III SA/Wa 2300/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, sędzia WSA Anna Wesołowska, Protokolant referent stażysta Joanna Wodzińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi A. B. na interpretację indywidualną Prezydent W. z dnia 24 maja 2016 r. nr PE-OP.3120.132.2016.BPO BPE-2-OP/31101/1321/BPO/16 w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę Skarżący – A.B., zwrócił się do Prezydenta W. z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości. Z przedstawionego przez Skarżącego opisu zdarzenia przyszłego wynika, że jest on właścicielem nieruchomości gruntowej obejmującej działkę o powierzchni 6086 m2 położonej w W. (dalej: "nieruchomość"). Wskazał, że w dniu 21 stycznia 2014 r. zawarł umowę dzierżawy, na mocy której nieruchomość jest wykorzystywana przez dzierżawców na cele związane z prowadzoną przez nich działalnością gospodarczą polegającą na prowadzeniu klubu tenisowego. Skarżący wyraził zgodę na wybudowanie przez dzierżawców obiektów sportowych wraz z zapleczem technicznym, w skład których wchodzi kryty kort tenisowy oraz obiekt kontenerowy. Z umowy dzierżawy wynika, iż obiekt kontenerowy jest przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej. Obiekt kontenerowy nie jest trwale połączony z gruntem, nie został wyposażony w fundament. Obiekt kontenerowy został ujęty w ewidencji środków trwałych dzierżawcy. Obiekt ten posiada m.in. umeblowanie, instalację elektryczną, grzewczą oraz wodno-kanalizacyjną. Konstrukcję obiektu stanowią stalowe profile zimno gięte, który tworzą samonośny szkielet, na który składa się spawana konstrukcja podłogi, stropodachu oraz stalowe słupy usytuowane w narożach kontenera Skarżący wskazał ponadto, że obiekt kontenerowy w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290) stanowi tymczasowy obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa wart. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Jednocześnie zgodnie z art. 30 ust. la Prawa budowlanego inwestor zamiast dokonania zgłoszenia dotyczącego robót budowlanych, o których mowa w ust. 1, może wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec powyższego dzierżawcy wystąpili z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę obiektu sportowo-rekreacyjnego, w skład którego wchodzą: dwa kryte korty tenisowe, budynek biurowo-socjalny, zjazd z ulicy [...] wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną i elementami zagospodarowania na nieruchomości. Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę ww. obiektu. Następnie, dzierżawcy złożyli wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie ww. obiektu budowlanego. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. udzielił pozwolenia na użytkowanie ww. obiektu. W związku z tak przedstawionym opisem zdarzenia przyszłego Skarżący zapytał: 1) Czy obiekt kontenerowy, o którym mowa w przedmiotowym wniosku podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości? 2) Jeśli odpowiedź na pytanie nr 1 będzie twierdząca, kto jest zobowiązany do zapłaty podatku od nieruchomości z tytułu, o którym mowa w niniejszym wniosku? Zdaniem Skarżącego obiekt kontenerowy nie stanowi przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W związku z powyższym żaden podmiot nie będzie zobowiązany do zapłaty tego podatku. Uzasadniając powyższe stanowisko Skarżący powołał się na definicję budynku oraz budowli zawartych w art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 849, ze zm., dalej jako "u.p.o.l.) i wskazał, że w zakresie rozumienia pojęć budynek i budowla u.p.o.l. odwołuje się do znaczenia ww. pojęć w Prawie budowlanym. Wskazał ponadto, że Prawo budowlane definiuje pojęcie "obiekt budowlany" w ten sposób, że jest to budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych (art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego). Zgodnie z powyższym rozbudowana definicja opisowa pojęcia "budowla" wyrażona w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wyszczególnia dwojakiego rodzaju obiekty budowlane. W pierwszej kolejności obiekty budowlane, które w sposób oczywisty są trwale związane z gruntem (np. lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele), natomiast w drugiej kolejności obiekty budowlane co do których trwały związek z gruntem nie jest oczywisty, dodając warunek takiego związania z gruntem. Ponadto, jak wynika z powyższego uznanie danego obiektu budowlanego za "budynek" również wymaga trwałego związania z gruntem. Takiego warunku nie przewiduje "tymczasowy obiekt budowlany", którym