VII SA/Wa 1262/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Mirosław Montowski ( spr.), Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej R. S. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], znak: [...], Wojewoda [...], wskazując jako podstawę prawną art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096,) zwanej dalej k.p.a., w związku z art. 104 k.p.a. oraz ustawą z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1474), po rozpatrzeniu wniosku Pani R. S. z dnia 14 stycznia 2019 r., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] października 2018 r., zezwalającej na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie dróg publicznych, gminnych. W uzasadnieniu ww. decyzji, Wojewoda [...] wskazał, że w dniu 29 stycznia 2019 r. do tegoż organu wpłynął wniosek Pani R. S., reprezentowanej przez adwokat M. F., w sprawie uchylenia na podstawie art. 155 k.p.a., ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] października 2018 r. zezwalającej na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie dróg publicznych, gminnych: ul. [...], ul. [...], ul. [...] (pomiędzy [...] i dz. ew. nr [...] z obrębu [...]), Łącznika nr 1 (pomiędzy [...], obecnie ul. [...]), ul. [...] (od działki ew. nr [...] do działki ew. nr [...] z obrębu [...]) na terenie działek ew. nr [...] (po podziale działki nr ew. [...]),[...] (po podziale działki nr ew. [...]),[...] (po podziale działki nr ew. [...]) z obrębu [...] (po podziale działki nr ew. [...]) z obrębu [...] w [...], dzielnicy [...]. Organ zauważył, że z przepisu art. 155 k.p.a. wprost wynika, że organem właściwym do uchylenia ostatecznej decyzji, na mocy której strona nabyła prawo jest organ, który ją wydał. Poza tym, zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Wobec tego, Wojewoda [...] podkreślił, że zgodnie z aktami przedmiotowej sprawy decyzja Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] października 2018 r. stała się ostateczna w dniu [...] listopada 2018 r. Przedmiotowa decyzja nie była rozpatrywana przez organ drugiej instancji w przedmiocie postępowania odwoławczego, zatem właściwym do rozpatrzenia wniosku złożonego na podstawie art. 155 k.p.a. jest Prezydent Miasta [...]. Z ww. decyzją nie zgodziła się Skarżąca, wywodząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucono decyzji Wojewody [...]: 1) naruszenie art. 16 § 1 k.p.a. w zw. z art. 155 k.p.a. poprzez uznanie, iż decyzja Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] października 2018 r. była w dniu wniesienia wniosku o uchylenie decyzji decyzją ostateczną, w sytuacji, w której na skutek wydania w dniu [...] grudnia 2018 r. przez Prezydenta Miasta [...] postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej polegającej na zmianie numerów działek ewidencyjnych decyzji, termin na wniesienie odwołania od decyzji nr [...] z dnia [...] października 2018 r., zgodnie z odpowiednio stosowanym art. 111 § 2 k.p.a., rozpoczął bieg na nowo, co skutkowało brakiem możliwości uznania tej decyzji za ostateczną i koniecznością rozpoznania odwołania, a w konsekwencji naruszenie art 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, tj. o rozstrzygnięciu sprzecznym z ustawą, co stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji, 2) naruszenie art. 11f ust 1 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1474) poprzez zaniechanie wydania decyzji uchylającej decyzję nr [...] z dnia [...] października 2018r. bądź stwierdzającej wydanie decyzji nr [...] z naruszeniem prawa, w sytuacji, w której zawiera ona błąd polegający na zatwierdzeniu podziału nieruchomości KW [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ew. nr [...] w obrębie [...] (po podziale [...]) bez przeniesienia jej własności, co stanowiło rażące naruszenie prawa.  Uzasadniając ww. zarzuty, Skarżąca podniosła, że w dniu [...] grudnia 2018 r. Prezydent Miasta [...] wydał z urzędu postanowienie w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki decyzji nr [...] z dnia [...] października 2018 r. poprzez wykreślenie numeru ewidencyjnego działki nr [...] i wpisanie numeru działki ewidencyjnej nr [...]