I OSK 3329/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie Sędzia NSA Marian Wolanin (spr.) Sędzia del. WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 sierpnia 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 416/19 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora [...] [...] i [...] w [...] z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów dotyczących danych zawartych w modernizowanej ewidencji gruntów i budynków: oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z 16 sierpnia 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 416/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora [...] [...] i [...] w [...] z [...] lutego 2019 r., nr [...], w przedmiocie odrzucenia zarzutów dotyczących danych zawartych w modernizowanej ewidencji gruntów i budynków. W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik skarżącej zarzucił mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj.: - błędne zastosowanie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.) – dalej ppsa, przez nieuzasadnione oddalenie skargi na decyzję organu odwoławczego w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 145 §1 pkt 1 lit c ppsa w zw. z art. 7, art. 10 i art. 77 § 1 kpa i uchylenia skarżonej decyzji z uwagi na błędne przyjęcie przez organy i przez Sąd, że doszło do przyjęcia granicy działek ew. nr [...] i [...] a [...], obręb [...], wg ostatniego spokojnego posiadania w sytuacji, gdy ustalenie takie dokonane przez geodetę uprawnionego – [...] [...] było dowolne i dokonane wbrew zasadom przeprowadzania modernizacji określonymi w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia [...] marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, zwłaszcza przez pominięcie § 38 ust. 2 pkt 3 tego rozporządzenia i przeprowadzenie czynności na gruncie pomimo usprawiedliwionej nieobecności jednego z zainteresowanych właścicieli – A. S. i jego wniosku o wyznaczenie innego terminu, - art. 3 § 1 w zw. z art. 134 § 1 ppsa, przez nierozpoznanie przez Sąd wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą mimo, że obowiązkiem Sądu było również uwzględnienie z urzędu innych okoliczności ujawnionych w toku prowadzonego postępowania, o ile uzasadniałyby one uwzględnienie skargi, co miało na celu dokonanie przez Sąd w oparciu o akta sprawy kontroli działania organów administracji publicznej orzekających w sprawie, - art. 141 § 4 ppsa, przez sformułowanie uzasadnienia wyroku w sposób lakoniczny, bez wskazania jakim dowodom i z jakich przyczyn Sąd udzielił wiarygodności, a jakim takiego waloru odmówił, a także wykazanie tak sporządzonym uzasadnieniem braku prawidłowej analizy zgromadzonej w sprawie dokumentacji. W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: błędne zastosowanie art. 151 ppsa, przez nieuzasadnione oddalenie skargi na decyzję w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa i uchylenia skarżonej decyzji z uwagi na błędne przyjęcie, że przebieg granicy pomiędzy działkami ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] jest sporny pomiędzy właścicielami sytuacji, gdy taki spór nie istniał i nie istnieje, co znalazłoby potwierdzenie w sytuacji stawiennictwa właściciela działki ew. nr [...] z obrębu [...] co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa w zw. z art. 39 powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację mającą przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc argumenty mające przemawiać za niezasadnością zarzutów kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne. Z akt wynika, że według oceny geodety istniejące dokumenty nie były wystarczające do określenia przebiegu granicy w sposób określony w § 36 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, dlatego geodeta zastosował tryb określony w § 37 ust. 1 i § 39 powołanego rozporządzenia. Pomimo to, skarżąca odmówiła podpisania protokołu ustalenia granic. Również jeden z uczestników postępowania – A. S., w piśmie z [...] września 2018 r. (doręczonego do organu I instancji w dniu [...] września 2018 r.), stwierdził, że nie wyraża zgody na proponowany przebieg granicy pomiędzy działką [...] a [...]. Jakkolwiek więc uznanie przez geodetę niemożliwości stawienia się A. S. na gruncie w wyznaczonym terminie za nieusprawiedliwioną obecność nie było prawidłowe, to nie zmienia okoliczności, że ustalony przez geodetę przebieg granicy pomiędzy działką nr [...] a działką nr [...], wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, okazał się być sporny. Z tego względu zarzut kasacyjny naruszenia prawa materialnego nie mógł być uwzględniony. Z tego samego powodu także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 ppsa, jako przepisu postępowania, nie podważył prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przyjęcie przez geodetę przebiegu granicy w sposób ujęty w protokole ustalenia tego przebiegu okazało się ostatecznie sporne co do działek nr [...] i nr [...], dlatego ustalenie to nie jest wiążące dla określenia przebiegu granicy według stanu prawnego. Dał temu wyraz Sąd I instancji stwierdzając w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że modernizacja ewidencji gruntów i budynków nie przesądza stanu prawnego działek gruntu i w konsekwencji nie rozstrzyga sporu granicznego. Temu służy odrębne postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości, którego nie można zastąpić czynnościami w toku modernizacji ewidencji gruntów i budynków. Zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 3 § 1 w zw. z art. 134 § 1 ppsa, nie wskazano natomiast innych okoliczności, które Sąd miał uwzględnić z urzędu. Zarzut naruszenia art. 134 § 1 ppsa musi bowiem wskazywać, jakie okoliczności Sąd pominął i jaki miało to wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Twierdzenie o nieuzasadnionym zastosowaniu w sprawie § 39 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków nie zostało poparte w skardze kasacyjnej jakimikolwiek argumentami podważającymi dopuszczalność zastosowania tego przepisu. Również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 ppsa nie mógł być uwzględniony, ponieważ samo nieakceptowanie przez skarżącą treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie mogło skutecznie podważyć zawartych w nim ustaleń i ocen uzasadniających rozstrzygnięcie sprawy w sposób określony w sentencji zaskarżonego wyroku. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano bowiem wystarczające motywy, które przemawiają za poprawnością wydanego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 193 zdanie drugie ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.