jest obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Na podstawie powyższego, zdaniem Skarżącego, nie budzi wątpliwości, że konieczną cechą "budowli" zarówno w rozumieniu Prawa budowlanego, jak i u.p.o.l. jest trwałe połączenie takiego obiektu budowlanego z gruntem - w przeciwieństwie do tymczasowego obiektu budowlanego, który trwale połączony z gruntem nie jest i którym pozostają m.in. obiekty kontenerowe. Obiekt kontenerowy, o którym mowa we wniosku o wydanie interpretacji posiada więc cechy, które znacząco odróżnia go od cech budowli wymienionych w art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego. Skarżący wskazał, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, ukształtowanym na skutek wydania przez NSA uchwały w powiększonym składzie warunkiem uznania danego obiektu budowlanego do kategorii budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego jest zakwalifikowanie tego obiektu do jednej z poniższych kategorii: budowla wymieniona wprost w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, budowla wymieniona wprost w innych przepisach Prawa budowlanego oraz budowla wymieniona w załączniku do Prawa budowlanego. Wskazał, że NSA dodatkowo sformułował przesłankę polegającą na tym, żeby obiekt budowlany stanowił całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (uchwała NSA z dnia 3 lutego 2014 r., sygn. akt II FPS 11/13). Jednocześnie Skarżący podkreślił, że art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego będący podstawą wydanego rozstrzygnięcia został znowelizowany. Przedmiotowe zmiany przepisu weszły w życie z dniem 26 czerwca 2015 r. Obecnie przepis nie definiuje obiektu budowlanego jako m.in. budowli stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. W konsekwencji z uwagi na okoliczność, że przedmiotowa uchwała warunkowała kwalifikację tymczasowego obiektu budowlanego od spełnienia przesłanki, o której mowa powyżej (budowla stanowiąca całość techniczno-użytkowa wraz z instalacjami i urządzeniami) uchwała w tym zakresie pozostaje już nieaktualna. Zaznaczył, że obiekt kontenerowy będący tymczasowym obiektem budowlanym nie został wymieniony w art. 3 pkt Prawa budowalnego, ani w innych przepisach Prawa budowlanego i załącznikach do ustawy w sposób warunkujący ¡ego kwalifikację jako budowli. Następnie Skarżący stwierdził, że Prawo budowlane znajduje zastosowanie jedynie w zakresie zdefiniowania pojęć takich jak: budynek, budowla. Prawo budowlane przy określenia przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości ma ograniczone zastosowanie. Zgodnie z poglądami wskazanymi w uchwale NSA z dnia 3 lutego 2014 r., sygn. akt II FPS 11/13, z punktu widzenia naczelnych zasad Konstytucji RP nie sposób zaakceptować sytuacji, gdy przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości byłyby budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego nienależące do kategorii obiektów, które expressis verbis wymieniono w tym przepisie lub w innych przepisach Prawa budowlanego lub załączników do Prawa budowlanego. Wobec powyższego nie każdy obiekt budowlany będący budowlą w rozumieniu Prawa budowlanego może zostać zakwalifikowany jako budowla w rozumieniu u.p.o.l. Zatem nie każdy budowla w rozumieniu Prawa budowlanego stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Tymczasowy obiekt budowlany, jakim pozostaje obiekt kontenerowy, który nie jest trwale połączony z gruntem, nie został expressis verbis wymieniony w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W konsekwencji obiekt kontenerowy nie stanowi przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Prezydent W. w interpretacji indywidualnej z dnia [...] maja 2016 r. stanowisko Skarżącego uznał za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 2 ust.1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ powołując się na art. 1a ust. 1 pkt 1, art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz na art. 3 pkt 1, pkt 2, pkt 4 Prawa budowlanego wskazał, że ponieważ obiekt kontenerowy nie jest trwale związany z gruntem to nie stanowi on budynku w rozumieniu u.p.o.l. oraz w rozumieniu Prawa budowlanego. Nie należy on również do kategorii obiektów małej architektury, ponieważ nie sposób uznać, iż jest obiektem małych rozmiarów. Prezydent wskazał natomiast, że obiekt kontenerowy, o którym mowa we wniosku, mieści się więc w definicji zawartej w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego zgodnie z którym, przez tymczasowy obiekt budowlany należy przez rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Należą