II SA/Wa 2060/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Danuta Kania, , Protokolant Referent stażysta Joanna Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi K. N. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego K. N. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Policji (dalej także jako "organ odwoławczy", "organ II instancji" lub "KGP") rozkazem personalnym wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej: "Kpa") z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta – Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] (dalej także jako "organ I instancji", "KWSP") z [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia K. N. (dalej także jako "policjant", "funkcjonariusz" lub "skarżący") na niższe stanowisko służbowe. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Rozkazem personalnym nr [...] z [...] czerwca 2017 r. Komendant - Rektor Wyższej Szkoły Policji w [...], na podstawie art. 32 ust. 1 i 2, art. 37a pkt 1 oraz art. 121 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r., poz. 2067, ze zm.; dalej jako: "ustawa o Policji") zwolnił z dniem [...] czerwca 2017 r. [...] K. N. z zajmowanego stanowiska służbowego [...] Zakładu [...] Wydziału [...] Wyższej Szkoły Policji w [...] i z dniem [...] lipca 2017 r. przeniósł do dyspozycji Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] na okres poprzedzający mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. Komendant -Rektor Wyższej Szkoły Policji w [...], na podstawie art. 37 ustawy o Policji, z dniem [...] lutego 2018 r. powierzył policjantowi pełnienie obowiązków służbowych [...] Działu [...] Wyższej Szkoły Policji w [...], bez zmiany składników uposażenia. Pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. Komendant - Rektor Wyższej Szkoły Policji w [...] zawiadomił funkcjonariusza o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe. Do akt postępowania dołączono wykaz wakatów w komórkach administracji Wyższej Szkoły Policji w [...]. Pismem z [...] czerwca 2018 r. Komendant - Rektor Wyższej Szkoły Policji w [...] zaproponował stronie stanowisko służbowe [...] w Zakładzie [...] Instytutu [...] Wydziału [...] Wyższej Szkoły Policji w [...] i wezwał ją do złożenia oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu proponowanego stanowiska służbowego. Pismem z [...] czerwca 2018 r. policjant złożył oświadczenie, w którym wyraził zgodę na mianowanie go na stanowisko służbowe [...] w Zakładzie [...] Instytutu [...] Wydziału [...] Wyższej Szkoły Policji w [...]. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. organ I instancji, na podstawie art. 32 ust. 1 i 2, art. 37, art. 37a pkt 1, art. 38 ust. 2 pkt 4, art. 103 ust. 1, art. 104 ust. 3 ustawy o Policji, pozostającego w dyspozycji Komendanta -Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] i pełniącego obowiązki [...] Działu [...] Wyższej Szkoły Policji w [...][...] K. N. zwolnił z dniem [...] czerwca 2018 r. z powierzenia obowiązków służbowych i z dniem [...] lipca 2018 r. przeniósł na niższe stanowisko służbowe [...] w Zakładzie [...] Instytutu [...] Wydziału [...] Wyższej Szkoły Policji w [...], w 8 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,85 kwoty bazowej, wynoszącej 1523,29 złotego, uposażeniem zasadniczym w kwocie 2820 złotych miesięcznie. Ponadto, na podstawie art. 103 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi zachowano prawo do stawki uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku w kwocie 3120 złotych miesięcznie, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Jednocześnie funkcjonariuszowi przyznano dodatek służbowy w wysokości 620 złotych miesięcznie. Decyzji powyższej organ I instancji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że na dzień wszczęcia postępowania administracyjnego w Wyższej Szkole Policji w [...] nie było i w dniu wydania decyzji nadal nie ma stanowiska odpowiadającego stanowisku uprzednio zajmowanym przez policjanta, tj. w tej samej randze stanowisk i grupie zaszeregowania (stopień