. Mając na uwadze, że powyższa zmiana doprowadziła do ingerencji w działkę Skarżącej o numerze ewidencyjnym [...], Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2018 r., a także na podstawie art. 155 k.p.a. wniosła o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] października 2018 r. Według Skarżącej, decyzja w pierwotnym brzmieniu nie ingerowała w działkę o nr ewid. [...] w związku z czym nie została zaskarżona. Dopiero wskutek sprostowania decyzja dotyczy nieruchomości Skarżącej. Z tego powodu to od doręczenia tego postanowienia należy liczyć termin na wniesienie przez Skarżącą odwołania od decyzji. W związku z tym, że wniesione w terminie zażalenie zawierało wyraźnie sformułowany wniosek o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] października 2018 r. oraz opisywało w sposób wyraźny niezadowolenie Skarżącej, należy uznać, iż spełnia ono wymogi odwołania określone w art. 128 k.p.a. Zgodnie bowiem z ugruntowanym orzecznictwem sądowo-administracyjnym każde pismo strony wyrażające jej niezadowolenie z decyzji nieostatecznej powinno być traktowane, jako odwołanie. Dalej Skarżąca stwierdza, że zarówno decyzja Prezydenta Miasta [...], jak i Wojewody [...] zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 11f ust. 1 pkt 5 i pkt 6 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawierać powinna w szczególności zatwierdzenie podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1 oraz oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Decyzja Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] października 2018 r. zatwierdzała m.in. podział nieruchomości opisanej w KW [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ew. nr [...] w obrębie [...] o powierzchni 0,7515 ha na następujące działki: a) działkę ew. nr [...] o powierzchni 0,7355 ha b) działkę ew. nr [...] o powierzchni 0,0160 ha - objętą pozwoleniem na realizację inwestycji drogowej. Następnie w ust. 2.1 ww. decyzji, na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych, nieruchomości lub części stanowiące: a) działkę ew. nr [...] z obrębu [...] b) działkę ew. nr [...] z obrębu [...] c) działkę ew. nr [...] z obrębu [...] d) działkę ew. nr [...] z obrębu [...] - stały się z mocy prawa własnością Miasta [...] z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. W skardze stwierdzono, że decyzja administracyjna, na podstawie której organ administracji dokonuje podziału działki obywatela, bez innego celu, bez podejmowania dalszych czynności stanowi nieuprawnioną ingerencję w prawo własności. Decyzja nr [...] nie wywłaszczała żadnej z nieruchomości należących do Skarżącej. Tym samym Organ powinien był rozpoznać odwołanie i ocenić, czy Prezydent Miasta [...] wydał decyzję zgodnie z prawem. Tymczasem zaskarżona decyzja nie zawiera merytorycznego odniesienia się do decyzji. Organ poprzestał na nieprawidłowym stwierdzeniu, iż decyzja nr [...] z dnia [...] października 2018 r. jest ostateczna i w związku z tym nie została rozpatrzona przez Organ w przedmiocie postępowania odwoławczego. Błędem było więc uznanie, iż odwołanie od decyzji należało rozpatrzyć w trybie określonym w art. 155 k.p.a. W konsekwencji Organ wydał decyzję o rozstrzygnięciu sprzecznym z ustawą, tj. z art. 138 § 1 k.p.a., co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Mając na uwadze przedstawioną argumentację, Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] na podstawie art 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz zobowiązanie organu do wydania w terminie 30 dni decyzji merytorycznej w przedmiocie rozpoznania wniesionego odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zobowiązanie organu do wydania w terminie 30 dni decyzji merytorycznej w przedmiocie rozpoznania wniesionego odwołania od decyli organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na powyższą skargę, Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, że przed tym organem toczyło się postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] października 2018 r., zezwalającej na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie dróg publicznych, gminnych: ul. [...], ul. [...], ul. [...] (pomiędzy [...] i dz. ew. nr [...] z obrębu [...]), Łącznika nr 1 (pomiędzy [...] i [...], obecnie ul. [...]), ul. [...] (od działki ew. nr [...] do działki ew. nr [...] z obrębu [...]) na terenie działek ew. nr [...] (po podziale działki nr ew. [...]),[...] (po podziale działki nr ew. [...]),[...] (po podziale działki nr ew. [...]) z obrębu [...] (po podziale działki nr ew. [...]) z obrębu [...] w [...], dzielnicy [...]. Organ podkreślił, że powyższe postępowanie zostało zakończone decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r., znak: [...], odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] października 2018 r. Zarzuty podniesione przez Skarżącą w skardze na ww. decyzję Wojewody [...] stanowią – w ocenie organu odwoławczego – polemikę z ustaleniami poczynionymi w tym zakresie przez organ wojewódzki, a zatem pozostają bez wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Przesłanki wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia zostały wyczerpująco omówione w uzasadnieniu ww. decyzji Wojewody [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity - Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a.", wynika natomiast, że sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia jeżeli zachodzą przyczyny określone w 156 k.p.a. lub innych przepisach. