szczególności za organem egzekucyjnym, że wierzyciel w dniu [...] listopada 2010 r. wystawił upomnienia, obejmujące ww. zaległości. Upomnienia te nie zostały odebrane przez Skarżącego - zwrot z adnotacją (data doręczenia [...] 11.2010 r.). Za okres [...] i [...] oraz [...] upomnienia zostały wysłane dnia [...] 01.2011 r. Upomnienia te nie zostały przez stronę odebrane - zwrot z adnotacją (data doręczenia [...] luty 2011 r.). W dniu [...] kwietnia .2011 r. wierzyciel wystawił tytuły wykonawcze, obejmujące okres zadłużenia od [...] do [...] . Wszczęcie postępowania nastąpiło dnia [...] kwietnia 2011 r. W zakresie postępowania egzekucyjnego z tytułu składek za okres [...] i [...] wierzyciel w dniu [...] listopada 2012 r. wystawił upomnienia. Upomnienia te nie zostały przez skarżącego odebrane - zwrot z adnotacją (data doręczenia [...] 12.2012 r.). Wszczęcie postępowania nastąpiło dnia [...] 01.2013 r. Postanowieniem z dnia [...] 06.2012 Sąd Rejonowy dla W. K. Wydział Cywilny [...] rozstrzygnął zbieg egzekucji i powierzył łączne prowadzenie postępowania Komornikowi Sądowemu R. B. Doszło do zbiegu egzekucji do rachunku bankowego w BZ WBK S.A. (pismo z dnia [...] 01.2013 r.). Pismem z dnia [...] 03.2013 skierował postępowanie egzekucyjne do Komornika B. a ten, zawiadomieniem z dnia [...] marca 2013 r. sygn. [...] dokonał wszczęcia postępowania egzekucyjnego w oparciu o tytuły wykonawcze z dnia [...] kwietnia 2011 r. i z dnia [...] grudnia 2012 r. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. sygn. [...] umorzono postępowanie egzekucyjne, prowadzone za okres od [...] do [...] z uwagi na bezskuteczność egzekucji. Oznacza to, że bieg terminu przedawnienia do dnia [...] listopada 2016 r. był zawieszony. W związku z wyjawieniem majątku organ egzekucyjny dokonał wszczęcia dnia czerwca 2018 r. postępowania egzekucyjnego za okres należności od [...] do [...] w trybie zajęcia rachunku w B S.A. na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] do [...] , od [...] do [...] . Do ponownego zawieszenia biegu terminu przedawnienia doszło przed upływem terminuprzedawnienia. Obecnie, w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym, przedawnienie nie biegnie. Strona wniosła na wyżej wymienione postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., podnosząc okoliczności, które, między innymi, zawarła w zażaleniu z dnia [...] września 2018 r. Strona wniosła o uchylenie obu postanowień, tj. organu pierwszej i drugiej instancji, umorzenie całego zadłużenia z uwagi na przedawnienie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący powielił stanowisko, zaprezentowane we wcześniejszych pismach, twierdząc, że oba organy niesłusznie i niesprawiedliwie oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy. Zarzucił naruszenie zasad postępowania administracyjnego, tj. art.7, 8, 9, 11, 77, 80, 124 § 2 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096) - zwanej dalej k.p.a, naruszenie art. 24 ust. 4 i 5b u.o.s.u.s. Skarżący zarzucił też organowi brak odniesienia się do podnoszonych w zażaleniu okoliczności, takich jak kwestionowanie podlegania przez Skarżącego obowiązkowym ubezpieczeniom, prawidłowość rozstrzygnięcia zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej, nieprawidłowości w prowadzeniu postępowania przez organ egzekucyjny. Podtrzymał zarzuty dotyczące błędnego ustalenia, że w sprawie nie doszło do przedawnienia dochodzonych należności oraz zarzucił w tym zakresie błędna ocenę materiału dowodowego i braki uzasadnienia. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W myśl z kolei art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.:Dz.U z 2018 r., poz. 1302., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z powołanym art. 3 §2 pkt 3 p.p.s.a., kognicja sądu administracyjnego obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Do takich zaś zalicza się właśnie zaskarżone postanowienie. Rozstrzygając w tym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżone w niniejszej sprawie postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. utrzymuje w mocy postanowienie wierzyciela (Zakładu) o nieuznaniu zarzutów podniesionych przez skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym pismami z [...] czerwca 2018 r. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku (pkt 1); odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej (pkt 2); określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 (pkt 3); błąd co do osoby zobowiązanego (pkt 4); niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym (pkt 5); niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego (pkt 6); brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 (pkt 7); zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (pkt 8); prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny (pkt 9); niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy (pkt 10). Skarżący w powołanych pismach z [...] czerwca 2018 r. powołał się na przesłankę objętą pkt 1) art. 33 u.p.e.a., podnosząc przedawnienie dochodzonych należności z tytułu składek. W pierwszej kolejności wymaga wyjaśnienia, że postępowanie prowadzone przed organem egzekucyjnym, zainicjowane wniesieniem zarzutów, ma charakter stosunkowo wąski, bowiem zakres procedowania jest w takim przypadku zdeterminowany przez rodzaj podniesionego zarzutu – a te zostały enumeratywnie wymienione w art. 33 u.p.e.a. Zamknięty katalog zarzutów oznacza, że organ w postępowaniu zainicjowanym na podstawie tego przepisu nie tylko nie musi, ale wręcz nie powinien rozpatrywać zarzutów sformułowanych na podstawie okoliczności innych, niż wskazane w art. 33 § 1 u.p.e.a. Kolejnym ograniczeniem jest obwarowanie prawa do wniesienia zarzutów terminem siedmiu dni, liczonym od pouczenia zobowiązanego o prawie zgłoszenia zarzutów (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.). Po upływie tego terminu zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia żądania umorzenia postępowania w sytuacjach wskazanych w art. 59 § 4 u.p.e.a., odstąpienia od czynności egzekucyjnych w warunkach wskazanych w art. 45 § 1 u.p.e.a., czy ewentualnie wniesienia skargi na czynności egzekucyjne. Zobowiązany nie może natomiast po upływie 7-dniowego terminu do wniesienia zarzutów uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując nowe ich podstawy, gdyż zarzuty takie są spóźnione i nie podlegają rozpatrzeniu. Konsekwencją powyższego jest również ograniczenie sądowej kontroli postanowień wydanych w tym trybie do oceny, czy organ egzekucyjny oraz organ nadzoru działały nie naruszając procedury oraz czy prawidłowo oceniły okoliczności będące przedmiotem wniesionego w terminie zarzutu, mieszczące się w katalogu podstaw zarzutów, wymienionych w art. 33 § 1 pkt 1-10) u.p.e.a. Zarzuty dotyczące prowadzonej egzekucji, zgłoszone po raz pierwszy przez zobowiązanego w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie mogą, wobec powyższego, stanowić również podstawy uchylenia przez ten sąd postanowień wydanych na podstawie art. 33 u.p.e.a. Powyższe uwagi przesądziły o uznaniu za bezpodstawne zarzutów sformułowanych przez skarżącego w pkt 1 ppkt 1 skargi. Podniesione tam zastrzeżenia nie dotyczą bowiem kwestii przedawnienia dochodzonych zobowiązań – co było okolicznością powołaną jako podstaw zarzutu w pismach z [...] czerwca 2018 r., a w przeważającej części okoliczności nieobjętych zakresem art. 33 §1 u.p.e.a., (odnoszących się do oceny czynności podejmowanych w związku z łącznym prowadzeniem egzekucji administracyjnej i cywilnej, związanych z przekazywaniem dokumentacji). W tym miejscu skargi skarżący sformułował co prawda również zarzut dotyczący nieuwzględnienia przez organy decyzji ZUS z [...] grudnia 2016 r., świadczącej o nieistnieniu obowiązku (a więc dowodu dotyczącego okoliczności co do zasady mieszczącej się w podstawie zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), jednak nie tylko w ramach tej podstawy nie powoływał się dotychczas na powyższą okoliczność (nieistnienia obowiązku), ale ponadto wskazana decyzja (załączona do skargi) dotyczy okoliczności faktycznych występujących w roku 2014 i później oraz ich wpływu na obowiązki w zakresie ubezpieczeń społecznych po 