etatowy [...], grupa zaszeregowania 9, mnożnik kwoty bazowej 2,05). Nadto wskazał, że w toku postępowania strona brała czynny udział, składając wnioski dowodowe, korzystając z prawa do wglądu w akta i żądania sporządzenia z akt uwierzytelnionych kopii. Funkcjonariusz złożył wniosek o wyłączenie organu oraz kierownika działu kadr z toczącego się postępowania. Postanowieniem nr [...] z [...] czerwca 2018 r. Komendant Główny Policji odmówił wyłączenia organu - Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] z przyczyn określonych we wniosku strony. Po wydaniu przedmiotowego postanowienia wniosek o wyłączenie pracownika organu również został rozpatrzony negatywnie postanowieniem Komendanta - Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...]. Organ I instancji zauważył, że [...] czerwca 2018 r. dokonał konkretyzacji propozycji przyjęcia stanowiska służbowego, to jest stanowiska wykładowcy Zakładu [...] Instytutu [...] Wydziału [...] w 8 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,85 kwoty bazowej, uposażeniem zasadniczym 2.820 zł i dodatkiem służbowym 620 zł, na co w dniu [...] czerwca 2018 r. funkcjonariusz złożył oświadczenie woli, którego treścią była zgoda na wskazane stanowisko. W dniu [...] lipca 2018 r. strona złożyła odwołanie, zaskarżając w całości ww. rozkaz personalny nr [...]. W uzasadnieniu odwołania zarzuciła brak staranności, dokładności, obiektywności i rzetelności w ramach toczącego się postępowania administracyjnego, bezpodstawne odrzucanie złożonych przez nią wniosków dowodowych, które ograniczyło materiał dowodowy w sprawie, a także innych licznych naruszeń prawa przy wydaniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Skarżący podniósł m.in., że w miesiącach poprzedzających wszczęcie ww. postępowania, a także w okresie późniejszym w komórkach organizacyjnych Wyższej Szkoły Policji w [...] znajdowały się wolne stanowiska [...] (komórki dydaktyczne – kserokopia zarządzenia nr [...] Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] z [...] czerwca 2018 r. w sprawie powołania komisji konkursowej do przeprowadzenia konkursu otwartego na stanowisko [...] Zakładu [...] Instytutu [...] Wydziału [...]) i stanowiska [...] (komórki administracji - gdzie np. z dniem [...] czerwca 2018 r. na podstawie porozumienia MSWiA z [...] czerwca 2018 r. [...] R.C. z dniem [...] lipca 2018 r. z etatu [...] Działu [...] Wyższą Szkoły Policji w [...] przeszedł do pełnienia dalszej służby w Służbie Ochrony Państwa, zwalniając tym samym ww. etat [...] Działu [...] Wyższej Szkoły Policji w [...]), odpowiadające grupą zaszeregowania etatowi [...]. W ocenie skarżącego, powyższe okoliczności wskazują, że zaskarżona decyzja jest bezzasadna, ponieważ nie było żadnych podstaw do przenoszenia jego osoby na niższe stanowisko służbowe [...] Zakładu [...] Instytutu [...] Wydziału [...] Wyższej Szkoły Policji w [...]. Wskazanym na wstępie rozkazem personalnym nr [...] z [...] sierpnia 2018 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu podniósł, że w myśl art. 37a pkt 1 ustawy o Policji policjanta, w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy. Podkreślił, że decyzja o przeniesieniu do dyspozycji funkcjonariusza Policji wywiera ten skutek, że właściwy przełożony może na nowo ukształtować stosunek służbowy policjanta poprzez przeniesienie go na inne stanowisko, co na gruncie ustawy o Policji może polegać na awansowaniu funkcjonariusza, przeniesieniu go na stanowisko równorzędne lub - w przypadku braku takiej możliwości - przeniesieniu na niższe stanowisko służbowe. Organ odwoławczy zauważył, że w związku ze zbliżającym się upływem 12 -miesięcznego okresu pozostawania [...] K. N. w dyspozycji Komendanta - Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] zaszła konieczność podjęcia działań mających na celu określenie wymienionemu nowego stanowiska służbowego. Jednocześnie wskazał, że dokonano szczegółowej analizy występujących w Wyższej Szkole Policji w [...] wakatów, w celu ustalenia, czy istnieje możliwość mianowania skarżącego na stanowisko równorzędne do tego, jakie wymieniony zajmował przed dniem przeniesienia go do dyspozycji Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...]