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody [...], Sąd stwierdza, że dotknięta jest ona wadami kwalifikowanymi, stanowiącym podstawę do stwierdzenia jej nieważności, które w zależności od tego jaki był rzeczywisty zamiar organu, kwalifikować należy przez pryzmat art. 156 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że w dniu 29 stycznia 2019 r. do Wojewody [...] wpłynął wniosek Pani R. S. z 14 stycznia 2019 r., reprezentowanej przez adwokat M. F., w którym po pierwsze wniesione zostało zażalenie na postanowienie Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2018 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji tegoż organu z dnia [...] października 2018 r., nr [...], zezwalającej na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie dróg publicznych, gminnych: ul. [...], ul. [...], ul. [...] (pomiędzy [...] i dz. ew. nr [...] z obrębu [...]), Łącznika nr 1 (pomiędzy [...] i [...], obecnie ul. [...]), ul. [...] (od działki ew. nr [...] do działki ew. nr [...] z obrębu [...]) na terenie działek ew. nr [...] (po podziale działki nr ew. [...]),[...] (po podziale działki nr ew. [...]),[...] (po podziale działki nr ew. [...]) z obrębu [...] (po podziale działki nr ew. [...]) z obrębu [...] w [...], dzielnicy [...]. Rzeczona omyłka, której sprostowania dokonał organ pierwszej instancji polegała na tym, że w wierszu 14 na stronie 2 przedmiotowej decyzji wpisano: "b) działkę ew. nr [...] o powierzchni 0,0160 ha - objętą pozwoleniem na realizację inwestycji drogowej", natomiast powinno być: "b) działkę ew. nr [...] o powierzchni 0,0160 ha - objętą pozwoleniem na realizację inwestycji drogowej". Przedmiotowe postanowienie Prezydenta Miasta [...] zostało utrzymane w mocy przez Wojewodę [...] w dniu [...] lutego 2019 r., a następnie zaskarżone przez R. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sprawa pod sygn. akt VII SA/Wa 1263/19). W piśmie (zażaleniu) z 14 stycznia 2019 r., pełnomocnik Skarżącej zamieściła jednocześnie wniosek, który oparła na przepisie art. 155 k.p.a., domagając się uchylenia decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2018 r., nr [...], zezwalającej na realizację ww. inwestycji drogowej polegającej na budowie dróg publicznych, gminnych w [...], dzielnicy [...]. Wojewoda [...], nie wzywając Skarżącej do wyjaśnienia, czy wnosi Ona odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, gdyż nie zgadza się z tym rozstrzygnięciem, czy też wniosek jej należy rozpatrywać w świetle art. 155 k.p.a., decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], powołując jako podstawę prawną swojego działania art. 155 k.p.a., w związku z art. 104 k.p.a. oraz ustawą z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, odmówił uchylenia – jak podkreślił – ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] października 2018 r. Tym niemniej, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Wojewoda [...] – jako przyczynę takiego rozstrzygnięcia – podał argument, że skoro decyzja Prezydenta Miasta [...] nie była poddana kontroli instancyjnej i stała się ostateczna, to stosownie do treści art. 155 k.p.a., właściwym do rozpatrzenia wniosku Skarżącej jest organ pierwszej instancji, a nie organ wyższego stopnia. To oznacza, że Wojewoda [...] uznał się za niewłaściwy w sprawie, a pomimo tego wydał merytoryczne orzeczenie, w sentencji którego orzekł o "odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...].10.2018 r. (...)". Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., kwalifikowaną wadą nieważności dotknięta jest decyzja, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. W tych okolicznościach, należy kategorycznie stwierdzić, że zaskarżona decyzja Wojewody [...], jako wydana przez organ niewłaściwy w sprawie, jest nieważna z mocy samego prawa. Równocześnie niezrozumiałe jest postępowanie Wojewody [...], który odpowiadając na skargę wniesioną do tutejszego Sądu nadmienił, że toczyło się przed nim postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] października 2018r., zezwalającej na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej w [...], dzielnicy [...]