więc do powyższej kategorii tymczasowych obiektów budowlanych obiekty budowlane charakteryzujące się takimi cechami jak: tymczasowość, nietrwałość związania z gruntem czy zakładana możliwość rozbiórki. Organ wskazał ponadto, iż uznanie danego obiektu budowlanego za tymczasowy obiekt budowlany nie wyklucza jednoczesnego zaliczenia go do budowli zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Przepis ten jest bowiem tak skonstruowany, iż za budowlę należy uznać obiekt budowlany, który nie jest budynkiem lub obiektem małej architektury, a ponadto wykazuje cechy podobne do obiektów wymienionych w tym przepisie. W związku z powyższym Prezydent stwierdził, że obiekt kontenerowy wskazany przez Skarżącego, w rozumieniu Prawa budowlanego, będzie budowlą. Organ wyjaśnił również, że ze stanu faktycznego wynika także, iż obiekt kontenerowy stanowi zaplecze techniczne dla obiektu sportowego tj. kortu tenisowego, tym samym, mieści się w definicji budowli związanej z działalnością gospodarczą zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zgodnie ze wskazanym przepisem budowla związaną z działalnością gospodarcza jest budowla będąca w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Powyższe oznacza, iż obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, którego przedmiotem będzie obiekt kontenerowy, będzie obciążał dzierżawcę jako władającego tym obiektem. Skarżący po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie: I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania: 1. art. 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa z dnia 10 maja 2012 r. (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej: "O.p.") poprzez niedostateczne uzasadnienie prawne stanowiska wyrażonego przez Skarżącego, 2. art. 7 Konstytucji RP raz z art. 120 w związku z art. 14h O.p. polegające na naruszeniu obowiązku działania Organu na podstawie i w granicach przepisów prawa, 3. art. 121 § 1 w związku z art. 14h O.p. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik postępowania: 1. art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez błędną ocenę co do zastosowania wskazanej regulacji i uznanie, że obiekt kontenerowy będący przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanowi budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, podczas gdy obiekt kontenerowy jako tymczasowy obiekt budowlany, niepołączony trwale z gruntem, nie stanowi budowli w rozumieniu wskazanych przepisów, 2. art. 2 w zw. z art. 217 Konstytucji RP poprzez błędną ocenę co do niezastosowania wyżej wskazanej regulacji polegającej na uznaniu, że przedmiotem opodatkowania może być obiekt kontenerowy, który nie jest expressis verbis wymieniony w ustawie jako przedmiot opodatkowania. W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. uznając zarzuty skargi za bezzasadne, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Przedmiotem kontroli w rozpoznanej sprawie była indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego, w której organ interpretacyjny uznał za nieprawidłowe stanowisko Wnioskodawcy co do podlegania opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości obiektu kontenerowego, stanowiącego zaplecze techniczne dla obiektu sportowego w postaci krytego kortu tenisowego. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Według art. 1a ustawy, budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury (a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem). "Obiektem budowlanym" w rozumieniu prawa budowlanego jest: budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych (obiekt budowlany – art. 3 pkt 1 Pr.bud.). Obiektem budowlanym jest – jak z tego wynika – budowla, do której to kategorii przepis art. 3 pkt 3 Pr.bud zalicza każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Jak stanowi art. 1a u.p.o.l., z kategorii budowli, a więc i z opodatkowania, wyłączeniu podlega obiekt małej architektury, a więc – zgodnie z art. 3 pkt 4 Pr.bud. - niewielkie obiekty, a w szczególności: a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Wyłączeniu temu nie podlega – bo nie wynika to z art. 1a u.p.o.l. – tymczasowy obiekt budowlany, zdefiniowany w art. 3 pkt 5 Pr. Bud. Jest on budowlą w rozumieniu art. 1a u.p.o.l., bo jest "obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego". Przez ten obiekt budowlany przepis art. 3 pkt 5 Pr.bud. nakazuje rozumieć: obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Wynika z tego jasno, że zakresem regulacji przepisu art. 1a u.p.o.l. objęte