. W związku natomiast z ustaleniem, że brak było możliwości mianowania strony na stanowisko równorzędne, które odpowiadałoby kwalifikacjom i doświadczeniu wymienionego, koniecznym było przeniesienie go na inne, niższe stanowisko służbowe. Następnie KGP odniósł się do treści art. 38 ust. 1-3 oraz art. 38 ust. 2 pkt 4 i ust. 4 ustawy o Policji. Zauważył, że decyzja wydawana na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji ma charakter uznaniowy. Wskazał, że organ I instancji nie musi zaproponować policjantowi bezpośrednio niższego stanowiska, powinien jednak wydać rozstrzygnięcie w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie, zgodnie z przepisami Kpa, co – zdaniem organu odwoławczego – miało miejsce w przedmiotowej sprawie. KGP wskazał, że w niniejszej sprawie dokonał analizy stanu organizacyjno - etatowego Wyższej Szkoły Policji w [...]. Analiza ta miała na celu określenie możliwości mianowania skarżącego na stanowisko równorzędne do tego, jakie wymieniony zajmował przed dniem przeniesienia go do dyspozycji. Na podstawie m.in. wykazów wakatów stwierdzono, że żadne z wolnych stanowisk służbowych nie spełnia kryterium równorzędności z zajmowanym przez stronę uprzednio stanowiskiem [...]. Jednocześnie zaznaczył, że zobowiązany był wziąć pod uwagę aktualny wykaz wolnych stanowisk. Niezasadne byłoby, w ocenie organu odwoławczego, jak chce tego strona, badanie zmian kadrowych w całym okresie, w którym funkcjonariusz pozostawał w dyspozycji Komendanta - Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...], a także zasadności ich dokonania. Organ I instancji ustalił bowiem, że najwyższym wolnym stanowiskiem, na jakie, ze względu na kwalifikacje i doświadczenie zawodowe, może zostać przeniesiony skarżący jest stanowisko [...] w Zakładzie [...] Instytutu [...] Wydziału [...] Wyższej Szkoły Policji w [...]. Odnosząc się do zarzutów odwołania KGP podniósł m.in., że sformułowany przez skarżącego zarzut braku staranności, dokładności, obiektywności i rzetelności w ramach toczącego się postępowania administracyjnego, bezpodstawnego odrzucania złożonych przez niego wniosków dowodowych, które ograniczyło materiał dowodowy w sprawie, a także innych licznych naruszeń prawa przy wydaniu zaskarżonego rozkazu personalnego jest całkowicie niezasadny. Wskazał, że dowiedziono, iż przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w Kpa. Reguły te polegały na tym, że oparto się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, materiał ten został poddany ocenie i ocena ta odniesiona została do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy. Nie jest zatem, zdaniem organu odwoławczego, wymagane przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, w celu uzupełnienia dowodów w sprawie. Konkludując organ odwoławczy stwierdził, że z punktu widzenia przedmiotowej sprawy istotne jest ustalenie czy istniały możliwości, aby można było przenieść skarżącego na stanowisko równorzędne lub wyższe. Wykazy wakatów w Wyższej Szkole Policji w [...] dobitnie wskazują na brak takich stanowisk służbowych. Wobec tego przełożony zaproponował skarżącemu stanowisko służbowe bezpośrednio niższe od tego, które zajmował on przed przeniesieniem go do dyspozycji i które odpowiadało posiadanym przez niego kwalifikacjom i umiejętnościom. Jednocześnie dodał, że skarżący wyraził zgodę na przeniesienie go na to stanowisko służbowe i w żadnym miejscu nie kwestionował tego, że nie odpowiada ono jego wykształceniu, kwalifikacjom czy umiejętnościom. Nie wystarczy bowiem by stanowisko równorzędne lub wyższe istniało, gdyż może ono nie odpowiadać posiadanemu wykształceniu, kwalifikacjom, umiejętnościom policjanta. Przeniesienie takie, tylko z tego powodu, że stanowisko równorzędne lub wyższe istnieje w strukturze jednostki organizacyjnej Policji, w której skarżący pełni służbę, ale nie odpowiada posiadanemu wykształceniu, kwalifikacjom, umiejętnościom policjanta, byłoby działaniem przełożonego naruszającym interes służby, lub w szerszym kontekście interes społeczny. KGP podkreślił, że przełożony właściwy w sprawach osobowych, tj. Komendant - Rektor Wyższej Szkoły Policji w [...] miał wiedzę o sytuacji kadrowej podległej mu jednostki i dokonał według uznania, właściwego dla opanowania konkretnej sytuacji, doboru kadr. Skargę na rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] sierpnia 2018 r. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący. Autor skargi zarzucił naruszenie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 75, art. 77 i art. 80 Kpa wyrażające się w wadliwym prowadzeniu postępowania dowodowego, bezzasadnym oddaleniu wniosków dowodowych, dokonaniu przeniesienia na niższe stanowisko służbowe wbrew dyspozycji przepisu ustawy. W szczególności wskazał, że na stanowiska [...] zostały mianowane osoby, które nie spełniały wymogów § 70 Statutu Wyższej Szkoły Policji w [...], a miało to miejsce w okresie gdy pozostawał on w dyspozycji przełożonego. Wskazał także, że w okresie od [...] lipca 2017 r. do [...] lipca 2018 r. była możliwość mianowania go na stanowisko równorzędne, gdyż w tym okresie występowały wakaty. Skarżący podniósł m.in., że w miesiącach bezpośrednio poprzedzających wszczęcie niniejszego postępowania, a także w okresie późniejszym w komórkach organizacyjnych Wyższej Szkoły Policji w [...] znajdowały się wolne stanowiska [...] (komórki dydaktyczne – co potwierdza załączona do skargi kserokopia zarządzenia nr [...] Komendanta - Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] z [...] czerwca 2018 r. w sprawie powołania komisji konkursowej do przeprowadzenia konkursu otwartego na stanowisko [...] Zakładu [...] Instytutu [...] Wydziału [...]) i stanowiska [...] (komórki administracji - gdzie np. z dniem [...] czerwca 2018 r. na podstawie porozumienia MSWiA z [...] czerwca 2018 r. [...] R. C. z dniem [...] lipca 2018 r. z etatu [...] Działu [...] Wyższej Szkoły Policji w [...] przeszedł do pełnienia dalszej służby w Służbie Ochrony Państwa, zwalniając tym samym ww. etat [...] Działu [...] Wyższej Szkoły Policji w [...]), odpowiadające grupą zaszeregowania etatowi [...]. Ponadto skarżący zakwestionował wysokość otrzymanego dodatku służbowego, który jest niższy niż otrzymywany na poprzednim stanowisku pomimo, że zadania jakie obecnie wykonuje są tożsame z zadaniami wykonywanymi na poprzednio zajmowanym stanowisku. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego, jak i poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że mianowanie na stanowisko służbowe odbywa się według stanu wolnych etatów na dzień wydawania decyzji w tym przedmiocie. Artykuł 37a ustawy o Policji umożliwia przełożonemu w sprawach osobowych pozostawienie policjanta w swojej dyspozycji przez okres 12 miesięcy. Ustawodawca wyznaczył ten okres jako wystarczający do podjęcia decyzji co do zwolnienia ze służby lub mianowania na inne stanowisko służbowe. Należy zatem przyjąć, że w tym okresie nie powstaje po stronie funkcjonariusza roszczenie o mianowanie. Wobec tego organ nie był obowiązany do badania lub uwzględniania zmian etatowych w okresie pomiędzy [...] lipca 2017 r. a [...] lipca 2018 r. Bez znaczenia też są dokonywane w tym czasie obsady stanowisk służbowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga K. N. zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta – Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] z [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia skarżącego na niższe stanowisko służbowe. Zdaniem Sądu, zaskarżony rozkaz personalny, a także poprzedzający go rozkaz personalny organu I instancji, podlegają uchyleniu, gdyż zasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 75, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa polegające na niewyczerpującym wyjaśnieniu stanu faktycznego, które to naruszenia w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych rozkazów stanowił m.in. art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, który stanowi, że policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Z kolei policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby (art. 38 ust. 4 ustawy o Policji). Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z 28 września 2000 r. sygn. akt II SA 637/00, opubl. LEX nr 53769) stwierdził, że cyt. "na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z 1990 r. o Policji policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach m.in. likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Decyzja taka wydawana jest na podstawie uznania. Organ nie musi przy tym zaproponować policjantowi bezpośrednio niższego stanowiska, powinien jednak wydać rozstrzygnięcie w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie, zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego". Uznaniowość decyzji wydanej na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji oznacza w praktyce, że rozstrzygnięcie w niej zawarte nie może być dowolne, lecz musi wynikać z wszechstronnego oraz bardzo dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, a ten cel można osiągnąć jedynie, poprzez szczegółowe zbadanie sprawy administracyjnej i utrwalenie owych badań w aktach sprawy. Zatem obowiązki organu w zakresie postępowania dowodowego są nawet większe niż przy ustawowym skrępowaniu, ponieważ w poszukiwaniu materialnego kryterium do wydania decyzji powinien on najwszechstronniej zbadać stan faktyczny, w wymiarze wychodzącym poza okoliczności typowe w sytuacjach związania, mając na uwadze szczególną rolę w decyzji uznaniowej, jej zgodności z interesem społecznym i słusznym interesem obywatela wynikającym z treści art. 7 Kpa. Natomiast z drugiej strony, ograniczenie swobody uznania administracyjnego ustawodawca określa poprzez dyrektywy wyboru i wobec powyższego przy wydawaniu tego rodzaju decyzji organ musi rzetelnie i bardzo wnikliwie przeanalizować wszystkie okoliczności danej sprawy, aby dojść do przekonania, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki i dopiero wówczas, w konsekwencji, wydać decyzję o takim charakterze. Wobec powyższego, podejmując decyzję o charakterze uznaniowym, organ administracji musi przestrzegać m. in. zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej, a więc podejmować wszelkie niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz kierować się słusznym interesem obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych (art. 7 Kpa). Stąd też jest również zobowiązany do należytego oraz wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 Kpa) i musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć oraz ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 Kpa) i uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 Kpa. Reasumując, uznaniowy charakter przepisu nie może więc prowadzić do wydania rozstrzygnięcia dowolnego, tj. bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie oraz bez odniesienia się do wszystkich okoliczności w niej występujących i mogących mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie. Uwzględniając przedstawioną regulację prawną stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie wydane rozstrzygnięcia uprawnionych organów zostały podjęty z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, co oznacza, że miały one charakter dowolny. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, analizując ustalony przez organy w obu rozkazach stan faktyczny zauważyć można, że jest on niepełny i nie odzwierciedla przebiegu zdarzeń, które legły u podstaw wydanych rozkazów. W kontrolowanej sprawie skarżący do [...] czerwca 2017 r. zajmował stanowisko [...] Zakładu [...] Instytutu [...] Wydziału [...] w Wyższej Szkole Policji w [...]. Rozkazem personalnym nr [...] został zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska i z dniem [...] lipca 2017 r. – na okres poprzedzający mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby – przeniesiony do dyspozycji Komendanta – Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...]