. Organ stwierdził dalej, że powyższe postępowanie zostało zakończone właśnie wydaniem zaskarżonej decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. Skutkiem zaś przyjęcia, iż celem Wojewody [...] było rozpoznanie wniosku Skarżącej jako odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] października 2018 r., byłoby stwierdzenie, że zaskarżona decyzja z dnia [...] lutego 2019 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Organ ten uznał bowiem, że decyzja Prezydenta Miasta [...] jest ostateczna, choć nie uzasadnił, z czego wynika powyższa konkluzja. Należy w tym miejscu zauważyć, że nie ma racji Skarżąca wskazując, że dokonanie sprostowania przez organ pierwszej instancji oczywistej omyłki w decyzji z [...] października 2018 r. w oparciu o treść art. 113 § 1 k.p.a., skutkuje przesunięciem (wydłużeniem) biegu terminu do wniesienia odwołania od sprostowanego rozstrzygnięcia. Postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2018 r, utrzymane w mocy postanowieniem Wojewodę [...] z [...] lutego 2019 r., znajduje swoje umocowanie w art. 113 § 1 k.p.a., który to przepis stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Powyższy przepis upoważnia organ do działania z urzędu o ile wystąpią przy wydawaniu decyzji błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki. Wydane w trybie art. 113 § 1 k.p.a. postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki znacząco różni się np. od postanowienia, o którym mowa w art. 111 § 1b k.p.a. Konstrukcja instytucji uzupełnienia decyzji powoduje, iż orzeczenie o uzupełnieniu lub jego odmowa nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona. W szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym. Oznacza to, że na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji nie służy zażalenie, nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie to nie stanowi samoistnego aktu administracyjnego, nie rozstrzyga bowiem odrębnej sprawy. W przypadku wydania postanowienia o uzupełnieniu decyzji termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 378/13). Takich skutków nie może natomiast wywoływać postanowienie wydane na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., co oznacza, że jego wydanie nie powoduje przesunięcia lub wydłużenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji, której dotyczy. Do postanowień wydawanych w oparciu o treść art. 113 § 1 k.p.a. nie ma bowiem zastosowania przepis art. 111 § 2 k.p.a. W konsekwencji tego, wbrew twierdzeniom skargi, samo wydanie rzeczonego postanowienia przez Prezydenta Miasta [...] nie oznacza, że wniosek Skarżącej został złożony w terminie do wniesienia odwołania, a decyzja organu powiatowego nie stała się ostateczna. Tym niemniej, Wojewoda [...] nie wykazał, od kiedy należało liczyć termin na złożenie odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] października 2018 r., ani też na podstawie czego organ przyjął, że orzeczenie to stało się ostateczne. W razie przyjęcia, że zamiarem organu było rozpatrzenie wniosku Skarżącej z 14 stycznia 2019 r. w ramach kontroli drugoinstancyjnej, to zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2019 r. i tak rażąco naruszałaby prawo, w szczególności art. 107 § 1 pkt 5 i 6 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie bowiem z dyspozycją 107 § 1 pkt 5 k.p.a., decyzja powinna zawierać rozstrzygnięcie, które w przypadku decyzji organu odwoławczego powinno odpowiadać treści art. 138 § 1 lub § 2 k.p.a. Poza tym, decyzja musi zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne odnoszące się do meritum sprawy (art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a.), nie zaś wskazywać tylko na niewłaściwość organu do jej rozpoznania. Przedstawione rozważania prowadzą do kategorycznej konkluzji, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] z [...] lutego 2019 r. obarczona jest licznymi wadami skutkującymi koniecznością jej wyeliminowania z obrotu prawnego z mocą wsteczną, bez względu na to, w jakim trybie została wydana i jaki był rzeczywisty zamiar organu co do sposobu rozpatrzenia sprawy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z zasadą zwrotu Skarżącej kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw i celowej obrony, ustalając je na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty te złożyły się: wpis stały w wysokości 500 zł, ustalony na podstawie art. 231 p.p.s.a. w zw. z art. 233 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 3 pkt. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003r., Nr 221, poz. 2193) oraz wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem w wysokości 480 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800), a także kwota 17 zł stanowiąca równowartość opłaty skarbowej od pełnomocnictwa udzielonego adwokatowi (art. 1 ust. 1 pkt 2 w zw. z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1044 z późn. zm.).