są też obiekty kontenerowe. Nie ma więc racji Skarżący, że organ naruszył przepisy art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 Pr.bud. oprzez błędną ocenę co do zastosowania wskazanej regulacji i uznanie, że obiekt kontenerowy będący przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanowi budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, podczas gdy obiekt kontenerowy jako tymczasowy obiekt budowlany, niepołączony trwale z gruntem, nie stanowi budowli w rozumieniu wskazanych przepisów. Obiekt kontenerowy jest budowlą w rozumieniu art. 1a u.p.o.l. Niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 2 w zw. z art. 217 Konstytucji RP poprzez błędną ocenę co do niezastosowania wskazanej regulacji polegającej na uznaniu, że przedmiotem opodatkowania może być obiekt kontenerowy, który nie jest expressis verbis wymieniony w ustawie jako przedmiot opodatkowania. Sąd zauważa, że obiekt kontenerowy jest wprost wskazany w ustawie (u.p.o.l. w zw. z Pr.bud.) jako przedmiot opodatkowania, nie może być więc mowy o naruszeniu wskazanych przepisów Konstytucji. Skarżący odwoływał się do uchwały NSA z dnia 3 lutego 2014 r., II FPS 11/13 z tezą: "Tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( Dz.U. z 2013r. poz.1409 ) może być budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. z 2010r. Nr 95, poz.613, z późn. zm ), jeżeli jest budowlą wprost wymienioną w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego lub w innych przepisach tej ustawy oraz załączniku do niej, stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego. Spełniający wskazane kryteria tymczasowy obiekt budowlany, o ile jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, podlega opodatkowaniu na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych". Już tezy tej uchwały wynika, że tymczasowego obiektu budowlanego nie można wyłączyć wprost z zakresu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W uzasadnieniu tej uchwały wskazano, że "zgodnie definicją zamieszczoną w art. 3 pkt 5 P.b., tymczasowe obiekty budowlane stanowią szczególną odmianę obiektów budowlanych, wyróżnioną ze względu na dwa zespoły cech, tj. albo cechę czasowości użytkowania albo cechę niepołączenia trwałego z gruntem. Z kolei z brzmienia przepisu art. 3 pkt 1 lit. a - c P.b. wynika, że wyliczenie w nim zawarte ma charakter wyczerpujący, zatem każdy obiekt budowlany możemy zaliczyć wyłącznie do jednej z trzech wymienionych w tym przepisie kategorii. W takim znaczeniu odrębnej kategorii obiektów budowlanych nie tworzą "tymczasowe obiekty budowlane". Te ostatnie są bowiem pewną odmianą wszystkich obiektów budowlanych, wobec czego również w kategoriach budynków, budowli czy obiektów małej architektury mogą mieścić się takie, które spełniają ich cechy i są tymczasowymi obiektami budowlanymi". Sąd w rozpoznanej sprawie miał na względzie wynikający z uchwały wniosek, że "nie każdy obiekt budowlany kwalifikowany do budowli w rozumieniu Prawa budowlanego może zostać uznany za budowlę w ujęciu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a w konsekwencji nie każdy obiekt budowlany zaliczony do budowli w rozumieniu Prawa budowlanego może podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości" – czemu dał już wyżej wyraz. W konsekwencji należało przyjąć, tak jak uczynił to organ w interpretacji, że podatnikiem podatku od nieruchomości będzie dzierżawca jako właściciel obiektu budowlanego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa procesowego, które zarzucano w skardze. Wprawdzie praktyka Prezydenta W. wydawania interpretacji na swoistych drukach w formie tabeli, zamiast w formie opisowej, utrudnia ujęcie wszystkich elementów niezbędnych do wydania interpretacji, a następnie jej oceny przez Sąd, co ułatwia stawianie zarzutów naruszenia prawa procesowego, to jednak interpretacja zaskarżona zawiera potrzebne do tego składniki. Zawiera ona opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, co odpowiada wymaganiom z art. 14c § 1 O.p., zawiera też wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym, stosownie do wymagań z art. 14c § 2 O.p. Organ nie naruszył art. 7 Konstytucji RP raz z art. 120 w związku z art. 14h O.p. – działał bowiem na podstawie i w granicach przepisów prawa, nie naruszył też art. 121 § 1 w związku z art. 14h O.p., bo nie można za naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych uznać sytuacji wydania interpretacji niekorzystnej dla Wnioskodawcy. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.). .