2014r., a więc nie dotyczące okresów objętych postępowaniem egzekucyjnym, których dotyczy skarżone postanowienie. Co zaś do zarzutów dotyczących rozbieżności w uzasadnieniach postanowienia organu egzekucyjnego z [...] lipca 2018 r., nr [...] oraz z [...] września 2018 r. nr [...] wskazać należy, że powołane wyżej postanowienie z [...] lipca 2018 r. zostało uchylone postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...]sierpnia 2018 r., wobec czego nie pozostaje w obrocie prawnym i nie jest przedmiotem kontroli w obecnym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Okoliczności i daty wskazane z kolei w postanowieniu organu egzekucyjnego z [...]sierpnia 2018 r., w tym kwestionowana przez skarżącego data wniosku do komornika z [...]marca 2013 r., znajdują potwierdzenie w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy (oznaczone jako 21h). Przechodząc natomiast do kwestii oceny zarzutu przedawnienia, Sąd stwierdza, że stanowisko zawarte w tym zakresie w postanowieniach organów obu instancji, będące podstawą uznania zarzutu skarżącego za nieuzasdniony, choć nie w pełni właściwie umotywowane, jest co do końcowej konkluzji prawidłowe. Dochodzone na podstawie powołanych na wstępie tytułów wykonawczych należności składkowe podlegają przedawnieniu na zasadach określonych w ustawie z dnia 13 października 1988 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Jak wynika z art. 24 ust. 4 u.o.s.u.s. w obecnym brzmieniu, należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5-6. Jednak do [...]grudnia 2011 r. przepis ten stanowił, że należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Przewidziany obecnie 5-letni termin przedawnienia należności składkowych wprowadzono z dniem 1 stycznia 2012 r. ustawą z dnia 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz.U. z 2011 r., poz. 1378). Zarazem w art. 27 ustawy nowelizującej ustawodawca postanowił, że do przedawnienia należności z tytułu składek, o którym mowa w art. 24 ust. 4 u.s.u.s., którego bieg rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2012 r., stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z tym że bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia 1 stycznia 2012 r. (ust. 1), zaś jeżeli przedawnienie rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2012 r. nastąpiłoby zgodnie z przepisami dotychczasowymi wcześniej, przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu (ust. 2). Ustawodawca przyjął w tym względzie nakaz posługiwania się regułą kolizyjną lex benignior, zgodnie z którą należy stosować ustawę względniejszą w stosunku do biegu terminu przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne do zapłaty których zobowiązany jest określony podmiot (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2015 r., II FSK 3031/12, Lex nr 1769575, wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy tym dla oceny upływu terminu przedawnienia - a w konsekwencji także więc wyboru znajdujących zastosowanie regulacji prawnych - istotne jest ustalenie, czy i kiedy miały miejsce zdarzenia skutkujące przerwami lub zawieszeniem biegu terminu przedawnienia. Okolicznością zawieszającą bieg terminu przedawnienia, w myśl art. 24 ust. 5b) u.o.s.u.s. jest "podjęcie pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został powiadomiony" (zawieszenie na czas od podjęcia tej czynności do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego). Przepis ten w analogicznym brzmieniu obowiązywał przed 1 stycznia 2012 r. Co istotne, zmiany dotyczące długości terminu przedawnienia, wprowadzone nowelizacją z 16 września 2011 r., nie wiązały się z żadnymi regulacjami uchylającymi skutki czynności egzekucyjnych podjętych przed 1 stycznia 2012 r. lub odmiennie te skutki określającymi. Wprowadzenie nowelizacją do u.o.s.u.s. 5-letniego termin przedawnienia rzeczywiście powodowało więc, że co zasady termin przedawnienia należności np. za wrzesień 2010 r. ( jak wskazuje skarżący w zarzutach z [...]czerwca 2018 r.) upływałby [...]stycznia 2017 r. ( należności nieprzedawnione 1 stycznia 2012 r. i 5 lat liczone od tej