. Następnie KWSP rozkazem personalnym z [...] lutego 2018 r. , z dniem [...] lutego 2018 r. powierzył skarżącemu pełnienie obowiązków służbowych [...] Działu [...] Wyższej Szkoły Policji w [...]. W ocenie Sądu, Komendant - Rektor Wyższej Szkoły Policji w [...], rozkazem personalnym z [...] czerwca 2018 r., przenosząc skarżącego z dniem [...] lipca 2018 r., w oparciu o dyspozycję zawartą w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, na niższe stanowisko służbowe, tj. [...] Zakładu [...] Instytutu [...] Wydziału [...], pomimo tego, że wskazał, iż w dacie wydawania decyzji nie ma stanowiska odpowiadającego stanowisku uprzednio zajmowanego przez policjanta, to w dacie tej organ I instancji miał wiedzę o podpisanym [...] czerwca 2018 r. porozumieniu pomiędzy Komendantem Służby Ochrony Państwa, a Komendantem Głównym Policji w sprawie przeniesienia funkcjonariusza Policji – R. C. do pełnienia służby w Służbie Ochrony Państwa. Z ww. porozumienia (znajdującego się w aktach administracyjnych niniejszej sprawy) wynika, że służba w Policji ww. funkcjonariusza, zajmującego stanowisko [...] Działu [...] Wyższej Szkoły Policji w [...], ustaje z dniem [...] czerwca 2018 r., a przeniesienie następuje w związku z jego wnioskiem z [...] kwietnia 2018 r. Z powyższego można bezsprzecznie wywieść, że w dacie wydania rozkazu personalnego, tj. [...] czerwca 2018 r. Komendant - Rektor Wyższej Szkoły Policji w [...] musiał posiadać wiedzę, że z dniem [...] lipca 2018 r. zostanie zwolnione stanowisko dotychczas zajmowane przez R. C., a zatem będzie istniała możliwość mianowania skarżącego na stanowisko równorzędne. Z kolei argumentacja organu odwoławczego oparta jest o błędne założenia, a wydana przez organ ten decyzja nie wyjaśnia – w ocenie Sądu – w sposób rzetelny i przekonujący przyczyn uznania, że brak było stanowisk równorzędnych do stanowiska zajmowanego dotychczas przez skarżącego i zaakceptowania jego mianowania na stanowisko niższe. Dodatkowo organ odwoławczy nie odniósł się w żaden sposób do argumentacji skarżącego zawartej w odwołaniu dotyczącej tego, że z dniem [...] czerwca 2018 r. na podstawie porozumienia MSWiA z [...] czerwca 2018 r. inny funkcjonariusz ([...] R. C.) z dniem [...] lipca 2018 r. z etatu [...] Działu [...] Wyższą Szkoły Policji w [...] przeszedł do pełnienia dalszej służby w Służbie Ochrony Państwa, zwalniając tym samym ww. etat [...] Działu [...] Wyższej Szkoły Policji w [...]), odpowiadające grupą zaszeregowania etatowi [...]. Okoliczność ta została wyraźnie podniesiona przez skarżącego, a pomimo tego, organ odwoławczy nie ustosunkował się do tego w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Powyższe mogło zaś mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle powyższego Sąd uznał, że organy obu instancji nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący sprawy pod kątem przeniesienia skarżącego na równorzędne stanowisko pomimo, że w świetle art. 38 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, w sytuacji likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego naczelną zasadą zawartą w tym przepisie, jest przeniesienie na stanowisko równorzędne. W ocenie Sądu, takie załatwienie sprawy wykraczało zatem poza dopuszczalne granice uznania administracyjnego, przez co można zarzucić organom działającym w sprawie, że naruszyły prawo, zaś ocena działań tych organów, dokonana przez Sąd, była nieprawidłowa. Stwierdzone naruszenie spowodowało, że organy nie rozpatrzyły w sposób wystarczający kwestii ewentualnego przeniesienia na stanowisko równorzędne w sytuacji określonej art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w punkcie pierwszym wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy, zasądzając od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego kwotę 480 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składa się wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 480 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).