daty) – jednak tylko w sytuacji, gdyby nie miały miejsca żadne zdarzenia powodujące zawieszenie jego biegu. Termin przedawnienia, konsekwentnie, nie mógł również biec, jeżeli na dzień 1 stycznia 2012 r. było już w stosunku do tych należności prowadzone postępowanie egzekucyjne, do czasu zakończenia tego postępowania. W przypadku skarżącego czynności zmierzające do wyegzekwowania podejmowano w 2010, 2011 i 2012 r, a prowadzone w ich wynika postępowanie egzekucyjne zakończyło się [...]listopada 2016 r. umorzeniem egzekucji, ponowne czynności egzekucyjne miały miejsce [...]czerwca 2018 r. i postępowanie egzekucyjne jest nadal w toku. W kontekście powyższego prawidłowo i zgodnie ze znajdująca się w aktach dokumentacją organ egzekucyjny wskazał, że bieg terminu przedawnienia dla należności za okres [...]-[...]oraz [...] [...]i [...], objętych tytułami wykonawczymi od [...] do [...], zaczął biec w stanie prawnym, przewidującym 10 letni okres przedawnienia należności. Został on jednak zawieszony pierwszą czynnością, zmierzającą do wyegzekwowania należności (daty doręczenia upomnień: [...].11.2010 r. oraz [...]02.2011 r.) i pozostawał zawieszony w dacie zmiany regulacji prawnych ( 1 stycznia 2012 r.). Zakończenie egzekucji miało miejsce dopiero [...] listopada 2016 r. ( umorzenie egzekucji). W przypadku należności za okres [...] i [...] termin przedawnienia zaczął również biec jeszcze w stanie prawnym, przewidującym 10 letni okres przedawnienia należności i biegł w dacie nowelizacji przepisów, jednak uległ zawieszeniu [...] grudnia 2012 r., (w związku z doręczeniem skarżącemu upomnienia), a egzekucję należności zakończono [...] listopada 2016 r. Dochodzone w postępowaniu egzekucyjnym należności nie uległy zatem na dzień [...] stycznia 2012 r. przedawnieniu, wobec czego co do zasady zastosowanie powinien znajdować w stosunku do nich nowy, 5-letni termin przedawnienia, jednak ze wspomnianym zastrzeżeniem, że jeżeli przedawnienie rozpoczęte przed [...]stycznia 2012 r. nastąpiłoby wcześniej zgodnie z przepisami dotychczasowymi, przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu. Już tylko przy uwzględnieniu egzekucji prowadzonej do [...]listopada 2016 r. według przepisów dotychczasowych termin przedawnienia dla żadnej z dochodzonych należności nie mógłby zatem upłynąć przed 2025 r. (przy czym od 2018 r, prowadzona jest nadal egzekucja), zaś według przepisów obowiązujących od 1 stycznia 2012 r - przed 2020 r. Tak więc stanowisko organu co do braku przedawnienia egzekwowanych należności było prawidłowe. Zaznaczyć należy, że – wbrew zarzutom sformułowanym w pkt 2 skargi, przekazanie egzekucji do łącznego prowadzenia przez komornika sądowego nie miało wpływu na bieg terminu przedawnienia. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty podniesione w pkt 1 ppkt 2-4) skargi, w tym dotyczące naruszenia art. 7, 77 i 124 § 2 k.p.a. w związku z niewyczerpującym zebraniem i rozpatrzeniem przez organ materiału dowodowego oraz niespełnieniem wymogów dotyczących uzasadnienia. W zakresie istotnym z punktu widzenia oceny zasadności zarzutów organ ustalił niezbędne okoliczności, mające znaczenie dla sprawy – takie, jak okresy, za które powstały dochodzone należności, daty czynności mających wpływ na bieg terminu przedawnienia, dochowanie warunków formalnych prowadzenia egzekucji. Opis tych okoliczności został zawarty w uzasadnieniu skarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, a w aktach administracyjnych znajdują dokumenty potwierdzające te okoliczności. Organ również odniósł stwierdzone fakty do obowiązujących i zastosowanych przepisów prawa i przedstawił w tej kwestii uzasadnienie swojego stanowiska. Problematyka przedawnienia należności składkowych należy do skomplikowanych, w związku m.in. ze złożonymi stanami faktycznymi, jednak mimo częściowo odmiennej (niż Sąd) oceny sposobu zastosowania art. 24 u.o.s.u.s. przez organ, wniosek co do braku przedawnienia był prawidłowy i znajdował oparcie w powołanych i udokumentowanych faktach, wobec czego nie miało to wpływu na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.